Search

Gospa Meira Hot, dovolite, da vam kot Primorki, ki se razglaša za varuhinjo jezika, identitete in zgodovine, razložimo slovenščino. Leta 2024 ste se z vso silo borili, da praznik ne bo več vrnitev Primorske k matični domovini, ampak priključitev. Takrat ste razlagali, da se Primorci niso nikoli vrnili, ker niso nikamor odšli. Da so vedno bili tu. Da je »priključitev« edini izraz, ki ustreza tradiciji in ponosu. Dve leti pozneje, ko koalicija predlaga, da se ime vrne na vrnitev, ste globoko razžaljeni. In v isti sapi razlagate: “Primorska svoje pripadnosti slovenskemu narodnemu prostoru ni dobila podarjene. Izboriti jo je bilo treba z dolgimi in težkimi boji.” Točno. Ni bila podarjena. Bila je izbojevana. Bila je vrnjena tistemu, čemur je vedno pripadala. In ravno zato je vaša jezikovna izbira absurdna. Priključitev je administrativni, hladni, skoraj notarski izraz. Nekaj se priključi. Nekaj se doda. Nekaj se priklopi k nečemu, kar prej ni bilo samoumevno njegovo. Tako se priključuje občina k občini, podjetje k podjetju, ozemlje k državi, ki ga prej ni imela. To je jezik aneksije, ne jezik domovine. Vrnitev pa pove tisto, kar ste sami povedali: da je bila Primorska slovenska, da so jo odtrgali, da so se zanjo borili in da se je vrnila tja, kjer je vedno bila. Vi torej v enem odstavku slavimo boj proti fašizmu, slovenski jezik in narodno identiteto, v naslednjem pa vztrajate pri poimenovanju, ki zveni, kot da nam je nekdo ozemlje priključil, kot darilo, kot administrativni akt, kot rezultat pogajanj velesil, ne kot rezultat krvi in vztrajnosti. To je navadna ideološka igra z besedami. Če ste leta 2024 smeli spreminjati ime, ker »tako praznujejo ljudje«, potem smejo drugi leta 2026 predlagati, da se vrne ime, ki pove resnico: da Primorska ni bila priključena tujemu telesu, ampak vrnjena svojemu. Primorske niso izbojevali tisti, ki so dve leti preimenovali praznik in zdaj jokajo, ker ga hočejo preimenovati nazaj. Izbojevali so jo tisti, ki so slovensko govorili, ko je bilo to prepovedano in ki so vedeli, kaj pomeni vrnitev. #slovenščina #identiteta #Primorska

👌Matoz napovedal korenite spremembe pri izdaji gradbenih dovoljenj. BRAVO. Predlagam tudi spremembo, da v kolikor občina v zakonskem roku ne izda MENENJA o skladnosti z prostorskimi akti, se šteje, da je mnenje pozitivno. Le tako se bo investitor izognil izsiljevanju ŽUPANOV. #gradbeniDovolj #spremembe #investicije

Dobrodošli novi člani. Od zadnjega sprejema se nam je pridružilo preko 600 novih članov. Prišli ste v času, ko so najprej pred nami 4 referendumi o pomembnih vprašanjih, nato verjetno sledi še ključen referendum za razvoj države, referendum na katerem bomo odločali ali bomo šli na pot, kjer bomo izkoriščali potenciali in bo blaginja višja ali pa bomo stopicali na mestu ali celo šli nazaj. Čakajo pa nas tudi lokalne volitve. Slovenska demokratska stranka je edina stranka v Sloveniji, ki ima dovolj veliko članstvo, da lahko lahko kandidiramo v vseh občinah. Stranka, ki želi stati in obstati, in mi to želimo, mora na vsakih lokalnih volitvah pognati globoke korenine. Doslej smo po številu svetnikov zmagali na vseh lokalnih volitvah, je pa tu še veliko manevrskega prostora, tako da nas čaka še veliko dela. #Slovenija #volitve #referendumi

Cutting the core curriculum, removing Polish history and patriotic readings, and lowering the requirements for students. 📚 Barbara Nowacka in the Ministry of Education is a disaster for the future of Polish children. Instead of building an ambitious, modern school, we have ideology. (translated)

