Search

Mijn post over erfbelasting leverde veel reacties op. Een erfenis werd ineens ‘inkomen’ genoemd, erfgenamen zouden er ‘niets voor hebben gedaan’ en opgebouwd vermogen werd benaderd als geld waarop de samenleving via belastingen en herverdeling vanzelfsprekend aanspraak mag maken. Die reacties leggen een bredere reflex bloot. Wanneer de overheid geld tekortkomt, wordt zelden als eerste gevraagd welke uitgaven minder kunnen, welke regeling haar doel voorbijschiet of welke overheidslaag vooral zichzelf in stand houdt. De eerste vraag lijkt steeds vaker: waar kunnen we nog iets extra’s innen? Bij ondernemers, huizenbezitters, bedrijven, spaarders, beleggers, erfgenamen of iedereen die volgens een zelfgekozen maatstaf ‘genoeg’ heeft. Dat is wel zo gemakkelijk. Je hoeft geen moeilijke keuzes te maken en niemand hoeft afstand te doen van een bestaande subsidie, toeslag, voorziening of regeling. Je wijst eenvoudig een andere groep aan die de rekening mag betalen. Als ondernemer kijk ik daar anders naar. Wij werken met budgetten, bewaken onze liquiditeit en moeten zorgen dat de onderneming ook op langere termijn solvabel en gezond blijft. Een euro kun je maar één keer uitgeven. Ontstaan er financiële tegenvallers, dan moeten we prioriteiten stellen, kosten verlagen, investeringen uitstellen of afscheid nemen van zaken die onvoldoende opleveren. We kunnen onze klanten niet verplichten om voortaan maar wat meer af te dragen omdat wij onze uitgaven niet onder controle hebben. Een overheid is natuurlijk geen onderneming. Zij heeft andere taken en verantwoordelijkheden. Maar ook publiek geld is niet onbeperkt. Ook daar geldt dat een euro maar één keer kan worden uitgegeven. Toch lijkt ‘meer innen’ politiek en maatschappelijk vaak aantrekkelijker dan ‘minder uitgeven’. Bezuinigen doet namelijk pijn. Dan kan een regeling waar je zelf van profiteert minder ruim worden. Een belastingverhoging voor een ander voelt aanzienlijk comfortabeler. Solidariteit blijkt opvallend eenvoudig wanneer de rekening buiten de eigen brievenbus valt. Daarbij helpt het om het vermogen van die ander eerst van een minder sympathiek etiket te voorzien. Een erfenis wordt ‘gratis geld’. Vermogen wordt ‘onverdiend’. Overwaarde is slechts geluk. En wie iets aan zijn kinderen kan doorgeven, heeft blijkbaar een oneerlijke voorsprong gecreëerd die door de overheid gecorrigeerd moet worden. Zodra bezit moreel verdacht is gemaakt, voelt een hogere belasting niet langer als meer innen, maar als rechtvaardigheid. Een overheid die bij ieder nieuw probleem eerst kijkt waar nog iets te halen valt, hoeft zichzelf nooit serieus de vraag te stellen waar het minder, eenvoudiger of efficiënter kan. En mensen die iedere belastingverhoging toejuichen zolang die henzelf niet raakt, verwarren solidariteit soms wel erg gemakkelijk met vrijgevigheid namens een ander. Het is eenvoudig om ruimhartig te herverdelen wat je niet zelf hebt opgebouwd. Moeilijker is het om te accepteren dat ook de overheid niet alles kan blijven doen, en dat je een euro inderdaad maar één keer kunt uitgeven. #Erfbelasting #Belastingen #Solidariteit

Weet je wat ik zo gek vind? Dat veel migranten vinden dat je Nederland en de Nederlandse samenleving niet dankbaar hoeft te zijn. Terwijl die migranten hun comfortabele leven te danken hebben aan dit land. Als ik in de jaren ‘90 niet was opgevangen in Nederland, zag mijn leven er totaal anders uit. Armer, zieker, onveiliger, ongelukkiger, enzovoort. Het meest vreemde vind ik nog wel dat ik niet bewust heb gekozen om naar Nederland te vluchten, en het gros van de migranten hier komt vrijwillig naartoe, of hun ouders hebben dat gedaan. Waarom dan niet dankbaar zijn? Waarom Nederland niet zien als je land? Waarom niet juichen voor dit land waar je alles aan te danken hebt? #Migratie #Dankbaarheid #Nederland

Birkenstock, ooit het symbool van biologieleraren en toeristen, heeft zich onder leiding van CEO Olivier Reichert getransformeerd van een nicheproduct in een wereldwijde modehype met een recordomzet van 2,1 miljard euro in 2025, mede dankzij de aantrekkingskracht van comfortabel en kwalitatief schoeisel in een tijdperk waarin consumenten steeds meer waarde hechten aan duurzaamheid en authenticiteit. #Birkenstock #comfortabel #kwaliteit

