Search

Die WM 2026 in den USA zeigte ein faszinierendes Paradox, in dem trotz großer kommerzieller Herausforderungen wie Visa-Problemen und politischer Einflüsse der Fußball die Menschen über kulturelle Grenzen hinweg vereinte und damit die Aussage von FIFA-Präsident Infantino, dass Fußball verbindend wirkt, für einen Moment fast glaubwürdig machte. #WM2026 #FIFA #Fußball

Früher bedeutete, „links“ zu sein, sich für diejenigen einzusetzen, die es schwer haben und nicht mit einem goldenen Löffel im Mund geboren wurden. Aufstiegschancen durch gute Bildung ermöglichen. Heute verbinden viele Menschen „links“ mit elitären Diskursen einer abgehobenen Blase, die sich gegenseitig auf die Schulter klopft. Ein Interesse an gesellschaftlichem Zusammenhalt ist kaum noch erkennbar. Am schlimmsten ist die Militarisierung in bestimmten linken Milieus. Sie scheinen sich deutlich mehr an der AfD zu stören als an der Kriegsgefahr, der uns die Bundesregierung aussetzt. Wie kann das sein? Darüber habe ich in Constantin Schreibers Podcast diskutiert. Den Link zum kompletten Interview findet ihr hier: https://t.co/Vzi0Le9tAq #Politik #Gesellschaft #Bildung

Die EU und die Ukraine haben ein Abkommen zur verstärkten Zusammenarbeit in der Drohnenproduktion geschlossen, um das ukrainische Know-how mit den industriellen Kapazitäten Europas zu verbinden und somit die Verteidigungsfähigkeit gegen Russland zu stärken. #Drohnenabwehr #EUUkraine #Verteidigung

Die Europäische Union und die Ukraine haben ein Abkommen über eine engere Zusammenarbeit bei der Drohnenproduktion geschlossen, um das ukrainische Know-how mit den industriellen Kapazitäten Europas zu verbinden und gemeinsame Projekte zu entwickeln, während EU-Kommissionspräsidentin Ursula von der Leyen bei ihrem elften Besuch in Kiew auch über den EU-Beitritt und die Wintervorbereitungen sprach. #EUDrohnenkooperation #Ukraine #Sicherheitskooperation

