Search

Een ochtendcolumn Er zit een vraag onder de politiek van Jesse Klaver waar ik eigenlijk nooit een antwoord op hoor. Wanneer is het wel genoeg? Nederland heeft geen samenleving ingericht waarin mensen die het goed hebben weigeren te delen. We hebben een verzorgingsstaat opgebouwd waarin hogere inkomens netto een groot deel van de rekening betalen en lagere inkomens worden ondersteund. De onderste helft krijgt via belastingen, uitkeringen en voorzieningen per saldo inkomen erbij. Aan de bovenkant gebeurt het omgekeerde. Dat systeem bestaat dankzij tientallen jaren van zorgvuldig opgebouwd maatschappelijk draagvlak. Het is misschien wel het beste bewijs dat solidariteit in Nederland geen mooie gedachte is, maar dagelijkse praktijk. Klaver vindt dat hoge inkomens meer moeten bijdragen. Wat betekent dat precies? We nemen Johan van Dijk. Johan heeft een goede baan en verdient €85.000 per jaar. Daarmee valt hij in de allerhoogste belastingschijf van Nederland. Geen grootindustrieel, gewoon een werknemer met een goed salaris. De meeste zelfstandige ondernemers verdienen minder. Reken vervolgens eens uit wat Johan afdraagt. Inkomstenbelasting en premies, daarna btw over wat hij koopt, accijnzen aan de pomp, energiebelasting, autobelastingen, lokale heffingen en ik vergeet vast nog wat. Voor een profiel van Johan komt de totale belastingdruk uit op iets van 42 à 43 procent van zijn bruto inkomen. Zou die verhouding gedurende een werkzaam leven van veertig jaar gelijk blijven, dan komt dat neer op ongeveer zeventien jaar van zijn leven werken volledig in dienst van het collectief. Dat lijkt mij geen gebrek aan solidariteit, maar eerder het bewijs ervan. Johan werkt veertig uur per week. Meer werken is dus nauwelijks een serieus antwoord. Meer verdienen vraagt voor hem om overuren, een zwaardere functie, meer verantwoordelijkheid of een volgende stap in zijn loopbaan. In 2026 heeft 58 procent van de werkenden een marginale druk boven 49,5 procent. Van elke volgende verdiende euro kan daardoor minder dan de helft in zijn besteedbare inkomen terechtkomen. Daarmee komt de bereidheid om die volgende stap te zetten onder druk te staan. Een promotie betekent doorgaans meer verantwoordelijkheid, meer druk en soms langere dagen. Wanneer van de extra beloning meer dan de helft verdwijnt via belasting, afbouwende heffingskortingen of toeslagen, verandert de rekensom. Het verschil tussen blijven zitten en doorgroeien wordt kleiner. Klaver weet hoe het stelsel werkt. Vanuit die werkelijkheid vraagt hij hogere inkomens om nog meer bij te dragen. Johan werkt veertig uur en draagt gedurende die werkweek fors bij aan het collectief. Wil hij verder komen, dan kan van de financiële opbrengst van die extra inspanning meer dan de helft naar datzelfde collectief gaan. Dagelijks leest Johan het in de krant en op tv, ziet hij het op de socials en hoort hij het in de politiek, de sterkste schouders moeten meer dragen, topinkomens moeten meer bijdragen, vermogens moeten zwaarder worden belast. Steeds dezelfde boodschap. Johan draagt te weinig bij. Nog is het niet genoeg. Daarom interesseert mij de grens. We praten voortdurend over hoeveel verschil te groot is. Veel minder hoor ik hoeveel verschil te klein is. Solidariteit kan niet uitsluitend worden gemeten aan wat nog meer bij iemand kan worden opgehaald. Twintig jaar van zijn leven, vijfentwintig? Solidariteit veronderstelt ook erkenning van wat al wordt bijgedragen. Anders verandert een gezamenlijke afspraak langzaam in een permanente rekening voor steeds dezelfde groep. Wanneer heeft Johan genoeg bijgedragen? Als zeventien van zijn veertig arbeidsjaren niet genoeg zijn en van de opbrengst van verdere inspanning meer dan de helft naar het collectief kan gaan, hoeveel moet Johan dan nog doen voordat Klaver zegt, dit is wel genoeg? #solidariteit #belastingdruk #verzorgingsstaat

