Search

Als ik het goed begrijp, zijn er twee beroepsgroepen totaal onaantastbaar: topambtenaren op ministeries en parlementair journalisten. En laten dat nou juist de twee beroepsgroepen zijn die de politiek (de publieke opinie, en dús het stemgedrag en dús de uiktkomst van verkiezingen) op hun eigen heimelijke en subtiele wijze zó sterk beïnvloeden, dat het echt bizár is dat zij nooit ter verantwoording geroepen (kunnen/mogen) worden. Hoe gebeurt de kwaliteits- en integriteitscontrole bij hogere ambtenaren en op politieke redacties? In hoeverre is er per definitie altijd sprake van de slager die z'n eigen (zelfgekozen) vlees keurt? En dan denk ik met name aan de Raad voor de Journalistiek: wie controleert de samenstelling van die raad? Wie bepaalt of daar genoeg politieke diversiteit is om zuiver te kunnen blijven in hun oordeel? Hoe betrouwbaar is het 'zelfregulerend' vermogen binnen de journalistiek? En als blijkt dat het controlemechanisme bij zowel ambtenaren als journalisten niet voldoet: wie is dan eigenlijk bij machte om die kwaliteitscontrole te hervormen? Voor de journalistiek is dat in ieder geval niet de politiek, want 'persvrijheid'. Zelfs bij wet vastleggen dat er verplichte externe kwaliteitscontrole moet komen, lijkt niet mogelijk. En topambtenaren? Als het ergens niet helemaal lekker loopt, mogen ze alsnog blijven zitten of krijgen ze gewoon weer elders een andere topfunctie. Het wordt tijd dat Nederland gaat inzien op hoeveel manieren hun stemgedrag wordt beïnvloed en wie er daadwerkelijk allemaal de touwtjes in handen hebben. Waarom zijn er geen onderzoeksjournalisten die dit helemaal tot op de bodem uitzoeken? Bestaan er geen totaal onafhankelijke parlementaire onderzoeksjournalisten? Of zijn er wel onderzoeksjournalisten die dit graag zouden willen maar daar geen middelen voor hebben? Zo ja, kom ik graag met die journalisten in contact en dan zet ik alles op alles om ze te helpen, al was het maar via mijn bereik op X en evt. crowdfunding als geld het probleem zou zijn. Zo'n onderzoek is namelijk goud waard! #Journalistiek #Ambtenaren #Politiek #Journalistiek #Politiek #Integriteit

Nieuws van de Dag en de illusie van het spontane gesprek Gisteren keek ik naar Nieuws van de Dag en pas later drong volledig tot me door wat mij zo tegenstond aan die uitzending over de boeren. Het ging niet om één domme uitspraak van Lale Gül, Raymond Mens of iemand anders aan tafel. Het ging om de manier waarop vrijwel het hele blok dezelfde richting uit werd opgebouwd. De kijker moest het gevoel krijgen naar een spontaan gesprek over de actualiteit te kijken, terwijl de boeren stap voor stap werden gekoppeld aan gevaar, slachtoffers, historische grensoverschrijding en uiteindelijk zelfs aan de gedachte dat het misschien helemaal niet zo erg is wanneer Nederland minder boeren krijgt. Kijk gewoon naar de opeenvolging. Er is een dodelijk verkeersongeluk rond een boerenactie en vrijwel onmiddellijk verschuift het gesprek naar de verantwoordelijkheid van de boeren. Vervolgens komt de davidster met de B voorbij en Lale Gül trekt direct de Holocaust erbij. Niet veel later vraagt diezelfde Lale of het eigenlijk wel zo’n ramp is wanneer Nederland minder boeren krijgt. Thomas van Groningen levert de voorzetten waarmee het gesprek voortdurend binnen datzelfde kader blijft en Raymond Mens sluit zich vervolgens aan bij de harde lijn van Rob Jetten over boeren op de snelweg. Ieder fragment afzonderlijk kun je wegzetten als “gewoon een mening”. Maar zet ze achter elkaar en je krijgt een heel ander product: boeren worden gevaarlijk, onverantwoordelijk, historisch verdacht en uiteindelijk misschien zelfs overbodig gemaakt. En hier moeten we ophouden naïef te doen over hoe talkshows werken. Dit zijn geen cafés waar toevallig vier mensen binnenlopen en ter plekke ontdekken