Search

We gaan het wel doen vanavond hoor in Dwars door de Coronacrisis, maar dit verhoor van @FleurAgemaPVV is niet samen te vatten. Elk woord is raak. Elke ambtenaar, elke bestuurder, elke politicus moet het integraal kijken. #Coronacrisis #Politiek #Verantwoordelijkheid

Ben nu vrijgegeven mails en documenten over de “denktank desinformatie” van VWS aan het lezen. Ronduit hallucinant wat je tegenkomt. Neem dit bericht van een VWS-ambtenaar van 4 maart 2021 waarin hij de leden van de denktank vraagt hoe te reageren op een brief van docenten in het primair en voortgezet onderwijs - docenten met gezond verstand die overduidelijk zélf nadachten! - waarin de absurde COVID-maatregelen één voor één worden weerlegd (zoals wij dat trouwens ook kéér op kéér in de Tweede Kamer hebben gedaan). We weten natuurlijk dat alles wat die docenten schrijven vanzelfsprekend WAAR is. Maar aan de “experts” van de “denktank desinformatie” wordt gevraagd hoe deze beweringen (waarheden) weerlegd kunnen worden. De “denktank desinformatie” doet in ieder geval zijn naam eer aan als één van de grootste verspreiders van “desinformatie”.👇 #desinformatie #COVIDmaatregelen #onderwijs

Stel je voor dat ik fraude en bedrog blootleg bij een leidinggevend ambtenaar van socialistische signatuur, waarbij de bevoegde minister eerst jarenlang alle waarschuwingen negeert en alle problemen toedekt, maar uiteindelijk toch moet overgaan tot ontslag van de ambtenaar. Stel je dan voor dat verenigd links met steun van linkse media zich massaal tegen mij keert wegens een zogenaamde “heksenjacht”. Stel je vervolgens voor dat de parlementsvoorzitter mij hiervoor uit het parlement weert. Dat is exact wat Petra De Sutter nu doet. Arday is een gigantisch tragisch slachtoffer van bedrog, fraude en doorgeslagen woke activisme bij universiteiten. In plaats van schuld te erkennen, richt diezelfde activistische vleugel binnen universiteiten zich nu massaal tegen de klokkenluiders. Dat is gigantisch gevaarlijk. Wie zal er zich in de toekomst ooit nog durven uitspreken? Je hoeft geen fan te zijn van de man om in te zien dat hem schorsen omdat hij fraude binnen de academische wereld blootlegde absurd is. Dat een Vlaamse universiteit hopeloos gevangen zit in ideologisch activisme is onaanvaardbaar. Waar zit de Raad van bestuur met directeur Geert Bourgeois om De Sutter eindelijk tot de orde te roepen? #fraude #onderwijs #woke

A French official is being prosecuted for administering urine medication to 248 women during job interviews for years, which victims describe as 'poisoning and humiliation,' while the case came to light after a previous report in 2018 regarding inappropriate behavior by the official. (translated)

Oud-ambtenaar VWS: 'Top ministerie dwong mij naam Sijbesma weg te lakken uit Woo' "Weet u wat pas een gevaar is voor de rechtsstaat? Als de top van een ministerie (ambtenaren? Hugo de Jonge zelf?) lagere ambtenaren dwingt om de wet te overtreden omdat het ze publicitair even beter uitkomt. Weet u in welk land dat gebeurt? In Nederland. Weet u wat er vervolgens gebeurt? Helemaal niks." https://t.co/Edo93rGLrJ #Rechtsstaat #Transparantie #Overheid

