Search

Ziekenhuisdirecteur Klapt Uit De School: "Nederland Chanteerde Ons Met C... https://t.co/6QRxPI9DMP via @YouTube Ik kijk vrijwel nooit podcasts, maar deze heb ik ademloos geluisterd. Ik kende door bepaalde omstandigheden dit verhaal grotendeels aan, maar het is weer verbijsterend om het in zijn geheel te horen. Dit is een direct getuigenverslag van binnenuit. Een verhaal dat én bizar is, én huiveringwekkend én op een bepaalde manier ook angstaanjagend. Het is dan ook een 'must see' en dit is echt iets om te bewaren. Kijken dus! #coronacrisis #censuur #totalitaire_staat #coronacrisis #censuur #podcast

Kijk, kijk, Facebook meldt de leden van de “Denktank Desinformatie” trots dat “betrouwbare informatie” (dat zijn grotendeels leugens dus) van bijvoorbeeld de WHO prominent wordt getoond en “misinformatie” (grotendeels terechte kritiek dus) wordt gecensureerd.👇 https://t.co/RUf5YAH9Ja #desinformatie #censuur #betrouwbareinformatie

Er is iets raars aan de hand met de media. Ik merkte het voor het eerst in 2020. Tot dat jaar las ik gewoon de krant en dacht dat ik daarmee goed geïnformeerd was. Vanaf Corona en de eenzijdige berichtgeving veranderde dat. De media leken opeens gelijkgeschakeld en spraken met één stem. Ik knapte niet alleen af op de krant, ik raakte de afgelopen jaren ook los van de mainstream media bij andere onderwerpen. Zodra ik de propaganda rond Corona herkende, zag ik datzelfde infantiele toontje terug bij berichten over Oekraïne, klimaat, LHBTQ+ – eigenlijk bij bijna elk groot onderwerp. Toen ik in 2020 nog de krant las, was er nauwelijks gesprek mogelijk met de redactie. Het nieuws werd top-down over de lezers uitgestrooid. Eenrichtingsverkeer: je kunt hoogstens een brief sturen en afwachten of die wordt geplaatst. Langzaam ben ik gaan denken dat de media zoals we die kennen zullen verdwijnen. Net zoals de boekdrukkunst in de Middeleeuwen een revolutie teweegbracht, heeft het internet een kanteling in gang gezet. De oude media reageren daar verkrampt op. Steeds vaker klinkt de roep om censuur, om ophef over afwijkende meningen, om dwang, boetes en straffen. Alsof je een bevolking op die manier kunt sturen. Over heel veel onderwerpen mag je nog maar op één manier denken en spreken. Voorbeelden zijn er genoeg. * Corona was een pandemie die dankzij de maatregelen is bedwongen; critici werden wappies, complotdenkers of antivaxers. Je kon een boete krijgen omdat je te dicht bij elkaar in een park zat. * Klimaatverandering komt door te veel CO₂ en stikstof en kan alleen worden gestopt met maatregelen, zoals minder vliegen en minder vlees. * Rusland is de agressor, de NAVO beschermt ons, en zonder ingrijpen staat Poetin straks aan de Nederlandse grens. Daarom moet er dienstplicht komen en moeten jongeren ‘sneuvelbereid’ worden. Wie pleit voor praten met Rusland wordt meteen Poetin-lover genoemd. Alsof de wens om vrede en normale betrekkingen is een misdaad is. Er loopt in mijn beleving een grote, onzichtbare kloof door Nederland. Een glazen wand waardoor mensen elkaar nog wel kunnen zien, maar niet meer goed naar elkaar luisteren. Aan de ene kant de mensen die nog niet losgeraakt zijn van de media, die het NRC lezen en geloven wat op TV wordt voorgeschoteld. Aan de andere kant mensen die weinig meer geloven, soms naar alternatieve kanalen kijken, soms niet. In de spreekkamer merk ik die kloof nauwelijks; patiënten komen met klachten, niet voor een gesprek over Rusland of klimaat. Maar daarbuiten loop ik er dagelijks tegenaan. Wie bepaalt eigenlijk wat nieuws is, welke stemmen we horen, wat desinformatie is en wat ‘juiste’ informatie? Voor een antwoord is het belangrijk te beseffen dat de media, zonder dat we daarover zijn ingelicht, een andere taak hebben gekregen. Jaren geleden zei oud-generaal Van Kappen bij WNL, met Wierd Duk