Search

The approval ratings for Macron have never been this low. His electoral power rests on a very narrow base of wealthy French people and university-educated individuals from the upper middle class. He lost the parliamentary elections two years ago, but due to the way French democracy works, a president can simply remain in power, even if a majority of left- and right-wing French people reject his policies. The political support for Macron has only become narrower in recent years – and the sense of powerlessness among the French has grown even greater, notes French economist Bruno Amable, author of the book L’Illusion du bloc bourgeois (2017). #Frankrijk #protesten #geweld (translated)

"The cuts to research and educational activities undermine public knowledge about archives - and thus the support for the institution," said Maria Grever, emeritus professor of theoretical history and historical culture at Erasmus University. #NationaalArchief #Toekomstvisie #Archiefsector (translated)

Raphaël Glucksmann has won the socialist primaries and promises to unite the democratic left to combat the far-right party, but faces the challenge of expanding his electorate and creating broader support for the 2027 presidential elections. #Présidentielle2027 #RaphaëlGlucksmann #GaucheDémocratique (translated)

Bas Paternotte wrote that a student from Gaza who expressed sympathy for Hamas was allowed to stay in the Netherlands. He called the asylum policy the most insane ever and wrote that it was led by CDA member Bart van den Brink, who according to him imposed the Compulsion Act on the Dutch. Paternotte stated that the cabinet was not seeking support, but sowing polarization. #asielbeleid #polarisatie #Hamas (translated)

Dr. Jan van de Beek wondered whether warnings about the far right were really what they seemed. He wrote that in 2026 many politicians considered right-wing extremism, populism, and Islamophobia to be more dangerous than jihadism or left-wing extremism. According to him, it was possible that the AIVD and the NCTV were periodically responding to this in order to maintain political support, and he did not rule out a sophisticated double game. https://t.co/owIjuQYJyQ #AIVD #Extreemlinks #Extreemrechts #Jihadisme #NCTV #Extreemrechts #Populisme #Politiek (translated)

"the drug culture itself should not be called into question" only to conclude that the prohibition of drug use is not shared by a growing group of people: the support for a mandatory drug-free festival is not yet there, Jensma pointed out finely. #CannabisRegulering #MenselijkDrugsbeleid #Tabaksbedrijven (translated)

Gisteren stond Jetten nog kirrend in een homobar en vandaag lachend op de foto met Ahmed al-Sharaa. Neem eerlijk gezegd niet aan dat Rob en Ahmed elkaar daar ontmoet hebben maar het kan verkeren. (Even gekke vraag maar hoe zit 't met enig draagvlak voor de begroting eigenlijk?) https://t.co/FxAPYY2ASR #politiek #Nederland #gemeente

🚨 Draagvlak onder de de eigen bevolking: Merz 10%. Macron 16%. Dat is een vonnis. Twee leiders van de twee grootste EU-landen. Zonder draagvlak en niks meer te verliezen, maar ze blijven het beleid bepalen. Inclusief een levensgevaarlijke koers als het gaat om de vrede in Europa. We moeten ze wegsturen voordat ze Europa de oorlog in jagen. https://t.co/Tppj6GJ66u #Europa #Politiek #Leiderschap

Er bestaat onvoldoende draagvlak bij de bevolkingen van Europa om het huidige open Europese asielmodel, dat uitgaat van een recht op asielaanvraag na illegale binnenkomst, te behouden. Hoe langer centrumpartijen aan dit onwerkbare migratiemodel blijven vastklampen, tegen de wil van hun eigen electoraten in, hoe krachtiger de partijen zullen worden die de afschaffing daarvan bepleiten. Van Duitsland tot Spanje. Simpele logica. #asiel #migratie #Europa

Wat willen de mensen die deze jongen met 114 politieregistraties niet het land uitgooien, maar wel zijn familie laten overkomen? Dat het draagvlak voor vluchtelingen nog verder afbrokkelt? Dat er straks meer dan 75 Kamerzetels rechts van de VVD belanden? https://t.co/2HzY5LESBG #vluchtelingen #politiek #Nederland

Opvallend. Hugo de Jonge krabbelt terug en beweert dat hij bepaalde uitspraken nooit zo bedoeld had, zoals dat hij wist waar de ongevaccineerden woonden. Ongeloofwaardig. Hij en het kabinet hadden een tunnelvisie en hadden niet door dat er geen draagvlak meer was voor het beleid. #HugoDeJonge #Vaccinatie #Beleid

