Search

The police union ACP advocates for a reflection with local authorities on enforcement during farmers' protests on highways and the fatal accident that occurred on the A59, emphasizing that protesters themselves are responsible for their risks and that more enforcement is desired in future actions. (translated)

Nieuws van de Dag en de illusie van het spontane gesprek Gisteren keek ik naar Nieuws van de Dag en pas later drong volledig tot me door wat mij zo tegenstond aan die uitzending over de boeren. Het ging niet om één domme uitspraak van Lale Gül, Raymond Mens of iemand anders aan tafel. Het ging om de manier waarop vrijwel het hele blok dezelfde richting uit werd opgebouwd. De kijker moest het gevoel krijgen naar een spontaan gesprek over de actualiteit te kijken, terwijl de boeren stap voor stap werden gekoppeld aan gevaar, slachtoffers, historische grensoverschrijding en uiteindelijk zelfs aan de gedachte dat het misschien helemaal niet zo erg is wanneer Nederland minder boeren krijgt. Kijk gewoon naar de opeenvolging. Er is een dodelijk verkeersongeluk rond een boerenactie en vrijwel onmiddellijk verschuift het gesprek naar de verantwoordelijkheid van de boeren. Vervolgens komt de davidster met de B voorbij en Lale Gül trekt direct de Holocaust erbij. Niet veel later vraagt diezelfde Lale of het eigenlijk wel zo’n ramp is wanneer Nederland minder boeren krijgt. Thomas van Groningen levert de voorzetten waarmee het gesprek voortdurend binnen datzelfde kader blijft en Raymond Mens sluit zich vervolgens aan bij de harde lijn van Rob Jetten over boeren op de snelweg. Ieder fragment afzonderlijk kun je wegzetten als “gewoon een mening”. Maar zet ze achter elkaar en je krijgt een heel ander product: boeren worden gevaarlijk, onverantwoordelijk, historisch verdacht en uiteindelijk misschien zelfs overbodig gemaakt. En hier moeten we ophouden naïef te doen over hoe talkshows werken. Dit zijn geen cafés waar toevallig vier mensen binnenlopen en ter plekke ontdekken wat ze ergens van vinden. De uitzending is voorbereid, onderwerpen zijn geselecteerd, invalshoeken zijn besproken, beelden liggen klaar, vragen zijn voorbereid, gasten zijn voorgesproken en opiniemakers weten waarvoor ze komen. Presentatoren werken met een draaiboek en de regie kan tijdens de uitzending onmiddellijk bijsturen. Maar zelfs dat is nog maar de zichtbare laag. Sinds corona weten we hoe omvangrijk narratief beheer vanuit instituties kan worden georganiseerd. Overheidscommunicatie, crisiscommunicatie, ministeries, woordvoerders, deskundigen, gedragscommunicatie en media functioneren niet in volledig gescheiden universums. Boodschappen worden voorbereid, lijnen worden afgestemd, kernboodschappen worden bepaald en media weten ruim vóór de uitzending welke onderwerpen en politieke boodschappen die dag centraal staan. Hoe ver zulke lijnen vervolgens via redacties, voorgesprekken, briefingdocumenten en talkingpoints doorwerken tot presentatoren, deskundigen en opiniemakers is van buitenaf nauwelijks volledig zichtbaar. Ik kan niet bewijzen dat iemand ’s middags letterlijk een mail van de NCTV of AIVD ontvangt met drie zinnen die ’s avonds moeten worden uitgesproken. Maar na corona vind ik het minstens zo naïef om te geloven dat dezelfde formuleringen, dezelfde morele kaders en dezelfde gewenste conclusies avond na avond volledig spontaan en onafhankelijk aan verschillende talkshowtafels ontstaan. De interessantste vorm van sturing is bovendien helemaal niet een geheim briefje waarop exact staat wat iemand moet zeggen. Het is veel efficiënter om mensen te gebruiken van wie je vooraf al weet welke richting hun morele kompas bijna automatisch uitslaat. En daar vind ik Lale Gül bijzonder interessant. Bij haar lijkt virtue signalling inmiddels bijna een vakdiscipline geworden. Of het nu over islam, corona, vaccinaties, Israël of nu de boeren gaat: ze weet opvallend vaak precies de meest institutioneel veilige, moralistisch maximale positie te vinden en die vervolgens te presenteren alsof ze zojuist op eigen kracht een bijzonder moedige gedachte heeft ontdekt. Tijdens corona was uitgesproken vaccinatie-enthousiasme de deugdzame positie. Bij islam krijgt ze ruimte wanneer een scherpe beschuldiging richting moslims gewenst is. Bij Israël staat ze zeer herkenbaar in het debat. En nu boeren politiek onder druk staan, zit zij daar precies op het juiste moment om de Holocaust erbij te halen en vervolgens hardop te vragen of Nederland eigenlijk wel zoveel boeren nodig heeft. Ik neem Lale zo nadrukkelijk als voorbeeld omdat het mechanisme bij haar bijna schaamteloos zichtbaar wordt, maar zij is slechts een extreem herkenbare variant van een veel breder televisiemodel. Ook andere vaste zogenaamde ‘opiniemakers’ weten dat het televisiecircuit snelheid, stelligheid, morele verontwaardiging en herkenbare positionering beloont. Dat levert clips, bereik, uitnodigingen en uiteindelijk