Search

Een ochtendcolumn Er zit een vraag onder de politiek van Jesse Klaver waar ik eigenlijk nooit een antwoord op hoor. Wanneer is het wel genoeg? Nederland heeft geen samenleving ingericht waarin mensen die het goed hebben weigeren te delen. We hebben een verzorgingsstaat opgebouwd waarin hogere inkomens netto een groot deel van de rekening betalen en lagere inkomens worden ondersteund. De onderste helft krijgt via belastingen, uitkeringen en voorzieningen per saldo inkomen erbij. Aan de bovenkant gebeurt het omgekeerde. Dat systeem bestaat dankzij tientallen jaren van zorgvuldig opgebouwd maatschappelijk draagvlak. Het is misschien wel het beste bewijs dat solidariteit in Nederland geen mooie gedachte is, maar dagelijkse praktijk. Klaver vindt dat hoge inkomens meer moeten bijdragen. Wat betekent dat precies? We nemen Johan van Dijk. Johan heeft een goede baan en verdient €85.000 per jaar. Daarmee valt hij in de allerhoogste belastingschijf van Nederland. Geen grootindustrieel, gewoon een werknemer met een goed salaris. De meeste zelfstandige ondernemers verdienen minder. Reken vervolgens eens uit wat Johan afdraagt. Inkomstenbelasting en premies, daarna btw over wat hij koopt, accijnzen aan de pomp, energiebelasting, autobelastingen, lokale heffingen en ik vergeet vast nog wat. Voor een profiel van Johan komt de totale belastingdruk uit op iets van 42 à 43 procent van zijn bruto inkomen. Zou die verhouding gedurende een werkzaam leven van veertig jaar gelijk blijven, dan komt dat neer op ongeveer zeventien jaar van zijn leven werken volledig in dienst van het collectief. Dat lijkt mij geen gebrek aan solidariteit, maar eerder het bewijs ervan. Johan werkt veertig uur per week. Meer werken is dus nauwelijks een serieus antwoord. Meer verdienen vraagt voor hem om overuren, een zwaardere functie, meer verantwoordelijkheid of een volgende stap in zijn loopbaan. In 2026 heeft 58 procent van de werkenden een marginale druk boven 49,5 procent. Van elke volgende verdiende euro kan daardoor minder dan de helft in zijn besteedbare inkomen terechtkomen. Daarmee komt de bereidheid om die volgende stap te zetten onder druk te staan. Een promotie betekent doorgaans meer verantwoordelijkheid, meer druk en soms langere dagen. Wanneer van de extra beloning meer dan de helft verdwijnt via belasting, afbouwende heffingskortingen of toeslagen, verandert de rekensom. Het verschil tussen blijven zitten en doorgroeien wordt kleiner. Klaver weet hoe het stelsel werkt. Vanuit die werkelijkheid vraagt hij hogere inkomens om nog meer bij te dragen. Johan werkt veertig uur en draagt gedurende die werkweek fors bij aan het collectief. Wil hij verder komen, dan kan van de financiële opbrengst van die extra inspanning meer dan de helft naar datzelfde collectief gaan. Dagelijks leest Johan het in de krant en op tv, ziet hij het op de socials en hoort hij het in de politiek, de sterkste schouders moeten meer dragen, topinkomens moeten meer bijdragen, vermogens moeten zwaarder worden belast. Steeds dezelfde boodschap. Johan draagt te weinig bij. Nog is het niet genoeg. Daarom interesseert mij de grens. We praten voortdurend over hoeveel verschil te groot is. Veel minder hoor ik hoeveel verschil te klein is. Solidariteit kan niet uitsluitend worden gemeten aan wat nog meer bij iemand kan worden opgehaald. Twintig jaar van zijn leven, vijfentwintig? Solidariteit veronderstelt ook erkenning van wat al wordt bijgedragen. Anders verandert een gezamenlijke afspraak langzaam in een permanente rekening voor steeds dezelfde groep. Wanneer heeft Johan genoeg bijgedragen? Als zeventien van zijn veertig arbeidsjaren niet genoeg zijn en van de opbrengst van verdere inspanning meer dan de helft naar het collectief kan gaan, hoeveel moet Johan dan nog doen voordat Klaver zegt, dit is wel genoeg? #solidariteit #belastingdruk #verzorgingsstaat

We gaan dus tóch over links en de middenklasse mag voor de kosten opdraaien. Ik dacht trouwens dat werken moest lonen, @DilanYesilgoz @VVD. In plaats daarvan zijn jullie van plan de belasting op arbeid te verhogen. Dat betekent dat nóg meer mensen minder dan 32 uur per week zullen gaan werken, want ja: TOESLAGEN EN SUBSIDIES ZIJN TOCH GRATIS!!! Ik word er knettergek van dat mijn eigen overheid mij berooft om jullie klimaatplannen te financieren, eindeloze stromen asielzoekers toe te laten, nóg meer nutteloze ambtenaren in dienst te nemen en luilakken te pamperen die niet werken omdat er een scheet dwarszit. #Prinsjesdagstukken #Begroting #Belastingen #Politiek #Middenklasse

