Search

„De terugkeer van de diamant staat voor Indonesië voor historische rechtvaardigheid, afleggen van koloniale verantwoording en het recht van Indonesië om zijn erfgoed te claimen. Want het doel van Indonesië is het herstel van zijn geschiedenis, zijn waardigheid, culturele identiteit en collectieve herinnering.”

The new guidelines from the European Broadcasting Union (EBU) for depicting female athletes during the European Athletics Championships in Birmingham are appreciated by athletes, as they focus on technical skills and the dignity of women, to prevent inappropriate images that convey sexual messages. (translated)

Inmiddels zijn in Spanje, Frankrijk en Italië bijna 150 mensen opgepakt voor brandstichting, maar #GerritHiemstra gooit het op klimaatverandering. Hebben dit soort mensen zelf niet door dat ze hun geloofwaardigheid te grabbel gooien? Wat een idioterie. https://t.co/v5q2hgTZd7 #klimaat #brandstichting #waardigheid

Loods 24 is de plek in Rotterdam waar duizenden Joden werden samengebracht voordat zij werden gedeporteerd naar de vernietigingskampen. Jaarlijks worden hier de vermoorde Rotterdamse Joden herdacht, onder wie 686 kinderen. Dat antisemieten uit alle krochten van de hel elkaar altijd weten te vinden is geen nieuws. Hoe bestuurders daarop reageren, is wél nieuws. Althans, dat zou het moeten zijn. De blog van dr. Eliyahu Sapir is een must-read voor iedereen die de volledige betekenis van deze kwestie wil doorgronden. Waar het misgaat, is dat ‘Israëlkritiek’ wordt ingezet om zeggenschap op te eisen over een Joodse herdenking. Een herdenking van vermoorde Joden en Joodse kinderen verandert daarmee van een moment van collectieve rouw in een podium waarop hedendaagse politieke eisen worden afgedwongen. De slachtoffers van de Holocaust krijgen achteraf een politieke stem toegeschreven die zij nooit hebben gehad. Daarmee ontstaat een uiterst perverse verschuiving: politieke partijen, wijkraden en organisaties claimen niet alleen het recht om aanwezigheid van de Israëlische ambassadeur af te wijzen, maar óók om te bepalen wie mag deelnemen aan een Joodse herdenking. Een deel van de analyse richt zich op de rol van burgemeester Carola Schouten. Haar reactie veranderde de aard van het conflict. In plaats van de brutale boycotters verantwoordelijk te houden voor de ontstane polarisatie, verklaarde zij ‘begrip te hebben voor de zorgen over de waardigheid van de herdenking’ en kondigde zij overleg aan met de organisatoren. Niet langer was de boycotdreiging het onderwerp van discussie: de aanwezigheid van de Israëlische ambassadeur werd geframed als iets dat ‘opgelost’ zou moeten worden. De activisten kregen zo krankzinnig genoeg het mandaat van gatekeepers van deze Joodse herdenking. Dit is dus hoe institutionele normalisering werkt. Niemand claimt formeel regie over de herdenking, maar door politieke druk en bestuurlijk overleg ontstaat een nieuwe werkelijkheid waarin Joodse organisaties zich zouden moeten verantwoorden. De verantwoordelijkheid verschuift van degenen die antisemitische haat prediken naar de organisaties die de herdenking van de slachtoffers van de ultieme antisemitische haat houden. Sapir schrijft ook over de kramp waarin Nederlandse Joodse organisaties terecht zijn gekomen. De organisaties benadrukten na de antisemitische eisen dat de ambassadeur niet-politiek aanwezig zal zijn én zij boden ruimte voor een mogelijke dialoog. Deze reflex laat zien hoe verstikkend en dwingend de institutioneel-antisemitische druk inmiddels is geworden. De kern van het nu-antisemitisme: Joden in Europa worden geaccepteerd als slachtoffers van het verleden, maar die acceptatie verdampt meteen zodra Joodse continuïteit zichtbaar wordt in de vorm soevereiniteit en zelfbeschikking. Levende Joden worden gedwongen afstand te nemen van de Joodse staat, want ánders… Nu-antisemitisme ontstaat wanneer beschuldigingen richting Israël worden vertaald naar voorwaarden waaraan Joodse herdenkingen moeten voldoen om nog op bestuurlijke steun te kunnen rekenen. Schouten kan zich niet beroepen op neutraliteit. Wanneer de gemeente haar aanwezigheid afhankelijk maakt van wijzigingen in het programma van een Joodse herdenking, wordt Schouten immers zélf onderdeel van de druk die wordt uitgeoefend. Haar taak is nadrukkelijk niet om te bemiddelen, maar om de brutale gatekeeperitis van nu-antisemieten als antisemitisch af te wijzen. Link naar blog in onderstaande tweet. 1/2 #antisemitisme #Holocaust #Joodseherdenking