Erfbelasting gaat niet over inkomen, maar over eigendom Eén van de meest gehoorde argumenten ter verdediging van de erfbelasting is dat een erfenis inkomen is. Op het eerste gezicht klinkt dat intuïtief: iemand krijgt vermogen en is daar belasting over verschuldigd. Maar economisch gezien is een erfenis helemaal geen inkomen. Sterker nog, dit onderscheid wordt al eeuwenlang gemaakt in de economie. Inkomen is de beloning voor arbeid, ondernemerschap of het beschikbaar stellen van kapitaal. Een salaris is inkomen. Winst is inkomen. Rente, dividend en huurinkomsten zijn inkomen. Een erfenis is dat echter niet, want bij een erfenis ontstaat geen nieuwe economische waarde. Er wordt immers niets geproduceerd. Er wordt geen extra vermogen gecreëerd. Bestaand vermogen wisselt simpelweg van eigenaar. Dat onderscheid is niet alleen economisch relevant. Ook de Nederlandse fiscale wetgeving maakt dit onderscheid: een erfenis wordt namelijk niet belast via de Wet inkomstenbelasting uit 2001, maar via een afzonderlijke wet: de Successiewet uit 1956. Dat bewijst niet dat erfbelasting onjuist is. Het laat zien dat ook de fiscale wetgeving een erfenis niet behandelt als inkomen, maar als een afzonderlijke vorm van vermogensverkrijging door overlijden. Toch wordt in het publieke debat vaak beweerd dat een erfenis ‘eigenlijk gewoon inkomen’ is, maar daarmee worden twee verschillende begrippen door elkaar gehaald. De grondslag van de belasting is immers de verkrijging van vermogen. Het object van die verkrijging is bestaand eigendom. Dat is iets fundamenteel anders dan nieuw gecreëerd inkomen. Een belasting verandert immers niet de aard van hetgeen zij belast. Motorrijtuigenbelasting maakt een auto geen inkomen, overdrachtsbelasting maakt een woning geen inkomen en erfbelasting maakt een erfenis evenmin inkomen. Dat onderscheid is belangrijk, omdat we het debat wel zuiver moeten voeren. Neem de veelgenoemde overwaarde van een geërfde woning. Alsof die waardestijging belastingvrij uit de lucht is komen vallen. In werkelijkheid is die woning doorgaans gekocht met inkomen waar al inkomstenbelasting over is betaald. Bij de aankoop is overdrachtsbelasting verschuldigd geweest. Tijdens het bezit zijn jaarlijks onroerendezaakbelasting en andere (gemeentelijke) belastingen en heffingen betaald. Afhankelijk van de aard van het vermogen en de omstandigheden kan bovendien gedurende meerdere jaren box 3-belasting zijn geheven. Dat betekent niet dat erfbelasting daarom automatisch onrechtvaardig is. Wel laat het zien dat een nalatenschap meestal bestaat uit vermogen dat tijdens de opbouw en het bezit al meerdere keren onderwerp van belastingheffing is geweest. De vraag is daarom niet of een erfenis inkomen is. Economisch is dat niet het geval en ook de fiscale wetgeving behandelt een erfenis niet als inkomen. Een erfenis is een overdracht van bestaand eigendom. En daarmee komen we bij de fundamentele vraag waar het debat werkelijk over zou moeten gaan: van wie is eigendom? Als eigendom in beginsel aan de eigenaar toekomt, ligt het voor de hand dat het eigendomsrecht ook het recht omvat om dat bezit na te laten aan wie hij of zij wil. Het recht om over eigendom te beschikken houdt immers niet vanzelf op op het moment van overlijden. Voorstanders van erfbelasting vertrekken vanuit een ander uitgangspunt. Zij stellen dat eigendomsrechten niet onbeperkt zijn en dat de overheid, in het algemeen belang, voorwaarden mag verbinden aan de overdracht van vermogen. Daarvoor worden uiteenlopende argumenten aangevoerd, zoals het beperken van vermogensongelijkheid, het bevorderen van kansengelijkheid of het financieren van collectieve voorzieningen. Dat is een legitiem politiek standpunt. Maar het is een ander standpunt dan beweren dat een erfenis 'gewoon inkomen' is. Een erfenis is een overdracht van bestaand eigendom. Wie vóór erfbelasting is, hoeft niet te verdedigen dat een erfenis inkomen is. De principiële vraag die verdedigd moet worden is of de overheid de overdracht van privé-eigendom mag belasten. En precies daarover hoort het maatschappelijke en politieke debat gevoerd te worden. Niet over de fictie dat bestaand eigendom van karakter verandert zodra de eigenaar overlijdt en daardoor opeens inkomen wordt. Erfbelasting is geen tweede inkomstenbelasting, maar een afzonderlijke belasting op de overdracht van eigendom. Juist daarom raakt zij aan een van de meest fundamentele vragen: in hoeverre mag de overheid ingrijpen in het eigendomsrecht? Dit eigendomsrecht wordt namelijk beschermd door het nationale en internationale recht, maar is niet absoluut. De wetgever kan daarop beperkingen aanbrengen, waaronder belastingheffing. De vraag is daarom niet of de overheid de overdracht van eigendom mag belasten, maar onder welke voorwaarden en in welke mate. Dat is een legitieme politieke discussie. Laten we die discussie dan ook voeren over waar zij werkelijk over gaat: de grenzen van het eigendomsrecht. Niet over de onjuiste veronderstelling dat een erfenis economisch gezien inkomen zou zijn. Bij een erfenis ontstaat geen nieuw inkomen. Er wordt geen nieuw vermogen gecreëerd. Bestaand vermogen wisselt slechts van eigenaar. #Erfbelasting #Eigendom #Belastingdebate

Thomas Tuchel führt die englische Fußballnationalmannschaft bei der WM in Amerika mit dem Ziel, den Titel zu gewinnen, und steht vor einer Historie, die ihn mit dem legendären Trainer Sir Alf Ramsey verbinden könnte, während er dafür eine Prämie von etwa 3 Millionen Pfund erhalten würde. #Tuchel #WM2026 #England