Een ochtendcolumn Met verbazing keek ik naar het item over de sluiting van Transcom in Groningen. Zo’n 150 mensen verliezen hun baan omdat het werk naar Spanje verhuist. Hans Spekman van de FNV en PRO-Kamerlid Julian Bushoff kregen ruim baan voor hun verhaal. Bij Spekman lag de verklaring bij het bedrijf, kosten besparen, winst boven werknemers stellen. Het merkwaardige is dat de FNV zelf goed weet wat hier gebeurt. FNV-bestuurder Izabela Muchowska zegt over precies deze sluiting dat de loonkosten in Spanje ongeveer een derde bedragen van die in Nederland. Dat is geen verhaal over een bedrijf dat kan kiezen tussen een winstgevende Nederlandse vestiging en een nog winstgevender Spaanse. Opdrachtgevers zijn jarenlang meegegaan in de stijgende Nederlandse tarieven. Maar ook die bereidheid heeft een grens. Het minimumloon is sinds 2020 met ruim 33 procent gestegen, in januari 2023 kwam er in één klap ruim 10 procent bij en de FNV vindt dat nog onvoldoende: het minimumloon moet naar €18 per uur. Dit type dienstverlening kent een vrij harde prijsgrens. Een opdrachtgever kan niet onbeperkt meer betalen omdat Nederland arbeid steeds duurder maakt. Op enig moment is een uur klantenservice eenvoudig niet meer waard dan het beschikbare tarief. Tegen dat tarief is het werk in Nederland nu onuitvoerbaar. En dit is bij uitstek werk dat kan vertrekken. De Nederlandse klant blijft dezelfde, het gesprek blijft Nederlands en de dienstverlening verandert nauwelijks. Alleen de headset staat voortaan in Spanje of Marokko. Niet omdat daar een paar procent extra marge lonkt, maar omdat het werk daar tegen het beschikbare tarief nog wel kan worden uitgevoerd. Nederland heeft zichzelf simpelweg uit deze markt geprijsd. Ik ken Nederlanders die dit soort werk in Spanje doen. Het is een economische houdgreep. Je verdient genoeg om er te leven, maar nauwelijks genoeg om iets op te bouwen. Het wrange is dat zo precies een arbeidsmarkt ontstaat waartegen de FNV in Nederland zegt te strijden. De baan is niet verdwenen. De baan is geëxporteerd. En vervolgens staat de voorzitter van diezelfde FNV voor de camera het verdwijnen van banen te verklaren uit winstbejag en aandeelhoudersbelang. Ik zie daar vooral bestuurlijk opportunisme en intellectuele leegte. Eerst jarenlang politieke druk uitoefenen om de prijs van arbeid op te drijven en vervolgens, wanneer internationaal verplaatsbaar werk daadwerkelijk vertrekt, de onderneming aanwijzen als verantwoordelijke. Bushoff gebruikte dezelfde ontslagen vervolgens om zich te keren tegen de verkorting van de WW. Daarmee wordt het bijna circulair. Eerst wordt arbeid in Nederland zo duur dat een deel ervan niet meer tegen het beschikbare tarief kan worden uitgevoerd. Wanneer de banen dan vertrekken, worden de ontslagen werknemers vervolgens het argument voor ruimere sociale zekerheid. Het meest verbaasde mij het journalistieke podium van de NOS. De tegenvraag lag voor het oprapen. De eigen FNV-bestuurder zegt dat de loonkosten in Spanje nog ongeveer een derde van de Nederlandse bedragen. De FNV wil tegelijkertijd naar een minimumloon van €18. Vraag Spekman dan eens wat hij verwacht dat er met internationaal verplaatsbare arbeid gebeurt wanneer Nederland de prijs ervan steeds verder opdrijft. Spekman en Bushoff stonden de gevolgen te veroordelen van beleid waarvoor ze zelf al jaren pleiten. Dat het werk verdwijnt en dat mensen op straat komen te staan, is mede hun verantwoordelijkheid. De journalistieke verantwoordelijkheid begint bij de vraag waarom niemand hen daarmee confronteerde. Die vraag kwam niet. Zo konden degenen die mede verantwoordelijk zijn voor het verdwijnen van deze banen zich presenteren als verdedigers van de mensen die daardoor op straat kwamen te staan. #arbeidsmarkt #werkgelegenheid #minimumloon

Shein, whose ambitious stock market plans in the US and London failed due to growing concerns about labor conditions and import tariffs, is now going public in Hong Kong with a reduced valuation, where it expects to raise only 25 billion dollars, a sharp decline from the earlier value of 100 billion dollars. (translated)