ernaast, openhartig wat die taak is: “We zitten midden in een periode waarin we te maken hebben met een informatieoperatie, een informatieoorlog. Dat is het manipuleren van feiten en gebeurtenissen, zodat je een preferente werkelijkheid bij je eigen bevolking, bij je tegenstander en bij het internationaal publiek neerlegt. Daar zitten we midden in. […] En alle partijen doen dat.” Dit fragment van vóór 2020 was een eye-opener voor mij. Het verklaart de propaganda die we nu zien. Als de NCTV en de NAVO feiten manipuleren om een gewenste werkelijkheid bij de bevolking neer te leggen, moet dat zo gebeuren dat het niet opvalt. Zodra mensen de truc doorzien, is de controle en de geloofwaardigheid weg. Waarheidsvinding is van ondergeschikt belang. De mainstream media en journalisten hebben als taak 'de narratieven te bewaken'. Ze worden gatekeepers van een gewenste werkelijkheid, die dus niet per se waar is. De woorden van Van Kappen verklaarden voor mij de autoritaire aanpak tijdens Corona én de totale gelijkschakeling van de media. Het woord ‘opiniemaker’ in het profiel van Wierd Duk @wierdduk is in dit opzicht typerend. Hij was journalist, nu maakt hij opinies en beïnvloedt hij de massa. Jonge mensen zijn hier steeds vaker klaar mee. Mijn kinderen lezen geen krant, maar zijn vaak verrassend goed op de hoogte. Veel mensen haken af bij de mainstream media omdat die zijn gaan meedoen aan ‘nudgen’: zorgen dat zo veel mogelijk mensen hetzelfde denken en spreken. De media lopen in de pas met wat inlichtingendiensten zoals de NCTV wensen. Dat is een verbijsterende ontwikkeling; inlichtingendiensten en de NAVO bepalen grotendeels waar het ‘nieuws’ over gaat en sturen de narratieven. Dit heeft weinig te maken met mensen eerlijk informeren. Het lijkt meer op psychologische oorlogvoering (psyop) gericht op burgers, in plaats van bescherming tegen gevaar van buitenaf. Zorgen dat zoveel mogelijk mensen hetzelfde denken is iets heel anders dan onafhankelijke berichtgeving. Het gevaar is dat de samenleving splijt. De media gooien ons dagelijks nieuwe kluifjes toe – afleidingsmanoeuvres zodat we stoppen met zelf denken en vragen stellen. Vragen stellen werd de afgelopen jaren riskant. In mijn geval kreeg ik intimiderende brieven van de Inspectie voor de Gezondheidszorg. Een kritische huisarts met zorgen over de veiligheid van coronavaccins werd gezien als 'gevaar voor de vaccinatiebereidheid’. Dat is vreemd. Er ontstond een kloof tussen hoe toezichthouders volksgezondheid zagen en hoe ik ernaar keek. Mijn eigen pad van de afgelopen jaren is herkenbaar voor velen: eerst verbazing en verbijstering over de eenzijdige Corona-berichtgeving, daarna bedreiging (onder andere door die brieven), angst, en uiteindelijk woede én veel meer bewustwording. Een samenleving die verder versplintert, waarin mensen niet meer weten wat anderen denken of bezighoudt, is onwenselijk en onmenselijk. Het is kwalijk dat inlichtingendiensten hierop hebben aangestuurd met hun hang naar controle. Ik verwacht dat hoe verkrampter de oude media reageren, des te sneller hun ondergang gaat. Dat is niet erg. Er ontstaan nieuwe manieren van informatievoorziening en vooral van informatie-uitwisseling: podcasts, maar ook festivals, lezingen en echte ontmoetingen waar je in de pauze gewoon met elkaar kunt napraten en ideeën kunt uitwisselen. Die initiatieven worden snel volwassen. De oude media onderschatten het internet en hangen nog vast in het pre-internet tijdperk, toen zij de narratieven nog konden bepalen. Veel mensen zijn klaar met de betutteling en de top-downbenadering. Ik in elk geval wel. Als u waardeert wat ik schrijf, kunt u een bijdrage overmaken via https://t.co/5EmgfuiUho Ook zonder die bijdrage blijf ik schrijven, maar elke kleine bijdrage wordt erg gewaardeerd. #media #vrijheidvanmeningsuiting #informatie

