Search

De verouderde financiële gereedschapskist van minister Eelco Heinen belemmert Nederland op lange termijn doordat het huidige boekhoudkundige stelsel niet in staat is om onderscheid te maken tussen consumptie en investeringen, wat leidt tot onduidelijkheid over de besteding van belastinggeld en achterstallig onderhoud. #FinanciëleHernieuwingen #Boekhouding #EconomieNederland

De Noorse Consumentenbond gaat viraal met een ludiek spotje waarin 'de dood' en de 'enshittificator' samenkomen om de aandacht te vestigen op de verslechterende kwaliteit van producten en het gemak waarmee ze kapotgaan, wat leidt tot een grotere consumptiedruk. #consumptie #reparatie #kwaliteit

Maar Nederlanders moeten eindeloos omrijden en zien consumptieprijzen stijgen omdat kabinet geen geld heeft om de bruggen in eigen land preventief te onderhouden. Fijn om te leren dat het geld naar toekomstige jihadi's gaat, komt het in ieder geval goed terecht! #Nederland #Bruggen #EconomischeCrisis

In zijn column reflecteert Youp van 't Hek op de schrijnende drugsproblematiek in Nederland en de hypocrisie van de samenleving, terwijl hij de schokkende Amerikaanse staatsschuld als uitgangspunt gebruikt om de onderling verbonden wereld van criminaliteit en consumptie aan te kaarten. #drugs #Nederland #maatschappij

Gaan we weer, weer genaaid: Opvolger Ideal Wero rekent geen vast bedrag per transactie maar een percentage van de omzet. Dus 1000 euro pinnen was 5 ct en wordt 0,3-0,7% van de omzet, dus 3 tot 7 euro. Dit wordt doorberekend aan de consument! https://t.co/yyIthrBMWc #betalingen #financiën #consumptie

Het verminderen van de consumptie van dierlijke eiwitten is essentieel om duurzame landbouw te bevorderen en de druk op natuurlijke ecosystemen te verlichten, volgens Maarten Witberg in reactie op Hidde Boersma's pleidooi voor intensivering van de landbouw. #duurzame landbouw #biodiversiteit #plantaardig eiwit

Diverse supermarkten in Nederland waarschuwen voor mogelijk onvoldoende gegaarde kippendijspiesjes in verpakkingen van 100 gram, die niet geschikt zijn voor directe consumptie, en adviseren klanten het product niet te eten en het aankoopbedrag terug te vragen. #kipdijspiesjes #voedselveiligheid #supermarkten

In het artikel Hoe oorlogsbeelden op de socials tot entertainment worden getransformeerd wordt besproken hoe sociale media, door middel van aanbevelingsalgoritmen, de wijze waarop we oorlog en geweld ervaren veranderen, met een verschuiving van serieuze documentatie van ellende naar een meer entertainende consumptie van oorlogscontent. #oorlog #socialemedia #algoritmen

In zijn opinieartikel betoogt Sander Schimmelpenninck dat het gebruik van AI voor schrijven leidt tot een oppervlakkige consumptie van andermans ideeën, en dat het gebrek aan zelfreflectie en authentiek taalgebruik een gevaar vormt voor de geletterdheid en democratie, aangezien schrijven onlosmakelijk verbonden is met denken. #AI #geletterdheid #schrijven

In haar commentaar wijst Saskia van Westhreenen op de groeiende economische druk op Amerikanen door de voortdurende crisis in het Midden-Oosten en de stijgende olieprijzen, wat leidt tot hogere kosten voor consumptie en een mogelijke vertraging van de economie als gevolg van het beleid van Donald Trump. #EconomischeCrisis #Trump #Inflatie