Ale noc 🤣 Pisałem już, że na każdej stacji benzynowej mi odmówili pozwolenia rozłożenia namiotu. W uj dziwne! Wydaje się, że jest to zależne od wielkości miasta bo w tych małych miejscowościach co miałem po drodze to dosłownie ani razu nie bylo z tym problemu! A tu większe miasto jak na warunki namibijskie i lipa! Wcisnąłem się na jakiś przyciemniony podjazd... wszystko pięknie! Nawet bym tam spał Ale koło 23-ciej jakieś dwa typy zaczęły obcinać mój namiot, później jeden nawet próbował sie zbliżyć to zacząłem otwierać wejście i sobie poszli Nie wyspałbym się tam, bo musiałbym spać czujnie cokolwiek to znaczy. Więc się stamtąd zawinąłem... poszedłem na jedną ze stacji i przynajmniej trochę powerbanka oraz telefon podładowałem! Przyszedł tam jakiś biedak pytając mnie czy mam coś do jedzenia... to wyciągłem kuchenkę i ugotowałem ziemniaki z soczewicą. Podzieliłem się z typem i poszedł, mówił, że teraz nie może mnie przenocować, ale rano jak się spyta swojego szefa domu to przyjdzie i mnie weźmie do siebie, że będę mógł tam się umyć i wyprać rzeczy... a ja niewyspany posiłkuję się energetykami #Podróże #Przygoda #Pomoc

The Administration of the Republic of Slovenia for Protection and Rescue has declared a high fire risk for the entire Slovenia, with particularly high risk in the coastal municipalities, which means strict bans on burning and other activities that could cause a fire, as well as fines for offenders of up to six thousand euros. (translated)

Bodo v Ajdovščini morali vračati Boscarolove milijone? Ivo in Taja Boscarol sta občini Ajdovščina donirala 21 milijonov evrov za zdravstveni center in reševalni helikopter. Štiri leta kasneje ni ne centra ne helikopterja. Ajdovci se razumljivo sprašujejo, ali je projekt zašel v slepo ulico, pesimiste tudi skrbi, da bi bilo treba milijone, ki jih je občina (s privolitvijo Iva Boscarola) medtem že porabila za druge namene, vračati. Boscarol je namreč lani jasno dejal: »Na koncu hočem imeti v Ajdovščini reševalni helikopter, reševalni center, zdravstveni dom in lekarno za donacijo, ki sem jo dal, kar je jasno in nedvoumno tudi po pogodbi, v nasprotnem primeru se bo denar vračal.« #Ajdovščina #Boscarol #zdravstvo

With sadness, I accepted the news of the death of Professor Dr. Mirjam Škrk. Slovenia has lost one of its most esteemed experts in international law, a former constitutional judge, and an exceptional educator who marked Slovenia with her knowledge, professional integrity, and dedication. (translated)

Danes smo naredili pomemben premik - zastavili smo nadaljnje korake, da 3. a razvojno os s papirjev in izza omizij prenesemo v realnost. Z županjami in župani 11 občin smo podpisali protokol, ki je jasna zaveza: projekti med Ljubljano in Petrino gredo naprej, brez zavlačevanja. Prebivalci te regije, občin Dobrepolje, Grosuplje, Ig, Kostel, Kočevje, Loški Potok, Osilnica, Ribnica, Sodražica, Škofljica in Velike Lašče, že predolgo čakajo na sodobne povezave in čas je, da stvari premaknemo z mrtve točke. Hvala vsem predstavnikom lokalnih skupnosti za konstruktiven dialog. Še naprej si bom prizadeval za tesno sodelovanje med državo in občinami, da uresničimo projekte, ki bodo olajšali vsakdanje življenje ljudi, spodbudili gospodarsko pobudo in regionalni razvoj. @mzie_rs #Razvoj #Sodelovanje #RegionalniRazvoj

