Search

De mainstream media (MSM) storten volgens mij momenteel in slow motion in elkaar, juist doordat ze critici bestrijden met laster en ad hominems, in plaats van de macht te bevragen. In plaats van waakhond en kritisch op de macht, hun eigenlijke taak, zijn ze stilletjes gatekeeper van gewenste narratieven geworden. Wat zijn gewenste narratieven? Dat zijn narratieven waarvan de macht graag wil dat de massa die gelooft. Want een massa die hetzelfde gelooft is gemakkelijk te sturen. Met behulp van de main stream media. De afgelopen week diende Maurice de Hond een klacht in bij de Raad voor de Journalistiek tegen Maarten Keulemans (Volkskrant), wegens schending van de eigen journalistieke gedragscode. In plaats van inhoudelijk te reageren, vielen meerdere journalisten en columnisten De Hond direct aan: de één beschuldigde hem van censuur, de ander viel terug op ad hominems. Dit is volgens mij typerend voor de MSM. Veel journalisten vinden dat zij mogen bepalen wat moreel aanvaardbaar is en maken critici belachelijk. Ze labelen afwijkende vragen als complottheorieën en beschermen zo juist de macht in plaats van die te controleren. Op deze manier spelen ze de macht in de kaart en onstaan er taboes, zoals de oversterfte sinds Corona, een mogelijk lablek als oorzaak van een pandemie, MH17 en 9/11, onderwerpen die niet kritisch bevraagd mogen worden en waar we te maken hebben gekregen met dogma's. De felle reacties op een m.i. terechte klacht laten zien dat Maurice de Hond een gevoelige snaar heeft geraakt. De mainstream media hebben te weinig zelfreflectie om het verschil te zien tussen onafhankelijke journalistiek en laster. Daardoor brokkelt hun geloofwaardigheid alleen maar verder af. Als je het eenmaal ziet, kun je het nooit meer niet zien. Ik ben er zelf niet rouwig om dat dit gebeurt. De tijd dat krant en TV konden bepalen hoe de mensen over een onderwerp denken is voorbij. Sinds we internet hebben kan iedereen zelf informatie vinden, podcasts luisteren of zelfs een nieuw medium zijn. Het is eigenlijk juist een wonder dat de MSM zo lang konden doorgaan met hun laster en ad hominems verkopen als 'bestrijden van desinformatie'. Als u waardeert wat ik schrijf kunt u me steunen via https://t.co/5EmgfuiUho #MediaCriticism #自由的媒体 #Misinformation

De heer @mkeulemans haalt twee verschillende zaken door elkaar: vrijheid van meningsuiting en journalistieke verantwoordelijkheid. Vrijheid van meningsuiting geeft iedereen, inclusief journalisten, het recht om meningen te uiten zonder voorafgaande censuur. Maar juist omdat journalisten een bijzondere maatschappelijke positie hebben, bestaan er daarnaast journalistieke normen en een journalistieke code. Als alles uitsluitend onder de noemer "vrijheid van meningsuiting" zou vallen, zouden principes als waarheidsgetrouwheid, zorgvuldigheid, hoor en wederhoor, controleerbaarheid en het voorkomen van onnodige reputatieschade overbodig zijn. De Raad voor de Journalistiek bestaat juist omdat journalistiek meer is dan het uiten van een persoonlijke mening. Journalisten claimen immers ook feiten te beschrijven, het publiek te informeren en gezag uit te oefenen in het maatschappelijke debat. Dat is precies waarom de klacht van Maurice de Hond tegen Keulemans bij de Raad voor de Journalistiek relevant is. Niet omdat iemand zijn recht op vrije meningsuiting wil beperken, maar omdat de vraag wordt gesteld of zijn uitingen voldeden aan de journalistieke normen die bij zijn functie als @Volkskrant-journalist horen. Dat zijn twee fundamenteel verschillende toetsingskaders. Vrijheid van meningsuiting bepaalt wat je mág zeggen. Journalistieke ethiek bepaalt hoe zorgvuldig je behoort te handelen wanneer je als journalist publiceert. Het een vervangt het ander niet. #VrijheidVanMeningsuiting #Journalistiek #Ethiek