De Nieuw-Zeelandse acteur Sam Neill is op 78-jarige leeftijd onverwachts overleden, waarbij hij vooral bekend was van zijn rollen in films zoals Jurassic Park en de serie Peaky Blinders, en omringd door zijn familie stierf met waardigheid, terwijl zijn naasten om privacy vragen in dit moeilijke tijd. #SamNeill #JurassicPark #PeakyBlinders

Column: Amsterdam legaliseert straatslapen. Amsterdam. De stad die jarenlang miljoenen uitgaf aan inclusiebeleid, klimaattafels, diversiteitscoördinatoren, participatieprojecten en morele campagnes over “menselijke waardigheid”, heeft nu een nieuwe bestuurlijke doorbraak bereikt: daklozen mogen buiten slapen. Dat is geen satire. Dat is officieel beleid. Onder leiding van burgemeester Femke Halsema is de hoofdstad langzaam veranderd in een bestuurlijk experiment waarin iedere maatschappelijke mislukking eerst jarenlang wordt ontkend, vervolgens wordt genormaliseerd en uiteindelijk wordt verkocht als compassie. Want begrijp het goed: dit heet natuurlijk niet dat de stad de controle kwijt is over wonen, opvang, zorg en openbare orde. Nee. Dit heet: “ruimte bieden aan kwetsbare mensen.” Amsterdam blijft daarmee trouw aan haar bestuurlijke filosofie: als je een probleem niet kunt oplossen, verander je gewoon de definitie van het probleem. Huizen onbetaalbaar? Dan noemen we wonen voortaan een privilege. Middenklasse vertrekt? Dan heet dat “urban transitie”. Overlast? “Beleving.” En dakloosheid? Dat heet nu blijkbaar: “buiten slapen.” De ironie is adembenemend. Dezelfde bestuurlijke elite die tijdens corona complete bevolkingen opsloot “voor de volksgezondheid”, avondklokken invoerde, burgers van bankjes joeg en handhavers liet optreden tegen mensen die te dicht bij elkaar stonden in een park, verklaart nu feitelijk dat slapen op straat een acceptabel onderdeel van het stadsbeeld is geworden. Dus een ondernemer zonder QR-code was ooit een gevaar voor de samenleving, maar honderden mensen die noodgedwongen tussen karton, vuilniszakken en winkelpuien slapen vormen ineens een teken van humane vooruitgang. Dat is Amsterdam anno nu: een stad waarin bestuurders permanent praten over medemenselijkheid terwijl de basisvoorwaarden van beschaving verdwenen. Want een beschaving herken je niet aan regenboogvlaggen op gemeentehuizen of morele speeches in debatcentra. Een beschaving herken je eraan dat mensen niet op straat hoeven te slapen. Maar juist dat fundamentele onderscheid lijkt verdwenen in een bestuurscultuur die liever symbolen organiseert dan werkelijkheid oplost. En ondertussen blijft de stad zichzelf feliciteren. Met conferenties. Met panelgesprekken. Met wethouders die ernstig kijken. Met beleidsstukken vol woorden als “verbinding”, “inclusiviteit” en “mensgericht handelen”. Terwijl buiten iemand onder een natte deken ligt naast een overvolle fietsenstalling. Misschien is dat wel de meest pijnlijke samenvatting van modern bestuur: hoe harder men over menselijkheid praat, hoe zichtbaarder de ontmenselijking wordt. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme.o #Amsterdam #Dakloosheid #Inclusiviteit