Er is de afgelopen dagen veel te doen over het feit dat Anthony Fauci, destijds hoofd van de National Institutes of Health, inmiddels is dr. Jay Bhattacharya @DrJBhattacharya dat, binnenskamers andere dingen zei over de coronaprikken dan hij naar buiten toe uitdroeg. De verontwaardiging is groot, ook in Nederland. Naar de buitenwereld werden de prikken aan gezonde zwangeren geadviseerd, terwijl men binnenskamers niet gerust was op de veiligheid. Ik moet terugdenken aan die tijd, vijf jaar geleden. Het was namelijk niet alleen in Amerika zo. Ook in Nederland werden de coronaprikken aan gezonde jonge mensen, zwangeren en kinderen geadviseerd. En als je er – als huisarts – niet gerust op was en waarschuwde, volgden censuur en verkettering. Je werd uitgemaakt voor antivaxer, complotdenker, freerider en asociaal. Ik kreeg brieven van de Inspectie en werd zelfs aan een jarenlang onderzoek onderworpen. In die tijd leken veel mensen wel in trance te verkeren. Op billboards zag je bekende Nederlanders in de campagne “Ik stroop mijn mouw op”. Maar ook veel artsen raadden de prikken aan. Ook gynaecoloog Bertho Nieboer, destijds hoofdredacteur van Medisch Contact, deed een duit in het zakje en raadde gezonde jonge vrouwen de prikken aan als ze zwanger wilden worden of al zwanger waren. En ik vraag me af: hoe kon het gebeuren dat de coronaprikken aan zo’n grote groep gezonde mensen, en zelfs aan zwangeren, zijn gegeven? Waar baseerden deze mensen – deze artsen en gynaecologen – hun vertrouwen eigenlijk op? Wat deden toezichthoudende instanties zoals de EMA en het Nederlandse College ter Beoordeling van Geneesmiddelen @MedicijnNL? Waren die in winterslaap ofzo? Van de Inspectie (IGJ) weet ik wel wat zij in die tijd deed: die was in 2021 druk met het sturen van dreigbrieven aan huisartsen zoals ik, die zich grote zorgen maakten en mensen probeerden te waarschuwen. Mijn punt is dat het probleem niet alleen Anthony Fauci was. Het heeft weinig zin om een heksenjacht op hem te houden, daar ben ik het met Marc van Ranst over eens. Volgens mij is het zinvoller om nu eindelijk eens een begin te maken met onafhankelijk toezicht en onafhankelijke berichtgeving. Kennelijk hebben farmaceuten veel te veel invloed op de politiek, op de media en ook op toezichthouders. Er ontbreekt een gezonde tegenmacht, die de afgelopen jaren als rem had kunnen fungeren, een instantie die de noodklok had kunnen luiden en had kunnen ingrijpen. Nu is dat te laat. Vele gezonde mensen en gezonde zwangeren hebben zich laten inspuiten met een middel waarvan destijds veel te weinig bekend was. We kenden de bijwerkingen op de korte termijn nog niet, en die op de lange termijn al helemaal niet. Nu verkeren we in de wrange situatie dat de toekomst zal moeten uitwijzen wat de bijwerkingen zijn. Mijn zorgen van destijds bleken terecht. Eigenlijk was je het beste beschermd als je de instanties wantrouwde; op die manier beschermde je je gezondheid en die van je ongeboren kind het best. Ik zou niet weten hoe het vertrouwen in instanties zoals het CBG, de Gezondheidsraad, het RIVM en de IGJ ooit hersteld kan worden, als er niet naar de diepere oorzaken wordt gekeken. Waardeert u wat ik schrijf, dan kunt u me steunen via https://t.co/5EmgfuiUho #Coronaprikken #Vaccinatie #Gezondheid