marktwaarde op. Virtue signalling is daarmee niet alleen ideologie, maar ook een verdienmodel. De doelgroep kan wisselen, gisteren ongevaccineerden, vandaag boeren, morgen weer een andere politiek verdachte groep, maar de morele pose blijft. En precies die voorspelbaarheid maakt zulke figuren bruikbaar voor het format. De kijker denkt vervolgens: “Lale vindt dit.” Maar de redactie koopt geen verrassing in. Ze koopt een bekend type reactie, een herkenbaar moreel frame en televisie waarvan vooraf duidelijk is welke richting het gesprek ermee op kan. Daar begint narratief beheer: niet noodzakelijk bij een letterlijk uitgeschreven script, maar al bij de selectie van mensen van wie je weet welk soort oordeel, verontwaardiging en legitimatie ze zullen leveren. En precies daar begint narratief beheer. Niet bij één grote leugen, maar bij selectie. Wie zit er aan tafel? Welke gebeurtenis wordt groot gemaakt? Welke associatie wordt onmiddellijk toegevoegd? Wie krijgt het morele gezag? Welke vragen worden eindeloos uitgemolken en welke vragen worden überhaupt niet gesteld? Want kijk naar wat gisteren niet centraal stond. Bij het verkeersongeluk had je uitgebreid kunnen bespreken wat feitelijk al bekend was over de toedracht voordat een hele protestbeweging morele schuld kreeg toegeschoven. Bij de boerenster had je naast de verontwaardiging ook boeren zelf kunnen vragen welk politiek punt zij met dat symbool probeerden te maken. En zodra Lale vraagt of minder boeren wel zo erg is, hoort daar onmiddellijk de veel grotere vraag tegenover te staan: wie produceert straks ons voedsel, wie krijgt de grond, hoe afhankelijk willen we worden van import en welke bedrijven profiteren van een steeds verder geïndustrialiseerde en technologiseerde voedselketen? Maar juist die vragen verstoren het frame. En dat is precies waarom framing zo krachtig is. Je hoeft helemaal niet te liegen. Je kunt uitsluitend ware feiten gebruiken en toch een misleidend totaalbeeld produceren. Je maakt het ene feit enorm, het andere klein, plaatst twee gebeurtenissen bewust naast elkaar, nodigt drie mensen uit die ongeveer dezelfde morele richting vertegenwoordigen en laat één kritische context weg. Vervolgens hoef je de kijker niet eens meer te vertellen wat hij moet denken. Hij maakt de laatste stap zelf. Tijdens corona zagen we hoe effectief dat kan zijn. Dag na dag dezelfde morele categorieën, dezelfde institutioneel geaccepteerde deskundigen, dezelfde angsten, dezelfde oplossingen en dezelfde sociale labels voor afwijkende geluiden. De kracht van dat systeem zat er niet in dat letterlijk niemand iets anders mocht zeggen. Eén kader werd simpelweg zo dominant dat alles daarbuiten automatisch verdacht, onverantwoordelijk of krankzinnig begon te klinken. Nu zie ik hetzelfde mechanisme terug bij de boeren, alleen herkennen veel meer mensen het inmiddels. Daarom vind ik de uitzending van Nieuws van de Dag van gisteren niet gewoon “een talkshow waar ik het niet mee eens was”. Ik vind het een voorbeeld van iets veel fundamentelers: hoe een redactie een politieke en morele werkelijkheid kan construeren terwijl ze de vorm van een spontaan gesprek behoudt. Dat is ook waarom ik tegenwoordig bij een talkshow niet alleen meer luister naar wat er wordt gezegd. Ik kijk vooral naar wat er vóór de eerste zin al is besloten. Waarom zit juist deze persoon daar? Waarom wordt juist dit incident gekozen? Waarom volgt na gebeurtenis A onmiddellijk onderwerp B? Wie levert de emotionele verontwaardiging? Wie levert de rationeel klinkende bevestiging? Welke vraag wordt niet gesteld? Welke conclusie blijft uiteindelijk in het hoofd van de kijker hangen zonder dat iemand haar rechtstreeks heeft hoeven uitspreken? En misschien nog belangrijker: wie profiteert van die conclusie? Welk beleid wordt er gemakkelijker door te verkopen? Welk economisch of politiek belang wordt ermee gediend? Welke agenda krijgt meer ruimte wanneer één groep eerst moreel verdacht is gemaakt? Want framing staat zelden volledig op zichzelf. Zodra een bepaald beeld van de werkelijkheid dominant wordt, worden bepaalde beleidskeuzes vanzelf logischer en andere ineens ondenkbaar. Wie boeren eerst neerzet als gevaarlijk, achterhaald, egoïstisch of zelfs moreel verdacht, heeft de helft van het politieke werk al gedaan voordat beleid dat tot minder boeren leidt überhaupt aan de kijker hoeft te worden verkocht. Daar zit de manipulatie. Niet noodzakelijk in één aantoonbare leugen, maar in het construeren van een context waarin de gewenste conclusie eruitziet alsof hij spontaan uit de werkelijkheid zelf is ontstaan. En dat is precies wat gisteren met de boeren gebeurde. Ze werden niet alleen besproken. Ze werden geframed. Niet toevallig door één ongelukkige uitspraak, maar door de volledige architectuur van het gesprek. Wie dat mechanisme eenmaal herkent, kijkt nooit meer hetzelfde naar een talkshow. #Praatprogramma's #MediaFraming #Politiek