Hypothese. Stel dat ik een autoritaire leider was. Niet zomaar iemand die een verkiezing wil winnen, maar iemand die de bevolking maximaal én blijvend wil controleren. Waar zou ik dan op inzetten? ➡️Ik zou volledige controle willen over de digitale identiteit van iedere burger. ➡️Ervoor zorgen dat niemand nog anoniem kan spreken, publiceren of kritiek kan uiten. ➡️Ik zou anoniem geld afschaffen. Elke betaling moet traceerbaar zijn en elke transactie moet goedgekeurd of geweigerd kunnen worden. ➡️Ik zou steeds meer gegevens centraliseren: identiteit, gezondheid, financiën, communicatie, reisbewegingen… Want wie alle puzzelstukken bezit, kent de volledige puzzel. ➡️Ik zou algoritmes inzetten die niet alleen volgen wat mensen doen, maar ook voorspellen wie “mogelijk een risico vormt”. ➡️Ik zou de bevolking voortdurend identificeerbaar, traceerbaar en analyseerbaar maken. Continu weten waar iemand is, adhv ANPR camera’s, automatische gsm tracking, enz. ➡️Ik zou de mediasector zoveel mogelijk mijn verhaal laten brengen en afwijkende stemmen marginaliseren. Ik zou ervoor zorgen dat de mediabazen uit mijn hand eten. ➡️Ik zou het publieke debat sturen door bepaalde standpunten consequent als gevaarlijk, onaanvaardbaar of “desinformatie” te framen. ➡️Ik zou censuur normaliseren en critici op allerlei manieren het zwijgen opleggen. ➡️Ik zou sociale druk creëren zodat mensen zichzelf beginnen censureren uit angst voor reputatieschade, jobverlies of uitsluiting. ➡️Ik zou een justitie willen die de wet zó interpreteert dat tegenstanders veel harder worden aangepakt dan medestanders, ➡️Ik zou onafhankelijke controle-mechanismen verzwakken: geen kritisch parlement, geen onafhankelijke media en rechters en toezichthouders mogen mij niet te veel kunnen tegenhouden. ➡️Ik zou burgers steeds afhankelijker maken van centrale systemen, vergunningen, subsidies en overheidsdiensten. ➡️Ik zou willen dat iedereen rijdt met een voertuig dat ik vanop afstand kan beperken of liefst stilleggen. ➡️Ik zou uiteindelijk alle technologie met elkaar verbinden, zodat uitsluiting of beperking met één druk op de knop mogelijk wordt. ➡️Ik zou noodmaatregelen zoveel mogelijk normaliseren. Wat tijdelijk begint, kan later permanent worden. ➡️En ik zou mensen ervan overtuigen dat vrijheid best mag wijken voor meer veiligheid, meer gemak of “het algemeen belang”. ➡️Ik zou zorgen voor een een groep geloofwaardige medestanders die continu mijn standpunten verdedigen, verpakt in goede bedoelingen. ➡️➡️➡️Maar vooral zou ik ervoor zorgen dat geen enkele maatregel op zichzelf totalitair lijkt. Ik zou ze één voor één invoeren. Telkens met een nobele bedoeling. Telkens met een goed klinkend argument. Zodat bijna niemand de optelsom nog ziet. En de massale hoeveelheid geld die ik daarvoor nodig heb, regel ik via bijna niet te controleren gigantische geldstromen ten voordele van mega-noodmaatregelen of andere globale crisissen. Want een vrije samenleving verdwijnt zelden in één grote sprong. Ze verdwijnt beetje bij beetje, wanneer steeds meer macht, data en controle in dezelfde handen terechtkomen. Welke maatregel ben ik vergeten? #totalitarisme #privacy #controle

Het artikel belicht de blijvende relevantie van Anja Meulenbelt's boek De schaamte voorbij vijftig jaar na publicatie, dat niet alleen een bestseller werd, maar ook de tweede feministische golf aanwakkerde door persoonlijke ervaringen te verbinden met politieke kwesties en vrouwen aan te moedigen hun eigen verhalen te delen, iets wat inmiddels ook bij hedendaagse feministische schrijvers een gangbare praktijk is. #Feminisme #DeSchaamteVoorbij #AnjaMeulenbelt