Een ochtendcolumn Gisteren ging het hier over ambtenaren die zich bij Extinction Rebellion hebben aangesloten en zich op hun ambtseed beroepen. Een ambtenaar dient het algemeen belang. De vraag bleef liggen wie bepaalt wat dat algemeen belang eigenlijk is. Extinction Rebellion heeft daarop een helder antwoord. In de Verklaring van de Rebellie stelt de beweging dat de overheid niet langer in het algemeen belang handelt en daarmee het sociaal contract heeft geschonden. Daaruit volgt volgens XR het recht en de plicht tot verzet. Wetten overtreden en het dagelijks leven ontregelen horen daarbij. Daar gebeurt iets merkwaardigs. XR bepaalt zelf wat het algemeen belang is, stelt vervolgens vast dat de overheid daarin tekortschiet en ontleent aan die eigen vaststelling een rechtvaardiging voor burgerlijke ongehoorzaamheid. Het probleem zit in die constructie. Een actiegroep verklaart de eigen opvatting tot algemeen belang en gebruikt datzelfde algemeen belang vervolgens als legitimatie voor het eigen handelen. Degene die de claim doet, beoordeelt daarmee ook de claim. Het algemeen belang werkt in een democratie anders. Geen enkele maatschappelijke groepering beschikt daarover. Het ontstaat uit de afweging van uiteenlopende belangen en opvattingen binnen de democratische rechtsorde. Een actiegroep mag proberen die afweging te beïnvloeden, zoals iedere burger, ondernemer, vakbond of belangenorganisatie dat mag. De eigen opvatting tot algemeen belang verklaren geeft die opvatting geen bijzondere status. Toch duikt precies die claim op in de vergelijking met boerenprotesten. XR zou voor het algemeen belang strijden, boeren voor het eigen bedrijf en inkomen. Daarmee wordt een onderscheid gemaakt dat alleen bestaat wanneer de claim van XR op het algemeen belang vooraf wordt aanvaard. Een boer mag voor de eigen boterham demonstreren. Een werknemer mag staken voor meer loon. Een ondernemer mag voor het eigen bedrijf opkomen. Geen van hen hoeft aan te tonen dat het eigen belang samenvalt met het algemeen belang. Het recht om voor een belang op te komen hoort bij een democratie. Het algemeen belang geeft geen extra demonstratierecht en geen extra ruimte om regels te overtreden. Een snelwegblokkade krijgt geen andere juridische betekenis doordat een activist het doel van de actie tot algemeen belang verklaart. Dezelfde regels gelden voor iedereen. Iedere actiegroep kan immers dezelfde redenering gebruiken. Een boerenorganisatie kan voedselzekerheid tot algemeen belang verklaren. Een beweging tegen immigratie kan woningnood en sociale samenhang aanwijzen. Een actiegroep tegen abortus kan de bescherming van ongeboren leven algemeen belang noemen. Vervolgens kan iedere beweging vaststellen dat de overheid daarin tekortschiet en daaruit een recht op burgerlijke ongehoorzaamheid afleiden. De overtuiging verandert, de redenering blijft intact. Iedereen mag beweren voor het algemeen belang op te komen. Niemand kan aan die eigen bewering bijzondere rechten ontlenen. De rechtsstaat bestaat om precies dat te voorkomen. #ExtinctionRebellion #AlgemeenBelang #Democratie