De vele petten van viroloog Marion Koopmans @MarionKoopmans en wat dat zegt over de Nederlandse media en academische vrijheid. In het najaar van 2025 woonde ik het congres 'Back to the Future' van het Artsencollectief @ArtsenC bij in Zeist. Het collectief ontstond in 2020 als reactie op een brandbrief van twee medisch specialisten die vonden dat de coronamaatregelen meer schade aanrichtten dan het virus zelf. Op dat congres sprak de jonge arts en immunoloog dr. Jona Walk @JonaWalk over academische vrijheid. Haar verhaal werd met een staande ovatie ontvangen. Dr. Robert Malone @RWMaloneMD sprak haar bemoedigend toe omdat ook hij de nodige verkettering over zich heen heeft gehad, als uitvinder van de mRNA technologie. Diezelfde verkettering viel Jona Walk de afgelopen jaren ten deel. Voor artsen zoals dr. Walk was er geen academische vrijheid, ze werd en wordt dagelijks belachelijk gemaakt en daar niet tegen beschermd. Deze blog schrijf ik om te verduidelijken hoe de censuur in Nederland in zijn werk gaat. Het is een ragfijn spel tussen factcheckers, journalisten en mensen als Koopmans zelf. Marion Koopmans zit zelf in de 'Denktank Desinformatie' die de macht heeft critici te censureren en te laten aanvallen. De maandagochtend na het congres reageerde viroloog Marion Koopmans op X op een post van journalist Maarten Keulemans (die het congres net zomin als Koopmans had bijgewoond). Ze schreef min of meer dat Jona Walk 'voorlopig' nog overal haar 'ver-van-consensus standpunten' kon uitdragen. Die opmerking – na een presentatie waar ze zelf niet bij was – komt dreigend over. Koopmans suggereert hiermee dat kritische standpunten tijdelijk worden getolereerd, maar dat dit geen vanzelfsprekendheid is. Dat past niet bij wetenschap, waarin juist het stellen van vragen en het toetsen van hypotheses centraal staan. Marion Koopmans is hoogleraar virologie aan het Erasmus MC. Dat is haar core business. Maar tijdens de coronacrisis droeg ze meerdere petten tegelijk en dat werd zelden expliciet benoemd in de media. Ze was lid van het Outbreak Management Team (OMT) en adviseerde het kabinet over lockdowns, mondkapjes, avondklok, testbeleid en later over de vaccinatiestrategie. Ze adviseerde vanaf maart 2020 de Europese Commissie over het coronabeleid. Ze maakte deel uit van het WHO-team dat in 2020-2021 in Wuhan onderzoek deed naar de herkomst van SARS-CoV-2. Ze is initiatiefnemer en scientific director van het Pandemic & Disaster Preparedness Center (PDPC), een belangrijk instituut voor toekomstige pandemische paraatheid. En – cruciaal – ze had zitting in de Denktank Desinformatie, een overheidsgerelateerd overleg dat zich bezighield met het signaleren en bestrijden van 'desinformatie', waaronder kritiek op het coronabeleid en de vaccins. Dat laatste is geen kleinigheid. Terwijl critici – artsen, wetenschappers en burgers – vaak werden weggezet als 'complotdenkers' of 'anti-vaxxers', zat een vooraanstaand OMT-lid mee aan tafel bij een denktank die invloed had op welke informatie wel of niet als problematisch werd gezien. Maar er is meer waarover Koopmans zwijgt en wat wél relevant is. Al op 1 februari 2020 nam Koopmans deel aan een vertrouwelijke teleconferentie met onder anderen viroloog Ron Fouchier, Duitse viroloog Kristian Andersen, Eddie Holmes en anderen, waarbij Anthony Fauci en Francis Collins aanwezig waren. In vrijgegeven e-mails van die periode schreef ze op 9 februari 2020 in essentie dat de hypothese van