Search

Public debate increasingly judges the speaker before testing the claim. Labels replace evidence. Motive replaces argument. Reaction replaces refutation. My new piece asks a simple question: when did we stop arguing about what is true? https://t.co/4vHuMCP7Ct https://t.co/Sx5lFgJ396 #PublicDebate #Truth #CriticalThinking #Nospecificcountrycodesarepresentinthetweet.

Ik ben er klaar mee. In Nederland mag je niks meer zeggen. Zodra je iets roept over asiel, ben je een nazi. Zodra je vraagt hoe we dit land nog draaiende houden, ben je een racist. En ondertussen stikt dit land van de problemen. Weet je wat ziek is? Jongeren wonen nog bij hun ouders omdat er geen huizen zijn. Gezinnen worden uit elkaar getrokken door de woningnood. Maar voor opvang wordt alles uit de kast getrokken. Onze ouderen? Die liggen te verrotten in verpleeghuizen. Personeel rent zichzelf kapot. Maar miljarden verdwijnen naar alles en iedereen behalve naar de mensen die dit land hebben opgebouwd. En scholen? Kinderen krijgen amper les in hun eigen taal omdat de klassen vol zitten met nieuwkomers. Maar als je dát zegt, dan ben je zogenaamd “gevaarlijk”. Jongens, waar zijn we mee bezig? Waarom slikken we dit? Waarom mogen wij niet meer gewoon zeggen wat iedereen ziet? Nederland wordt kapotgemaakt, en de enige die het niet meer mag zeggen, is de gewone Nederlander. Ik zeg het zoals het is: dit land gaat niet naar de klote door meningen. Het gaat naar de klote door zwijgen. Door mensen die bang zijn gemaakt met labels. Dus ja: ik ben boos. Ik ben klaar met deze angst. Dit is ons land, en ik laat me niet de mond snoeren. @uitlichten DELEN BEREIKT VELEN. #Nederland #VrijheidVanMeningsuiting #Woningnood

When Therapy Replaces Morality: The Rise of the Therapy State By replacing religious frameworks with therapy speak, Western society may have lost its moral “grammar” and traded it for clinical language—though moral and psychological categories work differently. The DSM has expanded dramatically: in 1952 it listed 102 disorders; by 2013 it had over 400. Meanwhile, young adults report worsening mental health: poor mental-health days among 18–25-year-olds rose from 3.5 to 6 per month between 1993 and 2020, and depression diagnoses more than doubled from 2006 to 2020. Yet the most striking shift is self-diagnosis. About one in four American adults suspect they have ADHD, while actual prevalence is around 6%. Social media fills the gap: many popular ADHD and autism clips include misleading or unsupported claims. The label persists because it serves a function. A diagnosis increasingly becomes identity—and identity becomes a shield. When someone claims ADHD, anxiety, or trauma, they may be drawing a boundary others are not allowed to cross. Where moral language asks what we should become, therapeutic language labels what we are; once the label becomes identity, the conversation often ends. Religious language framed forces as external, preserving agency—you could resist. Therapeutic culture internalizes them: you don’t have weakness to overcome; you have ADHD. Jung argued that old gods and demons didn’t vanish; they became neuroses, anxieties, and addictions—turning questions of conscience and choice into labels to accept. The result isn’t greater freedom but greater control. If a civilization can’t say “wrong,” it doesn’t necessarily become more tolerant. Moral language permits disagreement and growth; therapeutic language can pathologize it and end discussion. The therapy state is the successor to moral authority—and it may be easier to enforce.

The Therapy State Western society has traded moral language for therapy-speak, losing moral grammar and replacing it with clinical categories that don’t work the same way. About 25% of American adults suspect they have ADHD, though prevalence is 6%; on TikTok, most top ADHD videos include unsupported claims. People misdiagnose themselves far more often than they correctly identify mental illness—and yet self-diagnosis persists because it serves a social function. Moral categories allow disagreement: you can argue about right and wrong, measure choices against standards, and debate what those standards require. Psychological categories pathologize disagreement: diagnosis becomes identity, and identity becomes a shield. When someone claims ADHD, anxiety, or trauma, they’re not just describing symptoms—they’re setting a boundary you’re not allowed to question. The shift from “what we should aim for” to “what we are” ends the conversation. Jung saw this displacement mechanism: modern gods and demons don’t vanish; they become neuroses, anxieties, addictions, and therapeutic labels. The question of conscience and choice becomes a fixed identity that must be accepted. Unlike religious frameworks that locate forces outside you and invite struggle, therapy culture internalizes the forces—so the label replaces agency. You don’t resist weakness; you *are* it. And because boundaries can’t be crossed, change becomes harder. When a civilization loses the ability to say “wrong,” it doesn’t become more tolerant—it becomes more rigid. The therapy state replaces moral authority, with disastrous results.