Beste Sophie Straat, Je bent 31, hebt een handjevol smartlappen en wat activistisch bijgeluid uitgebracht, en nu presenteer je jezelf als een soort moreel geweten, een morele heldin? ‘Niet alle mannen zijn kut, maar ze nemen wel verdomd veel plek in.’ Wat een dappere analyse, verdomd origineel ook, waar hebben we die meer gehoord? Waren je nummers maar zo grijs gedraaid als deze ‘analyse’. Je eist dat witte mannen ‘naar achteren’ gaan zodat de girls, queers en people of colour eindelijk ruimte krijgen. Je noemt het ‘geen tijd voor nuance’. Natuurlijk heb je daar geen tijd voor. Nuance is namelijk verdomd lastig als je hele artistieke identiteit bestaat uit het herhalen van dezelfde twee zinnen over mannen die te veel ruimte innemen. Zonder dat simplistische vijandbeeld heb je geen act meer. Je klaagt over haat en bedreigingen. Terecht: doodsbedreigingen zijn walgelijk en onacceptabel, geen discussie. Maar het is wel stuitend naïef om te pretenderen dat jouw eigen uitspraken, openlijk discrimineren op huidskleur en geslacht in een publieke setting, niets te maken hebben met de reactie die volgt. Jij mag collectief een hele demografische groep naar achteren verbannen en noemt dat artistieke vrijheid, kunst en ‘punktraditie’. Iemand die hetzelfde doet met ‘alle vrouwen’ of ‘alle mensen van kleur’ zou terecht als racist of seksist worden weggezet. Die hypocrisie is zo mogelijk nog stuitender dan je naïviteit over wat dit losmaakt. Weet je wat het daadwerkelijk is Sophie? Het is intellectuele luiheid verpakt als morele superioriteit. Je strijdt niet tegen onrecht. Je strijdt tegen de realiteit dat individuen verschillen, dat macht niet exclusief in één huidskleur of geslacht zit, en dat de meeste mensen, man of vrouw, gewoon hun ding willen doen zonder dat een zangeres ze op basis van hun biologie en afkomst de les leest. Daar heb je kennelijk nooit een seconde over nagedacht? Maar ik realiseer mij dan ook weer terdege dat je de soundtrack bent van een hele generatie die denkt dat identiteitspolitiek hetzelfde is als politiek, en dat een microfoon + correcte meningen automatisch moreel gezag geeft. Maar de realiteit is dat je zelf verdomd veel plek inneemt met je slogans, je verontwaardiging en je weigering om ook maar één centimeter complexiteit toe te laten. Maak eens tijd voor nuance! Misschien zou jij daarom eens een stapje naar achteren moeten doen? Niet omdat je vrouw, van kleur, queer of wat dan ook bent. Maar omdat de show die je opvoert al lang niet meer over rechtvaardigheid gaat. Die gaat over jouw behoefte om de morele heldin te spelen in een verhaal waarin de helft van de mensheid standaard de boeman is, een soort identiteitspolitiek 2.0. Dat is geen protest Sophie. Dat is geen kunst. Dat is kitsch. Bron: https://t.co/VjyGXXO9wB #Identiteitspolitiek #Kunst #MoreleSuperioriteit