wat ze ergens van vinden. De uitzending is voorbereid, onderwerpen zijn geselecteerd, invalshoeken zijn besproken, beelden liggen klaar, vragen zijn voorbereid, gasten zijn voorgesproken en opiniemakers weten waarvoor ze komen. Presentatoren werken met een draaiboek en de regie kan tijdens de uitzending onmiddellijk bijsturen. Maar zelfs dat is nog maar de zichtbare laag. Sinds corona weten we hoe omvangrijk narratief beheer vanuit instituties kan worden georganiseerd. Overheidscommunicatie, crisiscommunicatie, ministeries, woordvoerders, deskundigen, gedragscommunicatie en media functioneren niet in volledig gescheiden universums. Boodschappen worden voorbereid, lijnen worden afgestemd, kernboodschappen worden bepaald en media weten ruim vóór de uitzending welke onderwerpen en politieke boodschappen die dag centraal staan. Hoe ver zulke lijnen vervolgens via redacties, voorgesprekken, briefingdocumenten en talkingpoints doorwerken tot presentatoren, deskundigen en opiniemakers is van buitenaf nauwelijks volledig zichtbaar. Ik kan niet bewijzen dat iemand ’s middags letterlijk een mail van de NCTV of AIVD ontvangt met drie zinnen die ’s avonds moeten worden uitgesproken. Maar na corona vind ik het minstens zo naïef om te geloven dat dezelfde formuleringen, dezelfde morele kaders en dezelfde gewenste conclusies avond na avond volledig spontaan en onafhankelijk aan verschillende talkshowtafels ontstaan. De interessantste vorm van sturing is bovendien helemaal niet een geheim briefje waarop exact staat wat iemand moet zeggen. Het is veel efficiënter om mensen te gebruiken van wie je vooraf al weet welke richting hun morele kompas bijna automatisch uitslaat. En daar vind ik Lale Gül bijzonder interessant. Bij haar lijkt virtue signalling inmiddels bijna een vakdiscipline geworden. Of het nu over islam, corona, vaccinaties, Israël of nu de boeren gaat: ze weet opvallend vaak precies de meest institutioneel veilige, moralistisch maximale positie te vinden en die vervolgens te presenteren alsof ze zojuist op eigen kracht een bijzonder moedige gedachte heeft ontdekt. Tijdens corona was uitgesproken vaccinatie-enthousiasme de deugdzame positie. Bij islam krijgt ze ruimte wanneer een scherpe beschuldiging richting moslims gewenst is. Bij Israël staat ze zeer herkenbaar in het debat. En nu boeren politiek onder druk staan, zit zij daar precies op het juiste moment om de Holocaust erbij te halen en vervolgens hardop te vragen of Nederland eigenlijk wel zoveel boeren nodig heeft. Ik neem Lale zo nadrukkelijk als voorbeeld omdat het mechanisme bij haar bijna schaamteloos zichtbaar wordt, maar zij is slechts een extreem herkenbare variant van een veel breder televisiemodel. Ook andere vaste zogenaamde ‘opiniemakers’ weten dat het televisiecircuit snelheid, stelligheid, morele verontwaardiging en herkenbare positionering beloont. Dat levert clips, bereik, uitnodigingen en uiteindelijk marktwaarde op. Virtue signalling is daarmee niet alleen ideologie, maar ook een verdienmodel. De doelgroep kan wisselen, gisteren ongevaccineerden, vandaag boeren, morgen weer een andere politiek verdachte groep, maar de morele pose blijft. En precies die voorspelbaarheid maakt zulke figuren bruikbaar voor het format. De kijker denkt vervolgens: “Lale vindt dit.” Maar de redactie koopt geen verrassing in. Ze koopt een bekend type reactie, een herkenbaar moreel frame en televisie waarvan vooraf duidelijk is welke richting het gesprek ermee op kan. Daar begint narratief beheer: niet noodzakelijk bij een letterlijk uitgeschreven script, maar al bij de selectie van mensen van wie je weet welk soort oordeel, verontwaardiging en legitimatie ze zullen leveren. En precies daar begint narratief beheer. Niet bij één grote leugen, maar bij selectie. Wie zit er aan tafel? Welke gebeurtenis wordt groot