Groene Energie Transitie is 1 grote leugen. Na tientallen jaren van miljarden € groene subsidies is zon en wind amper 3,4% van totale energie consumptie. Wereld draait nog steeds voor +80% op olie, steenkool en gas. Ja ja , zon en wind zijn verdubbeld 🤣 , maar fossiele brandstoffen zijn ook fors gestegen; er is geen substitutie. Tja, feiten #Energie #Klimaat #FossieleBrandstoffen

Na Box 3 wordt middenklasse ook tot zijn dood belast. Er was een tijd dat Nederlanders belegden voor hun kinderen. Niet voor prestige. Niet voor een villa aan het Comomeer. Niet om zichzelf “vermogend” te voelen. Gewoon voor later. Voor een studie. Voor een eerste huis. Voor een buffer als het leven tegenzit. Voor de stille gedachte dat je kinderen het misschien iets makkelijker zouden krijgen dan jij. Dat was ooit de belofte van verantwoordelijkheid. Je werkte, betaalde belasting, spaarde wat overbleef, belegde voorzichtig, liet de tijd zijn werk doen en hoopte dat er aan het einde van je leven iets overbleef om door te geven. Maar ergens is dat morele contract verschove Wat vroeger zorg voor je gezin was, wordt steeds vaker gezien als een fiscale kans voor de staat. Tijdens je leven betaal je belasting over je inkomen. Daarna over je consumptie. Over je woning. Over je spaargeld. Over je beleggingen. Vanaf 2028 mogelijk zelfs over papieren rendement dat je nog niet hebt verkocht. En als er na al die jaren discipline nog iets overblijft voor je kinderen, dan staat de overheid opnieuw aan het bed van de overledene. Niet met verdriet. Niet met dankbaarheid. Maar met een aanslag De discussie wordt nu verkocht als een debat over ongelijkheid. En ja, die ongelijkheid bestaat. Wie ouders met een koophuis heeft, begint straks vaak met een enorme voorsprong. Volgens cijfers die NOS aanhaalt, erven kinderen van 75-plussers met een huurwoning gemiddeld veel minder dan kinderen van ouders met een koopwoning; in sommige vergelijkingen loopt dat verschil op tot twintig keer zoveel. Dat is een reëel probleem. Maar de oplossing kan niet zijn dat de middenklasse opnieuw de makkelijkste prooi wordt. Want de echte elite vindt routes. Die heeft BV’s, estate planners, stichtingen, adviseurs en internationale structuren. De onderkant heeft meestal weinig te erven en betaalt vaak geen erfbelasting. Daartussen zit het gezin dat precies genoeg heeft opgebouwd om zichtbaar te worden, maar niet genoeg om zich te verdedigen De leraar met een afbetaald huis. De ondernemer met een kleine zaak. De kapster en de taxichauffeur die samen een ton hebben belegd. De ouders die elke maand iets opzijzetten voor hun kinderen. Zij worden in dit debat te snel vermomd als “vermogend”. Maar dit is geen abstract vermogen. Dit is uitgestelde consumptie. Dit zijn vakanties die niet zijn genomen. Auto’s die langer zijn doorgereden. Avonden overwerken. Jaren discipline. Het is liefde in financiële vorm. En precies dat lijkt Nederland steeds minder te begrijpen. Een gezin dat iets wil nalaten, is geen fiscale maas. Een vader die belegt voor zijn kind, is geen ongelijkheidsmachine. Een moeder die spaart voor later, is geen probleem voor de schatkist. Toch verschuift de taal. Eerst was vermogen opbouwen verstandig. Nu klinkt het verdacht. Eerst was nalaten aan je kinderen een teken van zorg. Nu wordt het gepresenteerd als iets waar de samenleving “recht” op heeft. Dat is de echte culturele draai Nederlanders beleggen niet meer alleen voor hun kinderen. Ze beleggen steeds vaker met het gevoel dat de overheid alvast meerekent. Een deel voor box 3. Een deel voor inflatie. Een deel voor toekomstige regels. En aan het einde: nog een deel bij overlijden. Dan moet je niet verbaasd zijn dat mensen hun vermogen anders gaan structureren, eerder gaan schenken, minder vertrouwen hebben of zich afvragen waarom ze überhaupt nog zo braaf zouden opbouwen. Een land dat gezinnen vertelt dat ze zelfstandig moeten zijn, maar hun zelfstandigheid telkens opnieuw belast, zaagt aan zijn eigen fundament. Want vermogen doorgeven is niet alleen economie. Het is continuïteit. Het is familie. Het is de gedachte dat jouw arbeid niet ophoudt bij jouw dood, maar nog iets mag betekenen voor wie na jou komt. Als de staat zelfs dat moment steeds meer naar zich toetrekt, verandert de burger langzaam van vader, moeder, kind en erfgenaam in iets kleiners. #belastingklimaat #middenklasse #vermogensopbouw