Weer een staaltje dedain richting tienduizenden van mijn kiezers. Als je mensen die anders stemmen wegzet als ‘dom rechts’, ben je niet bezig met verbinden of objectieve journalistiek, maar met polarisatie. Oordeel zelf. 👇 https://t.co/QP5ffgVXZB #politiek #verbinding #journalistiek

Column: de aftocht van Thom de Graaf Max von Kreyfelt Dinsdag verzamelen gedupeerde ouders zich bij de Raad van State. Om te vragen of ze misschien eindelijk hun eigen dossier mogen inzien. Dat is het niveau waarop Nederland inmiddels functioneert. Een burger die wil weten wat de overheid hem heeft aangedaan, wordt behandeld alsof hij probeert de lanceercodes van kernwapens te stelen. Aanleiding is het afscheid van Thom de Graaf. Zo’n Haags ritueel waarbij bestuurders elkaar toespreken met woorden als: “verbindend,” “integer,” “dienstbaar.” Een soort politieke wierookceremonie voor mensen die nooit zelf in de rij van de voedselbank belandden door een administratieve fout. Ondertussen staan buiten ouders die al jaren wachten op iets exotisch als: waarheid. Want het toeslagenschandaal bleek nog niet vernederend genoeg. Nederland besloot namelijk tot een indrukwekkend vervolg: Het Herstelschandaal™. Een bureaucratische horrorserie zonder einde, waarin iedere aflevering bestaat uit: verdwenen documenten, onbereikbare instanties, nieuwe formulieren, en ambtenaren die uitleggen dat “het proces zorgvuldig verloopt.” Dat laatste betekent: wij hopen dat u afhaakt vóór de afronding. Het fascinerende blijft de asymmetrie. De overheid weet alles van u. Uw inkomen. Uw aankopen. Uw bankrekening. Uw parkeerboetes. Waarschijnlijk zelfs hoe vaak u een frikandelbroodje koopt bij het tankstation. Maar zodra burgers vragen: “Mag ik mijn eigen dossier zien?” verandert Den Haag ineens in een combinatie van de CIA, de Stasi en een slecht functionerend callcenter. “Nee mevrouw, die informatie kunnen wij nog niet vrijgeven.” Voor wie is die informatie eigenlijk gevaarlijk? Voor de ouders? Of voor de mensen die het gedaan hebben? Want dát is natuurlijk de echte datakluis: niet documenten, maar aansprakelijkheid. En dus staan die ouders dinsdag niet alleen voor zichzelf. Ze staan daar voor iets dat ooit normaal was in een rechtsstaat: het idee dat de overheid óók aan regels gebonden hoort te zijn. Tegenwoordig klinkt dat als radicalisering. Nederland is immers een land geworden waar burgers binnen twee weken een boete krijgen bij een verkeerd ingevuld formulier, maar waar dezelfde overheid rustig tien jaar nodig heeft om toe te geven dat zij duizenden gezinnen financieel en psychologisch heeft gesloopt. En zelfs daarna volgt geen echte openheid, maar een “hersteltraject.” Alsof dezelfde mensen die uw huis in brand staken nu langskomen met een plantenspuit en een folder over vertrouwen. “Leuker kunnen wij het niet maken, wel eerlijker.” Prachtige slogan. Alleen blijkt eerlijkheid inmiddels begraven onder vijf bestuurslagen, twaalf overlegtafels en honderden zwartgelakte Woo-pagina’s. Dat is uiteindelijk de wrangste conclusie. Het toeslagenschandaal was geen fout in het systeem. Het wás het systeem. En het herstelschandaal bewijst vooral: de machine draait nog steeds. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #toeslagenschandaal #transparantie #overheid