Marc van Ranst vindt anno 2026 dat er sprake is van een 'heksenjacht' op Anthony Fauci. Ik moet daar wel om glimlachen. Vijf jaar geleden plaatste Marc van Ranst onderstaande tweet op toen nog twitter, gericht aan de toenmalige hoofdredacteur van artsenblad Medisch Contact, of mijn post verwijderd kon worden. Want ik was een 'antivax-aanhanger' en vond het 'prima dat wetenschappers werden bedreigd'. Allebei valse aantijgingen, maar zijn verzoek werd wel gehonoreerd. Dat was destijds ook het nieuwe normaal, naast mondkapjes en social distancing: Framing van kritische artsen als wappie en antivaxer, censuur omdat je posts zogenaamd bedreigend waren. Hoe kon het gebeuren dat Marc van Ranst zo'n gigantisch grote broek aantrok? De man vond het volstrekt normaal om een huisarts in het buitenland te laten censureren. En Marc van Ranst kreeg destijds zijn zin, dat is nog het ergste. Medisch Contact gaf gehoor aan zijn verzoek en verwijderde mijn post. Ik kreeg de reden destijds niet te horen. Opeens was mijn post verdwenen, zonder opgaaf van redenen. Toch is Marc van Ranst het probleem niet. Het probleem is de lafheid in de medische wereld. De lafheid bij de redactie van Medisch Contact, bij artsenverenigingen en bij al die medici die zich lieten intimideren. Of misschien nog niet eens dat. Die zich niet informeerden, die braaf meededen aan het pushen van maatregelen die aantoonbaar zinloos en zelfs schadelijk waren. Dát is het probleem in Nederland. Dit was voor mij trouwens de druppel, censuur in een artsenblad, op een platform waar ik jaren en jaren mijn posts had geplaatst. Ik heb daarna nooit meer geschreven, heb Medisch Contact mijn rug toegekeerd en ben doorgegaan met twitter, nu X. Vijf jaar later is @medischcontact van dit platform verdwenen. Ik ben er niet rouwig om. Censuur is verwerpelijk, het leidt ertoe dat artsen geen kennis meer van elkaars gedachten en mening kunnen nemen. Censuur toepassen is autoritair, als je toe gaat geven aan verzoeken om censuur ben je geen knip voor de neus waard. Censuur is de dood in de pot. Voor de wetenschap, voor de geneeskunde. Tegenwoordig schrijf ik bijna alleen nog op dit platform via mijn account @veen_els. Meer dan 100.000 volgers heb ik nu, veel meer dan Medisch Contact ooit had. En dit platform is veel interactiever, je kunt op elkaar reageren. Marc van Ranst en Medisch Contact zijn passé voor mij. Voorbeelden van hoe het niet moet. Als u waardeert dat ik me blijf uitspreken kunt u me steunen via https://t.co/5EmgfuiUho #Censuur #Geneeskunde #VrijheidVanMeningsuiting

Marc van Ranst @vanranstmarc vindt dat er sprake is van een kwalijke politieke heksenjacht op Anthony Fauci. https://t.co/6GtrvSqbxV "Bij een volgende crisis zullen experts in de VS weinig goesting hebben om zich nog voor het algemeen belang in te zetten." Dat is een heel andere toon dan drie jaar geleden. Toen "wauwelden wanhopige weerbarstige wappies nog wanstaltige waanzin en had Fauci al 50 eredoctoraten over gans de wereld gekregen". Het is maar wat je een heksenjacht noemt. Het punt is nou juist dat er hartstikke helder is dat bij mensen als Fauci, maar ook Koopmans en Van Ranst, sprake is van belangenverstrengeling. Zij hadden belang bij een natuurlijke oorsprong van de pandemie en niet bij een eventuele herkomst uit een laboratorium, zij zetten een lablek weg als complottheorie. Zij hebben zich juist niet voor het algemeen belang ingezet, maar alleen maar voor hun eigen belangen. Zij deinsden er niet voor terug om mensen respectloos 'wappies' te noemen en zij waren niet vies van censuur van kritische artsen en wetenschappers. Zij hebben de wetenschap misbruikt en het vertrouwen in de wetenschap beschadigd, door 'volg de wetenschap' te roepen, terwijl wat zij deden niets te maken had met wetenschap of een open en eerlijk debat. De mensen hebben recht op volledige openheid van zaken. In de VS wordt er tenminste geen genoegen mee genomen als het parlement wordt geschoffeerd, wat Fauci heeft gedaan, door op geen enkele vraag van het congres antwoord te geven. Lever die eredoctoraten maar in wat mij betreft. Als je zulke mensen eredoctoraten geeft maak je jezelf te schande en de universiteit die ze uitreikt ook. #politiek #wetenschap #complottheorie

Toen ik jong was, werd me geleerd om vragen te stellen en kritisch te zijn. Thuis door mijn ouders. Op school, op de universiteit en later in het ziekenhuis. En nu? Sinds 2020 volgde censuur zodra je niet precies volgens ‘de consensus’ dacht of sprak over corona. Er heerst inmiddels een benepenheid en angst om je mening te geven. Er zijn taboes – andere dan in de jaren vijftig en zestig, maar wel taboes. Hoe is het zo ver gekomen dat de overheid steeds verder in ons leven is binnengedrongen? Dat de overheid, met de media in haar kielzog, bepaalt hoe we moeten denken over klimaat, Rusland, stikstof en meer? Waar komt al die betutteling vandaan? John Cleese formuleert het treffend: “I don’t think people without much of a sense of humour should be allowed to determine what people with a sense of humour should be allowed to laugh at.” Als anderen denken te kunnen bepalen wat jij denkt of zegt of grappig vindt, en jij om die reden zwijgt, ben je al niet meer vrij. Toen ik in 2020 voor het eerst gecensureerd werd, was ik verbijsterd. Later werd ik kwaad. Wat geeft een ander het recht om mijn posts te verwijderen? Censuur hoort niet in een vrije samenleving. Het is belangrijk om niet te zwijgen. Blijf vragen stellen en je mening geven. Vergeet de humor niet en blijf plezier maken. Dat is de enige manier om dit enge en bekrompen tij te keren. https://t.co/5EmgfuiUho #Censuur #VrijheidVanMeningsuiting #KritischDenken