gemaakt? Welke associatie wordt onmiddellijk toegevoegd? Wie krijgt het morele gezag? Welke vragen worden eindeloos uitgemolken en welke vragen worden überhaupt niet gesteld? Want kijk naar wat gisteren niet centraal stond. Bij het verkeersongeluk had je uitgebreid kunnen bespreken wat feitelijk al bekend was over de toedracht voordat een hele protestbeweging morele schuld kreeg toegeschoven. Bij de boerenster had je naast de verontwaardiging ook boeren zelf kunnen vragen welk politiek punt zij met dat symbool probeerden te maken. En zodra Lale vraagt of minder boeren wel zo erg is, hoort daar onmiddellijk de veel grotere vraag tegenover te staan: wie produceert straks ons voedsel, wie krijgt de grond, hoe afhankelijk willen we worden van import en welke bedrijven profiteren van een steeds verder geïndustrialiseerde en technologiseerde voedselketen? Maar juist die vragen verstoren het frame. En dat is precies waarom framing zo krachtig is. Je hoeft helemaal niet te liegen. Je kunt uitsluitend ware feiten gebruiken en toch een misleidend totaalbeeld produceren. Je maakt het ene feit enorm, het andere klein, plaatst twee gebeurtenissen bewust naast elkaar, nodigt drie mensen uit die ongeveer dezelfde morele richting vertegenwoordigen en laat één kritische context weg. Vervolgens hoef je de kijker niet eens meer te vertellen wat hij moet denken. Hij maakt de laatste stap zelf. Tijdens corona zagen we hoe effectief dat kan zijn. Dag na dag dezelfde morele categorieën, dezelfde institutioneel geaccepteerde deskundigen, dezelfde angsten, dezelfde oplossingen en dezelfde sociale labels voor afwijkende geluiden. De kracht van dat systeem zat er niet in dat letterlijk niemand iets anders mocht zeggen. Eén kader werd simpelweg zo dominant dat alles daarbuiten automatisch verdacht, onverantwoordelijk of krankzinnig begon te klinken. Nu zie ik hetzelfde mechanisme terug bij de boeren, alleen herkennen veel meer mensen het inmiddels. Daarom vind ik de uitzending van Nieuws van de Dag van gisteren niet gewoon “een talkshow waar ik het niet mee eens was”. Ik vind het een voorbeeld van iets veel fundamentelers: hoe een redactie een politieke en morele werkelijkheid kan construeren terwijl ze de vorm van een spontaan gesprek behoudt. Dat is ook waarom ik tegenwoordig bij een talkshow niet alleen meer luister naar wat er wordt gezegd. Ik kijk vooral naar wat er vóór de eerste zin al is besloten. Waarom zit juist deze persoon daar? Waarom wordt juist dit incident gekozen? Waarom volgt na gebeurtenis A onmiddellijk onderwerp B? Wie levert de emotionele verontwaardiging? Wie levert de rationeel klinkende bevestiging? Welke vraag wordt niet gesteld? Welke conclusie blijft uiteindelijk in het hoofd van de kijker hangen zonder dat iemand haar rechtstreeks heeft hoeven uitspreken? En misschien nog belangrijker: wie profiteert van die conclusie? Welk beleid wordt er gemakkelijker door te verkopen? Welk economisch of politiek belang wordt ermee gediend? Welke agenda krijgt meer ruimte wanneer één groep eerst moreel verdacht is gemaakt? Want framing staat zelden volledig op zichzelf. Zodra een bepaald beeld van de werkelijkheid dominant wordt, worden bepaalde beleidskeuzes vanzelf logischer en andere ineens ondenkbaar. Wie boeren eerst neerzet als gevaarlijk, achterhaald, egoïstisch of zelfs moreel verdacht, heeft de helft van het politieke werk al gedaan voordat beleid dat tot minder boeren leidt überhaupt aan de kijker hoeft te worden verkocht. Daar zit de manipulatie. Niet noodzakelijk in één aantoonbare leugen, maar in het construeren van een context waarin de gewenste conclusie eruitziet alsof hij spontaan uit de werkelijkheid zelf is ontstaan. En dat is precies wat gisteren met de boeren gebeurde. Ze werden niet alleen besproken. Ze werden geframed. Niet toevallig door één ongelukkige uitspraak, maar door de volledige architectuur van het gesprek. Wie dat mechanisme eenmaal herkent, kijkt nooit meer hetzelfde naar een talkshow. #Praatprogramma's #MediaFraming #Politiek