Even wat gedachten naar aanleiding van het #stikstofdebat: Als rasecht stadsmens was het voor mij op zijn zachtst gezegd nogal een cultuurschok toen ik in 1992 vanuit Haarlem naar refo-dorp Barneveld verhuisde om mijn onderwijsbaan op een grote scholengemeenschap voor mavo/havo/vwo in Alkmaar te verruilen voor eentje op een mbo voor dierverzorging, paardenhouderij en agrarisch onderwijs. Ik had als overtuigd links-stemmer een hoop vooroordelen over boeren en die leken gelijk eigenlijk alleen maar bevestigd te worden. De lessen Nederlands - “Daar komme we hier niet voor, meneer!”- waren bij vlagen een bezoeking tijdens de laatste uren van een lange schooldag in een afgeleefd noodlokaal op een sombere en druilerige novembernamiddag, waarbij de klas, bestaande uit voornamelijk knullen en een enkel vrouwelijk Schattenkeinder-achtig wezen wat zó uit de hel van Bint leek weggelopen, zich zo vér mogelijk bij mijn bureau vandaan achter in het lokaal verschanst had, ongegeneerd luidruchtig neus ophalend en scheten latend. Wanneer buiten een trekker of een ander landbouwvoertuig langsreed, vloog de schaars aanwezige aandacht ogenblikkelijk naar de ramen en werd uitgebreid het model en type van commentaar voorzien. Het was bikkelen en afzien, maar ook een kwestie van volhouden. Deze school werd vroeger, toen het nog uitsluitend een agrarische school was, ook wel de Winterschool genoemd, aangezien de boerenjongens buiten het winterseizoen hard nodig waren op de boerderij, om daar vanaf de aller vroegste ochtendschemering tot laat in de avond te bikkelen op het land of in de stallen. Tijden veranderen, inzichten ook, en ik kan nu wel stellen dat er niet veel bedrijfstakken zijn die zó met hun tijd en de daarbij horende nieuwste technieken zijn meegegaan, als het agrarisch onderwijs. Een boer is niet meer een domme kinkel in een blauwe overall die kauwend op een sprietje met een hooivork in een koeienvlaai staat te prikken. Tegenwoordig is een boer vaak een manager in een hightech miljoenenbedrijf die er voor moet zorgen dat wij in Nederland en ver daarbuiten onze dagelijkse prak op het bord krijgen, en daarbij ook nog eens rekening moet houden met een consument die steeds veeleisender wordt, die middels politici gaat brullen als die boer zich niet houdt aan de steeds groter worden berg van soms krankzinnige regels, bedacht door stedelijke ambtenaren in een totaal ander negen tot vijf-universum. Om aan al die voorwaarden te kunnen voldoen moet een boer dus enorm investeren, en zonder allerlei subsidies wordt dat steeds meer onbegonnen werk. Investeren met geld, maar ook investeren in tijd. Ik moet de eerste ambtenaar nog tegen komen die al om 4 uur ’s ochtends op zijn kantoor zit en pas om 12 uur ’s nachts naar huis gaat, en dat onder alle weersomstandigheden en in alle jaargetijden, ook als half Nederland er 3 weken tussenuit gaat om ergens in het zonnige zuiden te gaan bakken op het strand. Ik kan me dus goed voorstellen, nadat ik bijna dertig jaar op deze mbo in diverse functies heb gewerkt, en ik die boerenjongens een stuk beter heb leren kennen, dat de huidige agrariër nogal