Ich frage mich, warum es vielen Menschen so schwerfällt, das ganze Bild zu sehen – die Zusammenhänge, die unterschiedlichen Perspektiven –, um erst dann zu einer Meinung zu gelangen. Dass sich die beiden deutschen Fußballnationalspieler Felix Nmecha und Jonathan Tah nach dem 7:1-Sieg gegen Curaçao gemeinsam mit drei weiteren Spielern des Gegners zu einem Kreis zusammengestellt haben, um zu beten, finde ich ein schönes, versöhnliches und friedliches Zeichen. Nmecha hat es selbst in einem Interview gesagt: „Auf dem Platz Rivalen, aber nach dem Schlusspfiff sind wir alle Christen und Brüder.“ Schön. Auch wenn „sind wir alle Christen“ natürlich nicht stimmt. Es gilt Religionsfreiheit, und Religionsfreiheit bedeutet auch, dass man seine Religion öffentlich ausleben kann, solange man damit nicht in das Leben anderer Menschen hineinwirkt und sich nicht in einer Machtposition oder einer sonstigen zur Neutralität verpflichtenden Funktion befindet (deshalb bin ich für ein Kopftuchverbot für Richterinnen, Staatsanwältinnen, Lehrerinnen, Polizistinnen et cetera). Das schließt ein, dass man vor oder nach einem Fußballspiel beten darf. Und natürlich gilt das auch für den bekennenden Muslim Antonio Rüdiger. Selbstverständlich darf er sich zum Gebet niederknien, natürlich darf er den Zeigefinger erheben, den Tauhid-Finger, der im Islam den Glauben an die Einheit und Einzigartigkeit Gottes symbolisiert. Was man allerdings nie verkennen darf, ist die Symbolik und der Zusammenhang, in dem Handlungen, Worte und Gesten stehen. Millionen von Muslimen beten, der Fingerzeig ist durchaus üblich, und auch „Allahu Akbar“ – „Gott ist groß“ – zu sagen, ist ein normaler Ausruf im Alltag vieler Muslime. Man muss aber auch zur Kenntnis nehmen, dass IS-Terroristen den Tauhid-Finger als ihr Symbol vereinnahmt haben und dass Selbstmordattentäter sowie andere Gewalttäter, die im Namen ihrer Religion morden, „Allahu Akbar“ schreien und daraus einen Schlachtruf gemacht haben. Dafür können die vielen Millionen friedlichen Muslime nichts. Es erklärt jedoch, warum viele Menschen in der Welt damit nicht unbedingt etwas Friedliches, Gutes oder Freundliches verbinden. Wenn ich mich an die „Friedensgebete“ nach dem Terrorangriff der Terrororganisation Hamas auf Israel am 7. Oktober 2023 erinnere – vor dem Brandenburger Tor, an anderen symbolträchtigen Orten der Welt, aber auch in meiner Nachbarschaft in Wien mitten auf dem Gehweg –, dann waren das keine Zeichen des Friedens, des Handreichens, des Zusammenstehens mit allen friedliebenden Menschen. Es waren Machtdemonstrationen, „Wir sind da und wir sind mehr!“-Zeichen, nicht gerade einladend für andere. Und wenn Kritikern von Nmecha nichts anderes einfällt, als ihm ausgerechnet jetzt, nach diesem Gebet, vorzuwerfen, er sei „homophob“, nun ja … Man darf die Dinge anders sehen als er. So, wie er sie sieht, darf man sie aber auch sehen. Ich wette, dieselben Kritiker haben kein Wort zur Homophobie von Hamas & Co. geäußert. Ich wette, sie sagen nichts dazu, dass Homosexuelle in manchen muslimischen Gesellschaften um ihr Leben fürchten müssen. Keine Kritik daran, dass Schwule es selbst an Orten wie Berlin-Neukölln nicht leicht haben, beispielsweise händchenhaltend durch die Straßen zu gehen. Wahrscheinlich finden sie sogar „Queers for Palestine“, den Gipfel der Idiotie, toll. Ich freue mich, dass Nmecha, Tah und andere dieses Zeichen gesetzt haben. Ich kann verstehen, dass Menschen, die nicht religiös sind und keine spirituelle Ader haben, nichts damit anfangen können oder es sogar albern finden. Dürfen sie. Es wurde ja niemand zu irgendetwas gezwungen. Ich wünsche den Spielern weiterhin viel Glück. Und durchaus Gottes Segen. #Frieden #Religionsfreiheit #Fußball