Shell steekt winst uit verkoop gesubsidieerde wind- en zonneparken in eigen zak Ja, u leest het goed. Shell trekt de stekker uit zijn Europese wind- en zonneparken. Het concern verkoopt zijn volledige onshoreportefeuille aan TotalEnergies, dat vervolgens een belang van 50 procent in een deel van de projecten doorverkoopt aan de Amerikaanse private-equityreus KKR. In Nederland gaat het om ongeveer 254 MW aan vermogen: de parken in Emmen (Pottendijk), Terneuzen (Koegorspolder en Sas van Gent), Moerdijk en Heerenveen. Projecten die jarenlang met forse SDE-subsidies tot stand zijn gekomen. Die subsidies deden precies waarvoor ze bedoeld waren: het investeringsrisico voor Shell grotendeels wegnemen. De overheid vulde het verschil aan tussen de kostprijs van duurzame elektriciteit en de marktprijs. Daardoor kon Shell deze projecten met een zeer beperkt financieel risico ontwikkelen en bouwen. Nu de windturbines en zonnepanelen eenmaal draaien, stapt het bedrijf uit de markt, incasseert de verkoopwinst en belandt de fysieke infrastructuur in buitenlandse handen. De Nederlandse overheid blijft ondertussen de afgesproken subsidies gewoon uitkeren, alleen voortaan aan TotalEnergies en KKR. De contracten bevatten geen clausule die daar iets tegenover stelt. De Rijksdienst voor Ondernemend Nederland hanteert geen clawback-clausule, geen verplichte winstdeling en geen beperkingen voor een nieuwe buitenlandse eigenaar. Ja, u leest het goed: infrastructuur die met publiek geld is gebouwd, kan met winst worden verkocht zonder dat de belastingbetaler daar ook maar iets van terugziet. Publiek geld fungeert zo als gratis geldboom. De belastingbetaler draagt het risico, het bedrijfsleven incasseert de meerwaarde en de infrastructuur verdwijnt over de grens. Lokale gemeenschappen blijven achter met de windmolens en zonneweides als permanente horizonvervuiling, terwijl de financiële opbrengsten naar buitenlandse investeerders vloeien. De overheid, die de royale subsidies verstrekte, staat met lege handen. Het contrast met Shells fiscale positie in Nederland maakt dit nog wranger. Dankzij fiscale constructies en afschrijvingen betaalt het concern hier al jarenlang relatief weinig vennootschapsbelasting. Tegelijkertijd werden investeringen ondersteund met staatssteun, waardoor de risico's grotendeels door de overheid werden afgedekt. De verhouding is daarmee opvallend eenzijdig: de staat neemt het risico, Shell maximaliseert het rendement en de uiteindelijke verkoopwinst verdwijnt via internationale bedrijfsstructuren uit Nederland. Waarom dit systeem zo is ingericht, en met medeweten van welke ambtenaren en ministeries, is mij volstrekt onduidelijk. Hier ligt een uitgelezen kans voor de minister van Financiën. Het begrotingstekort is structureel, de energietransitie kost miljarden en Den Haag zoekt voortdurend naar extra inkomsten. Is het dan niet logisch om bij toekomstige SDE-beschikkingen, en waar juridisch mogelijk ook bij bestaande regelingen, een terugbetalingsverplichting op te nemen bij verkoop? Wie een met publiek geld gesubsidieerd energieproject met winst verkoopt, betaalt een deel van de ontvangen subsidie terug. Niet als straf, maar als logische voorwaarde: wie het risico niet droeg, kan ook niet de volledige verkoopwinst opeisen tenslotte. Begrijp mij goed: dit is geen anti-ondernemersmaatregel. Dit is simpelweg gezond rentmeesterschap. Publiek geld is bedoeld om de energietransitie te versnellen, niet om een risicoloze springplank te vormen voor internationale investeerders die bij verkoop de volledige winst incasseren. Shell is immers geen nutsbedrijf met een publieke