Search

The resistance of the United States against the International Criminal Court is deep-rooted and characterized by a belief that as the 'police officer of the world' they deserve rewards for their actions rather than punishment, leading to diplomatic tensions and sanctions against the Court. #InternationaalStrafhof #WHuisdiplomatiek #VSPolicy (translated)

Bart Nijman wrote that the attached link was an appropriate reward for Maarten van Rossem. He used derogatory language about a conspiracy-theoretical view that he linked to Van Rossem and suggested that he was therefore entering a rabbit hole. https://t.co/i46HQ1CirC #complottheorie #konijnenhol #beloning (translated)

Letschert in a tight spot! The Jewish and Israeli students in Maastricht are stating it clearly. They are no longer carried away by the dialogue merry-go-round of the D66 Minister of Education, after spending years in her merry-go-round when she led the university. Result: an antisemitic climate and the import of hate rallies. Letschert's reward: the plush of The Hague. Read the letter below. Support these brave students who let their voice, and only their voice, be heard. Who do not bow to the established order and do not allow themselves to be exploited and misled by them. Bravo! To the Ministry of Education, Culture and Science, IJAR Maastricht has learned that Minister of Education Rianne Letschert intends to organize a meeting about Jewish students, following the recent developments at Maastricht University. As the representative organization of Jewish and Israeli students at Maastricht University, we have received no formal invitation from the minister or her ministry. Nor have we been informed about the purpose, the mandate, the intended participants, or the measures that may be considered. If the subject concerns the position and experiences of Jewish and Israeli students at Maastricht University, consultations should begin with the organization that represents these students and within the university environment where the relevant events take place. During Ms. Letschert's previous term at Maastricht University, Jewish and Israeli students and their representatives spoke with her and other members of the university administration on numerous occasions. They repeatedly expressed concerns about safety, intimidation, the campus climate, institutional decisions, and the implications of those decisions for Jewish and Israeli students. From those discussions, it appeared that consultations were taking place, but in our experience, they did not lead to measures that corresponded to the issues raised. Clear lines of accountability were also not established for what followed. This history means that the mere fact that there is again a meeting cannot be considered an achievement in itself. Other Jewish organizations and individuals elsewhere in the Netherlands may have legitimate perspectives on broader issues concerning Jewish life, antisemitism, or national policy. However, they do not represent the Jewish and Israeli students at Maastricht University and cannot replace the representative organization of the students whose campus, lecture halls, and daily living environment are directly at stake. A meeting held elsewhere, with discussion partners who do not represent these students, can be viewed as discussions with Jewish organizations, but cannot reasonably be presented as a consultation with the representative organization of Jewish and Israeli students studying at Maastricht University. For that reason, we believe that if the minister wishes to address what is happening at Maastricht University, she should come to Maastricht and engage directly in conversation with the representative organization of Jewish and Israeli students here. The location is important, as responsibility must be aligned with where the issue occurs and not be disconnected from it: the issues being discussed involve this university, the decisions being made here, and the students who experience the consequences of those decisions. Thus, consultations regarding Maastricht should take place in Maastricht and begin with those who are institutionally responsible for representing the involved students. Before such a meeting takes place, we also demand clarity about what the minister aims to achieve with it. We expect to know what questions are being investigated, what decisions or measures remain open, what responsibility the ministry will take on itself, what responsibility it expects from Maastricht University, what concrete follow-up steps are foreseen, and how the outcomes of the meeting will be recorded and communicated. Without that information, participation threatens to serve mainly as proof that consultations have taken place, rather than as a means by which those consultations can actually have an impact. Our concern, therefore, is not about whether there will be a meeting, but about the relationship between consultation and responsibility. We have previously participated in discussions, we have laid out the problems before, and our presence has previously shown that a dialogue existed. What too often has remained unclear, however, is who was responsible for acting on what was raised during those discussions and what actually changed as a result of those discussions. A representative consultation should not end once the participants leave the room, but should record who is responsible for the issues raised, what actions follow from that, and how those actions will be assessed. We remain willing to engage seriously with the minister in Maastricht. However, that consultation must take place with the representative organization of the Jewish and Israeli students whose situation is at stake, with a clear purpose, with well-defined responsibilities, and with an explicit connection between listening and acting. Anything less than that threatens only to reproduce the form of consultation, while the substance — and the responsibility for it — remains unresolved. Signed, The Board of IJAR Maastricht *link to the original letter in the tweet below #antisemitisme #onderwijs #studentenrechten (translated)