Psychiater Jim van Os waarschuwt in zijn nieuwe boek dat mensen met mentale problemen voorzichtig moeten zijn met de geestelijke gezondheidszorg, omdat ze daar eerder beschadigd kunnen raken dan beter, en pleit voor het centraal stellen van persoonlijke ervaringen boven diagnostische labels. #GGZ #Psychiatrie #MentaleGezondheid

Faszinierend, mit welch sagenahfter Geschwindigkeit die links-der-Mitte-Hegemonie zusammenbricht & allen voran die früheren Nutznießer es voller Panik, um sich schlagend bemerken. Niemanden interessieren die Labels. Niemanden interessiert, was der Spiegel schreibt. Es ist over. #Politik #Gesellschaft #Wandel

Nieuws van de Dag en de illusie van het spontane gesprek Gisteren keek ik naar Nieuws van de Dag en pas later drong volledig tot me door wat mij zo tegenstond aan die uitzending over de boeren. Het ging niet om één domme uitspraak van Lale Gül, Raymond Mens of iemand anders aan tafel. Het ging om de manier waarop vrijwel het hele blok dezelfde richting uit werd opgebouwd. De kijker moest het gevoel krijgen naar een spontaan gesprek over de actualiteit te kijken, terwijl de boeren stap voor stap werden gekoppeld aan gevaar, slachtoffers, historische grensoverschrijding en uiteindelijk zelfs aan de gedachte dat het misschien helemaal niet zo erg is wanneer Nederland minder boeren krijgt. Kijk gewoon naar de opeenvolging. Er is een dodelijk verkeersongeluk rond een boerenactie en vrijwel onmiddellijk verschuift het gesprek naar de verantwoordelijkheid van de boeren. Vervolgens komt de davidster met de B voorbij en Lale Gül trekt direct de Holocaust erbij. Niet veel later vraagt diezelfde Lale of het eigenlijk wel zo’n ramp is wanneer Nederland minder boeren krijgt. Thomas van Groningen levert de voorzetten waarmee het gesprek voortdurend binnen datzelfde kader blijft en Raymond Mens sluit zich vervolgens aan bij de harde lijn van Rob Jetten over boeren op de snelweg. Ieder fragment afzonderlijk kun je wegzetten als “gewoon een mening”. Maar zet ze achter elkaar en je krijgt een heel ander product: boeren worden gevaarlijk, onverantwoordelijk, historisch verdacht en uiteindelijk misschien zelfs overbodig gemaakt. En hier moeten we ophouden naïef te doen over hoe talkshows werken. Dit zijn geen cafés waar toevallig vier mensen binnenlopen en ter plekke ontdekken wat ze ergens van vinden. De uitzending is voorbereid, onderwerpen zijn geselecteerd, invalshoeken zijn besproken, beelden liggen klaar, vragen zijn voorbereid, gasten zijn voorgesproken en opiniemakers weten waarvoor ze komen. Presentatoren werken met een draaiboek en de regie kan tijdens de uitzending onmiddellijk bijsturen. Maar zelfs dat is nog maar de zichtbare laag. Sinds corona weten we hoe omvangrijk narratief beheer vanuit instituties kan worden georganiseerd. Overheidscommunicatie, crisiscommunicatie, ministeries, woordvoerders, deskundigen, gedragscommunicatie en media functioneren niet in volledig gescheiden universums. Boodschappen worden voorbereid, lijnen worden afgestemd, kernboodschappen worden bepaald en media weten ruim vóór de uitzending welke onderwerpen en politieke boodschappen die dag centraal staan. Hoe ver zulke lijnen vervolgens via redacties, voorgesprekken, briefingdocumenten en talkingpoints doorwerken tot presentatoren, deskundigen en opiniemakers is van buitenaf nauwelijks volledig zichtbaar. Ik kan niet bewijzen dat