een laboratoriumlek beter niet in de publieke discussie moest worden gebracht, omdat dat 'backfire' kon geven of als 'kijk, zij dachten het ook' zou worden gelezen. Kort daarna verscheen het invloedrijke artikel Proximal Origin in Nature Medicine, dat de lab-leak-hypothese sterk relativeerde. De privé overwegingen van de mogelijkheid van een lablek werden niet transparant naar buiten gebracht. Terwijl het juist van groot belang is om te weten waar een nieuw virus vandaan komt – zeker als er in Wuhan gain-of-function-achtig onderzoek plaatsvond. Het is typerend voor de Nederlandse media dat Marion Koopmans al in het voorjaar van 2020 als dé expert werd neergezet. Niet alleen als viroloog, maar ook als autoriteit op het gebied van maatregelen, vaccins, maatschappelijke impact en later zelfs desinformatie. Ze was overal: talkshows, kranten, radio. Haar petten stapelden zich op, maar de media stelden zelden kritische vragen over mogelijke belangenverstrengeling of over de vraag of één persoon al die rollen tegelijk kon vervullen zonder dat onafhankelijkheid in het geding kwam. Wetenschap is geen consensusmachine. Consensus is een tijdelijk resultaat van debat en bewijs, geen doel op zich. Zodra afwijkende hypotheses (zoals een mogelijk lablek) actief uit de publieke ruimte worden gehouden, is er geen wetenschap meer, maar beleid met een wetenschappelijk sausje. De geschiedenis laat zien wat er gebeurt als moedige onderzoekers tegen de heersende mening ingaan. John Snow ontdekte in 1854 dat cholera via besmet water werd overgedragen, terwijl de gevestigde wetenschap vasthield aan de miasma-theorie (slechte lucht). Hij werd aanvankelijk genegeerd en tegengewerkt. Jona Walk was de afgelopen jaren in opleiding tot internist-intensivist. Afgelopen voorjaar studeerde ze af. De opleidingssituatie maakt je extra kwetsbaar. Dat een hoogleraar en OMT-lid haar na een lezing over academische vrijheid – zonder de lezing zelf te hebben gehoord – via X afserveert met een opmerking over 'voorlopig' nog kunnen afwijken van de consensus, is geen blijk van wetenschappelijke openheid. Het is een signaal: blijf binnen de lijnen, of je loopt risico. Niet Jona Walk, maar hoogleraar Marion Koopmans en anderen die het woord 'desinformatie' in de mond namen om critici kalt te stellen, hebben het vertrouwen in de wetenschap beschadigd. Onder het mom van 'volg de wetenschap' werden ingrijpende maatregelen genomen waarvan de wetenschappelijke onderbouwing op z’n minst discutabel was en waarbij alternatieve verklaringen (zoals de oorsprong van het virus) bewust werden gemarginaliseerd. Marion Koopmans is een gerespecteerd viroloog met indrukwekkende publicaties. Maar juist omdat ze zoveel petten droeg – adviseur van overheid en Europa, lid van een desinformatiedenktank, deelnemer aan vroege besprekingen over de virusoorsprong én gezicht van de media – had ze extra verantwoordelijk moeten voelen voor transparantie en academische vrijheid. In plaats daarvan illustreert haar reactie op Jona Walk precies het klimaat dat veel artsen en wetenschappers vanaf 2020 ervoeren: kritiek wordt niet beantwoord met argumenten, maar met framing en subtiele dreiging. Wetenschap floreert bij open debat, niet bij 'voorlopig nog even toestaan'. Zolang dat besef niet breder doordringt, blijft het vertrouwen in de wetenschap verder eroderen – en dat is uiteindelijk schadelijker dan welke kritische stem ook. #AcademischeVrijheid #Desinformatie #Wetenschap