We gaan dus tóch over links en de middenklasse mag voor de kosten opdraaien. Ik dacht trouwens dat werken moest lonen, @DilanYesilgoz @VVD. In plaats daarvan zijn jullie van plan de belasting op arbeid te verhogen. Dat betekent dat nóg meer mensen minder dan 32 uur per week zullen gaan werken, want ja: TOESLAGEN EN SUBSIDIES ZIJN TOCH GRATIS!!! Ik word er knettergek van dat mijn eigen overheid mij berooft om jullie klimaatplannen te financieren, eindeloze stromen asielzoekers toe te laten, nóg meer nutteloze ambtenaren in dienst te nemen en luilakken te pamperen die niet werken omdat er een scheet dwarszit. #Prinsjesdagstukken #Begroting #Belastingen #Politiek #Middenklasse

Nederland regelt zich langzaam kapot Daar gaan we weer. Er is ergens een probleem, Den Haag ontdekt het en vervolgens moet alles wijken voor de oplossing die achter een bureau is bedacht. Nu zelfs het saucijzenbroodje. In delen van de vleesindustrie zijn ernstige misstanden met arbeidsmigranten vastgesteld. Onderbetaling, slechte huisvesting, mensen eruit zodra ze ziek worden. Prima dus om daar hard tegen op te treden. Maar wat doet Nederland? We pakken niet alleen de bedrijven aan waar het fout gaat. We maken een brede regel. En ineens vallen ook bakkerijen die worstenbroodjes en saucijzenbroodjes maken onder een verbod op uitzendkrachten. Waarom? Omdat er vlees in het broodje zit. Niet omdat bij die bakker structurele uitbuiting is vastgesteld. Niet omdat hij jarenlang regels heeft overtreden. Gewoon omdat hij gehakt verwerkt. Dat is toch geen serieus bestuur meer? En dan komt het mooiste. Als zo’n bakker straks zijn productie naar België, Duitsland, Polen of verder weg verplaatst, is het probleem voor Nederland blijkbaar opgelost. Daar kan vervolgens gewoon weer een uitzendkracht of arbeidsmigrant aan dezelfde productielijn staan. Misschien voor minder loon. Misschien onder slechtere omstandigheden. Misschien met minder toezicht. Maar hé, het gebeurt niet meer hier. Dus ons bordje is schoon. Dat is precies de hypocrisie van dit soort beleid. We zeggen dat we misstanden bestrijden, maar als dezelfde misstanden na onze maatregel honderd kilometer verderop plaatsvinden, kijken we de andere kant op. We hebben dan niets opgelost. We hebben het geëxporteerd. Het past in een breder patroon. Stikstofregels die bedrijven jarenlang in onzekerheid zetten. Plasticregels met toeslagen, uitzonderingen en administratieve rompslomp. Milieuzones waardoor een nog prima bedrijfsbus ineens een probleem wordt. Steeds weer hetzelfde. Het doel klinkt nobel, dus de maatregel mag blijkbaar alles kosten. Maar beleid moet niet worden beoordeeld op de bedoeling. Het moet worden beoordeeld op het resultaat. Wat schieten we ermee op als productie verdwijnt, banen verdwijnen, extra vrachtwagens de grens over rijden en hetzelfde broodje daarna gewoon weer in de Nederlandse supermarkt ligt? Helemaal niets. Behalve een keurige Nederlandse statistiek. Pak bedrijven aan die werknemers uitbuiten. Geef boetes die pijn doen. Trek vergunningen in. Sluit bedrijven als het structureel misgaat. Maar behandel niet iedere ondernemer als verdachte omdat hij toevallig binnen een Haagse definitie valt. En als de misstand na onze maatregel gewoon in het buitenland doorgaat, moeten we vooral niet doen alsof we haar hebben opgelost. Dan hebben we alleen geregeld dat we haar zelf niet meer hoeven te zien. #Nederland #arbeidsmigranten #beleid

Als hypotheekrenteaftrek ‘subsidieverslaving’ is, mogen we huurtoeslag, zorgtoeslag, kinderopvangtoeslag en alle andere inkomensregelingen dan voortaan ook ‘toeslagenverslaving’ noemen? Of werkt dat morele oordeel alleen bij mensen met een koophuis? #hypotheekrenteaftrek #toeslagen #inkomensregelingen