Witam wszystkich Polaków 🇵🇱 ! W 83 rocznicę GENOCIDUM ATROX, rozpoczynamy lekcje. Proszę o godne zachowanie, i bardzo intensywną pomoc w dzisiejszych zajęciach. Zróbcie takie RT, żeby przeczytała cała Polska i wszyscy na Ukrainie ❗️ Niektóre opisy Ludobójstwa ze szczególnym OKRUCIEŃSTWEM, którego dopuścili się Ukraińcy na Polakach...pominę bo są zbyt DRASTYCZNE. PRZYPOMINAM również, że pani od historii nie zajmuje się internetową zabawą, tylko wykonuje CIĘŻKĄ Pracę dla wszystkich Polaków i naszych przodków. Dlatego proszę o tym pamiętać, przechodząc koło szkolnej kawiarki https://t.co/uYX0ELCMFj Урок № 1 : Пане Зеленський @ZelenskyyUa, пане Буданов @Kyrylo_Budanov ❗️❗️❗️ Pani Irena Gajowczyk, ocalała z Rzezi w Hurbach : "Sześć i pół roku miałam. Mieszkałam we wsi Hurby, gmina Buderaż. To było w kwietniu, na pewno w kwietniu, bo było bardzo ciepło. No ale w maju to już coraz więcej, dziećmi będąc, słyszałyśmy, że kogoś tam zamordowali. I mój wujek, mój wujciu kochany, Aleksander Warnawski, ostrzegał Tatusia: „Janek, ty wywieź dzieci i Marysię gdzieś do Równego, gdzieś do miasta”. Tam większe przecież było bezpieczeństwo. Tam przecież już Niemcy byli. Ale tatuś w tym krytycznym dniu gdzieś pojechał, do jakiegoś miasta. I kiedy Mamusia nas pomyła, pokąpała, siedziałyśmy na tym tapczaniku, ona obcinała nam grzyweczki, a brat na podwórku pewnie jeszcze gdzieś biegał. I wtedy odezwała się właśnie do siostry: „Lodziu, wyjdź na podwórko i zobacz, bo jakieś takie jakby huki słychać, strzały czy coś”. Siostra pytała: „Ale gdzie Mamusiu? To na pewno pani Sierkowska rozkłada sienniki dla dzieci” – bo ona miała tych dzieci sporo. Ale w pewnym momencie siostra wyszła, a jak wyszła, to już się paliła cała wieś. A tu już ogień w następnym obejściu się palił, ale to były takie samodzielne, ogromne gospodarstwa. I myśmy były w koszulkach na szeleczkach. Ja, Lodzia i Stasia, a mamusia chwyciła tego malutkiego braciszka, Tadzia, na ręce i tatuś rzucił na mamusię takie palto. Wiem, że miało taki kołnierz z lisa. I my z tym uciekliśmy z mieszkania, razem z tą panią, która tam z tymi dziećmi była. Biegłyśmy przez nasz ogród, gdzie było ścięte ściernisko po koniczynie, i tak drapało nas w stopy. Skierowałyśmy się do lasu. Może przeszłyśmy 150 metrów od domu. I Mamusia zobaczyła u jednego z nich, że miał siekierę za paskiem przywiązaną. I krzyknęła : „Dzieci, uciekajcie, bo to banderowcy !”. No i rozsypaliśmy się wszyscy, gdzie kto mógł. Bałam się daleko odchodzić, trzymałam się Mamusi za sukienkę, a Marcel niósł Stasię na barana, bo nóżki ukłuła. Lodzia była gdzieś z drugiej strony, gdzieś wszystko zniknęło. Oni dopadli do mamusi. Nie wiem, co zaczęli robić, Mamusia strasznie krzyczała. Szaro było, ale zobaczyłam, chociaż leżała, że takim dużym nożem odcinał jej pierś. Na mnie mówili w domu „Rysia” i dlatego krzyczała tak : „Rysiu, uciekaj, Rysiu, uciekaj!”. Ale nie uciekałam nigdzie, bo się bałam. I tak się położyłam twarzą do ziemi, podkuliłam nogi, leżałam i chyba nie oddychałam. Mamusia strasznie jęczała, krzyczała. Podcięli jej później gardło, ale żyła. Nie wiem, co się później stało, mamusia strasznie prosiła, żebym wody jej podała. Ale ja chyba zasnęłam, nie wiem, co się działo. Nic nie pamiętam, później ten krzyk, ten jęk cały czas, ale nie jednej osoby, dużo ludzi jęczało. Byłam tak sparaliżowana strachem, że się nie ruszałam i chyba mnie to uratowało. Usłyszałam jednak takie trzaski, jakby drzewa, poczułam jakiś swąd i gorąc od płomieni – podniosłam głowę, a tu wszystko, wszystko się paliło, dosłownie wszystko. Mamusia strasznie wyglądała, była cała zalana