De Tweede Kamer heeft een zwart vonnis uitgesproken: Ongehoord Nederland moet uit het bestel. Is dit de 'vrijheid' waar we belastinggeld aan betalen? Nederland pikt de censuur uit Den Haag niet langer! Waarom zijn ze zo doodsbang voor een tegengeluid? Dictatoriaal 66 is bang… https://t.co/7ICSfEcmyy #vrijheid #censuur #Nederland

Column: Politiek maakt humor onmogelijk Max von Kreyfelt Vroeger hadden we cabaretiers nodig om de werkelijkheid belachelijk te maken. Nu hebben we de ministerraad. Dat is duurder. En vooral veel absurder. Satire heeft één fundamenteel probleem gekregen: de politiek is haar voortdurend vóór. Iedere keer dat een columnist denkt: dit kan niemand geloven, verschijnt er een Kamerbrief waarin precies dat wordt aangekondigd als nieuw beleid. Neem de infrastructuur. Jarenlang kregen Nederlanders te horen dat bruggen op instorten stonden. Onderhoud was te duur. Viaducten werden afgesloten. Boeren moesten omrijden. Vrachtwagens werden zwaarder belast. Er was geen geld. En ineens is er wél geld. Niet omdat de burger veilig over een brug moet, of omdat ambulances sneller bij een patiënt moeten komen. Ook niet omdat ondernemers dagelijks miljoenen verliezen in files. Nee. Omdat een tank misschien ooit van Rotterdam naar Litouwen wil. Je kunt het niet verzinnen. Sterker nog: je mág het niet verzinnen, want de werkelijkheid dient dan een klacht in wegens plagiaat. Het mooiste is de snelheid waarmee de logica zich aanpast. Gisteren was CO₂ de grootste vijand van Europa. Vandaag moet dezelfde overheid honderden tanks, pantservoertuigen en militaire colonnes dwars door het continent laten razen. Kennelijk stoot een Leopard 2 geen CO₂ uit, maar democratie. Dat moet wel. Ook stikstof blijkt een wonderlijk flexibel natuurverschijnsel. Een tractor van een boer was jarenlang een ecologische ramp. Een colonne van zestig tanks heet nu “weerbaarheid”. Blijkbaar is stikstof ideologisch. En dan de politici zelf. Ze kijken met een bloedserieus gezicht de camera in en spreken zinnen uit die vroeger voldoende waren geweest voor een gedwongen observatie. Vervolgens applaudisseren collega’s, schrijven ambtenaren een beleidsnota en nodigen talkshows dezelfde avond drie deskundigen uit om uit te leggen waarom het heel verstandig is. Dat is het moment waarop humor sterft. Want hoe overdrijf je mensen die hun eigen absurditeiten al met staatsrechtelijke plechtigheid presenteren? Hoe parodieer je een werkelijkheid waarin propaganda “communicatiestrategie” heet, censuur “weerbaarheid”, schulden “investeringen”, falend beleid “transitie” en oorlog “vrede door afschrikking”? De politiek heeft iets unieks gepresteerd. Ze heeft de clown overbodig gemaakt. Omdat bestuurders zo incompetent zijn geworden. En omdat ze iedere ochtend vrijwillig diens neus opzetten en vervolgens verwachten dat het publiek ernstig blijft kijken. Dát is wel de grootste bestuurlijke prestatie van deze eeuw. Dat miljoenen mensen nog steeds proberen serieus te blijven, terwijl de regering dagelijks een voorstelling opvoert die zelfs Monty Python zou afwijzen wegens te ongeloofwaardig. De politiek maakt humor niet scherper. Ze maakt haar onmogelijk. Want tegen pure idiotie valt niet meer op te schrijven. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #politiek #humor #satire

De verhoudingen vanavond op het Neude in Utrecht: Een massale censuurbrigade die agiteert tegen de aanwezigheid van Israëli's bij een academische debatwedstrijd. En exact twee dappere tegendemonstranten die simpelweg weigeren te buigen voor die intimidatie. David tegen Goliath op de stoep van de bieb. #Utrecht #Neude #Utrecht #Censuur #Demonstratie