Een ochtendcolumn Een groep ambtenaren die zich heeft aangesloten bij Extinction Rebellion wil dat het kabinet klimaatverandering uitroept tot nationale noodsituatie. De ambtseed zou daartoe verplichten, een ambtenaar dient het algemeen belang. Dat klinkt vooral overtuigend zolang de definitie van het algemeen belang overeenkomt met de eigen overtuiging. Stel dat honderd ambtenaren van Justitie, IND en COA zich aansluiten bij een beweging die de Nederlandse grenzen wil sluiten. Immigratie bedreigt volgens de groep de woningmarkt, verzorgingsstaat en sociale samenhang. Het kabinet moet daarom een nationale migratienoodsituatie uitroepen. Bij weigering volgt de gang naar de rechter. De ambtseed laat volgens de betrokken ambtenaren geen andere keuze. Het debat over ambtelijk activisme zou vermoedelijk onmiddellijk veranderen. Principieel verandert er niets. Klimaatactivist en migratieactivist volgen dezelfde redenering, een politieke overtuiging wordt tot algemeen belang verklaard en het ambt verschaft een bijzondere verantwoordelijkheid om daarvoor op te komen. Daar zit de verwarring. Een ambtenaar werkt voor het algemeen belang, maar bepaalt niet zelfstandig wat dat belang inhoudt. Daarover gaat politiek. Klimaat, migratie, belastingen, defensie en landbouw zijn politieke onderwerpen omdat over de gewenste uitkomst legitiem verschil van inzicht bestaat. Juist daarom heeft de ambtelijke organisatie een bijzondere positie. Ministers komen en gaan, kabinetten wisselen van kleur. Het ministerie dat vandaag een ruimhartig asielbeleid uitvoert, kan morgen opdracht krijgen immigratie te beperken. De kwaliteit van het ambtelijk apparaat ligt in het vermogen beide opdrachten professioneel uit te voeren, binnen wet en rechtsstaat. Dat sluit tegenspraak niet uit. Een ambtenaar mag waarschuwen dat beleid onuitvoerbaar, onrechtmatig of onverstandig is. De Raad van State benadrukte bij de nieuwe ambtseed die professionele verantwoordelijkheid, en waarschuwde tegelijk dat de ambtseed geen afbreuk mag doen aan politieke neutraliteit. De grens wordt zichtbaar wanneer professioneel advies overgaat in politieke mobilisatie vanuit het ambt. Ambtenaren hebben vrijheid van meningsuiting, vereniging en demonstratie. De Ambtenarenwet begrenst die vrijheid wanneer de goede vervulling van de functie of de openbare dienst in gevaar komt. De gedragscode van het Rijk verlangt daarnaast onafhankelijkheid en onpartijdigheid. Daarmee komt de burger in beeld. Een asielzoeker tegenover een IND-ambtenaar hoort zich niet af te vragen of de behandelaar zaterdag demonstreerde voor gesloten grenzen. Een ondernemer met een klimaatvergunning hoort evenmin te hoeven onderzoeken of de behandelend ambtenaar actief is bij Extinction Rebellion. Vertrouwen in de overheid veronderstelt dat persoonlijke politieke overtuigingen bij het loket verdwijnen. De symmetrie maakt het principe zichtbaar. Wie de klimaatactivistische ambtenaar vanuit het ambt politieke druk laat uitoefenen, moet dezelfde ruimte gunnen aan de ambtenaar die immigratie wil stoppen, abortus wil beperken, ontwikkelingshulp wil afschaffen of kernenergie wil versnellen. Een grondrecht verandert niet van karakter wanneer een andere politieke overtuiging er gebruik van maakt. #Klimaatverandering #Politiek #Ambtenaren

We worden gewoon genaaid waar we bij staan. Op alle niveaus. —> Politici die doodleuk een mandaat combineren met een ziektepensioen. —> Een ‘top-ambtenaar’ die na grove fouten moet opstappen, maar een half jaar betaald thuiszit aan een ‘toploon’ en daarna gewoon een nieuwe managementfunctie krijgt bij diezelfde overheid, weer aan een toploon. En wij moeten vooral blijven geloven dat er hervormd, bespaard en verantwoordelijkheid genomen wordt. 🤡 Misschien moeten we nu echt gewoon stoppen met die zever nog serieus te nemen. De naïviteit eindelijk eens doorbreken. —> Regels en verantwoordelijkheid voor de bevolking. Vangnetten, achterpoortjes en nieuwe postjes voor wie deel is van het systeem. En ze doen niet eens m de moeite om de schijn op te houden. Ze lachen ons gewoon vierkant in het gezicht uit. And they could not care less. #Politiek #Verantwoordelijkheid #Systeem

Daar gaat het concept van de neutrale ambtenaar. Weer een deuk in het vertrouwen in de overheid. De burger moet kunnen vertrouwen op een overheid die de burger en de samenleving dient zonder eigen, particuliere overtuigingen te volgen. Politieke keuzes zijn namelijk aan de volksvertegenwoordiging. #overheid #vertrouwen #politiek