Er zijn momenten waarop iemand zichzelf ontmaskert zonder dat het het zelf doorheeft. Niet door wat zij onderzoekt, maar door wie xij wegzet. Niet door wetenschap, maar door arrogantie verpakt als deskundigheid. Jij hebt als psychiater niet simpelweg een mening gegeven over de coronaperiode. Je hebt mensen gedehumaniseerd die kritische vragen stelden over de prikcampagne. Burgers die twijfelden, artsen die waarschuwden, ouders die zich zorgen maakten, jij reduceerde ze tot psychologische dossiers. Alsof maatschappelijke twijfel automatisch een stoornis zou zijn. Alsof kritisch denken ineens behandeld moest worden in plaats van gehoord. Dat is geen psychiatrie. Dat is intellectuele luiheid met een behandelstoel eronder. Je presenteerde jezelf als objectieve professional, maar gedroeg je als een ideologische ordebewaker van het narratief. Een vrouw die vanuit comfortabele studeerkamers verklaarde wat “gezond denken” was, terwijl miljoenen mensen werden buitengesloten, gedemoniseerd en sociaal onder druk gezet. Wat vooral bleef hangen was de neerbuigende toon. Dat constante morele vingertje van iemand die zichtbaar meer geïnteresseerd was in gehoorzaamheid dan in waarheidsvinding. Je sprak niet als arts, maar als een paternalistische bemoeial die zichzelf tot scheidsrechter van acceptabel denken had benoemd. En achteraf? Nu steeds meer feiten, fouten en politieke belangen zichtbaar worden, blijkt vooral hoe oppervlakkig en slecht geïnformeerd veel van die stellige uitspraken waren. Het grote probleem van mediapsychiaters is dat ze zelden twijfelen zolang de camera aanstaat. Het wrange is misschien nog wel dat ik je ooit ruimte gaf bij Café Weltschmerz. Dat ik dacht dat open debat nog mogelijk was. Dat intellectuele nieuwsgierigheid belangrijker was dan kuddegedrag. Terugkijkend voelt dat als het binnenhalen van iemand die vrijheid van denken gebruikte om diezelfde vrijheid bij anderen verdacht te maken. Ik zie geen onafhankelijke denker meer. Ik zie iemand die tijdens maatschappelijke druk exact deed wat machtssystemen nodig hadden: afwijkende stemmen psychologiseren, ridiculiseren en isoleren. Niet ondanks het vak. Maar ermee. https://t.co/MDlYwgrQZ5 #Psychiatrie #KritischDenken #VrijheidVanMeningsuiting

Lewis Hamilton heeft eindelijk zijn eerste overwinning voor Ferrari behaald tijdens de Grand Prix van Barcelona, na een uitdagend eerste seizoen bij het team, waarbij hij profiteerde van strategische keuzes en een virtual safetycar om een comfortabele voorsprong op zijn concurrenten op te bouwen. #LewisHamilton #Ferrari #Formule1

Kimi Antonelli heeft in Monaco zijn vijfde achtereenvolgende overwinning behaald in het Formule 1-seizoen, wat hem een comfortabele voorsprong van 66 punten op Lewis Hamilton geeft, terwijl Max Verstappen na een vroegtijdige uitvalbeurt verder wegzakt in de ranglijst. #KimiAntonelli #Formule1 #WKstand

Youness Ouaali, treitervlogger zonder verblijfsstatus, met uitkering In januari 2026 kreeg @youness85ou een brief van de IND: hij heeft geen verblijfsrecht meer in Nederland, hij vormt een gevaar voor de openbare orde door zijn veroordelingen en gedrag en moest binnen 4-weken naar Marokko vertrekken. Youness heeft geen Nederlands paspoort, en krijgt dat ook niet door meerdere veroordelingen, daarnaast is zijn vrouw illegaal in Nederland. Inmiddels zijn we vijf maanden verder en paradeert de treitervlogger nog steeds vrolijk door de Nederlandse straten, filmt zijn provocaties, haalt daarmee miljoenen views binnen en lacht om de rechtsstaat die hem zou moeten uitzetten. Dit is geen incident. Dit is het falende uitzettingsbeleid in al zijn naakte, en simpelweg bespottelijke, glorie. Youness Ouaali is het schoolvoorbeeld van hoe het systeem meervoudig veroordeelde lastpakken een hand boven het hoofd houdt. Veroordeeld voor onder meer seks met een minderjarige, smaad en laster, en wie weet wat hij allemaal nog meer op zijn kerfstok heeft. Een ziekelijk verwaand kind in het lichaam van een man die openlijk de Nederlandse samenleving veracht, die treitervlogs maakt om bewoners, politie en justitie, maar ook politici te sarren, zoals @lientje1967. En die desondanks mag blijven profiteren van zijn uitkering, de zorg en de vrijheid die hij zelf zo graag ondermijnt. Hoe kan dit vraagt u zich terecht af? Het antwoord ligt voor de hand: dit is beleid. Een beleid dat criminelen uit beschermde groepen eindeloos kansen geeft, terwijl het de gemiddelde burger behandelt als melkkoe en lastpost. Een beleid waarin 'integratie' een running-gag is geworden, 'terugkeer' een steeds maar uitgestelde vage belofte, en 'de rechtsstaat' vooral rechtsbescherming biedt aan degenen die procederen tegen de staat. En terwijl de politiek praat over 'harder optreden' en 'versneld uitzetten', groeit de ergernis op straat. Zien mensen zien hoe types zoals Youness ongestoord kunnen blijven provoceren, letterlijk betaald met uw belastinggeld. Als een Marokkaanse treitervlogger zonder verblijfsstatus, met een strafblad en een illegale partner, nog niet uitgezet is na vijf maanden, wat moet er dan gebeuren voordat het systeem eens een keer werkt? Moet hij eerst @HenriBontenbal vol in het gezicht spugen om het label 'onfatsoenlijk' opgeplakt te krijgen? Nederland is een land geworden waar de wetten gelden voor de hardwerkende en wetsgetrouwe Nederlanders die zich eraan houden, en een soort gewatteerde, comfortabele parallelle realiteit voor wie ze met voeten treedt. Youness Ouaali is niet het probleem. Hij is het symptoom. Het echte probleem is een overheid die te slap, te traag en te bang is om haar eigen regels te handhaven. En zolang dat niet verandert, blijven dit soort figuren ons uitlachen, breed grijnzend, met een uitkering op zak en een camera in de hand en met tienduizenden volgers die ze vergiftigen met de haat die ze verspreiden. #Uitzettingsbeleid #Integratie #Rechtsstaat