In een krachtige opinie bekritiseert advocaat Richard Korver de manier waarop juristen gebeurtenissen fragmenteren tot juridische feiten, waardoor de werkelijkheid van slachtoffers, zoals een jonge vrouw die verkracht werd, niet meer wordt herkend en het recht zijn gezag verliest. #Strafrecht #rechtsstaat #geweldszaken

Ik was gisteren op een groot evenement in het centrum van Groningen en zag 2 agentes al ijs etend rondlopen en zelfs een beetje dansen. Supertof voor hen dat hun dienst zo soepel verliep maar het kwam op mij wel raar over. Ze straalden geen enkel gezag uit. Zelf zullen ze dit gedrag vast als "benaderbaar zijn of de- escalerend" zien maar voor mensen zoals mijzelf die vaak teleurgesteld zijn in hoe de politie werkt komt het meer over als een bewijs hoe slecht het korps aangestuurd wordt. #politie #Groningen #evenement

Ongewenste kennis. Goede vragen van @GidiMarkuszower van @nedalliantie👇 Ik heb tussen 2018 en 2021 probleemloos met CBS-microdata gewerkt via detachering vanuit mijn eigen bedrijf bij de UvA, maar die route is onmogelijk gemaakt door het CBS (waarom?) en geen universiteit of kennisinstituut geeft een nulurencontract o.i.d. Toelichting: Het is nu zo dat ik alleen met de microdata mag werken als ik een aanstelling heb aan een universiteit of ander kennisinstituut dat gemachtigd is om met microdata te werken (mag een nulurencontract zijn en er is geld voor overheadkosten e.d.). Er is dan sprake van een gezagsrelatie en het kennisinstituut is dan eindverantwoordelijk voor mijn omgang met de data en moet de uitkomsten onder eigen naam publiceren. Maar al deze universiteiten en kennisinstituten worden gedomineerd door wetenschappers met een links-liberale visie op migratie, dus die willen dat niet. En dat betekent dat dit onderzoek gewoon niet gedaan kan worden via een Nederlandse route. Bizar eigenlijk. #microdata #onderzoek #wetenschap