Column: De prijs van gelijk krijgen Max von Kreyfelt Nederland is een rechtsstaat. Dat merk je wanneer je na dertig jaar procederen eindelijk een brief krijgt waarin staat dat je al die tijd gelijk had. Vraag het Willem Oltmans. Vraag het Fred Spijkers. Oltmans werd decennialang tegengewerkt door de Nederlandse staat vanwege zijn journalistieke werk rond Nieuw-Guinea. Spijkers raakte verstrikt in een slepende strijd met Defensie nadat hij weigerde de weduwe van een omgekomen militair een verhaal te vertellen waarvan hij wist dat het niet klopte. Beiden kregen uiteindelijk erkenning. Dat is het goede nieuws. Het slechte nieuws is dat de Nederlandse overheid ongeveer een mensenleven nodig heeft om tot de conclusie te komen dat de burger gelijk had. Daar hebben we procedures voor. Eerst bestaat het probleem niet. Daarna ligt het genuanceerder. Vervolgens kan men vanwege privacy niet op individuele gevallen ingaan. Dan komt er een onderzoek. Op dat onderzoek volgt een commissie die onderzoekt waarom het eerdere onderzoek onvoldoende onderzocht heeft wat onderzocht had moeten worden. Voor je het weet ben je twintig jaar verder en heet tegenwerking ineens voortschrijdend inzicht. Dat is het wonderlijke aan de Nederlandse bestuurscultuur. Zij hoeft lastige burgers niet op te sluiten. Dat geeft maar gedoe met Amnesty International. Wij hebben formulieren. Een bureaucratie schiet niet. Zij schrijft terug. Ze breekt geen deur open, maar laat zes maanden niets horen. Ze martelt niet, maar nodigt u uit voor een hoorzitting op dinsdagmorgen om 09.15 uur in een gebouw waar parkeren niet mogelijk is. En vooral: niemand heeft het gedaan. De minister was nog niet aangetreden. De vorige minister is inmiddels burgemeester. De ambtenaar handelde binnen zijn mandaat. Het departement betreurt de ontstane indruk. Het dossier is wegens een verhuizing niet volledig beschikbaar. Nederland heeft daarmee iets schitterends uitgevonden: verantwoordelijkheid zonder verantwoordelijke. Misschien is dát onze Deep State. Geen geheim genootschap in een kelder onder het Binnenhof. Veel te omslachtig. Gewoon keurige mensen met toegangspasjes, pensioenopbouw en een agenda vol integriteitsoverleggen. Niemand hoeft kwaad te zijn. Dat is het vernuftige. Het systeem doet het werk. Oltmans en Spijkers laten daarom iets ongemakkelijks zien. In Nederland is de belangrijkste vraag soms niet óf je gelijk hebt. Maar hoeveel leven je ervoor over hebt om het te krijgen. En mocht je lang genoeg leven, dan komt uiteindelijk de mooiste dag. Een bewindspersoon ontvangt je. Er is koffie, zelfs een fotograaf. Er volgt erkenning, een regeling en die prachtige bestuurlijke formulering dat men met de kennis van nu anders zou hebben gehandeld. Met de kennis van nu. Alsof de waarheid nog al die jaren onderweg was met PostNL. Daarna krijg je een hand. En geeft de staat het restant van jouw leven terug. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #rechtstaat #bureaucratie #erkenning