Colombiaanse huurlingen worden steeds vaker gerekruteerd via sociale media om in Oekraïne te vechten, aangedreven door de hoge financiële beloningen en de zoektocht naar een betere levensstandaard, ondanks de bezorgdheid van hun families. #ColombiaanseHuurlingen #Oekraïne #SocialeMediaRecruitment

D66-premier en koningin gezellig op de foto met de Syrische interim-president Al-Sharaa, beter bekend als voornalig Al-Qaida-leider Al-Julani. De beste man werd in mei 2013 nog op de "Specially Designated Global Terrorist"-lijst geplaatst en in 2017 werd een beloning van 10 miljoen dollar uitgeloofd voor informatie die zou leiden tot zijn arrestatie. Vorig jaar nog werden er onder zijn bewind bloedbaden aangericht onder de alawieten en later onder de druzen. Bij die laatste groep werd erger voorkomen dankzij ingrijpen door Israël. Intussen plaatst de D66-fractievoorzitter een dramatisch propagandafilmpje tegen Israël, bestaande uit halve waarheden en hele leugens. #Syrie #AlQaida #Israël

Bij nabeschouwing #prinsjesdag wordt asielbeleid geduid als deal met gemeente: als jullie opvangen, zorgen wij voor minder instroom. Maar grip op instroom is geen beloning of chantagemiddel, @MinisterAenM. Het is je primaire taak&plicht, ongeacht opvang. Bewijs eerst dat je’t kan #asielbeleid #prinsjesdag #politiek

Het is toch niet te geloven; #HugoDeJonge, de empathieloze sloper en leugenaar, wordt de baas van de sociale zekerheid AOW/WW/WIA betaler! Nou dan weet U dat die Sociale zekerheid verder gesloopt wordt. De man die pas geleden nog onder ede keihard zat te liegen krijgt als beloning wéér een prachtige dikbetaalde baan. #baantjescarrousel. #SocialeZekerheid #HugoDeJonge #Baantjescarrousel

De Europese buitengrens is zo lek als een mandje. Ceuta was deze zomer het bewijs: een invasie van 80.000 migranten in één klap. En dankzij de open binnengrenzen is Nederland vaak het eindstation — met een woning, uitkering en zorgverzekering als beloning. "Op deze manier raken we in een heel rap tempo, ons mooie Nederland kwijt." — @tomrusscher #migratie #EuropeseUnie #Nederland