In het artikel van Janneke Schotveld wordt gewaarschuwd dat de mogelijkheid voor protestants-christelijke scholen om boekenpakketten te kiezen die passen bij hun waarden en normen, leidt tot een zorgwekkende vorm van censuur, waarbij kinderen slechts in contact komen met verhalen die overeenkomen met de opvattingen van hun ouders en andere niet-heteronormatieve of diverse onderwerpen worden uitgesloten. #onderwijs #censuur #diversiteit

Hypothese. Stel dat ik een autoritaire leider was. Niet zomaar iemand die een verkiezing wil winnen, maar iemand die de bevolking maximaal én blijvend wil controleren. Waar zou ik dan op inzetten? ➡️Ik zou volledige controle willen over de digitale identiteit van iedere burger. ➡️Ervoor zorgen dat niemand nog anoniem kan spreken, publiceren of kritiek kan uiten. ➡️Ik zou anoniem geld afschaffen. Elke betaling moet traceerbaar zijn en elke transactie moet goedgekeurd of geweigerd kunnen worden. ➡️Ik zou steeds meer gegevens centraliseren: identiteit, gezondheid, financiën, communicatie, reisbewegingen… Want wie alle puzzelstukken bezit, kent de volledige puzzel. ➡️Ik zou algoritmes inzetten die niet alleen volgen wat mensen doen, maar ook voorspellen wie “mogelijk een risico vormt”. ➡️Ik zou de bevolking voortdurend identificeerbaar, traceerbaar en analyseerbaar maken. Continu weten waar iemand is, adhv ANPR camera’s, automatische gsm tracking, enz. ➡️Ik zou de mediasector zoveel mogelijk mijn verhaal laten brengen en afwijkende stemmen marginaliseren. Ik zou ervoor zorgen dat de mediabazen uit mijn hand eten. ➡️Ik zou het publieke debat sturen door bepaalde standpunten consequent als gevaarlijk, onaanvaardbaar of “desinformatie” te framen. ➡️Ik zou censuur normaliseren en critici op allerlei manieren het zwijgen opleggen. ➡️Ik zou sociale druk creëren zodat mensen zichzelf beginnen censureren uit angst voor reputatieschade, jobverlies of uitsluiting. ➡️Ik zou een justitie willen die de wet zó interpreteert dat tegenstanders veel harder worden aangepakt dan medestanders, ➡️Ik zou onafhankelijke controle-mechanismen verzwakken: geen kritisch parlement, geen onafhankelijke media en rechters en toezichthouders mogen mij niet te veel kunnen tegenhouden. ➡️Ik zou burgers steeds afhankelijker maken van centrale systemen, vergunningen, subsidies en overheidsdiensten. ➡️Ik zou willen dat iedereen rijdt met een voertuig dat ik vanop afstand kan beperken of liefst stilleggen. ➡️Ik zou uiteindelijk alle technologie met elkaar verbinden, zodat uitsluiting of beperking met één druk op de knop mogelijk wordt. ➡️Ik zou noodmaatregelen zoveel mogelijk normaliseren. Wat tijdelijk begint, kan later permanent worden. ➡️En ik zou mensen ervan overtuigen dat vrijheid best mag wijken voor meer veiligheid, meer gemak of “het algemeen belang”. ➡️Ik zou zorgen voor een een groep geloofwaardige medestanders die continu mijn standpunten verdedigen, verpakt in goede bedoelingen. ➡️➡️➡️Maar vooral zou ik ervoor zorgen dat geen enkele maatregel op zichzelf totalitair lijkt. Ik zou ze één voor één invoeren. Telkens met een nobele bedoeling. Telkens met een goed klinkend argument. Zodat bijna niemand de optelsom nog ziet. En de massale hoeveelheid geld die ik daarvoor nodig heb, regel ik via bijna niet te controleren gigantische geldstromen ten voordele van mega-noodmaatregelen of andere globale crisissen. Want een vrije samenleving verdwijnt zelden in één grote sprong. Ze verdwijnt beetje bij beetje, wanneer steeds meer macht, data en controle in dezelfde handen terechtkomen. Welke maatregel ben ik vergeten? #totalitarisme #privacy #controle