iemand ’s middags letterlijk een mail van de NCTV of AIVD ontvangt met drie zinnen die ’s avonds moeten worden uitgesproken. Maar na corona vind ik het minstens zo naïef om te geloven dat dezelfde formuleringen, dezelfde morele kaders en dezelfde gewenste conclusies avond na avond volledig spontaan en onafhankelijk aan verschillende talkshowtafels ontstaan. De interessantste vorm van sturing is bovendien helemaal niet een geheim briefje waarop exact staat wat iemand moet zeggen. Het is veel efficiënter om mensen te gebruiken van wie je vooraf al weet welke richting hun morele kompas bijna automatisch uitslaat. En daar vind ik Lale Gül bijzonder interessant. Bij haar lijkt virtue signalling inmiddels bijna een vakdiscipline geworden. Of het nu over islam, corona, vaccinaties, Israël of nu de boeren gaat: ze weet opvallend vaak precies de meest institutioneel veilige, moralistisch maximale positie te vinden en die vervolgens te presenteren alsof ze zojuist op eigen kracht een bijzonder moedige gedachte heeft ontdekt. Tijdens corona was uitgesproken vaccinatie-enthousiasme de deugdzame positie. Bij islam krijgt ze ruimte wanneer een scherpe beschuldiging richting moslims gewenst is. Bij Israël staat ze zeer herkenbaar in het debat. En nu boeren politiek onder druk staan, zit zij daar precies op het juiste moment om de Holocaust erbij te halen en vervolgens hardop te vragen of Nederland eigenlijk wel zoveel boeren nodig heeft. Ik neem Lale zo nadrukkelijk als voorbeeld omdat het mechanisme bij haar bijna schaamteloos zichtbaar wordt, maar zij is slechts een extreem herkenbare variant van een veel breder televisiemodel. Ook andere vaste zogenaamde ‘opiniemakers’ weten dat het televisiecircuit snelheid, stelligheid, morele verontwaardiging en herkenbare positionering beloont. Dat levert clips, bereik, uitnodigingen en uiteindelijk marktwaarde op. Virtue signalling is daarmee niet alleen ideologie, maar ook een verdienmodel. De doelgroep kan wisselen, gisteren ongevaccineerden, vandaag boeren, morgen weer een andere politiek verdachte groep, maar de morele pose blijft. En precies die voorspelbaarheid maakt zulke figuren bruikbaar voor het format. De kijker denkt vervolgens: “Lale vindt dit.” Maar de redactie koopt geen verrassing in. Ze koopt een bekend type reactie, een herkenbaar moreel frame en televisie waarvan vooraf duidelijk is welke richting het gesprek ermee op kan. Daar begint narratief beheer: niet noodzakelijk bij een letterlijk uitgeschreven script, maar al bij de selectie van mensen van wie je weet welk soort oordeel, verontwaardiging en legitimatie ze zullen leveren. En precies daar begint narratief beheer. Niet bij één grote leugen, maar bij selectie. Wie zit er aan tafel? Welke gebeurtenis wordt groot gemaakt? Welke associatie wordt onmiddellijk toegevoegd? Wie krijgt het morele gezag? Welke vragen worden eindeloos uitgemolken en welke vragen worden überhaupt niet gesteld? Want kijk naar wat gisteren niet centraal stond. Bij het verkeersongeluk had je uitgebreid kunnen bespreken wat feitelijk al bekend was over de toedracht voordat een hele protestbeweging morele schuld kreeg toegeschoven. Bij de boerenster had je naast de verontwaardiging ook boeren zelf kunnen vragen welk politiek punt zij met dat symbool probeerden te maken. En zodra Lale vraagt of minder boeren wel zo erg is, hoort daar onmiddellijk de veel grotere