Nederland regelt zich langzaam kapot Daar gaan we weer. Er is ergens een probleem, Den Haag ontdekt het en vervolgens moet alles wijken voor de oplossing die achter een bureau is bedacht. Nu zelfs het saucijzenbroodje. In delen van de vleesindustrie zijn ernstige misstanden met arbeidsmigranten vastgesteld. Onderbetaling, slechte huisvesting, mensen eruit zodra ze ziek worden. Prima dus om daar hard tegen op te treden. Maar wat doet Nederland? We pakken niet alleen de bedrijven aan waar het fout gaat. We maken een brede regel. En ineens vallen ook bakkerijen die worstenbroodjes en saucijzenbroodjes maken onder een verbod op uitzendkrachten. Waarom? Omdat er vlees in het broodje zit. Niet omdat bij die bakker structurele uitbuiting is vastgesteld. Niet omdat hij jarenlang regels heeft overtreden. Gewoon omdat hij gehakt verwerkt. Dat is toch geen serieus bestuur meer? En dan komt het mooiste. Als zo’n bakker straks zijn productie naar België, Duitsland, Polen of verder weg verplaatst, is het probleem voor Nederland blijkbaar opgelost. Daar kan vervolgens gewoon weer een uitzendkracht of arbeidsmigrant aan dezelfde productielijn staan. Misschien voor minder loon. Misschien onder slechtere omstandigheden. Misschien met minder toezicht. Maar hé, het gebeurt niet meer hier. Dus ons bordje is schoon. Dat is precies de hypocrisie van dit soort beleid. We zeggen dat we misstanden bestrijden, maar als dezelfde misstanden na onze maatregel honderd kilometer verderop plaatsvinden, kijken we de andere kant op. We hebben dan niets opgelost. We hebben het geëxporteerd. Het past in een breder patroon. Stikstofregels die bedrijven jarenlang in onzekerheid zetten. Plasticregels met toeslagen, uitzonderingen en administratieve rompslomp. Milieuzones waardoor een nog prima bedrijfsbus ineens een probleem wordt. Steeds weer hetzelfde. Het doel klinkt nobel, dus de maatregel mag blijkbaar alles kosten. Maar beleid moet niet worden beoordeeld op de bedoeling. Het moet worden beoordeeld op het resultaat. Wat schieten we ermee op als productie verdwijnt, banen verdwijnen, extra vrachtwagens de grens over rijden en hetzelfde broodje daarna gewoon weer in de Nederlandse supermarkt ligt? Helemaal niets. Behalve een keurige Nederlandse statistiek. Pak bedrijven aan die werknemers uitbuiten. Geef boetes die pijn doen. Trek vergunningen in. Sluit bedrijven als het structureel misgaat. Maar behandel niet iedere ondernemer als verdachte omdat hij toevallig binnen een Haagse definitie valt. En als de misstand na onze maatregel gewoon in het buitenland doorgaat, moeten we vooral niet doen alsof we haar hebben opgelost. Dan hebben we alleen geregeld dat we haar zelf niet meer hoeven te zien. #Nederland #arbeidsmigranten #beleid

Nederland heeft een premier nodig, geen internationale D66-influencer. Ga een keer aan het werk, zou ik zeggen. Want ook zwarte mensen, moslims, gays en mannen-met-een-piemel-die-eigenlijk-een-vagina-hadden-gewild hebben niets aan een ijdeltuit die aan symboolpolitiek doet; ook zij zitten te wachten op een woning, betaalbare zorg en arbeid dat loont zonder afbraak van de sociale zekerheid. Waar liggen uw prioriteiten, @MinPres? #KabinetJetten #Nederland #Politiek #SocialeZekerheid

The situation of a Syrian applicant who was rejected by the Central Bureau of Driving Licenses due to his non-traditional Dutch name, but was invited for an interview under a fictitious Dutch name, led to an investigation by the Netherlands Institute for Human Rights, which suspected that there was discrimination based on race. (translated)

Student organizations warn of a drastic decrease in applications for management positions, as financial pressure and study stress prevent students from gaining these valuable experiences, which has negative consequences for both their mental health and their future productivity in the workforce. (translated)

Dit is de schaduwmacht van Nederland: oud-politici, lobbyisten, adviesbureaus, bedrijven en media die via onzichtbare dwarsverbanden beleid beïnvloeden. Ze hoeven het nauwelijks nog te verbergen, omdat ze weten dat ze ermee wegkomen. Waarom wil Dijkhoff weilanden volzetten met prefabwoningen? Omdat hij dat werkelijk de beste oplossing voor Nederland vindt? Of omdat een klant van hem daar geld aan kan verdienen? En welke rol spelen zulke verborgen belangen bij politieke beslissingen over arbeidsmigratie, woningbouw, stikstof en landbouwgrond? https://t.co/HbckPtNWe4 #Schaduwmacht #Politiek #Lobbying