Zat naar het NOS Journaal te kijken en het is pijnlijk om vast te stellen dat de redactie van de NOS wel 5 minuten besteedt aan het woord 'vulvalippen' maar 0 seconden aan de bewuste keuze van oud-minister Mariëlle Paul om te wachten tot een dag na de verkiezingen om een wetsvoorstel over arbeidsmigranten in te trekken. Even ter herinnering hieronder de reactie van Paul zelf. Check het Nieuwsuurfragmentje (6 november 2025) links waarin ze begint over 'aantijgingen die mijn integriteit in twijfel trekken' en daarna heel arrogant zegt 'Ik had ook nóg langer kunnen wachten'. Gadverdamme. 🤢 En check het fragment rechts uit het debat van 27 november waarin ze over de timing zegt (ook nog 'in alle eerlijkheid') 'achteraf gezien denk ik dat dat een onhandige dag was' en ze daarbij keihard liegt 'ik heb dat, zodra die ambtelijke overeenstemming was bereikt, willen communiceren', terwijl uit de WOO-documenten van nu (uit een brief van een ambtenaar) dus blijkt dat die overeenstemming al lang was bereikt en ze wél bewust wachtte tot na de verkiezingen. Ik mis dus journalistiek die al dit soort uitspraken aan elkaar koppelt en die haar daarmee confronteert. Maar nee hoor, NUL aandacht op de publieke omroep. Damn, wat een vulvapolitiek en dito journalistiek heeft dit land! #SmerigePolitiek #VVD #NOS #Journalistiek #Politiek #Journalistiek #Verkiezingen

Wat vinden de "onderzoeksjournalisten" van @omroepbrabant er eigenlijk van dat hun baas voor het leiden van een regio-omroepje 200.000 euro verdient? Die mevrouw, een oud-ambtenaar van het ministerie van Buitenlandse Zaken, heeft ook nog eens 0,0 ervaring in de media. https://t.co/jcW9kBmPe0 #journalistiek #media #transparantie

Een perfecte beschrijving van de ongelijke behandeling van Henk-Jan en Mohammed. ASIELZOEKER Column van Kees Schilder "Hoi, ik ben Henk-Jan en ik ben dakloos. Wat gaan de heren hier aan doen?" Henk-Jan stond aan de balie van het Gemeentehuis met de relatieve rust van iemand die een parkeervergunning komt ophalen. "U bent wat?" vroeg de ambtenaar, die opkeek met de snelheid van iemand die ontdekt dat er buiten kantooruren ook nog mensen bestaan. "Asielzoeker," zei Henk-Jan. "Ik vraag asiel aan. Ik slaap al tien jaar buiten. Buiten mijn schuld. En ik ben op de vlucht voor de gevaren van het buitenleven. Daar ging het raderwerk van de Nederlandse bureaucratie op slot. De ambtenaar trok zijn wenkbrauwen op. De geijkte riedel volgde: Bent u vluchteling? Nee. Statushouder? Nee. Arbeidsmigrant? Nee. "Dan valt u hier niet onder." Het is dat fascinerende, Hollandse onderscheid in verontwaardiging. Als een asielzoeker buiten moet slapen, dan is het land te klein. Dan staan de talkshowtafels vol met diepbedroefde experts in mantelpakjes, dan huilt de politiek tranen met tuiten en is het land per direct moreel failliet. En terecht. Niemand hoort buiten te slapen. Maar als Henk-Jan al een decennium onder een viaduct ligt te vernikkelen, dan is het ineens geen humanitaire crisis meer. Dan is hij een stadsdecor. Een soort gemeentelijk kunstwerk met een boodschappentas of een winkelwagentje vol vodden. "Waarom asiel? Ik bedoel als dakloze zijnde?" vroeg de ambtenaar, die voelde dat het schuiven begon. "Omdat dat woord werkt," zei Henk-Jan droog. "Als een asielzoeker buiten ligt, is iedereen boos. Als ik buiten lig, vragen ze of ik op wil rotten want de stadsreiniging moet haar werk kunnen doen." En daar stond de ambtenaar vast in zijn eigen wetjes, regeltjes en bureaucratische rimram. De ambtenaar bood dus de standaardoplossingen. De opvang? Vol. De nachtopvang? Vol. Afschuiven dan maar: "Misschien even naar de wijkcoach?" Henk-Jan liep weer naar buiten, de regen in, met zijn plastic tas. Niet boos. Gewoon met de wetenschap dat zijn uitzicht vannacht niet verandert. Prachtig land. Solide beleid. Zolang je maar ver genoeg hebt gereisd om ergens recht op te hebben. #Asielzoeker #Dakloosheid #Bureaucratie