Een ochtendcolumn Er zit een vraag onder de politiek van Jesse Klaver waar ik eigenlijk nooit een antwoord op hoor. Wanneer is het wel genoeg? Nederland heeft geen samenleving ingericht waarin mensen die het goed hebben weigeren te delen. We hebben een verzorgingsstaat opgebouwd waarin hogere inkomens netto een groot deel van de rekening betalen en lagere inkomens worden ondersteund. De onderste helft krijgt via belastingen, uitkeringen en voorzieningen per saldo inkomen erbij. Aan de bovenkant gebeurt het omgekeerde. Dat systeem bestaat dankzij tientallen jaren van zorgvuldig opgebouwd maatschappelijk draagvlak. Het is misschien wel het beste bewijs dat solidariteit in Nederland geen mooie gedachte is, maar dagelijkse praktijk. Klaver vindt dat hoge inkomens meer moeten bijdragen. Wat betekent dat precies? We nemen Johan van Dijk. Johan heeft een goede baan en verdient €85.000 per jaar. Daarmee valt hij in de allerhoogste belastingschijf van Nederland. Geen grootindustrieel, gewoon een werknemer met een goed salaris. De meeste zelfstandige ondernemers verdienen minder. Reken vervolgens eens uit wat Johan afdraagt. Inkomstenbelasting en premies, daarna btw over wat hij koopt, accijnzen aan de pomp, energiebelasting, autobelastingen, lokale heffingen en ik vergeet vast nog wat. Voor een profiel van Johan komt de totale belastingdruk uit op iets van 42 à 43 procent van zijn bruto inkomen. Zou die verhouding gedurende een werkzaam leven van veertig jaar gelijk blijven, dan komt dat neer op ongeveer zeventien jaar van zijn leven werken volledig in dienst van het collectief. Dat lijkt mij geen gebrek aan solidariteit, maar eerder het bewijs ervan. Johan werkt veertig uur per week. Meer werken is dus nauwelijks een serieus antwoord. Meer verdienen vraagt voor hem om overuren, een zwaardere functie, meer verantwoordelijkheid of een volgende stap in zijn loopbaan. In 2026 heeft 58 procent van de werkenden een marginale druk boven 49,5 procent. Van elke volgende verdiende euro kan daardoor minder dan de helft in zijn besteedbare inkomen terechtkomen. Daarmee komt de bereidheid om die volgende stap te zetten onder druk te staan. Een promotie betekent doorgaans meer verantwoordelijkheid, meer druk en soms langere dagen. Wanneer van de extra beloning meer dan de helft verdwijnt via belasting, afbouwende heffingskortingen of toeslagen, verandert de rekensom. Het verschil tussen blijven zitten en doorgroeien wordt kleiner. Klaver weet hoe het stelsel werkt. Vanuit die werkelijkheid vraagt hij hogere inkomens om nog meer bij te dragen. Johan werkt veertig uur en draagt gedurende die werkweek fors bij aan het collectief. Wil hij verder komen, dan kan van de financiële opbrengst van die extra inspanning meer dan de helft naar datzelfde collectief gaan. Dagelijks leest Johan het in de krant en op tv, ziet hij het op de socials en hoort hij het in de politiek, de sterkste schouders moeten meer dragen, topinkomens moeten meer bijdragen, vermogens moeten zwaarder worden belast. Steeds dezelfde boodschap. Johan draagt te weinig bij. Nog is het niet genoeg. Daarom interesseert mij de grens. We praten voortdurend over hoeveel verschil te groot is. Veel minder hoor ik hoeveel verschil te klein is. Solidariteit kan niet uitsluitend worden gemeten aan wat nog meer bij iemand kan worden opgehaald. Twintig jaar van zijn leven, vijfentwintig? Solidariteit veronderstelt ook erkenning van wat al wordt bijgedragen. Anders verandert een gezamenlijke afspraak langzaam in een permanente rekening voor steeds dezelfde groep. Wanneer heeft Johan genoeg bijgedragen? Als zeventien van zijn veertig arbeidsjaren niet genoeg zijn en van de opbrengst van verdere inspanning meer dan de helft naar het collectief kan gaan, hoeveel moet Johan dan nog doen voordat Klaver zegt, dit is wel genoeg? #solidariteit #belastingdruk #verzorgingsstaat