vraag tegenover te staan: wie produceert straks ons voedsel, wie krijgt de grond, hoe afhankelijk willen we worden van import en welke bedrijven profiteren van een steeds verder geïndustrialiseerde en technologiseerde voedselketen? Maar juist die vragen verstoren het frame. En dat is precies waarom framing zo krachtig is. Je hoeft helemaal niet te liegen. Je kunt uitsluitend ware feiten gebruiken en toch een misleidend totaalbeeld produceren. Je maakt het ene feit enorm, het andere klein, plaatst twee gebeurtenissen bewust naast elkaar, nodigt drie mensen uit die ongeveer dezelfde morele richting vertegenwoordigen en laat één kritische context weg. Vervolgens hoef je de kijker niet eens meer te vertellen wat hij moet denken. Hij maakt de laatste stap zelf. Tijdens corona zagen we hoe effectief dat kan zijn. Dag na dag dezelfde morele categorieën, dezelfde institutioneel geaccepteerde deskundigen, dezelfde angsten, dezelfde oplossingen en dezelfde sociale labels voor afwijkende geluiden. De kracht van dat systeem zat er niet in dat letterlijk niemand iets anders mocht zeggen. Eén kader werd simpelweg zo dominant dat alles daarbuiten automatisch verdacht, onverantwoordelijk of krankzinnig begon te klinken. Nu zie ik hetzelfde mechanisme terug bij de boeren, alleen herkennen veel meer mensen het inmiddels. Daarom vind ik de uitzending van Nieuws van de Dag van gisteren niet gewoon “een talkshow waar ik het niet mee eens was”. Ik vind het een voorbeeld van iets veel fundamentelers: hoe een redactie een politieke en morele werkelijkheid kan construeren terwijl ze de vorm van een spontaan gesprek behoudt. Dat is ook waarom ik tegenwoordig bij een talkshow niet alleen meer luister naar wat er wordt gezegd. Ik kijk vooral naar wat er vóór de eerste zin al is besloten. Waarom zit juist deze persoon daar? Waarom wordt juist dit incident gekozen? Waarom volgt na gebeurtenis A onmiddellijk onderwerp B? Wie levert de emotionele verontwaardiging? Wie levert de rationeel klinkende bevestiging? Welke vraag wordt niet gesteld? Welke conclusie blijft uiteindelijk in het hoofd van de kijker hangen zonder dat iemand haar rechtstreeks heeft hoeven uitspreken? En misschien nog belangrijker: wie profiteert van die conclusie? Welk beleid wordt er gemakkelijker door te verkopen? Welk economisch of politiek belang wordt ermee gediend? Welke agenda krijgt meer ruimte wanneer één groep eerst moreel verdacht is gemaakt? Want framing staat zelden volledig op zichzelf. Zodra een bepaald beeld van de werkelijkheid dominant wordt, worden bepaalde beleidskeuzes vanzelf logischer en andere ineens ondenkbaar. Wie boeren eerst neerzet als gevaarlijk, achterhaald, egoïstisch of zelfs moreel verdacht, heeft de helft van het politieke werk al gedaan voordat beleid dat tot minder boeren leidt überhaupt aan de kijker hoeft te worden verkocht. Daar zit de manipulatie. Niet noodzakelijk in één aantoonbare leugen, maar in het construeren van een context waarin de gewenste conclusie eruitziet alsof hij spontaan uit de werkelijkheid zelf is ontstaan. En dat is precies wat gisteren met de boeren gebeurde. Ze werden niet alleen besproken. Ze werden geframed. Niet toevallig door één ongelukkige uitspraak, maar door de volledige architectuur van het gesprek. Wie dat mechanisme eenmaal herkent, kijkt nooit meer hetzelfde naar een talkshow. #Praatprogramma's #MediaFraming #Politiek