Door de eeuwen heen, waarin we samen uitdagingen hebben doorstaan en successen hebben behaald, hebben onze landen een band opgebouwd die is gebaseerd op vriendschap, vertrouwen en het geloof in vrijheid, de rechtsstaat en de waardigheid van alle mensen. Terwijl we uitkijken naar de volgende 250 jaar, twijfel ik er niet aan dat we onze gedeelde waarden zullen blijven verdedigen. De band tussen onze volken is er een die met de tijd alleen maar sterker wordt.

Door de eeuwen heen, waarin we samen uitdagingen hebben doorstaan en successen hebben behaald, hebben onze landen een band opgebouwd die is gebaseerd op vriendschap, vertrouwen en het geloof in vrijheid, de rechtsstaat en de waardigheid van alle mensen. Terwijl we uitkijken naar de volgende 250 jaar, twijfel ik er niet aan dat we onze gedeelde waarden zullen blijven verdedigen. De band tussen onze volken is er een die met de tijd alleen maar sterker wordt.

Michel Nkuka Mboladinga, ook wel bekend als ‘Lumumba Vea’, is tijdens het WK een internetfenomeen geworden door als levend standbeeld eer te betonen aan de vermoorde Congolese premier Patrice Lumumba, waarmee hij een symbool van waardigheid en vrijheid voor Congolezen belichaamt. #LumumbaVea #Congo #WK2026

Jéremy Doku is terug bij de Belgische nationale ploeg na de geboorte van zijn zoon, terwijl de Tunesische bondscoach Hervé Renard hoopt op trots en waardigheid van zijn spelers in de laatste groepswedstrijd tegen Nederland, ondanks de eerdere tegenslagen op het WK. #WK2026 #Voetbal #Doku

Beste Filip Joos, U was een balsem voor de pijn van de zovele rouwende Iraniërs. Met uw rake commentaar hebt u ons verhaal verteld, en daarvoor zijn wij u oprecht dankbaar. Het zijn grote mensen die hun stem gebruiken voor waardigheid en rechtvaardigheid. Het Iraanse volk is deze nobele mensen ontzettend dankbaar. U bleef niet onverschillig tegenover de dood van meer dan veertigduizend Iraniërs die werden vermoord door de ayatollahs. Dat hoorden we toen u de vlag van de Islamitische Republiek omschreef als “de vlag van een land dat zijn eigen burgers doodt.” Toen het “volkslied” van de Islamitische Republiek werd gespeeld, legde u uit dat de mensen dit terecht uitjouwen, omdat het “het lied van een stel gekken” is. Het rouwende en gekwelde Iraanse volk zal zijn eervolle vrienden nooit vergeten. Dank u dat u, boven de sport uit, bent opgekomen voor menselijkheid. Ook dank aan de VRT en de mensen in de studio, om tijdens de rust de gelegenheid te geven aan een Iraanse vrouw om uit te leggen waarom veel Iraniërs het “nationale” team van de Islamitische Republiek niet steunen. Sport en fundamentele mensenrechten zijn eigenlijk onlosmakelijk met elkaar verbonden . Of dat zou het toch moeten zijn, kijk maar naar de statuten van de grote sportorganisaties zoals IOC en FIFA. Jullie uitzending heeft er alvast wél voor gezorgd dat deze grove mensenrechtenschending niet werd verzwegen. De FIFA, die alles wat het Iraanse volk vertegenwoordigt heeft gecensureerd en die zelfs de Leeuw-en-Zon-vlag heeft verboden, kan duidelijk iets leren van deze menselijke benadering. Want sport zonder menselijkheid heeft geen enkele waarde. @VRT @FIFAcom @FIFAWorldCup #HumanRights #Iran #Sportsmanship