Dat Hugo de Jonge, als minister van Volksgezondheid, destijds een relevante groep Nederlanders weg kon zetten als asociaal, de Inspectie voor Volksgezondheid aan kon zetten huisartsen te laten vervolgen, via de media een haatcampagne kon voeren tegen 'ongevaccineerden', met grote polarisatie in ons land tot gevolg, en vijf jaar later zelf nog niet vervolgd is, heeft mijn vertrouwen in de rechtsstaat beschadigd. En dan druk ik me nog zacht uit. Ook mijn vertrouwen in het gros van de Tweede Kamer en de media is zwaar beschadigd. Het was vanaf 2020 buitengewoon moeilijk om kritisch te zijn op lockdowns, test-en prikstraten. Dissidenten en zeker artsen kregen te maken met censuur, politiebezoek en vervolging. Sommigen werden ontslagen of gearresteerd. Vergeef me dat ik niet luister naar de parlementaire enquête. Wat ik er tot nu toe van meekrijg is namelijk dat de daders krokodillentranen huilen en de gelegenheid krijgen hun handen in onschuld te wassen. Hugo de Jonge had meteen in 2021 niet zoveel ruimte moeten krijgen, van de Tweede Kamer. Daders in de slachtofferrol. Slachtoffers aan wie geen recht wordt gedaan. Nederland anno 2026. Met dank aan de main stream media en het grootste deel van de Tweede Kamer. Bijlage een WOB document uit 2021. #Volksgezondheid #Rechtsstaat #Censuur

Oh nee! De piemel-afhak-meneer is het er toch niet zo mee eens en heeft zijn vriendin erbij gehaald. Ze eisen nu dat de beelden worden verwijderd. Wel publiekelijk demonstreren met oproepen tot geweld en middeleeuwse lijfstraffen, maar o wee als iemand het vastlegt. Dan gaan ze zelf filmen en dreigen met de handhaving. Wat vinden jullie: braaf verwijderen of laten staan? #VrijheidVanExpressie #Censuur #MediaEthiek

Column: Maak de Tweedekamer overbodig. Max von Kreyfelt De Tweede Kamer is wel het duurste toneelgezelschap van Nederland geworden. Een gebouw vol mensen die permanent praten over “de stem van de burger”, terwijl die burger eens in de vier jaar een rood potlood mag vasthouden voordat hij weer de wachtkamer van de democratie in wordt gestuurd. Dat heet dan representatieve democratie. Een prachtig systeem uit de tijd van postkoetsen, ganzenveren en gaslantaarns. Maar inmiddels leven we in een samenleving waarin miljoenen Nederlanders binnen drie seconden geld kunnen overmaken, aandelen kopen, videobellen met Australië en complete bedrijven digitaal kunnen runnen. Alleen democratie moet blijkbaar nog functioneren alsof Thorbecke ieder moment kan binnenlopen met een paardenkoets vol papier. Dus misschien is het tijd voor iets revolutionairs simpels: maak naast de Tweede Kamer een nationale burgervereniging van 1,5 miljoen aangesloten Nederlanders die digitaal meestemt over alle moties en wetsvoorstellen die in de Kamer worden ingebracht. Alles openbaar, realtime en zichtbaar. Iedere motie die in de Tweede Kamer verschijnt, verschijnt automatisch ook in de app van het burgerparlement. Migratie. Oekraïne. Belastingen. Klimaatwetten. EU-beleid. Censuurmaatregelen. Miljardenfondsen. Stikstofbeleid. Permanent stemmen. Dan ontstaat iets waar Den Haag doodsbenauwd voor is: een directe vergelijking tussen wat politici doen en wat burgers daadwerkelijk willen. Want ineens zien we zwart op wit hoe vaak Kamerleden iets compleet anders stemmen dan de bevolking. Dan verdwijnt ook het toneelspel van: “de mensen willen dit.” Nee. Dan kunnen we het controleren. En dat is precies waar het huidige systeem zenuwachtig van wordt. Want de moderne politieke klasse houdt van burgerparticipatie, zolang burgers in kringetjes praten onder begeleiding van een procesmanager van D66. Maar echte macht? Echte directe invloed? Dat wordt ineens “gevaarlijk populisme”. Opmerkelijk genoeg vinden dezelfde mensen digitale controle van banktransacties, CO₂-registratie, digitale identiteit en massasurveillance technologisch prima uitvoerbaar, maar digitaal stemmen door burgers? Dat zou onmogelijk zijn. Wonderlijk. Blijkbaar vertrouwt de overheid technologie alleen wanneer die tegen burgers gebruikt kan worden, niet wanneer burgers haar tegen de overheid kunnen gebruiken. En precies daarom zou zo’n systeem genadeloos werken. Het zal de Tweede Kamer niet onmiddellijk vervangen, maar het maakt wel permanent zichtbaar waar de politieke elite afwijkt van de bevolking. Dat is het gevaar van transparantie: het maakt toneel zichtbaar. En misschien ontdekken we dan iets ongemakkelijks: dat de grootste bedreiging voor het politieke systeem niet extremisme is, maar een bevolking die eindelijk rechtstreeks mee mag stemmen over datgene waarvoor ze betaald. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Democratie #Burgerparticipatie #Transparantie