The new advocate for taxpayers, Hayde Zarkeshan, argues that the Tax Authority should not immediately resort to the courts in conflicts with citizens and entrepreneurs, and should do more to prevent lawsuits, as the current access to assistance is often too expensive, fragmented, and difficult to find. (translated)

Gerard Krispijn 👇🏻 Wacht maar tot Dé Waarheid over corona boven tafel komt. Dan breekt de hel los! De rillingen lopen je over je rug. Kippenvel alleen al bij de gedachte Je ziet de brandende barricades op het Binnenhof al voor je. Woedende mensenmassa's die met hooivorken richting Den Haag trekken. Politici die zich verschansen achter hun voordeur en Mark Rutte die ergens in een kelder probeert uit te leggen dat hij zich er niets meer van kan herinneren. De galg wordt opgetuigd en Hugo probeert te vluchten. Ik help u direct uit de droom. Er breekt helemaal niets uit. Noppes. Nada. Ik had het er onlangs nog over met iemand uit ons dorp. Die was ervan overtuigd dat, zodra Dé Waarheid over corona eindelijk boven tafel komt, de pleuris uitbreekt. Nou, ik heb nieuws voor hem en voor jullie. Stel dat morgen zwart op wit wordt bewezen dat we allemaal collectief belazerd zijn. Dat de verhalen die jarenlang als onzin werden weggezet ineens gewoon in officiële documenten blijken te staan. Dat dankzij WOO verzoeken dingen naar buiten komen waarvan menigeen jarenlang beweerde dat ze helemaal niet bestonden. Kortom: stel dat morgen werkelijk alles op tafel ligt. (In feite is er al een hoop naar buiten gekomen, maar dit terzijde.) Denkt u dan echt dat die 87 procent gevaccineerden woedend de straat op gaan? Welnee. Dat zou namelijk betekenen dat ze moeten toegeven dat ze belazerd zijn. En de gemiddelde Nederlander geeft nog liever zijn spaargeld op dan zijn gelijk. Onze absolute weigering om ergens écht wakker van te liggen is inmiddels een vorm van topsport geworden. We hebben een psychologisch mechanisme ontwikkeld om met nationale schandalen om te gaan. Het heet: “Nou ja, het zal wel. Is de Lidl nog open?” Kijk naar de Toeslagenaffaire. Een schandaal waar de honden geen brood van lusten. Onschuldige gezinnen werden door hun eigen overheid kapotgemaakt. De collectieve woede? Een diepe zucht. Een paar boze tweets. Een debatje op televisie. En vervolgens gingen we gewoon weer over tot de orde van de dag. Of wat er gebeurt met onze voedselvoorziening? Mensen plegen letterlijk zelfmoord omdat de overheid letterlijk hun grond afjat, waar ze al generaties lang hun bedrijf op uitoefenen. De reactie van de rest van Nederland? “Vervelend voor die mensen.” En vervolgens: “Maar gelukkig is de benzine in Duitsland deze week goedkoper.” Wij zijn simpelweg niet gebouwd voor volksopstanden. Een Franse revolutie? Daar hebben wij het veel te druk voor. De Fransen steken het hele land in de fik als de pensioenleeftijd met een half uur omhooggaat. De Nederlander reageert op een nationaal schandaal met de legendarische woorden: “Je doet er toch niks aan.” Gevolgd door het ritueel opentrekken van een blikje bier. Als morgen de ultieme waarheid over corona naar buiten komt, gebeurt er waarschijnlijk precies dit. We kijken er een item over bij Vandaag Inside en hangen aan de lippen van die zeiksnor die destijds verkondigde dat hij nog nooit een steekhoudend argument had gehoord om geen prik te nemen. We schudden even collectief ons hoofd. Misschien roepen we nog: “Zie je wel!” Of:“Ik zei het toch!” En daarna gaan we gewoon naar de Febo. We klagen dat de treinen weer eens niet rijden. We mopperen op de regering. We zetten de televisie aan. En om 18.00 uur moeten natuurlijk wel gewoon de aardappels op tafel. We nemen een glas. We doen een plas. En alles blijft zoals het was. Dus maak u vooral geen zorgen over een naderende burgeroorlog of een totale maatschappelijke ineenstorting. Zolang de koffie doorloopt, de frikandellen in de bonus zijn en we op zaterdagavond massaal naar Boer zoekt Vrouw kunnen kijken, blijft het hier muisstil. De hel breekt in Nederland pas echt los als de bitterballen op de verjaardag van je zus lauw blijken te zijn. Dan bellen ze massaal het familiediner om het proberen goed te praten. En geen seconde eerder. #Corona #Politiek #Maatschappij