In haar poëtische essay De dichter en de duivel, dat postuum werd gepubliceerd na haar dood op 35-jarige leeftijd, gebruikt Lieke Marsman de metafoor van een stervende kanarie om de urgentie van het luisteren naar de boodschap van de dichter te benadrukken in een ongeneeslijk zieke wereld, waarbij ze ons aanspoort om actief naar waardigheid en moraal te zoeken temidden van de chaos van het dagelijkse leven. #LiekeMarsman #DeDichterEnDeDuivel #maatschappijkritiek

Iraanse oppositie heeft niet gegokt. Zij heeft gevochten. “De Iraanse oppositie heeft gegokt en verloren.” Met die woorden koos De Standaard ervoor om de strijd van miljoenen Iraniërs te beschrijven. Een strijd die duizenden levens heeft gekost. Een strijd waarvoor mannen en vrouwen zijn gefolterd, opgesloten, vermoord en geëxecuteerd. Een strijd waarvan ik zelf bijna een van de slachtoffers werd. Toen ik 25 jaar oud was, zat ik in een Iraanse gevangenis omdat ik vrijheid eiste en mij verzette tegen het regime van de ayatollahs. Vrienden verdwenen. Medestanders werden gefolterd en vermoord. Ik kon ontsnappen. Was dat niet gelukt, dan was ik vandaag wellicht dood geweest. Een gok? Een gok is iets wat je doet aan een speeltafel. Dat is geen gok. Dat is moed. Dat is opoffering. Dat is verzet tegen een islamitische tirannie. Wat de dappere Iraniërs recent in de straten van heel Iran deden, toen er in twee nachten 40.000 werden vermoord, was geen gok. Ze wisten het, en toch zijn ze opnieuw de straat opgegaan. Sommigen hebben zelfs met hun eigen bloed, in de laatste seconden van hun leven, op een muur geschreven dat zij Iran zouden bevrijden. Elke dag, nog steeds, vinden executies plaats. Elke dag worden gezinnen verscheurd. Toch lees ik in dergelijke analyses nauwelijks empathie voor de slachtoffers, nauwelijks begrip voor de omvang van hun strijd. Alsof de doden slechts pionnen zijn op een schaakbord. Maar de strijd van de Iraniërs gaat over veel meer dan Iran alleen. Een vrij en democratisch Iran zou niet alleen vrijheid brengen aan meer dan negentig miljoen mensen. Het zou ook een bron van stabiliteit worden in een regio die decennialang gegijzeld werd door oorlog, extremisme en staatsgeweld. Een vrij Iran betekent minder conflicten, minder regionale dreiging, minder gedwongen migratie en meer economische samenwerking. Het betekent vrije handel, veilige energieroutes en een betrouwbare partner voor de democratische wereld. De strijd van de Iraniërs is daarom niet alleen hun strijd. Het is ook een strijd voor de waarden waarop het Westen zegt gebouwd te zijn: vrijheid, democratie, mensenrechten en menselijke waardigheid. De Iraanse oppositie heeft niet gisteren besloten om zich te verzetten. Mijn generatie begon al in 1999. Daarna kwamen 2009, 2017, 2019, 2022 en opnieuw de opstanden van vandaag. Keer op keer gingen miljoenen Iraniërs de straat op. Keer op keer riepen zij dat zij hun land wilden bevrijden van de ayatollahs. Keer op keer staken zij hun hand uit naar hun bondgenoten in het Westen, op zoek naar steun, begrip en solidariteit. Want uiteindelijk zitten wij in hetzelfde schip. De toekomst van Iran en die van het Westen zijn nauwer met elkaar verbonden dan velen willen erkennen. Daarom vergissen degenen zich die denken dat wij verloren hebben. Nee. Wij hebben geleden. Wij hebben gebloed. Wij hebben onze doden begraven. Maar wij hebben niet verloren. De geschiedenis leert dat geen enkele dictatuur eeuwig standhoudt. Geen enkel regime kan voor altijd regeren tegen de wil van zijn eigen bevolking. Wij gaan winnen. Met de steun van het Westen of zonder die steun. Vandaag ben ik niet alleen een trotse Iraniër. Ik ben ook een trotse Vlaming. Al meer dan een kwarteeuw leef ik in Vlaanderen. Elke dag ontmoet ik mensen die begrijpen waarom deze strijd belangrijk is. Mensen die weten dat de vrijheid van Iran geen verre droom is, maar een zaak die ook hun veiligheid, hun welvaart en hun toekomst raakt. Zij minimaliseren ons lijden niet. Zij kijken niet weg. Zij begrijpen dat vrijheid nooit vanzelfsprekend is en zij steunen me. En daarom blijf ik vechten. Voor Iran. Voor Vlaanderen. Voor het Westen. Het regime in Teheran mag geloven dat het de tijd aan zijn kant heeft. Dat heeft het niet. De toekomst behoort toe aan de mensen die weigeren zich neer te leggen bij tirannie. En die toekomst komt dichterbij dan velen denken. @destandaard @dsopinie #Iran #vrijheid #democratie