Column: De ware decadentie van een samenleving. Ik geloof niet dat Nederland failliet gaat. Ik geloof iets veel ergers. Ik geloof dat Nederland vergeet waar een land eigenlijk voor bedoeld is. Een beschaving begint niet met een klimaatconferentie. Ze begint met een brug die niet instort. Een sluis die open en dicht gaat. Een gemaal dat blijft pompen. Met een dijk die het water buiten houdt. Pas daarna krijg je de luxe om over de rest na te denken. Politici hebben die volgorde omgedraaid. Waterschappen spreken liever over nieuwe natuur dan over baggeren. Provincies openen conferenties over biodiversiteit terwijl bruggen worden afgesloten wegens achterstallig onderhoud. Rioolstelsels verdwijnen naar de achtergrond, maar iedere beleidsnota bevat inmiddels hoofdstukken over duurzaamheid, inclusie en participatie. Het is alsof een huiseigenaar trots een verticale tuin aanlegt terwijl de fundering langzaam wegrot. Dat patroon zie je overal. Pensioenfondsen werden opgericht om mensen na veertig jaar werken een fatsoenlijk pensioen te bezorgen. Tegenwoordig lijken ze op maatschappelijke investeringsfondsen waar toevallig ook nog gepensioneerden aan vastzitten. De energievoorziening moest betaalbaar en betrouwbaar zijn. Nu adviseert dezelfde overheid burgers een noodpakket in huis te halen voor 72 uur zonder stroom. Dat is een bijzondere vorm van vooruitgang. Eerst investeer je honderden miljarden in een nieuw energiesysteem. Daarna leg je uit hoe je drie dagen zonder dat systeem kunt overleven. In de zorg floreert de bureaucratie. De patiënt wat minder. De arts kijkt naar het scherm, de bestuurder naar een dashboard en de zorgverzekeraar naar een spreadsheet. Alleen de zieke kijkt nog naar de dokter. En bij stikstof heeft het computermodel meer gezag gekregen dan de boer die al veertig jaar hetzelfde land bewerkt. Misschien is dát de ziekte van onze tijd. Niet links! Niet rechts! Maar de aanbidding van de bijzaak. Alles moet een transitie zijn, een visie hebben. Alles moet moreel deugen. Ondertussen sterft het gewone onderhoud een stille dood, omdat niemand een lintje doorknipt voor een riool dat gewoon werkt. Dat is de ware decadentie van een samenleving. Niet dat zij arm wordt. Maar dat zij vergeet wat haar rijk heeft gemaakt. Een brug vraagt geen diversiteitsbeleid. Een dijk kent geen inclusieagenda. Een gemaal leest geen beleidsnota. Ze vragen slechts één ding. Onderhoud. En misschien is dat precies waarom bestuurders er zo weinig belangstelling voor hebben. Aan een brug die gewoon blijft staan, valt nu eenmaal geen politieke eer te behalen. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Nederland #samenleving #onderhoud

Pure schoffering van het gezag. De politie probeert de demonstratie in goede banen te leiden, en als 'dank' probeert deze moslima stiekem een Palestina sticker op de rug van een agent te plakken. De arrogantie en minachting spatten er vanaf. https://t.co/K9pdECgVnX #protest #vrijheid #solidariteit

“Onze lijn is: ook journalisten zijn burgers, en socials zijn niet de krant.” Sorry? Natuurlijk zijn journalisten ook burgers. Maar een burger heeft geen 50.000+ volgers juist vanwege een journalistieke functie, geen toegang tot een groot mediaplatform als de @volkskrant en geen professioneel gezag dat aan zijn publicaties wordt ontleend. Op X discussieert u niet als een anonieme burger in het café, @mkeulemans. U doet dat als wetenschapsjournalist van de @Volkskrant. Dat geeft u meer invloed, maar brengt ook extra verantwoordelijkheid mee. Daarom vind ik het onderscheid tussen vrijheid van meningsuiting en journalistieke normen belangrijk (los van de klacht van @mauricedehond). Vrijheid van meningsuiting gaat over wat u mág zeggen. Journalistieke normen gaan over hoe zorgvuldig u behoort te handelen wanneer u informatie verspreidt, mensen beoordeelt of het publieke debat beïnvloedt. Als sociale media volledig buiten journalistieke verantwoordelijkheid vallen, waarom bestaan er dan journalistieke codes, richtlijnen voor sociale media en een Raad voor de Journalistiek? Dan zou iedere journalist op X naar believen kunnen beschuldigen, framen of kwalificeren onder het mom van 'ik spreek hier als burger'. Dat lijkt mij niet de bedoeling. Als die normen ophouden te bestaan zodra een journalist op sociale media actief wordt, verliest het begrip journalistieke verantwoordelijkheid veel van zijn betekenis. #Journalistiek #VrijheidVanMeningsuiting #SocialeMedia