"Het verhaal Rutte is bekend. Om aan de macht te blijven en zijn internationale loopbaan te faciliteren, was geen enkel principe heilig. Als de puinhopen van Paars al erg waren, waren de puinhopen van Rutte dat nog meer: toeslagenschandaal, aardbevingsschandaal, immigratiecrisis, wooncrisis en energiecrisis volgden elkaar op. Daarnaast fungeerde Rutte als aanjager van een onoplosbaar conflict in Oekraïne en werd daarvoor beloond met de beoogde post: topman van de NAVO." Nuchtere analyse van @jangajentaan op @OpiniezMagazine. https://t.co/x8QbUyVPP0 #Rutte #politiek #Nederland

Column: Is Mark Rutte een landverrader? Max von Kreyfelt Juridisch niet. Het Wetboek van Strafrecht kent geen artikel voor een premier die het land veertien jaar bestuurt alsof het een tijdelijk filiaal is op weg naar een betere functie. Ambitie is niet strafbaar. Zelfs niet wanneer de belastingbetaler de sollicitatiekosten betaalt. Moreel wordt het interessanter. Rutte begon als premier van Nederland en eindigde als secretaris-generaal van de NAVO. Daartussen lag vermoedelijk de langste sollicitatieprocedure uit de Europese geschiedenis. Nederland fungeerde als cv, proeftuin en borgstelling. Wij waren geen land meer, maar een aanbevelingsbrief met twaalf provincies. In Brussel gold Rutte als betrouwbaar. In Washington als bruikbaar. In Den Haag vooral als iemand die precies wist waar de camera stond en opvallend weinig meer wist zodra er een enquêtecommissie verscheen. Onder zijn leiding werden gezinnen door de overheid fijngemalen in de toeslagenaffaire. Groningen mocht verzakken zolang de gaswinning overeind bleef. De woningmarkt werd bevrijd van overheidsbemoeienis en kort daarna ook van gewone Nederlanders. Starters kunnen nog steeds een huis kopen, mits hun ouders dat eerst doen. Rutte bleef erbij lachen. Wie de rekening nooit zelf ontvangt, ontwikkelt vanzelf gevoel voor humor. Na ieder schandaal nam hij verantwoordelijkheid. Dat betekende dat hij het woord zorgvuldig uitsprak, zijn gezicht in de stand staatsman zette en iemand anders liet aftreden. Burgers verloren hun huis, inkomen of gezondheid. Mark verloor soms een staatssecretaris. Een bestuurder moet tenslotte ook offers brengen. Zijn geheugen hielp hem daarbij uitstekend. Internationale afspraken bleven glashelder; binnenlandse missers verdwenen achter een gebrek aan actieve herinnering. Een wonderlijke neurologische aandoening waarbij vooral belastende informatie wordt gewist en toekomstige topfuncties feilloos worden opgeslagen. Ook de democratie werd onder Rutte gemoderniseerd. Besluiten werden eerst genomen, waarna het parlement er uitvoerig over mocht debatteren. Dat gaf Kamerleden het warme gevoel dat zij invloed hadden zonder het risico dat er werkelijk iets veranderde. Democratie als kinderzitje: u mag meesturen, maar het stuur zit niet vast aan de wielen. Een ouderwetse landverrader verkocht staatsgeheimen aan de vijand. Rutte was veel moderner. Hij maakte nationale belangen onderhandelbaar, leverde zeggenschap in en noemde dat Europese volwassenheid. Nederland mocht overal aan tafel zitten, meestal dicht bij de plek waar de rekening werd neergelegd. Niets werd opgegeven. Alles werd gedeeld. Soevereiniteit werd gedeeld. Schulden werden gedeeld. Risico’s werden gedeeld. Alleen de promotie bleef persoonlijk bezit. Daarna kwam de NAVO. De man die vier kabinetten overeind hield door te doen alsof zij nog leefden, mocht voortaan het Westen bijeenhouden. Alsof je een begrafenisondernemer tot cardioloog benoemt vanwege zijn ruime ervaring met stilgevallen patiënten. Dus nee, juridisch is Mark Rutte geen landverrader. Daarvoor ontbreken een vonnis, een officieel aangewezen vijand en vermoedelijk een correct ingevuld formulier in drievoud. Maar wanneer een premier zijn land gehavend achterlaat, internationaal wordt beloond voor zijn betrouwbaarheid en onderweg zelf vrijwel onbeschadigd blijft, dringt zich toch een ongemakkelijke vraag op: aan wie was hij eigenlijk zo betrouwbaar? Misschien heeft Mark Rutte Nederland nooit verraden. Misschien zag hij het eenvoudig als de vertrekhal. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #MarkRutte #Politiek #Nederland