Moet je zien wat de vriend van premier Jetten op TikTok plaatst. Badkamerselfies, halfnaakte influencercontent, eye patches, likes verzamelen. Op zichzelf mag ieder mens privé doen wat hij wil, maar dit is niet zomaar een willekeurige TikTokker. Dit is de directe entourage van de premier van Nederland. En juist daarom is dit zo bizar en surrealistisch. Terwijl Jetten tijdens de wekelijkse persconferentie AZC-demonstranten moralistisch staat te gaslighten over fatsoen, verantwoordelijkheid en “de toon van het debat”, komt uit zijn eigen kring dit soort puberale badkamercontent voorbij. Aan de voorkant staatsmoraal, aan de achterkant influencer-narcisme. Dat is het decorumverlies van Nederland in één beeld. Niet omdat een premier een partner heeft. Niet omdat iemand geen luchtige content mag maken. Maar omdat dit past in een patroon van smerig ongepast gedrag, totale grenzeloosheid en een schrijnend gebrek aan decorum rond de hoogste politieke functie van het land. Er lijkt geen enkel gevoel meer te bestaan voor waardigheid, rolbesef en publieke verantwoordelijkheid. De macht gedraagt zich alsof het land een PR-studio is en het premierschap een lifestylemerk. Nederland heeft geen staatsman aan het roer, maar een glossy premier met een influencer-hofhouding eromheen. Preken tegen burgers, maar ondertussen zelf leven in een bubbel van beeldvorming, TikTok, moraaltheater en zelfverheerlijking. Dit land zakt niet alleen politiek weg, maar ook esthetisch, cultureel en moreel. Jetten moet aftreden. Niet morgen. Nu. #politiek #Nederland #influencer

Migratie- en vluchtelingenbeleid moet niet alleen focussen op veiligheid en grenzen, maar ook op mensenrechten, verantwoordelijkheid en menselijke waardigheid. Echte oplossingen vragen om nuance, samenwerking en een eerlijk debat. #StopDeAsielWet #Migratie #Vluchtelingen #Mensenrechten

Technologie betreedt de wereld van gevoelens en van menselijke waardigheid en nabijheid, en daar kan de paus moeilijk omheen. Vrede is méér dan de afwezigheid van oorlog – dat is een van mijn favoriete passages. De encycliek stelt een aantal vragen die leiden tot zelfreflectie, en is zo een uitnodiging om proactief na te denken over onze houding tegenover AI en over wat voor maatschappij we willen. Het tempo van de ontwikkeling ligt zo hoog en de technologische vooruitgang is zo ingrijpend dat we ons niet langer de luxe kunnen veroorloven om af te wachten wat elke technologische doorbraak teweegbrengt.

Paus Leo XIV pleit in zijn eerste encycliek Magnifica humanitas voor het behoud van menselijke waardigheid te midden van de opkomst van kunstmatige intelligentie en technologie, waarbij hij oproept om technologische vooruitgang te benutten zonder de waarde van elk individu uit het oog te verliezen, wat mogelijk weerstand zal oproepen in de techindustrie. #AI #MenselijkeWaardigheid #PausLeoXIV