moedeloos wordt van het gemak waarmee lieden die echt nul verstand hebben van , en nul begrip hebben voor, allerlei nieuwe regels verzinnen om toch maar aan hun hoogstaande idealen aangaande klimaat en milieu te voldoen. Heel lang heb ik hetzelfde gedacht als de bedenkers van alle regels en restricties. Pas de laatste tien jaar zijn mijn ideeën gaan kantelen, en dat kantelen is de laatste 3 jaar in een stroomversnelling gekomen. Deels door me meer te verdiepen in de beweegredenen van iemand om boer te worden, waardoor inzichten veranderen, deels doordat ik nu in een toch wel stijf boerendorp woon ( ik zou nooit meer terug willen naar de stad ), maar ook door het steeds grotere bijna Noord-Koreaans aandoende fanatisme waarmee de huidige linkse partijen en hun aanhang in de vorm van de grote kranten en media op radio en tv hun heilige deug-graal aan ons opdringen, waarbij elk voorzichtig weerwoord je meteen het stempel van rechts-extremist oplevert. Zijn onze agrariërs dan allemaal zulke engelachtige wezens? Nee, natuurlijk niet. Er gaat nog steeds van alles mis. Er is dierenmishandeling, dierenleed, milieuvervuiling, er zijn rellen, er is lomp gedrag, ze laten bij vlagen nog steeds scheten en boeren achter in het klaslokaal. Maar ze doen wel hun best, ze proberen te overleven om ervoor te zorgen dat wij eten op ons bord hebben, en ze proberen daarbij het milieu zoveel mogelijk te ontzien. Ga er maar eens aanstaan. Ons land wordt voller en voller, onze kabinetten blijven het maar volproppen, iedereen wil lekker wonen , wil zich vol stoppen op een zomerse barbecue. Dan moet je dus keuzes maken. Alles biologisch en vegan is leuk en aardig, maar bij lange na niet genoeg en daarnaast veel te duur om iedereen tevreden te stellen. Aan ons consumptiepatroon hangt een prijs. En daarvoor moet een boer investeren in tijd en geld. Als wij onze aardbeitjes ook in de winter op tafel willen hebben, dat kan, maar het smaakt nergens meer naar. Maar geef die boer niet de schuld. De wansmaak wordt nog steeds veroorzaakt door onze deugende politici, die steeds meer het onmogelijke van ons eisen. De kruik gaat net zo lang te water tot hij barst. Op een gegeven moment – en dat komt razendsnel dichterbij-, barst die kruik. Dan zijn we nog véél verder van huis. #stikstof #agrarischonderwijs #boeren

Het RIVM legt uit hoe risico's van schadelijke stoffen, zoals asbest en PFAS, in producten zoals speelzand en eieren worden beoordeeld, en dat de frequente zorgen over giftige stoffen in diverse producten niet altijd leiden tot noodzaak voor actie, terwijl er steeds meer vragen uit de samenleving komen over de veiligheid van consumptiegoederen. #asbest #pfas #toxicologie

Volgens experts, waaronder de Gezondheidsraad, zou Nederland moeten overgaan van ‘met mate’ drinken naar helemaal geen alcohol, en zij bieden zes adviezen aan om deze verandering in denkwijze te realiseren, waaronder het verminderen van de invloed van de alcoholindustrie, het bevorderen van bewustwording en het aanpakken van prijs en beschikbaarheid van alcohol om de consumptie te verlagen. #Alcoholgebruik #Gezondheid #Verslaving