krwią i wszystko z niej zostało zdarte. I ten mały leżał obok niej. Też żył jeszcze i jęczał. Jak banderowcy już wyjechali, ja jeszcze troszkę odsiedziałam, po czym wyszłam – żeby po tej wiosce szukać ludzi, kontaktu. I spotkałam taką panią, która się nazywała jak i ja z młodości, Helena Ostaszewska, bo ja się z domu nazywam Ostaszewska. I opowiadam, co się stało. Ona byłą wdową i miała jednego synka. I ona mówi : „Nie płacz, Rysiu, ja cię zabiorę, na pewno tatusia znajdziemy”. Ja mówię: „Nie, Tatuś spalił się, tam, gdy dom spłonął, nie zostało nic”. Jeszcze opowiadała sąsiadka, nie pamiętam, jak się nazywała, że podobno ten najstarszy z braci, Marcel, na kolanach błagał, po imieniu się zwracając, żeby go nie mordowali. Całował po nogach, „diadia” tam do kogoś mówił, „wujku” też podobno, no i jeden taki był dobroduszny, że strzelił mu z tyłu w głowę. Zginął na miejscu, a jeśli chodzi o siostrę Stasię, to wyrwali jej część głowy, ale ona żyła. Miała z drugiej strony dziurę i w brzuchu miała dwie dziury, tak że jej jelita wychodziły, ale była przytomna. Jechaliśmy w kilka furmanek do tego Mizocza i raptem z lasu wyskoczyły ich miliony, tak mi się wydawało. I zaczęli strzelać do nas strzelać, ale mało broni mieli, wszyscy trzymali siekiery, widły, jakieś potężne noże. Ukrainiec dopadł do naszego wozu a ja z tą lalką stałam. Tak się wściekł, jak zobaczył, że ja trzymam lalkę, i jak mnie tu uderzył, to ja nie wiem, czy ja otwarłam te rączki, ale tak mi tu nożem przeszył na wylot dłoń, prawą dłoń – z tą lalką. Potem jeszcze na jednym i drugim barku czułam takie dźganie. Rękę miałam też przebitą. Młody człowiek robił to nożem sześcioletniej dziewczynce. Ból był duży płakałam. Na plecach też mam znaki, jak pani chce zobaczyć, to ja pani pokażę. Później, gdy tak strasznie się darłam, to jego tak strasznie to pewnie denerwowało, że mnie zapał tak jak kota – za skórę, no i położył na taki ogromny kopiec mrówek. I tę część ciała, którą trzymał w dłoni, wykroił. Proszę zobaczyć, straszny kawał blizny. Byłam cała we krwi i nie miałam prawie warg, wszystko wygryzione przez mrówki. I nagle usłyszałam skrzypienie kół, słyszę to samo skrzypienie kół na tym leśnym piachu. Ale już myślę wtedy, że będę prosić, żeby mnie nie zabijali. I podchodzi do mnie żołnierz. Zaczęłam strasznie krzyczeć, na ile miałam sił, ale w rzeczywistości podobno bardzo cichutko krzyczałam. A to był Niemiec, niemiecki żołnierz. Podniósł mnie i mówi: „Mein Gott, mein Gott !”. Wziął mnie na ręce i dał mi czarną kawę z menażki. Tak słodką, że ja do dzisiaj jej smak pamiętam. Niemieccy żołnierze trochę mnie zabezpieczyli na tym wozie, to znaczy tak, jak mogli. I tak pojechałam w świat, do Mizocza – do szpitala niemieckiego trafiłam, bo mnie Niemiec znalazł. Długo leżałam". Koniec. #UkraińskieZbrodnie #WołyńPamiętamy #Wołyń1943 #GenocidumAtrox Źródło : "Kainowa zbrodnia" - fragmenty reportażu Anny Lisieckiej. Polskie Radio, program 2. Reportaż został uhonorowany w 2010 r. Nagrodą Wolności Słowa Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, był także nominowany do prestiżowej nagrody radiowców Prix Europe. Na zdjęciu Śp. Rodzina Jaremowiczów - Zeżawa, powiat Zaleszczyki, województwo Stanisławów. Wszyscy zostali zamordowani 11 XI 1943 r. #WołyńPamiętamy #GenocidumAtrox #UkraińskieZbrodnie

Mestna občina Ljubljana se ne strinja z lestvico Evropske agencije za okolje, ki Ljubljano ponovno uvršča med mesta z najslabšo kakovostjo zraka, saj meni, da je metodo rangiranja zavajajoča in ne zagotavlja primerljivih rezultatov med različnimi merilnimi mesti. #KakovostZraka #Ljubljana #Okolje