De heer @mkeulemans haalt twee verschillende zaken door elkaar: vrijheid van meningsuiting en journalistieke verantwoordelijkheid. Vrijheid van meningsuiting geeft iedereen, inclusief journalisten, het recht om meningen te uiten zonder voorafgaande censuur. Maar juist omdat journalisten een bijzondere maatschappelijke positie hebben, bestaan er daarnaast journalistieke normen en een journalistieke code. Als alles uitsluitend onder de noemer "vrijheid van meningsuiting" zou vallen, zouden principes als waarheidsgetrouwheid, zorgvuldigheid, hoor en wederhoor, controleerbaarheid en het voorkomen van onnodige reputatieschade overbodig zijn. De Raad voor de Journalistiek bestaat juist omdat journalistiek meer is dan het uiten van een persoonlijke mening. Journalisten claimen immers ook feiten te beschrijven, het publiek te informeren en gezag uit te oefenen in het maatschappelijke debat. Dat is precies waarom de klacht van Maurice de Hond tegen Keulemans bij de Raad voor de Journalistiek relevant is. Niet omdat iemand zijn recht op vrije meningsuiting wil beperken, maar omdat de vraag wordt gesteld of zijn uitingen voldeden aan de journalistieke normen die bij zijn functie als @Volkskrant-journalist horen. Dat zijn twee fundamenteel verschillende toetsingskaders. Vrijheid van meningsuiting bepaalt wat je mág zeggen. Journalistieke ethiek bepaalt hoe zorgvuldig je behoort te handelen wanneer je als journalist publiceert. Het een vervangt het ander niet. #VrijheidVanMeningsuiting #Journalistiek #Ethiek

Column: Emissiebeleid “Niet haalbaar” Max von Kreyfelt Ik heb een zwak voor bestuurders die de werkelijkheid behandelen alsof zij een ambtenaar is. Werkt die niet mee, dan stuur je gewoon nóg een beleidsnota. Amsterdam heeft daar een complete bestuurscultuur van gemaakt. Jarenlang werd de benzine- en dieselauto voorgesteld als een historische vergissing die in 2030 uit de stad zou verdwijnen. Dat stond niet ter discussie. Ondernemers moesten investeren. Bewoners moesten slikken. Wie zich afvroeg of het wel uitvoerbaar was, kreeg een college over visie, moed en verantwoordelijkheid. Twijfel was voor mensen die de toekomst niet begrepen. De toekomst bleek alleen een eigen mening te hebben. Plotseling heet het: niet haalbaar. Wat een prachtige uitdrukking. Niet haalbaar voor wie? Voor de loodgieter die een peperdure elektrische bus kocht? Voor de aannemer, de bloemist of de marktkoopman die investeerde omdat het stadhuis had besloten dat 2030 belangrijker was dan de werkelijkheid? Voor hen was het kennelijk wél haalbaar. Zij betaalden. Het stadsbestuur niet. Het wonderlijke van ideologisch bestuur is dat de rekening altijd door een ander wordt voldaan. Ondernemers verdwijnen. Winkels sluiten. Familiebedrijven teren in op hun reserves. Op het stadhuis heet dat geen schade, maar transitie. Alsof een faillissement tegenwoordig ook een klimaatmaatregel is. En nu blijkt dat de juridische basis ontbreekt om het paradepaardje überhaupt uit te voeren. Jarenlang werd kritiek weggewuifd als behoudzucht. Nu erkent dezelfde overheid dat haar eigen plan niet juridisch uitvoerbaar is. Ik vraag me af hoeveel gezonde ondernemingen zonder deze groene zendingsdrang gewoon hadden kunnen doorgroeien. Hoeveel mensen hun levenswerk hebben zien verdampen omdat bestuurders verliefd waren op een jaartal. Het was nooit een jaartal. Het was een geloof. Amsterdam lijkt steeds minder op een handelsstad en steeds meer op een laboratorium waar bestuurders experimenteren met andermans geld. Gaat het mis, dan volgt geen ontslagbrief maar een evaluatie. Daarna verschijnt een nieuwe ambitie, een nieuw doeljaar en een glanzende folder over voortschrijdend inzicht. De schade blijft achter in de echte wereld. Er bestaat een eenvoudig beginsel dat ooit de kern van behoorlijk bestuur vormde. Wie jarenlang beleid doordrukt, waarschuwingen negeert, ondernemers op kosten jaagt en vervolgens zelf moet erkennen dat het niet uitvoerbaar blijkt, heeft zijn politieke gezag verspeeld. Amsterdam heeft geen behoefte aan nóg een klimaatvisie. Amsterdam heeft behoefte aan bestuurders die het verschil kennen tussen idealen en werkelijkheid. Wie een wereldstad bestuurt alsof zij een ideologisch proeflokaal is en de rekening neerlegt bij ondernemers en bewoners, hoort niet op het stadhuis thuis. De uitstootvrije zone is geschrapt. Misschien is het tijd dat Amsterdam ook de bestuurlijke vervuiling opruimt. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #Amsterdam #Beleid #Klimaat