President Trump’s name will be reinstated at the Kennedy Center in Washington D.C. following a board meeting, despite previous legal rulings that mandated its removal and critiques from Democratic representative Joyce Beatty who labels the decision as an attempt to circumvent the court's orders. #TrumpKennedyCenter #JoyceBeatty #Renovatie

Je veux revenir une dernière fois sur cette histoire.. pas pour relancer une polémique, mais parce que je pense qu'il y a deux ou trois choses importantes à dire.. Après ça, je passerai à autre chose. Quand Jordan Bardella a rendu hommage à Kavinsky, j’ai répondu: "Merci de vous abstenir de cet hommage. La musique électronique vous déteste. Bien cordialement" La house s’est construite dans les communautés noires, latinos et gays de Chicago. La techno a été créée à Detroit par de jeunes artistes noirs. Le disco, les raves et les clubs ont longtemps permis à des gens rejetés ailleurs de se retrouver, de danser et d’exister librement. Cette culture repose sur le mélange, l’inclusion, la liberté, la solidarité et la possibilité d’être différent sans avoir à s’excuser. Alors oui, je le redis : le Rassemblement national est un ennemi de cette culture. Le RN aime la culture quand elle est morte, inoffensive et transformée en patrimoine national. Il aime les artistes quand il peut récupérer leur succès. Mais la culture vivante, libre, critique, minoritaire, incontrôlable, celle-là, il la méprise. Ce n’est pas une impression. Dans plusieurs villes récemment remportées par le RN, des élus ont déjà réduit des budgets culturels, supprimé des concerts gratuits, fragilisé des festivals et attaqué des programmations qu’ils jugeaient trop « élitistes ». En avril 2026, l'Assemblée nationale a examiné une proposition de loi visant à renforcer la pénalisation des rave-parties. Lors des débats, plusieurs députés ont proposé de supprimer l'article premier, celui qui instaurait ce durcissement. Les députés du Rassemblement national ont voté contre la suppression de cet article. Ils ont donc soutenu son maintien. Vous ne pouvez pas récupérer la musique électronique tout en combattant son histoire, ses lieux, ses libertés et les gens qui l’ont créée. Maintenant, parlons de ce qui s’est passé après mon tweet. J’ai exprimé une opinion politique en une phrase. et la réponse de certains militants du RN, ce sont des centaines d’insultes, du harcèlement et des menaces. Aujourd’hui, ces gens ne sont pas au pouvoir et ils expliquent déjà publiquement qu’ils se souviendront de nous et qu’ils viendront nous chercher. Alors qu’est-ce qu’il se passera demain s’ils pensent que l’État, la police et les institutions sont de leur côté? Qu’est-ce qui se passera quand une personne parlera d’un sujet plus grave que la musique? Qu’est-ce qui se passera si cette personne est plus jeune, plus isolée, plus fragile ou moins entourée que moi ? Je suis entouré. Je sais me défendre. Les menaces seront signalées et transmises à la justice. Mais tout le monde n’a pas cette chance. C’est précisément pour ça qu’il ne faut jamais banaliser ces comportements. La liberté d’expression ne consiste pas à pouvoir menacer quelqu’un parce que son opinion vous déplaît. Et pour finir, je veux remercier les milliers de personnes qui m’ont soutenu. Les artistes, les producteurs, les labels, les médias, les auditeurs et tous les gens que je ne connaissais pas avant cette histoire. Vos messages m’ont énormément touché. Ils ont surtout confirmé une chose. Nous sommes beaucoup plus nombreux qu’eux à vouloir une culture libre, accueillante, mélangée et vivante. Vous ne nous intimiderez pas. Et vous ne récupérerez pas notre musique. #LibertéDExpression #CultureVivante #Solidarité

🚨🇫🇷🇪🇺 FLASH | "Mieux distinguer le réel de l’artificiel". À partir de ce dimanche, les contenus créés par IA pour une activité professionnelle (vidéos, photos, textes) devront être ÉTIQUETÉS. Des icônes ou des labels IA devront être affichés sur les créations. La loi avait été adoptée par l’UE il y a 2 ans. #IA #Législation #Créativité

Was ist „rechts“? Was ist „links“? Diese Begriffe sind völlig durcheinandergeraten. Man hat den Leuten erfolgreich eingeredet, Positionen des gesunden Menschenverstands seien „rechts“. Mir ist das passiert, als ich nach den Übergriffen in der Kölner Silvesternacht gesagt hatte: „Wer Gastrecht missbraucht, hat Gastrecht verwirkt.“ Warum ich diese Labels nicht mehr nutze und was Deutschland braucht, um wieder in die Erfolgsspur zu finden? Darüber habe ich in Constantin Schreibers Podcast gesprochen. Den Link zum kompletten Interview findet ihr hier: https://t.co/0mrvtyh81A #Politik #Gesellschaft #Podcast

🚨 UPDATE #BTS_NORMAL 🚨 I BTS hanno pubblicato un aggiornamento in merito alla misteriosa inserzione apparsa ieri sui giornali statunitensi 👀 🗓️ 17 luglio ore 06:00🇮🇹 su Spotify 🗓️ 19 luglio ore 06:00🇮🇹 su HYBE LABELS https://t.co/T2JWsOQyJR #BTS #Kpop #MusicNews