Een ochtendcolumn Er zit een vraag onder de politiek van Jesse Klaver waar ik eigenlijk nooit een antwoord op hoor. Wanneer is het wel genoeg? Nederland heeft geen samenleving ingericht waarin mensen die het goed hebben weigeren te delen. We hebben een verzorgingsstaat opgebouwd waarin hogere inkomens netto een groot deel van de rekening betalen en lagere inkomens worden ondersteund. De onderste helft krijgt via belastingen, uitkeringen en voorzieningen per saldo inkomen erbij. Aan de bovenkant gebeurt het omgekeerde. Dat systeem bestaat dankzij tientallen jaren van zorgvuldig opgebouwd maatschappelijk draagvlak. Het is misschien wel het beste bewijs dat solidariteit in Nederland geen mooie gedachte is, maar dagelijkse praktijk. Klaver vindt dat hoge inkomens meer moeten bijdragen. Wat betekent dat precies? We nemen Johan van Dijk. Johan heeft een goede baan en verdient €85.000 per jaar. Daarmee valt hij in de allerhoogste belastingschijf van Nederland. Geen grootindustrieel, gewoon een werknemer met een goed salaris. De meeste zelfstandige ondernemers verdienen minder. Reken vervolgens eens uit wat Johan afdraagt. Inkomstenbelasting en premies, daarna btw over wat hij koopt, accijnzen aan de pomp, energiebelasting, autobelastingen, lokale heffingen en ik vergeet vast nog wat. Voor een profiel van Johan komt de totale belastingdruk uit op iets van 42 à 43 procent van zijn bruto inkomen. Zou die verhouding gedurende een werkzaam leven van veertig jaar gelijk blijven, dan komt dat neer op ongeveer zeventien jaar van zijn leven werken volledig in dienst van het collectief. Dat lijkt mij geen gebrek aan solidariteit, maar eerder het bewijs ervan. Johan werkt veertig uur per week. Meer werken is dus nauwelijks een serieus antwoord. Meer verdienen vraagt voor hem om overuren, een zwaardere functie, meer verantwoordelijkheid of een volgende stap in zijn loopbaan. In 2026 heeft 58 procent van de werkenden een marginale druk boven 49,5 procent. Van elke volgende verdiende euro kan daardoor minder dan de helft in zijn besteedbare inkomen terechtkomen. Daarmee komt de bereidheid om die volgende stap te zetten onder druk te staan. Een promotie betekent doorgaans meer verantwoordelijkheid, meer druk en soms langere dagen. Wanneer van de extra beloning meer dan de helft verdwijnt via belasting, afbouwende heffingskortingen of toeslagen, verandert de rekensom. Het verschil tussen blijven zitten en doorgroeien wordt kleiner. Klaver weet hoe het stelsel werkt. Vanuit die werkelijkheid vraagt hij hogere inkomens om nog meer bij te dragen. Johan werkt veertig uur en draagt gedurende die werkweek fors bij aan het collectief. Wil hij verder komen, dan kan van de financiële opbrengst van die extra inspanning meer dan de helft naar datzelfde collectief gaan. Dagelijks leest Johan het in de krant en op tv, ziet hij het op de socials en hoort hij het in de politiek, de sterkste schouders moeten meer dragen, topinkomens moeten meer bijdragen, vermogens moeten zwaarder worden belast. Steeds dezelfde boodschap. Johan draagt te weinig bij. Nog is het niet genoeg. Daarom interesseert mij de grens. We praten voortdurend over hoeveel verschil te groot is. Veel minder hoor ik hoeveel verschil te klein is. Solidariteit kan niet uitsluitend worden gemeten aan wat nog meer bij iemand kan worden opgehaald. Twintig jaar van zijn leven, vijfentwintig? Solidariteit veronderstelt ook erkenning van wat al wordt bijgedragen. Anders verandert een gezamenlijke afspraak langzaam in een permanente rekening voor steeds dezelfde groep. Wanneer heeft Johan genoeg bijgedragen? Als zeventien van zijn veertig arbeidsjaren niet genoeg zijn en van de opbrengst van verdere inspanning meer dan de helft naar het collectief kan gaan, hoeveel moet Johan dan nog doen voordat Klaver zegt, dit is wel genoeg? #solidariteit #belastingdruk #verzorgingsstaat

Shurendy Q., de beruchte leider van de No Limit Soldiers, wordt door het Openbaar Ministerie beschuldigd van het opdracht geven tot acht moorden, waaronder wraakacties na de dood van zijn partner, met een beloning van 1 miljoen Antilliaanse guldens op een rivaliserende bendeleider, terwijl de rechtszaak onder zware beveiliging in Nederland plaatsvindt. #ShurendyQ #NoLimitSoldiers #wraakmoorden

Fifa:s ordförande Gianni Infantino ställer nationella fotbollsförbund inför ett ultimatum där de uppmanas att stödja en plan att sälja andelar av fotbolls-VM till privata investerare, vilket skulle ge dem betydande ekonomiska belöningar, men möter stort och växande motstånd från Uefa och andra aktörer inom fotbollen. #Fifa #fotboll #Uefa

Jag tycker att det är dags att vi vågar ställa de obekväma frågorna. Hur många svenska medborgarskap har egentligen beviljats till personer som aldrig borde ha fått dem? Jag vill se en ordentlig genomgång av alla medborgarskap som beviljats sedan år 2000. Inte för att misstänkliggöra alla, utan för att ta reda på om besluten fattats på rätt grunder. Vem godkände ansökningarna? Följdes reglerna? Och hur många av dem har senare dömts för grova brott, kopplats till terrorism eller på annat sätt visat att de inte respekterar Sverige och våra lagar? För mig är ett svenskt medborgarskap något av det finaste man kan få. Det ska inte vara en formalitet eller en belöning för den som saknar vilja att bli en del av vårt samhälle. Det ska vara ett bevis på att man förtjänat förtroendet. Om vi inte ens vågar granska hur medborgarskap har delats ut, hur ska människor då kunna känna förtroende för systemet? #SvensktMedborgarskap #Trygghet #Sammanhållning

Hugo de Jonge heeft ons eerst het totalitaire #coronaravijn ingejaagd en daarna mocht hij als beloning de woningmarkt slopen. De @VVD geeft niets om ondernemers, huurders of de pensioenen van het #MKB, en houdt deze ellende in stand... Lees @umarebru! https://t.co/eTHtdaYanT #corona #woningmarkt #MKB