Na vijf maanden wanbeleid van het kabinet-Jetten vertrekt men nu voor twee maanden vakantie. De belangrijkste dossiers, asielindustrie, woningnood, het lot van vissers en boeren, Oekraïne, klimaat, stikstof en de EU, zijn uitsluitend verslechterd. We staan aan de vooravond van massale boerenprotesten en grootschalige vakbondsstakingen. Wat wél is geregeld, zijn de geplande verplichtingen en verboden: censuur op onwelgevallige radiozenders en social media, restricties op barbecues en andere trivialiteiten. Daarnaast zijn accijnzen en belastingen fors verhoogd, terwijl elke vorm van verlichting bij de brandstofprijzen is uitgebleven. De premier is opvallend afwezig bij de grote nationale vraagstukken, maar des te zichtbaarder op buitenlandse reizen en TikTok. Hij gedraagt zich als een echte prima donna: de concrete noden en pijnpunten van de Nederlandse burger zijn voor hem klaarblijkelijk randzaken. Waar dit kabinet wél excelleert, is het royaal uitdelen van belastinggeld aan linkse hobby’s: subsidies voor buitenlandse studenten, ontwikkelingsgelden naar Congo en miljarden naar de oorlog in Oekraïne, een conflict dat ons steeds dieper meesleurt. #KabinetJetten #Boerenprotesten #Belastingverhogingen

De mainstream media (MSM) storten volgens mij momenteel in slow motion in elkaar, juist doordat ze critici bestrijden met laster en ad hominems, in plaats van de macht te bevragen. In plaats van waakhond en kritisch op de macht, hun eigenlijke taak, zijn ze stilletjes gatekeeper van gewenste narratieven geworden. Wat zijn gewenste narratieven? Dat zijn narratieven waarvan de macht graag wil dat de massa die gelooft. Want een massa die hetzelfde gelooft is gemakkelijk te sturen. Met behulp van de main stream media. De afgelopen week diende Maurice de Hond een klacht in bij de Raad voor de Journalistiek tegen Maarten Keulemans (Volkskrant), wegens schending van de eigen journalistieke gedragscode. In plaats van inhoudelijk te reageren, vielen meerdere journalisten en columnisten De Hond direct aan: de één beschuldigde hem van censuur, de ander viel terug op ad hominems. Dit is volgens mij typerend voor de MSM. Veel journalisten vinden dat zij mogen bepalen wat moreel aanvaardbaar is en maken critici belachelijk. Ze labelen afwijkende vragen als complottheorieën en beschermen zo juist de macht in plaats van die te controleren. Op deze manier spelen ze de macht in de kaart en onstaan er taboes, zoals de oversterfte sinds Corona, een mogelijk lablek als oorzaak van een pandemie, MH17 en 9/11, onderwerpen die niet kritisch bevraagd mogen worden en waar we te maken hebben gekregen met dogma's. De felle reacties op een m.i. terechte klacht laten zien dat Maurice de Hond een gevoelige snaar heeft geraakt. De mainstream media hebben te weinig zelfreflectie om het verschil te zien tussen onafhankelijke journalistiek en laster. Daardoor brokkelt hun geloofwaardigheid alleen maar verder af. Als je het eenmaal ziet, kun je het nooit meer niet zien. Ik ben er zelf niet rouwig om dat dit gebeurt. De tijd dat krant en TV konden bepalen hoe de mensen over een onderwerp denken is voorbij. Sinds we internet hebben kan iedereen zelf informatie vinden, podcasts luisteren of zelfs een nieuw medium zijn. Het is eigenlijk juist een wonder dat de MSM zo lang konden doorgaan met hun laster en ad hominems verkopen als 'bestrijden van desinformatie'. Als u waardeert wat ik schrijf kunt u me steunen via https://t.co/5EmgfuiUho #MediaCriticism #自由的媒体 #Misinformation