The cabinet has apologized to the House of Representatives for the slow provision of information regarding a recovered data vault containing sensitive information from the Tax Authorities, of which it was already known in July 2022 that it had not been shared with the parliamentary inquiry committee on the Benefits Affair. (translated)

Moest de datakluis van de belastingdienst openbaar worden? U weet wel met heel veel nieuwe toeslagenschandaal documenten De dienst juridische zaken van het ministerie was in februari heel heder: ja zeker en om heel veel redenen (parlement, enquete, WOO). Lees hun advies (1) https://t.co/lCrDuzOusb #datakluis #belastingdienst #toeslagen

De vierde macht is geen fabeltje. Maar een risico. Ambtenaren zijn niet gekozen door het volk. Als zij feitelijk bepalen welk beleid er wordt gevoerd, verschuift de macht van de volksvertegenwoordiging naar een ongekozen technocratie. Omdat het ambtelijk apparaat enorm groot en complex is, kunnen ministers en het parlement misstanden of politieke sturing achter de schermen vaak moeilijk controleren. We leven nu in de situatie dat een "ambtelijke cultuur" is ontstaat waarin procedures, regels en risicomijding worden misbruikt tegen de wil/ het belang van de kiezer/burger (denk aan de Toeslagenaffaire). Wanneer een nieuw kabinet een andere koers wil varen, kunnen zittende topambtenaren dit achter de schermen vertragen of frustreren vanuit hun eigen gevestigde belangen of visie. Het wordt tijd om tegen dit fenomeen/risico serieuze maatregelen te nemen. Dit wordt makkelijker nú ambtenaren zelf bekennen dat deze praktijk bestaat. #vierdemacht #deepstate #democratie #transparantie #verantwoordelijkheid

De belastingdienst heeft de datakluis met 64 miljoen documenten over oa het toeslagenschandaal verborgen gehouden voor - parlement - rechters - ouders - pers En daarmee drie wetten overtreden Ze mogen niet zichzelf nog een keer 'onderzoeken' https://t.co/0OT1LQkVEz #belastingdienst #toeslagenschandaal #transparantie

Het vergunningenschandaal gaat over veel meer dan alleen boeren. Want als de overheid bestaande vergunningen kan intrekken, wat betekent dat dan voor de rechtszekerheid van álle burgers en ondernemers? Wat hebben we geleerd van de Toeslagenaffaire? En hoe ver reikt de macht van de overheid als rechterlijke uitspraken en stikstofbeleid botsen met eigendomsrechten en bestaanszekerheid? Luister mee en oordeel zelf! https://t.co/nsfCNI72zn #Rechtszekerheid #Overheid #Toeslagenaffaire

Het echte probleem: de belastingdienst leverde miljoenen essentiële documenten over het toeslagenschandaal jarenlang niet aan - de ouders - de rechters - het parlement (artikel 68 grondwet) - de pers (WOO) En er is vaak duidelijk en hard naar gevraagd! https://t.co/Rf0M6LgZzR #Belastingdienst #Toeslagen #Transparantie

The Tax Authority did not provide sensitive files with relevant information to the parliamentary inquiry into the Benefits scandal, raising questions about the reason for this and possible consequences, while the involved state secretaries promised to come up with answers this week. (translated)