Er waren tijden dat de linksen niet genoeg konden krijgen van films die ophef veroorzaakten, omdat ze de status quo opschudden en de elite van toen uitdaagden. Het kon niet gek genoeg. Hoe provocerender hoe beter. Nu zijn dezelfde wokelinksen van toen de elite van vandaag en weten ze niet hoe hard ze de vrijheid van expressie moeten knevelen met verboden en censuur. Gelukkig is er @X van @elonmusk. #VrijheidVanExpressie #Censuur #WokePolitiek

Nieuw 'Briefje van Jan' - aan Rianne Letschert "Mevrouw Letschert, U zette een dikke vette goedkeuringsstempel op een intens laffe poging tot geschiedvervalsing door BNNVARA..." Lees verder: https://t.co/2tHcTnece1 #BNNVARA #Fortuyn #censuur #D66 #briefjevanjan https://t.co/nUKjFq1Vc7 #censuur #BNNVARA #geschiedvervalsing

Open brief aan John de Mol Beste John, U bent misschien wel de machtigste mediaman van Nederland. U begrijpt kijkcijfers, sentiment, timing en psychologie beter dan bijna wie dan ook. U voelde decennia lang haarfijn aan waar mensen naar wilden kijken en vooral wanneer ze ergens klaar mee waren. Daarom is het interessant dat juist de traditionele media nu massaal het contact met het publiek verliezen. Niet een beetje. Structureel. Het vertrouwen daalt. De interesse verdwijnt. Jongeren lopen weg. En miljoenen mensen zoeken hun informatie inmiddels buiten de klassieke redacties om. Toch klinkt vanuit Hilversum vooral verwarring. Alsof men niet begrijpt wat er gebeurd is. Maar misschien begrijpt u het wél. Want ergens onderweg veranderde journalistiek van nieuwsgierigheid naar opvoedkunde. Van controleren van macht naar begeleiden van publiek gedrag. Van pluriformiteit naar morele choreografie. Niet overal. Niet altijd. Maar vaak genoeg om zichtbaar te worden. Tijdens corona zagen miljoenen Nederlanders iets merkwaardigs ontstaan: vrijwel alle grote redacties dachten ineens hetzelfde, twijfelden op hetzelfde moment aan dezelfde mensen, en nodigden opvallend vaak exact dezelfde experts uit. Dat voelde voor veel burgers niet meer als journalistiek. Dat voelde als afstemming. Daarna volgden Oekraïne, stikstof, migratie, klimaat, censuur, digitale controle, Europese machtsoverdracht — en telkens opnieuw leek het debat smaller te worden naarmate de maatschappelijke impact groter werd. Kritische vragen verdwenen niet letterlijk. Ze werden subtiel sociaal verdacht gemaakt. En juist dát hebben mensen gevoeld. Niet iedereen kon het perfect formuleren. Maar miljoenen burgers herkenden instinctief wanneer informatie niet langer bedoeld was om hen vrij te laten denken, maar om hen binnen acceptabele grenzen te laten blijven. Dus nee: het internet heeft het vertrouwen niet kapotgemaakt. De media zelf hebben dat gedaan. Niet door fouten te maken — fouten horen bij journalistiek. Maar door te stoppen met het serieus toelaten van fundamentele twijfel. En misschien is dat wel de grootste crisis van deze tijd: niet dat mensen “afhaken van nieuws”, maar dat complete instituties hun geloofwaardigheid langzaam hebben ingeruild voor nabijheid tot macht. U kent televisiepsychologie. U weet dat kijkers één ding feilloos aanvoelen: onechtheid. Mensen accepteren een mening. Zelfs propaganda. Maar wat ze uiteindelijk niet verdragen, is het gevoel gemanipuleerd te worden terwijl men ondertussen blijft beweren volledig objectief te zijn. Daarom groeit sociale media. Niet omdat alles daar waar is. Maar omdat daar tenminste nog zichtbaar wordt getwijfeld, gevochten, gezocht en botsend gedacht. Rommeliger. Soms hysterisch. Maar levend. De klassieke media ogen daarentegen steeds vaker als perfect verlichte studio’s waarin niemand nog werkelijk verrast mag worden. Misschien ligt daar juist een historische kans voor iemand als u. Niet nóg een format. Niet nóg een talentenjacht. Maar een platform waar echte journalistieke spanning terugkeert. Waar mensen met fundamenteel verschillende visies elkaar ontmoeten zonder vooraf moreel gesorteerd te zijn. Waar nieuwsgierigheid belangrijker is dan narratiefdiscipline. Nederland snakt daar meer naar dan Hilversum denkt. Met vriendelijke groet, Max von Kreyfelt #journalistiek #media #vertrouwen