Dat heeft me veel gedaan. Ik heb op het podium onthullende outfits gedragen. Ik stond in een glanzende bh, een kort broekje. Dat is mijn recht, dat is leuk. Ik voelde me daar cool en comfortabel in. Dát was niet ongepast. Maar toen ik helemaal bedekt was in een jurkje dat mensen kinderlijk vonden, was het wel fout.

Column: Armoede volgens Rob Jetten Max von Kreyfelt Er zit iets merkwaardigs in de moderne politiek. Vroeger probeerden politici het leven van burgers beter te maken. Tegenwoordig leggen ze vooral uit waarom u moet wennen aan achteruitgang. En soms verwoordt Rob Jetten die nieuwe bestuursfilosofie opvallend eerlijk: “We zullen zonder sommige dingen moeten leren leven.” Eigenlijk zit daarin het complete regeringsbeleid samengevat. Zonder betaalbare woningen. Zonder goedkope energie. Zonder gezonde zorg. Zonder veilige grenzen. Zonder goed functionerende publieke voorzieningen. Maar gelukkig nooit zonder klimaattoppen, subsidieprojecten en netwerkdiners over inclusieve transities. Dat blijft allemaal opvallend intact. De moderne bestuurder is namelijk geen bestuurder meer. Het is een therapeut geworden voor nationale verslechtering. Alles wat vroeger normaal was, wordt nu gepresenteerd als luxe waar burgers emotioneel afscheid van moeten nemen. Een eigen huis? Privilege. Een betaalbare energierekening? Onhoudbaar. Grenzen? “Een achterhaald concept.” Sociale samenhang? “Een dynamisch proces.” En ondertussen vliegen dezelfde politici van klimaattop naar klimaattop om daar champagne te drinken met mensen die ook vinden dat gewone burgers vooral minder moeten consumeren. Dat is misschien wel het komische van deze bestuursklasse: de offers gelden altijd voor anderen. Nooit hoor je: “We moeten leren leven zonder consultants, klimaatsubsidies en gesubsidieerde activistische hobbyprojecten.” Nee. De burger moet vooral leren inleveren. Altijd de burger. Want de moderne pseudopoliticus ziet de samenleving niet meer als iets dat beschermd moet worden, maar als een gedragsproject dat permanent moet worden aangepast. Minder vlees. Minder auto. Minder reizen. Minder energie. Minder bezit. Minder nationale identiteit. Maar vreemd genoeg nooit: minder overheid. En precies daar groeit de woede. Niet omdat Nederlanders niet willen veranderen. Maar omdat steeds meer mensen zien dat dezelfde elite die voortdurend offers predikt zelf opvallend comfortabel blijft leven binnen een volledig afgeschermde bestuursbubbel van talkshows, klimaattafels, lobbyclubs en consultancycontracten. Daar wordt iedere mislukking simpelweg hernoemd tot “transitie”. Dat is het ware politieke talent van deze generatie bestuurders: de afbraak van vanzelfsprekendheden verkopen als morele vooruitgang. En ondertussen mag de burger dankbaar applaudisseren terwijl zijn levensstandaard langzaam wordt uitgekleed alsof het een verheven beschavingsproject betreft. Want dát is de kern van het huidige bestuur: de elite noemt het solidariteit wanneer ú moet inleveren voor beleid waar zij zelf nauwelijks de gevolgen van dragen. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #politiek #armoede #maatschappij

Max Verstappen en zijn teamgenoten hebben tijdens de 24 uur van de Nürburgring een sterke nachtelijkse sessie gereden, waarbij Verstappen zijn voorsprong op de concurrentie aanzienlijk vergrootte en zijn team met een comfortabele marge de laatste uren van de race instuurt. #Nürburgring #MaxVerstappen #24uurvanNürburgring