taak, maar een beursgenoteerde onderneming die investeert waar het rendement het hoogst is. Kennelijk leveren olie, gas en de handel daarin momenteel meer op dan het exploiteren van wind- en zonneparken. De Nederlandse politiek heeft Shell jarenlang behandeld als een onmisbare partner in de energietransitie. Die illusie is inmiddels definitief doorgeprikt. Zodra de projecten volwassen zijn en de verkoopwinst lonkt, vertrekt Shell en blijft de overheid met lege handen achter. Als de politiek werkelijk de overheidsfinanciën op orde wil brengen, is het niet meer dan redelijk dat de staat niet alleen de risico's deelt, maar ook meedeelt in de successen die met belastinggeld mogelijk zijn gemaakt. Anders blijft de Nederlandse belastingbetaler keer op keer de rekening betalen, terwijl de winst in het buitenland belandt. De vraag is dan ook niet of dit systeem scheef is, maar of @Minister_FIN bereid is het eindelijk recht te trekken? #Energietransitie #Duurzaam #Shell

Ministries, water authorities, drinking water companies, and the Rijkswaterstaat are meeting in The Hague due to the serious situation with low water levels, discussing measures such as restricting shipping routes and banning the pumping of water from ditches to prevent irreversible damage. (translated)

Column: gehoorzaam naar de ondergang Max von Kreyfelt Dat het in Nederland misgaat is duidelijk. Geen enkel land is immuun voor slecht bestuur. Dat gebeurt. Het merkwaardige is dat vrijwel iedereen ziet dát het misgaat en vervolgens keurig een nummertje trekt bij hetzelfde loket dat de ellende heeft veroorzaakt. De winkelstraten lopen leeg. Familiebedrijven verdwijnen. Cafés sluiten. Bakkers stoppen. Slagers leveren de sleutel in. Ondernemers die jarenlang belasting betaalden, werk creëerden en buurten overeind hielden, worden behandeld alsof zij een verdachte organisatie leiden. Voor iedere vergunning een formulier. Voor ieder formulier een controle. Voor iedere controle een inspectie. Voor iedere inspectie een boete. En als de overheid echt tevreden is, volgt er nog een nieuwe regel om te voorkomen dat je ooit nog aan ondernemen toekomt. Ondertussen groeit de overheid onverstoorbaar verder. Meer ministeries. Meer toezichthouders. Meer beleidsadviseurs. Meer communicatieafdelingen die met een ernstige blik uitleggen dat jouw faillissement eigenlijk een veelbelovende stap is binnen een noodzakelijke transitie. Het is een wonderlijke economie. De mensen die het geld verdienen worden steeds zwaarder belast, terwijl degenen die het uitgeven zichzelf ieder jaar promotie geven. En toch is dat niet het meest fascinerende. Dat zijn wij zelf. Wij mopperen aan de keukentafel. We zien onze energierekening stijgen, onze boodschappen duurder worden en onze kinderen ontdekken dat een koopwoning inmiddels ongeveer net zo bereikbaar is als een villa op de maan. We zien ondernemers vertrekken, boeren verdwijnen en complete winkelstraten veranderen in een decor van leegstand. En daarna… …betalen we gewoon weer. Alsof gehoorzaamheid een natuurwet is. Alsof vrijheid een abonnement is dat door de overheid wordt verstrekt. Een overheid bezit geen eigen geld. Geen eigen economie. Geen eigen welvaart. Zij leeft uitsluitend van mensen die produceren. Wanneer die mensen verdwijnen, blijft uiteindelijk alleen een overheid over die belasting wil heffen op een economie die zij zelf heeft uitgehold. Misschien is dat wel de reden waarom steeds meer ondernemers hun toekomst elders zoeken. En misschien zegt het iets dat ook prins Bernhard inmiddels al zijn Nederlandse bezittingen en ondernemingen heeft verkocht. Je kunt daar van alles van vinden, maar het blijft een opvallend signaal wanneer zelfs mensen met alle mogelijkheden hun kapitaal liever buiten Nederland laten renderen. De vraag is dus niet hoe lang ondernemers dit nog