Search

Een ochtendcolumn Femke Halsema trekt aan de bel. De leefbaarheid van Amsterdam staat onder druk. Dakloosheid, drugsgebruik en mensen met psychiatrische problemen zijn steeds zichtbaarder op straat. Gemeenten kunnen dat volgens de burgemeester niet meer oplossen. Den Haag moet helpen. Daarmee staat de oplossing eigenlijk al vast. Meer geld. Gemeenten hebben hun werkterrein de afgelopen decennia enorm uitgebreid. Klimaat, energietransitie, diversiteit, inclusie, integratie, ongelijkheid en internationale solidariteit kregen allemaal een plaats in het stadhuis. Voor steeds meer maatschappelijke problemen kwam gemeentelijk beleid. Dat is ook terug te zien in de omvang van de organisatie. Amsterdam telde in 2018 14.411 interne fte. Inmiddels werken bij de gemeente ruim 20.000 fte. Terwijl de bevolking in die periode met ongeveer 10 procent groeide, groeide het ambtelijke apparaat onder het het bewind van Halsema met bijna 40 procent. Terwijl een gemeentebestuur in de kern een paar eenvoudige taken heeft. De stad moet schoon en veilig zijn. De openbare ruimte moet worden onderhouden. Overlast moet worden aangepakt. Er moeten woningen zijn. Op die kerntaken worden de Amsterdamse cijfers pijnlijk. In 2025 vond nog maar 31 procent van de Amsterdammers de eigen buurt schoon. Het rapportcijfer voor het schoonhouden van straten en stoepen zakte naar 5,8. Er kwamen 265.000 meldingen over afval en reiniging binnen, 16 procent meer dan een jaar eerder. Bij meldingen over het schoonmaken van de openbare ruimte werd 59 procent binnen de afgesproken termijn afgehandeld. De gemeentelijke norm is 90 procent. In de binnenstad daalde het cijfer voor schone straten en stoepen van 6,9 in 2015 naar 5,4 in 2025. Bewoners geven de binnenstad inmiddels een 4,0. Vervuiling is geen esthetisch probleem. Onderzoek naar wanorde in de openbare ruimte laat zien dat zichtbare verwaarlozing de sociale norm verzwakt. Afval, graffiti en achterstallig onderhoud vergroten de kans dat ook anderen regels overtreden. De omgeving vertelt voortdurend welk gedrag blijkbaar wordt geaccepteerd. Daar bestaat inmiddels voldoende empirisch onderzoek naar. Als een organisatie de kerntaken steeds slechter uitvoert, ligt de eerste vraag voor de hand, waar gaat de beschikbare capaciteit eigenlijk naartoe? Amsterdam heeft steeds meer taken naar zich toegetrokken en krijgt de meest zichtbare taken steeds moeilijker voor elkaar. Toch gaat de discussie direct over geld. Dat geld moet uit Den Haag komen. Den Haag heeft geen eigen geld, dus uiteindelijk komt de rekening bij de belastingbetaler terecht. Daarna volgt de bekende politieke discussie over wie die rekening moet betalen. De breedste schouders zullen ook deze lasten moeten dragen vermoed ik. Zo wordt een vuile en onrustige stad uiteindelijk een financieringsvraagstuk. Of Amsterdam te veel doet, geld verkeerd besteedt of onvoldoende presteert, verdwijnt naar de achtergrond. Extra geld is de oplossing voordat duidelijk is geworden waarom het bestaande geld niet voldoende resultaat oplevert. Landelijk werkt het inmiddels hetzelfde. Nieuwe politieke ambities worden nieuwe overheidstaken. Er komen ambtenaren, subsidies, programma’s en organisaties bij. Zodra de kosten oplopen, begint de zoektocht naar extra inkomsten. Schrappen komt nauwelijks ter sprake. Amsterdam kan ook bij het begin beginnen. Zorg dat de stad schoon en veilig is. Zorg voor woningen, bereikbaarheid, onderhoud en handhaving. Kijk daarna wat er nog meer op het stadhuis moet gebeuren en wat kan verdwijnen. Halsema vraagt Den Haag om meer middelen omdat Amsterdam de problemen op straat niet meer aankan. Maar voordat de rest van Nederland wordt gevraagd daarvoor te betalen, ligt een eenvoudiger vraag voor, waarom doet Amsterdam zoveel andere dingen terwijl de gemeente iets simpels als de eigen straten niet op orde krijgt. Misschien heeft Amsterdam geen groter budget nodig. Misschien heeft Amsterdam een kleinere agenda nodig. #Amsterdam #Gemeente #Leefbaarheid