Bei einem tödlichen Bungee-Jumping-Unfall in Brasilien stürzte eine 21-jährige Frau 40 Meter in die Tiefe, nachdem die Mitarbeiter des Extremsportanbieters versäumten, sie mit dem Sicherungsseil zu verbinden, was zu ihrer sofortigen Erschütterung führte und sechs Personen festgenommen wurden, während die Stadtverwaltung Klage gegen die zuständigen Bundesbehörden ankündigte. #BungeeJumping #Sicherheitsrisiko #Tragödie

Rechters hebben de pogingen van Donald Trump om de Amerikaanse geschiedenis te herschrijven en zijn naam te verbinden aan monumenten en belangrijke plekken, zoals het John F. Kennedy Center, verboden, wat leidt tot een herziening en terugplaatsing van historisch materiaal dat onder zijn regering is verwijderd. #Trump #geschiedenis #censuur

Column: Hoe geloofwaardig zijn ze? Max von Kreyfelt Ik herinner mij de tijd dat politici elkaar bevochten alsof de toekomst van het land ervan afhing. Nu lijkt het steeds vaker op een netwerkborrel met camera’s. Overdag spelen ze op televisie de grote ideologische gladiatoren. “Democratie in gevaar.” “Onacceptabel.” “Schandalig.” “Een bedreiging voor de rechtsstaat.” En ’s avonds staan dezelfde mensen lachend naast elkaar met een glas witte wijn in Nieuwspoort alsof ze samen een succesvol bedrijfsuitje hebben afgerond. Hoe serieus nemen ze elkaar eigenlijk nog? Kijk naar de debatten. De ene helft noemt de andere helft fascist. De andere helft noemt de eerste helft landverrader. Er wordt gesproken over “ondermijning van de democratie”, “gevaarlijke radicalisering” en “existentiële dreigingen”. Maar zodra de camera uitgaat: hand op schouder, grapje bij de koffieautomaat, gezamenlijk op de foto, en daarna met dezelfde taxi naar een talkshow waar ze elkaar opnieuw zogenaamd gaan “slopen”. Het politieke conflict is steeds vaker professioneel worstelen geworden. Veel geschreeuw. Veel theater. Veel ingestudeerde verontwaardiging. Maar ondertussen draaien dezelfde draaideuren gewoon door. Oud-politici verdwijnen naar lobbyclubs. Lobbyisten schuiven aan bij ministeries. Journalisten trouwen met voorlichters. Voorlichters worden Kamerleden. Kamerleden worden adviseurs. Adviseurs worden toezichthouders. En iedereen noemt elkaar ondertussen dapper, constructief en verbindend op LinkedIn. Alleen de burger denkt nog dat het echt oorlog is. Dat is misschien nog het meest fascinerende van deze tijd: de achterban raakt totaal verhit terwijl de hoofdrolspelers zelf opvallend ontspannen blijven. Op sociale media vliegen mensen elkaar naar de keel alsof Nederland morgen ophoudt te bestaan. Maar in Den Haag lunchen ze gewoon samen. Daar zit namelijk het echte verschil. De burger leeft de politiek. De politiek beheert de politiek. En hoe extremer het debat wordt, hoe beter het systeem eigenlijk functioneert. Want een bevolking die elkaar bezighoudt met permanente stammenoorlog kijkt minder naar de mensen die werkelijk aan de knoppen zitten. Dus blijven ze elkaar dagelijks “slopen” voor de camera. Niet om elkaar te vernietigen. Maar om het publiek emotioneel betrokken te houden. Het moderne politieke debat lijkt daardoor steeds minder op democratie en steeds meer op een abonnementendienst voor collectieve verontwaardiging. Iedere dag een nieuwe rel. Iedere week een nieuwe crisis. Iedere maand een nieuw moreel paniekmoment. En ondertussen verandert er opvallend weinig. Behalve belastingen. Die stijgen altijd opvallend serieus. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #politiek #democratie #media

Het WK voetbal in de Verenigde Staten wordt gekenmerkt door strenge immigratieregels die het voor supporters, teamofficials en zelfs scheidsrechters onmogelijk maken om het evenement bij te wonen, waardoor de belofte van sport als verbindend evenement in het gedrang komt. #WKVoetbal #Immigratie #Mensenrechten