De heer @mkeulemans haalt twee verschillende zaken door elkaar: vrijheid van meningsuiting en journalistieke verantwoordelijkheid. Vrijheid van meningsuiting geeft iedereen, inclusief journalisten, het recht om meningen te uiten zonder voorafgaande censuur. Maar juist omdat journalisten een bijzondere maatschappelijke positie hebben, bestaan er daarnaast journalistieke normen en een journalistieke code. Als alles uitsluitend onder de noemer "vrijheid van meningsuiting" zou vallen, zouden principes als waarheidsgetrouwheid, zorgvuldigheid, hoor en wederhoor, controleerbaarheid en het voorkomen van onnodige reputatieschade overbodig zijn. De Raad voor de Journalistiek bestaat juist omdat journalistiek meer is dan het uiten van een persoonlijke mening. Journalisten claimen immers ook feiten te beschrijven, het publiek te informeren en gezag uit te oefenen in het maatschappelijke debat. Dat is precies waarom de klacht van Maurice de Hond tegen Keulemans bij de Raad voor de Journalistiek relevant is. Niet omdat iemand zijn recht op vrije meningsuiting wil beperken, maar omdat de vraag wordt gesteld of zijn uitingen voldeden aan de journalistieke normen die bij zijn functie als @Volkskrant-journalist horen. Dat zijn twee fundamenteel verschillende toetsingskaders. Vrijheid van meningsuiting bepaalt wat je mág zeggen. Journalistieke ethiek bepaalt hoe zorgvuldig je behoort te handelen wanneer je als journalist publiceert. Het een vervangt het ander niet. #VrijheidVanMeningsuiting #Journalistiek #Ethiek