Ronkend persbericht van @D66. Minister Boekholt-O’Sullivan wijst vijf ‘nieuwe’ grootschalige locaties aan. Weert, Haarlem, Leeuwarden, Maastricht, Deventer. Klinkt daadkrachtig, tot u even doorklikt, want ‘nieuwe’ staat namelijk niet voor niets tussen haakjes. Dit zijn namelijk geen nieuwe projecten, of de verdienste van D66. Dit zijn bestaande bouwplannen waar gemeenten al jaren mee bezig zijn. Wat u hier ziet is een minister die gewoon schaamteloos een grote D66 sticker plakt op bestaande projecten. In de campagne beloofden ze een doorbraak op de woningmarkt. Wat ze leveren is pure marketing. Is dan écht alles bij D66 opsmuk, uiterlijk vertoon en gebakken lucht? #Woningmarkt #D66 #Politiek

Verburganisatie en Verrecreationering Ergens is er iets wonderlijks gebeurd met ons buitengebied. Ooit lagen zandpaden er zodat voedselproducenten bij hun percelen konden komen. Daar reden tractoren, oogstmachines en beregeningshaspels. Logisch ook, want op het platteland werd voedsel geproduceerd. Maar inmiddels hebben we te maken met een nieuw verschijnsel: verburganisatie. Nederland bestaat voor ruim 99% uit mensen die geen voedselproducent zijn. We hebben meer vrije tijd, we worden ouder en vooral de babyboomgeneratie heeft wandelen en fietsen massaal ontdekt. Helemaal prima. Bewegen is gezond. Alleen lijkt daarmee ook het idee te zijn ontstaan dat het buitengebied de gezamenlijke achtertuin van stad en dorp is geworden. En daar komt mijn tweede nieuwe woord om de hoek kijken: verrecreationering. Zelfs oude zandpaden waarop wij onze percelen moeten bereiken, worden door wandel- en fietsplatforms gepromoot als recreatieve routes. Vervolgens rijdt daar ineens een tractor. Schande! Mijn medewerkers krijgen middelvingers, worden uitgescholden en wij krijgen telefoontjes omdat een tractor te breed is, een haspel in de weg staat of iemand een paar minuten moet wachten. Voor de duidelijkheid: ik gun iedereen zijn wandeling en fietstocht. Van harte zelfs. Maar wie door het buitengebied recreëert, recreëert óók op onze werkvloer. Gemeenten als Maashorst bestaan uit oude boerendorpen als Uden, Zeeland, Schaijk, Volkel en Odiliapeel. Dorpen waar generaties lang voedsel werd geproduceerd. In oorlogstijd kwamen mensen uit de steden juist hierheen omdat hier eten te vinden was. Laten we daarom oppassen dat we het platteland niet zo ver verburganiseren en verrecrationeren dat degene die er voedsel produceert straks zelf als ongewenste gast wordt beschouwd. Want zonder voedselproducent misschien wel een prachtig rustig zandpad. Maar ook een verdraaid lege koelkast. Door: Jolanda Nooijen #verburbaan #verrecreatie #platteland

The cabinet has designated five new locations in the Netherlands for the acceleration of the construction of 30,000 homes by 2035, focusing on Deventer, Haarlem, Leeuwarden, Maastricht, and Weert, although there is no extra budget available for the necessary infrastructure. (translated)

Jarenlang moest onkruid ineens biodiversiteit heten. Niet maaien, laten groeien, vooral afblijven. Gemeenten deden gretig mee. Ons dorp zag er op den duur gewoon verwaarloosd uit. En nu staat diezelfde biodiversiteit voor uw deur en dreigt er een GAS-boete. We betalen gemeentebelastingen voor het openbaar domein, mogen vervolgens zelf het voetpad onderhouden en als we dat niet doen, mogen we nog eens betalen. Blijkbaar heet het biodiversiteit als de gemeente het laat verloederen, maar overlast zodra de burger het niet opruimt. #biodiversiteit #gemeente #onderhoud

Different municipalities in the Netherlands, including Oss, have successfully organized the reception of asylum seekers and Ukrainian refugees themselves, resulting in a harmonious, personal, and cheaper approach compared to the traditional system of the national government. (translated)

Ben benieuwd of @JuisteAntwoord en @SGPnieuws wel met tegeneisen komen op het gebied van immigratie. Denk aan: ─ stoppen dwang asielminister Van den Brink richting gemeenten. ─ stappen zetten richting aanpassen/opzeggen EU-wetten en internationale verdragen. Als ze zonder dergelijke tegeneisen de begroting mogelijk maken, dan houden ze een op migratie zeer liberaal kabinet in het zadel. https://t.co/Unux4rMqno #immigratie #asielbeleid #EUwetten