Column: De chronische kleuter in het Torentje Max von Kreyfelt Rob Jetten is minister-president van Nederland. Alleen die zin heeft al iets van een schooltoneelstuk waarbij de meester ziek is en het brutaalste jongetje zijn stropdas heeft omgedaan. Daar staat hij dan. Negenendertig jaar, permanent opgewekt en met het gezag van iemand die bij ProRail ooit mocht vertellen dat de trein niet rijdt, maar dat de reiservaring centraal blijft staan. Inmiddels bestuurt hij het land op dezelfde manier: Nederland komt nergens aan, maar de presentatie ziet er verzorgd uit. Jetten kijkt alsof hij zojuist een compliment van de communicatieafdeling heeft gekregen. Zelfs wanneer hij offers aankondigt, verschijnt het tevreden glimlachje van een leerling die het woord ‘verantwoordelijkheid’ foutloos heeft uitgesproken. Je verwacht ieder moment een sticker op zijn jasje: goed gedaan, Rob. Het is niet dat hij jong is. Het probleem is dat hij nooit de indruk wekt volwassen te zijn geworden. Zijn politieke taal bestaat uit kindervoeding. Bezuinigingen worden noodzakelijke keuzes. Machtsoverdracht aan Brussel heet samenwerking. Meer geld naar defensie is investeren in vrede. En wanneer de burger erop achteruitgaat, gebeurt dat om samen vooruit te komen. Jetten liegt niet eens overtuigend. Hij gelooft zichtbaar in de folder. Zijn loopbaan is een tocht langs instellingen waar verantwoordelijkheid voortdurend wordt doorgegeven: gemeenteraad, ProRail, Tweede Kamer, klimaatminister en daarna rechtstreeks naar het Torentje. Een bestuurlijke peuterspeelzaal met telkens een groter klimrek. Nergens hoefde hij lang genoeg te blijven om de rommel zelf op te ruimen. Daarom is hij zo geschikt. Een premier met levenservaring zou vragen stellen. Wie heeft dit besloten? Waarom moet Nederland betalen? Wat krijgt de burger terug? Kan Brussel ook eens naar ons luisteren? Zulke vragen vertragen de doorstroming en kunnen bovendien zelfstandig denken veroorzaken. Jetten heeft daar geen last van. Hij ontvangt beleid zoals een kind een kleurplaat ontvangt: enthousiast, zonder naar de herkomst te vragen en vastbesloten binnen de Europese lijntjes te blijven. Zijn kabinet heeft 66 van de 150 Kamerzetels. Geen meerderheid, nauwelijks draagvlak, maar wel een premier die spreekt alsof het volk hem unaniem heeft aangewezen. Dat is zijn talent: zelfs een politiek tekort presenteert hij als vernieuwend leiderschap. Het ambt wordt zo ontmanteld. De ideale premier is een vriendelijke presentator die besluiten uitlegt zonder ooit te verraden wie ze werkelijk heeft genomen. Rutte maakte van het Torentje een verkoopkantoor. Jetten heeft er een kinderopvang van gemaakt. Hij is geen politieke vergissing, maar het eindproduct van een systeem dat volwassen leiders gevaarlijker vindt dan gehoorzame kleuters. Nederland heeft nog altijd een minister-president. Alleen moet iemand hem straks wel op tijd komen vervangen. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Nederland #Politiek #Leiderschap

Ondanks de groeiende behoefte aan energiezekerheid en een breed politiek draagvlak, blijft Den Haag onbeslist over de locatie voor nieuwe kerncentrales, waarbij de discussie vastloopt door hoge kosten en gevoeligheden rondom de bevolkingen van mogelijke locaties. #kernenergie #energiezekerheid #DenHaag

In dit artikel wordt betoogd dat de impact van activisme niet alleen gemeten moet worden aan de hand van feitelijke veranderingen (netto-impact), maar ook door de verschuiving in normen en draagvlak (draagvlakimpact) die deze bewegingen creëren, wat cruciaal is voor daadwerkelijke verandering. #activisme #verandering #draagvlak