De vele petten van viroloog Marion Koopmans @MarionKoopmans en wat dat zegt over de Nederlandse media en academische vrijheid. In het najaar van 2025 woonde ik het congres 'Back to the Future' van het Artsencollectief @ArtsenC bij in Zeist. Het collectief ontstond in 2020 als reactie op een brandbrief van twee medisch specialisten die vonden dat de coronamaatregelen meer schade aanrichtten dan het virus zelf. Op dat congres sprak de jonge arts en immunoloog dr. Jona Walk @JonaWalk over academische vrijheid. Haar verhaal werd met een staande ovatie ontvangen. Dr. Robert Malone @RWMaloneMD sprak haar bemoedigend toe omdat ook hij de nodige verkettering over zich heen heeft gehad, als uitvinder van de mRNA technologie. Diezelfde verkettering viel Jona Walk de afgelopen jaren ten deel. Voor artsen zoals dr. Walk was er geen academische vrijheid, ze werd en wordt dagelijks belachelijk gemaakt en daar niet tegen beschermd. Deze blog schrijf ik om te verduidelijken hoe de censuur in Nederland in zijn werk gaat. Het is een ragfijn spel tussen factcheckers, journalisten en mensen als Koopmans zelf. Marion Koopmans zit zelf in de 'Denktank Desinformatie' die de macht heeft critici te censureren en te laten aanvallen. De maandagochtend na het congres reageerde viroloog Marion Koopmans op X op een post van journalist Maarten Keulemans (die het congres net zomin als Koopmans had bijgewoond). Ze schreef min of meer dat Jona Walk 'voorlopig' nog overal haar 'ver-van-consensus standpunten' kon uitdragen. Die opmerking – na een presentatie waar ze zelf niet bij was – komt dreigend over. Koopmans suggereert hiermee dat kritische standpunten tijdelijk worden getolereerd, maar dat dit geen vanzelfsprekendheid is. Dat past niet bij wetenschap, waarin juist het stellen van vragen en het toetsen van hypotheses centraal staan. Marion Koopmans is hoogleraar virologie aan het Erasmus MC. Dat is haar core business. Maar tijdens de coronacrisis droeg ze meerdere petten tegelijk en dat werd zelden expliciet benoemd in de media. Ze was lid van het Outbreak Management Team (OMT) en adviseerde het kabinet over lockdowns, mondkapjes, avondklok, testbeleid en later over de vaccinatiestrategie. Ze adviseerde vanaf maart 2020 de Europese Commissie over het coronabeleid. Ze maakte deel uit van het WHO-team dat in 2020-2021 in Wuhan onderzoek deed naar de herkomst van SARS-CoV-2. Ze is initiatiefnemer en scientific director van het Pandemic & Disaster Preparedness Center (PDPC), een belangrijk instituut voor toekomstige pandemische paraatheid. En – cruciaal – ze had zitting in de Denktank Desinformatie, een overheidsgerelateerd overleg dat zich bezighield met het signaleren en bestrijden van 'desinformatie', waaronder kritiek op het coronabeleid en de vaccins. Dat laatste is geen kleinigheid. Terwijl critici – artsen, wetenschappers en burgers – vaak werden weggezet als 'complotdenkers' of 'anti-vaxxers', zat een vooraanstaand OMT-lid mee aan tafel bij een denktank die invloed had op welke informatie wel of niet als problematisch werd gezien. Maar er is meer waarover Koopmans zwijgt en wat wél relevant is. Al op 1 februari 2020 nam Koopmans deel aan een vertrouwelijke teleconferentie met onder anderen viroloog Ron Fouchier, Duitse viroloog Kristian Andersen, Eddie Holmes en anderen, waarbij Anthony Fauci en Francis Collins aanwezig waren. In vrijgegeven e-mails van die periode schreef ze op 9 februari 2020 in essentie dat de hypothese van een laboratoriumlek beter niet in de publieke discussie moest worden gebracht, omdat dat 'backfire' kon geven of als 'kijk, zij dachten het ook' zou worden gelezen. Kort daarna verscheen het invloedrijke artikel Proximal Origin in Nature Medicine, dat de lab-leak-hypothese sterk relativeerde. De privé overwegingen van de mogelijkheid van een lablek werden niet transparant naar buiten gebracht. Terwijl het juist van groot belang is om te weten waar een nieuw virus vandaan komt – zeker als er in Wuhan gain-of-function-achtig onderzoek plaatsvond. Het is typerend voor de Nederlandse media dat Marion Koopmans al in het voorjaar van 2020 als dé expert werd neergezet. Niet alleen als viroloog, maar ook als autoriteit op het gebied van maatregelen, vaccins, maatschappelijke impact en later zelfs desinformatie. Ze was overal: talkshows, kranten, radio. Haar petten stapelden zich op, maar de media stelden zelden kritische vragen over mogelijke belangenverstrengeling of over de vraag of één persoon al die rollen tegelijk kon vervullen zonder dat onafhankelijkheid in het geding kwam. Wetenschap is geen consensusmachine. Consensus is een tijdelijk resultaat van debat en bewijs, geen doel op zich. Zodra afwijkende hypotheses (zoals een mogelijk lablek) actief uit de publieke ruimte worden gehouden, is er geen wetenschap meer, maar beleid met een wetenschappelijk sausje. De geschiedenis laat zien wat er gebeurt als moedige onderzoekers tegen de heersende mening ingaan. John Snow ontdekte in 1854 dat cholera via besmet water werd overgedragen, terwijl de gevestigde wetenschap vasthield aan de miasma-theorie (slechte lucht). Hij werd aanvankelijk genegeerd en tegengewerkt. Jona Walk was de afgelopen jaren in opleiding tot internist-intensivist. Afgelopen voorjaar studeerde ze af. De opleidingssituatie maakt je extra kwetsbaar. Dat een hoogleraar en OMT-lid haar na een lezing over academische vrijheid – zonder de lezing zelf te hebben gehoord – via X afserveert met een opmerking over 'voorlopig' nog kunnen afwijken van de consensus, is geen blijk van wetenschappelijke openheid. Het is een signaal: blijf binnen de lijnen, of je loopt risico. Niet Jona Walk, maar hoogleraar Marion Koopmans en anderen die het woord 'desinformatie' in de mond namen om critici kalt te stellen, hebben het vertrouwen in de wetenschap beschadigd. Onder het mom van 'volg de wetenschap' werden ingrijpende maatregelen genomen waarvan de wetenschappelijke onderbouwing op z’n minst discutabel was en waarbij alternatieve verklaringen (zoals de oorsprong van het virus) bewust werden gemarginaliseerd. Marion Koopmans is een gerespecteerd viroloog met indrukwekkende publicaties. Maar juist omdat ze zoveel petten droeg – adviseur van overheid en Europa, lid van een desinformatiedenktank, deelnemer aan vroege besprekingen over de virusoorsprong én gezicht van de media – had ze extra verantwoordelijk moeten voelen voor transparantie en academische vrijheid. In plaats daarvan illustreert haar reactie op Jona Walk precies het klimaat dat veel artsen en wetenschappers vanaf 2020 ervoeren: kritiek wordt niet beantwoord met argumenten, maar met framing en subtiele dreiging. Wetenschap floreert bij open debat, niet bij 'voorlopig nog even toestaan'. Zolang dat besef niet breder doordringt, blijft het vertrouwen in de wetenschap verder eroderen – en dat is uiteindelijk schadelijker dan welke kritische stem ook. #AcademischeVrijheid #Desinformatie #Wetenschap

In het artikel van Janneke Schotveld wordt gewaarschuwd dat de mogelijkheid voor protestants-christelijke scholen om boekenpakketten te kiezen die passen bij hun waarden en normen, leidt tot een zorgwekkende vorm van censuur, waarbij kinderen slechts in contact komen met verhalen die overeenkomen met de opvattingen van hun ouders en andere niet-heteronormatieve of diverse onderwerpen worden uitgesloten. #onderwijs #censuur #diversiteit