Column: De paardenbloem versus KWF kankeronderzoek (Ref Robin de Boer) Max von Kreyfelt Er groeit een plantje waar niemand aandacht aan besteedt. De paardenbloem. Gemeenten bestrijden hem. Tuinliefhebbers trekken hem met wortel en al uit de grond. Kinderen blazen de pluizen weg en volwassenen lopen er gedachteloos langs. Een lastig onkruid. Totdat ergens een onderzoeker ontdekt dat een extract uit diezelfde wortel in het laboratorium opmerkelijke effecten laat zien op bepaalde kankercellen. En ineens wordt het stil. Ongemakkelijk stil. Want een paardenbloem heeft één groot nadeel. Hij groeit gratis. Er zit geen octrooi op, marketingcampagne en glimmende productlancering. En vooral geen aandeelhoudersvergadering waarin de kwartaalcijfers met applaus worden ontvangen. Een paardenbloem is economisch buitengewoon onbeleefd. Ondertussen kennen we een andere plant die al ruim vijfenzeventig jaar wél prachtig bloeit. De geldboom. Sinds 1950 trekken collectanten elk jaar langs de deuren. Televisieacties, nalatenschappen, loterijen, sponsorlopen, benefietdiners, subsidies. Jaar na jaar. Decennium na decennium. Mijn reële schatting is 4,5 miljard euro sinds 1950, En steeds opnieuw dezelfde boodschap. “We zijn dichterbij dan ooit.” Dat is een fascinerende slogan. Want “dichterbij” is een elastisch begrip. Na vijfenzeventig jaar kun je er kennelijk nog altijd nét niet zijn. Dat roept vragen op. Geen beschuldigingen. Gewoon vragen. Hoeveel miljard euro hebben Nederlanders sinds 1950 aan kankeronderzoek geschonken? Welke doorbraken zijn rechtstreeks te danken aan dat geld? Hoeveel verdwijnt onderweg in organisaties, campagnes, fondsenwerving en management? En misschien wel de lastigste vraag van allemaal: Hoe wordt eigenlijk besloten welke onderzoekslijnen wél miljoenen krijgen en welke nauwelijks een kans krijgen? Want wetenschap hoort nieuwsgierig te zijn. Niet alleen naar wat winstgevend is. De geschiedenis van de geneeskunde staat vol met ontdekkingen die ooit belachelijk werden gemaakt. Bacteriën veroorzaakten geen maagzweren. Handen wassen was onzin. Maagzweren kwamen door stress. Totdat iemand koppig genoeg was om verder te kijken. Dat is wetenschap. Niet het beschermen van bestaande overtuigingen, maar het testen ervan. Dus nee, niemand hoeft vandaag te beweren dat paardenbloemextract kanker geneest. Dat zou onwetenschappelijk zijn. Maar even onwetenschappelijk is het om nieuwsgierigheid te vervangen door desinteresse. Misschien blijkt de paardenbloem uiteindelijk niets bijzonders. Prima. Maar onderzoek dat nooit wordt gedaan, kan ook nooit iets bewijzen. En misschien is dát wel de mooiste uitvinding van onze tijd. Niet het medicijn. Maar het vermogen om sommige vragen zo lang uit te stellen dat niemand zich nog herinnert waarom ze nooit werden gesteld. De paardenbloem groeit intussen onverstoorbaar verder. Tussen de stoeptegels. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Kankeronderzoek #Paardenbloem #Wetenschap

The Ministry of Asylum and Migration has announced that more than eighty municipalities, including Dinkelland and Montfoort, are on the 'black list' of places that do not comply with the dispersal law and that they will be pressured to accommodate asylum seekers, with the possibility that the ministry will eventually take over control of potential reception locations. (translated)

De eerste afwijzing van een asielaanvraag duurt 15 maanden en in die maanden verblijven ze voorzien van alles in AZC’s. En daarna nog wachten op (hoger) beroep (uiteraard bijgestaan door een toegewezen advocaat) of een gratis huurwoning met alles er op en er aan. En vooral jonge mannen uit landen waar ze het door de bank genomen niet zo nauw nemen met de rechten van homo’s en vrouwen. En gemeenten maar AZC’s door de strot duwen terwijl de burger anders gekozen heeft. Wanneer dringt tot de bestuurlijke en ambtelijke bovenlaag door dat dit geen stand houdt? #Asielzoekers #AZC #Mensenrechten