volhouden. De vraag is waarom zij het überhaupt nog accepteren. Waarom organiseert het midden- en kleinbedrijf zich niet massaal? Waarom gaan niet honderdduizenden ondernemers één dag op slot? Niet om het land plat te leggen, maar om duidelijk te maken wie het land daadwerkelijk draaiende houdt. Niet uit woede. Maar uit zelfrespect. Want een overheid die haar ondernemers behandelt als verdachten, haar boeren als vervuilers, haar burgers als risicofactoren en haar belastingbetalers als een onuitputtelijke pinautomaat, is vergeten waarvoor zij ooit is opgericht. Dat is wel de grootste illusie van onze tijd. Dat de overheid denkt dat zij de samenleving draagt. Terwijl het altijd precies andersom is geweest. En zodra voldoende mensen zich dat weer herinneren, verandert de geschiedenis meestal sneller dan een ministerie een commissie kan instellen. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Nederland #ondernemen #vrijheid

De @VVD-ministers @ministerVWS Hermans, @Minister_FIN @eelcoheinen en @ThierryAartsen van @MinisterWenP besturen allen een ministerie dat toegang heeft tot CBS-microdata. Ik zou onder één van deze ministeries met een nulurencontract mijn onderzoek uit kunnen voeren. Migratie is immers een speerpunt van de VVD onder leiding van @DilanYesilgoz. #Onderzoek #Migratie #VVD

Column: De Haagse Ziekten Max von Kreyfelt Er is goed nieuws uit de medische wereld. Na jarenlang onderzoek hebben artsen eindelijk vastgesteld waarom zoveel beleidsmakers, bestuurders en opiniemakers zich zo opvallend hetzelfde gedragen. Het blijkt geen ideologie te zijn. Geen opleiding. Zelfs geen karakter. Het is een ziekte. Sterker nog: een complete verzameling zeldzame aandoeningen die vrijwel uitsluitend voorkomen tussen het Binnenhof, de ministeries, bestuurskamers, universiteiten, redactielokalen en Hilversum. De bekendste is Consensusitis. De patiënt is ervan overtuigd volledig zelfstandig te denken, maar produceert opvallend vaak exact dezelfde mening als alle andere patiënten. Besmetting vindt meestal plaats tijdens netwerkborrels, conferenties of talkshows. Daarna volgt vaak Machtsmyopie. Hoe hoger de functie, hoe kleiner de burger lijkt. Uiteindelijk verdwijnen complete bevolkingsgroepen uit het gezichtsveld. Alleen collega-bestuurders blijven nog scherp zichtbaar. Een gevorderd stadium leidt tot Narratiefitis. De patiënt ontwikkelt een allergische reactie op feiten die niet passen binnen het officiële verhaal. Bij blootstelling aan afwijkende informatie ontstaat onmiddellijk Factcheckfobie gevolgd door acute Dissidentenallergie. Sommigen ontwikkelen Framingitis. Iedere criticus verandert vanzelf in extremist, populist, complotdenker of gevaar voor de democratie. Het opmerkelijke is dat de diagnose altijd bij de ander wordt gesteld. Ook Morele Hoogteziekte komt veel voor. De patiënt kijkt permanent neer op de samenleving en ervaart dat als een verheven uitzicht. Na enkele jaren ontstaat meestal Pluchekoorts. Loslaten van functies wordt vrijwel onmogelijk. Het lichaam ontwikkelt een natuurlijke afweer tegen vertrekpremies, verkiezingsuitslagen en democratische wisselingen. In ernstige gevallen volgt Carrouselitis: de patiënt verdwijnt uit de ene topfunctie om enkele weken later vanzelf weer op te duiken in een andere. Vrijwel iedere Haagse bestuurder lijdt bovendien aan Ministeriële Amnesie. Besluiten verdwijnen uit het geheugen zodra een parlementaire enquête begint. Artsen spreken inmiddels van de Ruttiaanse variant. Buiten Nederland komt deze nauwelijks voor. Andere veelvoorkomende aandoeningen zijn Vergaderitis, Rapportverslaving, Lobbylupus, Persberichtsyndroom, PR-psoriasis, Bureaucratose, Regeltjesdwang, Controlecompulsie, Veiligheidsobsessie en Toezichtdwang. De patiënt gelooft oprecht dat ieder maatschappelijk probleem oplosbaar is met een extra