Annabel Nanninga (@ANanninga) bij @geenstijl over het censureren van Fortuyn-fragment: "BNNVARA heeft niet de bevoegdheid om maar even te beslissen wat wij over onze eigen geschiedenis, van onze eigen betaalde televisie mogen terugzien." https://t.co/UOCCI5lFQG #censuur #geschiedenis #media

Nieuw 'Briefje van Jan' - aan Jan Paternotte "Beste Jan, Je maakt wekelijks een filmpje van (geen) 66 seconden in een soort Janmaat-decor..." Lees verder: https://t.co/0iP9GLulA6 #censuur #omkoopneukhut #KenvanBarbie #briefjevanjan https://t.co/vIM56IETO4 #briefjevanjan #censuur #politiek

D66-minister: NPO-omroepen mogen oude Fortuyn-fragmenten blijven censureren https://t.co/EI3dzkQ5Fu "Volgens Beeld & Geluid zorgt de term “geblokkeerd” voor verwarring. Het betekent niet automatisch dat materiaal is verwijderd of totaal ontoegankelijk is. Het betekent volgens de minister vooral dat er een extra toets plaatsvindt voordat een licentie wordt verstrekt." Ja, en die "extra toets" is natuurlijk vooral: komen we als omroep een beetje goed op het plaatje door heruitzending of slecht? De uitzending met Marcel van Dam wil BNN/VARA liefst uit de geschiedenis laten verdwijnen. De voormalige directeur van de de VARA geeft zich daarin over aan haatspraak jegens Fortuyn. Niet zo leuk als je bedenkt dat Fortuyn daarna wordt vermoord door een extreemlinkse fanaticus die na een ministrafje nu weer gewoon vrijelijk rondloopt. Maar wat natuurlijk moet gebeuren is: het fragment moet worden heruitgezonden. Keer op keer. Het moet in scholen als lesmateriaal worden gebruikt bij voorlichting over haatspraak. Het moet in politiebureaus worden getoond als voorlichtingsmateriaal. Het fragment moet bij de NPO worden gehanteerd: "Kijk, zo moet het dus niet. Dit is dus wat absoluut niet mag voorkomen bij de NPO." #Fortuyn #censuur #media