In een parlementaire democratie kan dit toch niet zonder gevolgen blijven? Een ambtenaar, of een stel ambtenaren, die willens en wetens documenten achterhouden en daarmee een eerlijke rechtsgang en waarheidsvinding frustreren. Leven we dan werkelijk in een bananenrepubliek? #democratie #rechtspraak #transparantie

Column: Emissiebeleid “Niet haalbaar” Max von Kreyfelt Ik heb een zwak voor bestuurders die de werkelijkheid behandelen alsof zij een ambtenaar is. Werkt die niet mee, dan stuur je gewoon nóg een beleidsnota. Amsterdam heeft daar een complete bestuurscultuur van gemaakt. Jarenlang werd de benzine- en dieselauto voorgesteld als een historische vergissing die in 2030 uit de stad zou verdwijnen. Dat stond niet ter discussie. Ondernemers moesten investeren. Bewoners moesten slikken. Wie zich afvroeg of het wel uitvoerbaar was, kreeg een college over visie, moed en verantwoordelijkheid. Twijfel was voor mensen die de toekomst niet begrepen. De toekomst bleek alleen een eigen mening te hebben. Plotseling heet het: niet haalbaar. Wat een prachtige uitdrukking. Niet haalbaar voor wie? Voor de loodgieter die een peperdure elektrische bus kocht? Voor de aannemer, de bloemist of de marktkoopman die investeerde omdat het stadhuis had besloten dat 2030 belangrijker was dan de werkelijkheid? Voor hen was het kennelijk wél haalbaar. Zij betaalden. Het stadsbestuur niet. Het wonderlijke van ideologisch bestuur is dat de rekening altijd door een ander wordt voldaan. Ondernemers verdwijnen. Winkels sluiten. Familiebedrijven teren in op hun reserves. Op het stadhuis heet dat geen schade, maar transitie. Alsof een faillissement tegenwoordig ook een klimaatmaatregel is. En nu blijkt dat de juridische basis ontbreekt om het paradepaardje überhaupt uit te voeren. Jarenlang werd kritiek weggewuifd als behoudzucht. Nu erkent dezelfde overheid dat haar eigen plan niet juridisch uitvoerbaar is. Ik vraag me af hoeveel gezonde ondernemingen zonder deze groene zendingsdrang gewoon hadden kunnen doorgroeien. Hoeveel mensen hun levenswerk hebben zien verdampen omdat bestuurders verliefd waren op een jaartal. Het was nooit een jaartal. Het was een geloof. Amsterdam lijkt steeds minder op een handelsstad en steeds meer op een laboratorium waar bestuurders experimenteren met andermans geld. Gaat het mis, dan volgt geen ontslagbrief maar een evaluatie. Daarna verschijnt een nieuwe ambitie, een nieuw doeljaar en een glanzende folder over voortschrijdend inzicht. De schade blijft achter in de echte wereld. Er bestaat een eenvoudig beginsel dat ooit de kern van behoorlijk bestuur vormde. Wie jarenlang beleid doordrukt, waarschuwingen negeert, ondernemers op kosten jaagt en vervolgens zelf moet erkennen dat het niet uitvoerbaar blijkt, heeft zijn politieke gezag verspeeld. Amsterdam heeft geen behoefte aan nóg een klimaatvisie. Amsterdam heeft behoefte aan bestuurders die het verschil kennen tussen idealen en werkelijkheid. Wie een wereldstad bestuurt alsof zij een ideologisch proeflokaal is en de rekening neerlegt bij ondernemers en bewoners, hoort niet op het stadhuis thuis. De uitstootvrije zone is geschrapt. Misschien is het tijd dat Amsterdam ook de bestuurlijke vervuiling opruimt. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #Amsterdam #Beleid #Klimaat