commissie, een protocol of een toezichthouder. In het laatste stadium openbaren zich Transparantie-intolerantie, Woo-allergie, Integriteitseczeem, Reputatiepaniek en Verantwoordelijkheidsallergie. Dan weet iedereen dat er iets mis is gegaan, behalve degene die ervoor verantwoordelijk was. De ernstigste complicatie heet echter Democratische Immunodeficiëntie. Dat is het moment waarop een bestuurslaag niet langer weerstand opbouwt tegen kritiek, maar tegen burgers. Gelukkig bestaat er een eenvoudige behandeling. Een half jaar buiten de Haagse kaasstolp. Zonder dienstauto. Zonder woordvoerder. Zonder beleidsnota. Gewoon tussen de mensen wier leven zij zeggen te verbeteren. De prognose is voorzichtig optimistisch. Al waarschuwen artsen dat sommige patiënten na enkele dagen alweer hevige aanvallen van Consensusitis krijgen zodra zij de eerste vergaderzaal binnenlopen. In Den Haag noemt men dat geen terugval. Daar heet het: goed bestuur. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #politiek #gezondheid #maatschappij

Het was wel eens anders (toen ik nog voorzitter was van belangenorganisaties) maar al het LHBTIQA+-nieuws bereikt mij tegenwoordig laat. Zat net de @BrussenVeelo in te halen van afgelopen vrijdag en even het volgende: Er schijnt dus een Pride anti-Israël-protest te zijn deze zaterdag 25 juli, “No Pride in Genocide”. Even los van die niet-bestaande genocide (you utter dumb fucks) dat protest gaat er oa over dat het homohuwelijk niet zou bestaan in Israël. Ik ben geneigd mijn Israëlische identiteitskaart te uploaden, maar dan zou ik mezelf doxen. Laat het volstaan: ik ben Israëlisch staatsburger geworden nadat ik trouwde met mijn man, een Israëlische man. Ons huwelijk is ingeschreven in Israël. En daarna heb ik er gewoond, samen met die man. En zijn we zelfs vaders geworden. En voordat je zegt: maar in Israël zelf had je niet kunnen trouwen… dat klopt. Een burgerlijk huwelijk is sowieso niet mogelijk in Israël. Daarom is het gros van onze heterovrienden in Tel Aviv ook buiten Israël getrouwd “voor de wet”. Ik ben op een maandagochtend getrouwd op het stadhuis van Breda. Dat was gratis, that’s how I roll 😉 Roderick Veelo heeft er ook gelijk in dat dit wellicht zal veranderen na de verkiezingen eind oktober (oppositiepartijen pleiten al jaren voor invoering van het burgerlijk huwelijk, ook voor paren van gelijk geslacht). De haat richting Israël is inmiddels echter zo groot dat activistische, narcistische domoren, ook in de homogemeenschap (hoewel zij zich dan weer veelal queer noemen, zie mijn recente substack), zich op het modieuze thema richten. Terwijl ik hier in het vrijzinnige Tel Aviv met mijn man en onze kinderen net pizza heb weggewerkt (we zijn hier even terug, op vakantie), wil ik even kwijt: fuck off LHBT Nederland. De afgelopen drie jaar waren hel voor Joodse homo’s, lesbiennes en biseksuelen. De medeplichtigheid van belangenorganisaties aan de stroom haat zal ik hen nooit vergeven. Het veld waarvoor ik jarenlang achter de schermen knokte, om wetgeving en beleid te bewerkstelligen, door te spreken met Kamerleden en ministeries, liet mijn gezin in de steek. Mede daarom verkast precies over een maand mijn gezin. De emancipatiebeweging in Nederland heeft mensen in de steek gelaten. En niet alleen homo’s en Joden. Ook vrouwen. Ook andere minderheden. Ik heb de afgelopen maanden besloten het roer om te gooien en op de bres te springen voor een terugkeer naar de emancipatiebeweging zoals die ooit is bedoeld. More to come. Zo klaar met deze verkrachters van de bevrijding #LHBT #Emancipatie #Israël