Een ochtendcolumn Er is een politieke stroming die weliswaar steeds kleiner wordt, maar Nederland nog altijd in een houdgreep houdt. Het NOS-artikel over de vastgelopen begrotingsonderhandelingen laat zien hoe dat werkt. Er moet een begroting worden gemaakt. Er moet dus ergens minder worden uitgegeven of meer geld worden opgehaald. Meteen verschijnt de tegenstelling uit de vorige eeuw, gewone mensen, krijgen de rekening gepresenteerd, terwijl het kabinet zich druk zou maken om miljonairs. Kijk naar wie de rekening werkelijk betaalt en dat verhaal wordt lastig vol te houden. De onderste helft van de inkomensverdeling ontvangt gemiddeld meer van de overheid dan via belastingen en premies wordt betaald. Vanaf ongeveer het midden draait dat om. Van de netto bijdragen van de bovenste helft kwam in een CPB-analyse ruim de helft van de hoogste 10 procent. De hoogste 20 procent betaalde samen ongeveer driekwart. De geldstroom is vrij duidelijk. Een relatief kleine groep betaalt het grootste deel van de rekening waarmee Nederland inkomen en voorzieningen herverdeelt. In de politiek wordt het precies andersom verteld. Minder uitgeven betekent dat gewone mensen de rekening krijgen. Meer ophalen bij de groep die netto al het meeste betaalt heet eerlijk verdelen. Zo krijgt iedere uitgave een groep die er recht op heeft, terwijl voor de rekening steeds naar dezelfde kant wordt gekeken. Daar loopt het bestuur op vast. Iedere bezuiniging wordt afbraak. Iedere beperking wordt verlies. En zodra inkomsten en uitgaven niet meer bij elkaar passen, moet opnieuw meer geld worden opgehaald. Het probleem zit dieper. Deze politiek houdt zich vrijwel uitsluitend bezig met het verdelen van wat Nederland heeft en nauwelijks met de vraag hoe Nederland meer kan verdienen. Terwijl daar de gezamenlijke opdracht ligt. Zonder groei van productiviteit, bedrijven, investeringen en inkomens valt er uiteindelijk ook minder te verdelen. Juist daar zouden politiek verschillende partijen elkaar nu moeten kunnen vinden. Niet tegenover elkaar uitrekenen wie de rekening krijgt, maar samen werken aan het verdienvermogen waarop de hele verzorgingsstaat rust. Een sterke economie is geen belang van miljonairs. Iedereen die afhankelijk is van onderwijs, zorg, sociale zekerheid of een uitkering heeft belang bij dezelfde sterke financiële basis. Dat maakt de huidige impasse zo tekenend. Een minderheidskabinet biedt de oppositie uitzonderlijk veel ruimte om beleid af te dwingen en meters te maken. Die kans verdwijnt zodra ieder begrotingsdebat opnieuw wordt teruggebracht tot wie iets moet inleveren en bij wie nog iets te halen valt. Nederland bestaat allang niet meer uit arbeiders aan de ene kant en kapitalisten aan de andere. Werknemers hebben huizen en pensioenvermogen, ondernemers werken zelf mee in hun bedrijf en miljoenen Nederlanders bouwen gedurende hun werkzame leven vermogen op. De politiek zit muurvast in een tegenstelling die voor de meeste mensen allang niet meer bestaat. Zolang de politiek vooral verdeelt wat er is, in plaats van samen te vergroten wat er te verdelen valt, wordt ook de verzorgingsstaat steeds moeilijker te financieren. 'Muurvast', 'rommeltje' en 'kleurloos': steun voor begroting kabinet nog steeds ver weg https://t.co/ButKDSGVgq #Politiek #Economie #Begroting

The controversial Chinese online store Shein will go public in Hong Kong on September 1, hoping to raise 1.5 billion euros to boost its growth, despite previous setbacks in attempts to go public in the US and the UK and concerns about labor conditions and environmental impacts. (translated)

This article argues that although companies can outsource and automate customer contact for greater efficiency, the responsibility for the employees who handle these contacts should not be shifted to external service providers, as they are crucial for the customer experience and often have worse working conditions. (translated)

Begrijp je inmiddels @Eerdmans dat je precies de verkeerden hebt geraadpleegd? “We hebben ons hierover grondig laten informeren door pensioenexperts, fondsbestuurders, sociale partners en JA21-leden die actief zijn bij de Algemene Pensioen Groep (APG), de grootste pensioenuitvoerder van Nederland. Ook de Pensioenfederatie, de Raad van State, PwC en de Stichting van de Arbeid luidden de noodklok” @JuisteAntwoord https://t.co/jjwMewYUxI #Pensioen #Nederland #APG