Column: De economie groeit, want de overheid groeit Max von Kreyfelt Eindelijk eens goed nieuws. De economie groeit. Dat weten we omdat de overheid steeds meer geld uitgeeft. En waar haalt de overheid dat geld vandaan? Uit de economie. U begrijpt waarom economie een wetenschap is. De staat haalt geld weg bij burgers en bedrijven, geeft het vervolgens zelf uit en constateert verheugd dat er meer is uitgegeven. Dat heet economische groei. Stel, u verdient honderd euro. De overheid pakt er vijftig af en besteedt die aan een beleidsprogramma dat onderzoekt waarom u nog maar vijftig euro overhoudt. Het bbp stijgt. Een adviesbureau schrijft een rapport, een communicatiebureau maakt een campagne, een ambtenaar bewaakt de voortgang en een consultant onderzoekt of dat inclusief genoeg gebeurt. U bent armer. De economie is gegroeid. Welkom in de moderne verzorgingsstaat. Overheidsuitgaven tellen mee in het bruto binnenlands product. Of het geld verstandig is besteed, doet er voor de optelsom minder toe. Een brug die handel mogelijk maakt en een mislukt ICT-project van een miljard, of een minister als een Hugo de Jonge, verschijnen allebei als economische activiteit. Het geld is weg. Dus het telt. Dat biedt mogelijkheden. Hoe groter de overheid, hoe meer zij kan uitgeven. Hoe meer zij uitgeeft, hoe groter haar bijdrage aan het bbp. En omdat al dat geld ergens vandaan moet komen, moeten vervolgens de belastingen omhoog. Om de groeiende overheid te betalen die daarna als economische groei wordt gepresenteerd. Dat is geen economische kringloop meer. Het is een slang die zichzelf opeet en na iedere hap meldt dat hij zwaarder is geworden. Natuurlijk kan een overheid nuttige dingen doen. Wegen, veiligheid, rechtspraak en infrastructuur. Maar wanneer zijn we gaan geloven dat iedere euro die door de handen van de staat gaat daardoor automatisch productiever wordt? De overheid kent een bijzonder bedrijfsmodel. Wanneer een onderneming slecht presteert, verliest zij klanten. Wanneer de overheid slecht presteert, eist zij meer budget. Tekort aan woningen? Problemen in de zorg? Onderwijs verslechtert? Meer beleid. Een programma. Programma mislukt? Een taskforce. Gebrek aan regie? Een minister voor Regie. En wanneer niemand meer weet waar het geld gebleven is, verhogen we de belastingen om de overheidsfinanciën gezond te houden. De patiënt moet bloeden om de dokter fit te houden. Misschien moeten we daarom stoppen met vragen hoeveel de economie groeit en een ongemakkelijker vraag stellen: Wie groeit er eigenlijk? De burger? Het bedrijfsleven? De productiviteit? Of vooral de staat? Want een land waarin de overheid meer moet uitgeven om economische groei te produceren en vervolgens meer belasting moet heffen om die uitgaven te betalen, heeft geen groeiende economie, maar een groeiende rekening. En wij zijn de klanten die niet kunnen opzeggen. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Economie #Overheid #BBP

‘Hou die k*thond bij je, k*nkerwijf,’ kreeg ik naar mijn hoofd geslingerd zondagochtend. Het moest nog tien uur worden! De zon scheen door de bomen op het pad tussen de Horstermeerpolder en de Spiegelplas. Sinds mijn vader eind vorige zomer overleed in het verpleeghuis aan de rand van dit gebied noem ik het altijd het tuinpad van mijn vader. Ik wandel er graag, mijmerend over het leven, terwijl Bruce achter een bal aan rent. Dat mag daar namelijk gewoon. Aan het begin van het pad heeft de gemeente een bord neergezet met zo’n stichtelijk tekstje dat je elkaar moet groeten. Omdat je het pad deelt met loslopende honden, overstekende ruiters, kinderen op weg naar het strandje, wandelaars en mensen die een SUP meesjouwen. Waarom je nou precies daar op zondagochtend het werelduurrecord moet vestigen met je halfoude dikke lijf in een wielrenpakje geperst, ontgaat mij altijd een beetje. En k*nkerwijf is volgens mij niet de groet die de ambtenaar met het stichtelijke bordje bedoelde. https://t.co/hG444pRvsu #Wandelen #Herinneringen #Respect