Heren, dames en non-binaire personages van de NPO, herkent u zichzelf nog zonder autocue? In de kathedraal van het kunstlicht schuiven iedere avond dezelfde gezichten aan onder het rode oog van de camera, die alles registreert behalve de mens zelf. Boven de tafel hangt het Grote Script als een kroonluchter van goedgekeurde zinnen. Daaronder bewegen de lichamen ritmisch mee met het tempo van de gewenste werkelijkheid: knikken, fronsen, meevoelen, veroordelen. Alles exact op tijd. Alsof ergens diep onder de studio een machine draait die emoties doseert per uitzending. Buiten groeien de vragen als onkruid door het asfalt. Binnen bestrijdt men onkruid. Een verdwaalde gedachte zonder vergunning wordt onmiddellijk gevangen in een net van nuance, context en deskundigheid. Daarna keurig gladgestreken teruggegeven aan het publiek als veilige kamerplant zonder wortels. Niemand noemt dat censuur. Men noemt het verantwoordelijkheid. De autocue schuift voort als een heilige rivier van goedgekeurde taal waaruit de studiogezichten drinken alsof eigen gedachten een verboden grondstof zijn. Soms lijkt het alsof de studio geen gebouw meer is maar een luchthaven voor transitmeningen. Niemand woont er werkelijk. Niemand gelooft volledig wat hij zegt. Maar iedereen blijft bewegen omdat stilstand gevaarlijker voelt dan leegte. Onder de tafels groeien intussen schaduwen. Schaduwen van vergeten vragen. Van burgers zonder podium. Van demonstranten zonder correcte emotionele vergunning. Van artsen die alleen welkom waren zolang ze exact zeiden wat al besloten was. En toch bleef de muziek spelen. De glimlach bleef drie seconden te lang hangen. De deskundige bleef verschijnen uit dezelfde kast van nationale geruststelling. De camera bleef liefdevol inzoomen op de collectieve gehoorzaamheid van de tafel. Misschien is dat wel het meest beklemmende beeld van deze tijd: niet de leugen, maar de perfect geregisseerde afwezigheid van innerlijk conflict. Want ergens diep achter de pupillen van de studiogezichten moet soms nog een echo klinken van iemand die ooit nieuwsgierig was. Iemand die ooit journalist werd om macht te bevragen in plaats van er warm tegenaan te leunen als een huiskat bij een radiator. Maar de studio is verslavend. Het applaus. De toegang. De uitnodigingen. De netwerkborrels waar iedereen lacht met geopende mond en gesloten geweten. Dus praat men verder. Tot op een avond plotseling de lampen doven. De autocue stilvalt. En er geen volgende zin meer verschijnt. Alleen stilte. Kale, kille stilte. En daarin misschien eindelijk die ene vraag: Wie was ik ook alweer voordat ik decor werd? 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #censuur #journalistiek #maatschappij

Een van de redenen waarom ik X ver boven de gesubsidieerde -en daardoor politiek gestuurde- media verkies, is dat hier nieuws verschijnt dat op de voorpagina van elke krant zou moeten staan, maar er zelfs nauwelijks of niet ter sprake komt. Het rapport over de Britse grooming/rape gangs is daar een perfect voorbeeld van. Je maag draait om wanneer je leest hoe jarenlang tienduizenden Britse meisjes werden misbruikt, verkracht en geterroriseerd door georganiseerde bendes, terwijl politie, lokale overheden en politici wegkeken, faalden of zwegen en wegkeken. Weerzinwekkend. Dit is geen klein schandaal. Dit is een van de grootste institutionele schandalen uit de moderne Britse geschiedenis. En terwijl de waarheid nu eindelijk boven water komt, lijkt Keir Starmer meer tijd en energie te hebben voor leeftijdscontroles, online censuur en het beperken van vrijheden dan voor het blootleggen van de volledige omvang van deze nationale schande. Onder het mom van ‘kinderen beschermen’… Een overheid die haar burgers controleert maar haar kinderen niet beschermt waar het zou moeten, heeft haar prioriteiten grondig verkeerd zitten. Een ongeziene schande. Misschien is dat ook de reden waarom zoveel mensen hun vertrouwen in de traditionele media en de politieke klasse verloren zijn. Hier het rapport maar wees gewaarschuwd, het is pure gruwel: https://t.co/HEai42UsA5 #GroomingGangs #BritsePolitiek #MediaSchandaal

Ik weet nu waarom de identiteit van de bestuurder van de BMW die 3 kinderen en een leerkracht in Zeeuws-Vlaanderen doodreed 🙏🏼niet bekend wordt gemaakt. Het is een buitenlander uit Litouwen #Vogelwaarde #censuur #StopDeOmvolking https://t.co/gdqW4AXMpg #Vogelwaarde #censuur #StopDeOmvolking