Hoe geloofwaardig is minister Bart van den Brink nog? Toen het minderheidskabinet Jetten in februari 2026 aantrad en Bart van den Brink (CDA) als minister van Asiel en Migratie en vicepremier werd beëdigd, bestond er bij een deel van Nederland nog de hoop dat hier eindelijk iemand zat die de asielinstroom daadwerkelijk zou gaan indammen, iemand die recht ging doen aan de verkiezingsbeloftes dat er meer grip zou komen op de asielinstroom. Iemand die ging zorgen dat deze significant omlaag zou gaan. Het CDA had in haar verkiezingscampagne en tijdens de formatie immers stevig meegepraat over ‘meer grip’, ‘lagere instroom’ en ‘fatsoenlijke maar duidelijke keuzes’. En wat doet @MinisterAenM sindsdien? Hij stuurt op hoge poten brieven aan gemeenten om nog meer opvangplekken te realiseren. Hij zet gemeenten die blijven weigeren, en naar de terechte zorgen van hun inwoners luisteren, onder druk door ze op de interventieladder te plaatsen omdat ze te weinig asielzoekers huisvesten. Hij stelt dat de opvang ‘urgent en kritiek’ is, dat er duizenden plekken tekort zijn en dat de keten nog altijd onder druk staat. Maar hij verklaart ook publiekelijk dat ‘nog strenger asielbeleid geen optie is’ en dat verdere aanscherping ‘valse beloftes’ zijn. En hij verzekert ons dat hij ‘alles heeft gedaan wat nu mogelijk is’. Maar klopt dat wel? Laten we naar de feiten kijken. In 2025 daalde het aantal eerste asielaanvragen naar zo’n 24.000. Prima, zou je denken. Maar de totale asielinstroom (inclusief nareizigers, herhaalde aanvragen en overige) bleef structureel hoog genoeg om de opvang te blijven overbelasten. Statushouders blijven massaal in AZC’s hangen omdat de doorstroming naar woningen stokt, da’s logisch want die woningen zijn er gewoonweg niet. Ook de IND kampt met achterstanden, niet in de laatste plaats omdat ze aan handen en voeten wordt gebonden door privacywetgeving en juridische procedures. En Van den Brink? Hij gebruikt zijn politieke mandaat niet voor het aanscherpen van het grensbeleid of om werk te maken van de terugkeer van uitgeprocedeerde asielzoekers. Nee, Bart gebruikt zijn mandaat vooral om druk te zetten op gemeenten om de nimmer aflatende instroom, circa duizend asielzoekers per week, te absorberen. De Spreidingswet wordt niet teruggedraaid, ondanks eerdere aangenomen moties die daartoe opriepen, hij wordt aangescherpt in de uitvoering. Wie weigert, krijgt de minister op bezoek. Dat is geen grip op migratie. Dat is grip op de Nederlanders die de migratie moeten dragen. Dit staat haaks op wat dit minderheidskabinet de kiezer heeft voorgespiegeld. D66, VVD en CDA beloofden meer controle, lagere instroom, snellere procedures en een einde aan de eindeloze druk op de woningmarkt, de zorg en vooral de sociale cohesie. In plaats daarvan krijgen we een minister die de juridische ruimte ‘zo goed als bereikt’ noemt en zich verschuilt achter het Europese Migratiepact alsof dat een wondermiddel is. Dat migratiepact is geen garantie voor lagere aantallen: het is een bureaucratische herverdeling van hetzelfde probleem. En intussen is dit de realiteit: wekelijks nieuwe aanvragen, overvolle opvangcentra, en een minister die vooral bezig is met het organiseren van de opvang in plaats van met het stoppen van de toestroom. Maar laten we eerlijk zijn, misschien waren de verwachtingen te hoog gespannen? Van den Brink is geen hardliner die tegen de stroom in roeit zoals Marjolein Faber. Hij is feitelijk de perfecte belichaming van het post-Rutte bestuur: fatsoenlijk klinkende taal, morele pretenties over ‘rechtvaardige en menselijke keuzes’, en onder de motorkap hetzelfde oude recept van faciliteren, spreiden en hopen dat de burger het accepteert. Hij was campagneleider, spindoctor, secondant van Bontenbal. Hij weet precies hoe je ‘streng’ moet klinken zonder het te zijn. Maar dat ontslaat hem niet van de verkiezingsbelofte. Die belofte was niet ‘wij gaan de opvang beter organiseren’. Die belofte was: de instroom moet omlaag. Wat we nu zien is het tegendeel. De minister van Asiel en Migratie is de minister van Asielopvang geworden. Hij tikt gemeenten op de vingers omdat ze te weinig bedden leveren, terwijl hij de kraan vol open laat staan en met droge ogen beweert dat meer dweilen de oplossing is. De minister concentreert zich vooral op opvangcapaciteit en spreiding, terwijl maatregelen die de instroom zelf moeten beperken uitblijven. Met andere woorden: hij vergroot de capaciteit van de emmers, maar draait de kraan niet dicht. Daarnaast verklaart hij dat verder aanscherpen ‘valse beloftes’ zijn, terwijl de belofte van lagere instroom juist de valse is gebleken. Dat is geen realisme. Dat is politieke lafheid vermomd als realisme. Zijn stelling dat verdere aanscherping geen optie is, wordt weersproken door voorbeelden in andere Europese landen. Zo heeft men in België inmiddels namelijk wél strenger asielbeleid en dat leidt, hoe verrassend, tot een veel lagere instroom. De Nederlander die in oktober 2025 stemde in de hoop dat het eindelijk anders zou worden, krijgt opnieuw hetzelfde te zien: een bestuurder die de symptomen beheersbaar probeert te maken maar de oorzaak structureel niet aanpakt. Bart van den Brink heeft aantoonbaar geen maatregelen getroffen die de instroom wezenlijk verminderen, er is nog steeds niets wat de instroom structureel indamt. Hij doet juist precies datgene wat de asielindustrie in stand houdt: opvang regelen, procedures vertragen of versnellen naar believen, en de morele verantwoordelijkheid bij de gemeenten en de burger leggen. Dat is een keuze. En die keuze staat haaks op de verkiezingsbeloftes van dit minderheidskabinet. Wie dat nog steeds ‘grip’ noemt, heeft ofwel de realiteit uit het oog verloren, ofwel bewust het besluit genomen dat de realiteit van de Nederlandse burger er minder toe doet dan de wens van de bestuurlijke elite. Of kortweg gezegd: nog meer gemeenten krijgen een AZC door hun strot geduwd door een minister die er niet zit om de belangen van de Nederlandse burger te behartigen. Daarmee is de vraag of Van den Brink nog wel geloofwaardig is feitelijk beantwoord. Nee, hij is niet de man die de asielcrisis zal gaan oplossen. Hij is de man die haar beheersbaar probeert te maken voor de bestuurlijke elite die nooit de gevolgen ervan hoeft te dragen. En dat is, als u het mij vraagt, voldoende grond om het vertrouwen in deze minister op te zeggen. Uit zijn handelen blijkt niet dat hij bezig is om de verkiezingsbeloftes in te lossen, of om de belangen van de Nederlandse burger te behartigen. Hij is de verkeerde man op de verkeerde plek. #Asielbeleid #Migratie #Politiek