Deze Berber moet van de politieman zijn auto van de straat halen, anders krijgt hij een boete. “Dat bepaal jij niet, vieze kankerracist.” Gezag accepteren is blijkbaar te veel gevraagd. Zeker een maatschappelijk probleem? - Roderick van Tets https://t.co/sjRvuj8KiC #racisme #maatschappelijkprobleem #autoriteit

Er moet direct orde op zaken gesteld worden. Overlastgevers vastzetten en preventief fouilleren invoeren kan direct bijdragen aan het herstellen van het gezag ter plaatse. De VVD wil door de minister snel geïnformeerd worden over welke maatregelen in ter Apel genomen gaan worden. https://t.co/YRjUp8FeUp #veiligheid #maatregelen #gezag

Wouter wil ook nog wat zeggen. En ja hoor: een woordje Berbers voor de broers! Tenenkrommender dan dit kan het niet. Het lijkt erop alsof deze @Politie van @POL_Korpschef mevrouw Knol alles op alles zet om haar eigen gezag te ondergraven. Eén van de hoofdthema’s van het volgende kabinet moet dit worden: een andere politie, want deze is stuk. #politie #veiligheid #bestuur

Moeder Sharona B. heeft definitief het gezag over haar zoontje verloren na gruwelijke kindermishandelingen op het dochtertje van haar hartsvriendin Liza, waarbij zij zelf beweert slachtoffer te zijn van Liza, ondanks dat beide moeders gevangen zitten en onder meer beschuldigd worden van zware mishandeling en poging tot doodslag. #kindermishandeling #moeders #Stadskanaal

Die Marokkaan bij #nieuwsvandedag zegt dat de politie een band moet creëren met de Marokkanen die feestvieren/rellen. Oneens! Je moet er juist ver boven staan. Autoriteit uitstralen en door actie en snel ingrijpen gezag afdwingen. Maar ik zal het wel weer helemaal verkeerd zien #Marokko #Politie #Samenleving

Elke Amsterdamse Marokkaan kan je vertellen dat Marokkanen alleen maar ontzag voor je hebben als je heel duidelijk maakt wie de baas is en waarom. Dat geldt voor alle sociale lagen. Dat woke 'de-escaleren' heeft het gezag van de Amsterdamse politie enorm ondermijnd. De geest is uit de fles en die krijgt Halsema er niet meer in. Ze wordt in Marokkaanse kringen keihard uitgelachen, maar denkt er populair te zijn. https://t.co/hzYQB1pM9F #Amsterdam #Politie #Cultuur