Due to the drought, the sluices in the Hoogheemraadschap of Delfland will be closed for the first time on Wednesday night, and it is forbidden to withdraw surface water, which has significant consequences for municipalities, farmers, and residents who rely on fresh water. (translated)

Het relanceplan "Vlaamse veerkracht": 4,6 miljard euro voor "economische groei". Zegt je dat nog iets? Nu dat de groei in ons op nul staat, hebben ministers weer de mond vol over "groeiplannen". Bespaar het ons alsjeblief. Er was namelijk al een gigantisch groot groeiplan van Jan Jambon: Vlaamse veerkracht. Herinner je: met een absurd dure communicatie-campagne (inclusief grote banners over overheidsgebouwen) werd dat plan na corona gelanceerd. "4,6 miljard euro voor economische groei!". Vorige week pas is de laatste uitgave in kader van dat giga-plan gedaan. Niemand heeft er nadien nog veel over gehoord. En dat heeft een reden. 99% van de miljarden uitgaven van Vlaamse Veerkracht hebben niets, maar ook niets met economische groei maken. Sterker nog: ze gingen voor het grootste deel naar nog meer overheid. De Smaakhaven. Congrescentra. Cultuurhuizen. Gigantisch veel subsidies naar gemeenten. Subsidies naar allerlei VZW's en mediabedrijven. Gigantisch veel geld naar cultuur en absurde Toerisme-subsidies. De lijst is echt eindeloos. Vlaamse Veerkracht heeft miljarden in nog meer overheid gestoken. Dan komt Jan Jambon nu af met een nieuw "groeiplan". Dat kan je toch niet serieus nemen? Stel je voor wat er gebeurd zou zijn als die miljarden in een lastenverlaging gingen. Ook voor de Voka's van deze wereld: bespaar ons alsjeblief de roep voor weer een nieuw "groeiplan" vanwege de overheid. We weten wat dat in de praktijk betekent. Er is maar ding noodzakelijk voor meer groei: minder overheid. #VlaamseVeerkracht #EconomischeGroei #Overheid