Waarom de Nederlandse overheid dringend op dieet moet? Soms lees je een CBS-rapport en denk je: dit is geen statistiek, als een arts dit leest geeft hij direct dringend medisch advies: u heeft last van vraatzucht, u moet op dieet. In 2025 gaf de overheid namelijk maar liefst 529-miljard euro uit, 32-miljard meer dan het jaar ervoor. De inkomsten bedroegen 510-miljard, met als resultaat een tekort van 19-miljard euro, 1.6 procent van het bbp, meer dan dubbel zo hoog als in 2024. Ondertussen bereikte de staatsschuld de som van maar liefst 524-miljard euro, 44.4 procent van het bbp (Bruto Binnenlands Product). Dat is per Nederlander 1800-euro extra schuld in één jaar. Personeelskosten bij de overheid stegen met maar liefst 7-miljard. Het aantal rijksambtenaren groeide door naar circa 160.000 fte. Overdrachten naar het buitenland explodeerden met bijna 40 procent naar 18-miljard. Dit is geen gezonde groei, dit is institutionele gulzigheid. Een overheid die structureel sneller groeit dan de economie die haar voedt, vreet letterlijk aan de fundamenten van onze welvaart. Een serieus dieet is daarom geen politieke keuze, maar een existentiële noodzaak. Zonder rigoureuze ingrepen, minder ministeries, minder overlappende diensten, minder subsidiecircussen, minder zendelingenwerk in Afrika en Oekraïne en minder beleidsambtenaren die nota’s schrijven over nota’s, gaat de staatsschuld onvermijdelijk richting de 50 procent van het bbp en hoger. Dan resten nog maar twee oplossingen: hogere lasten of snijden in essentiële voorzieningen. Beide zijn graadmeters voor maatschappelijk verval, en een overheid die structureel teveel geld uitgeeft. Toch blijft Den Haag schransen. Geen dieet, het regeerakkoord leest als een luxueus banket, met tientallen miljarden die niet ten gunste komen van die essentiële voorzieningen. Het CBS legt deze ongemakkelijke waarheid onbarmhartig bloot: een overheid die zichzelf blijft volstoppen terwijl burgers en bedrijven de rekening gepresenteerd krijgen. Dit is geen behoorlijk bestuur, dit is culinaire zelfmoord met belastinggeld. De weegschaal liegt niet. Stop deze vraatzucht, of de patiënt overleeft het niet. #Nederland #Overheid #Financiën

Judith Kuypers, recent benoemd als de eerste Nationaal Coördinator geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld in Nederland, moet een nationaal actieplan opzetten om slachtoffers van geweld sneller op te merken en de samenwerking tussen verschillende ministeries te verbeteren, maar haar mandaat blijft onduidelijk. #GeweldTegenVrouwen #HuiselijkGeweld #JudithKuypers

De stikstofwaanzin: boeren kapot voor een rekenmodel Wordt u er ook kotsmisselijk van hoe een ideologie verpakt wordt als onontkoombare natuurwetenschap? En ja, ik heb het uiteraard over de stikstofcrisis, een crisis waarvan de impact wordt gemeten met ambtelijke rekenmodellen die zo gevoelig zijn afgesteld dat een extra koe in de wei al een heel ernaast gelegen Natura-2000-gebied in acuut gevaar brengt. En maak u geen illusies, de echte natuur trekt zich niets aan van deze Haagse ambtenaren die navelstaren tot een kunst hebben verheven. Sterker nog, zo'n 80% van de natuur in Nederland heeft er nog nooit zo goed voorgestaan. En de boeren? Die innoveren al decennia lang met als resultaat steeds lagere emissies. Nederland is daarmee een absolute wereldspeler op het gebied van efficiënte en milieuvriendelijke voedselproductie. Maar dat telt niet in Den Haag. Want het gaat allang niet meer om wetenschap. Het gaat om ideologie. De boer moet kapot. Hij is de zondebok van de klimaatkerk, het obstakel voor de transitie naar een 'duurzaam' Nederland vol windmolens, zonneparken, data centers en importvoedsel. Kijk alleen maar naar de taal: boeren zijn 'emissiebronnen', hun bedrijven 'belasting voor de natuur'. Het doet akelig denken aan hoe vroeger, in de Soviet-Unie, zelfstandige boeren met wat eigen land en vee, werden neergezet als probleem: egoïstisch, inefficiënt, schadelijk. Eerst maak je het ze onmogelijk om rendabel te kunnen produceren met onhaalbare normen, daarna bied je 'vrijwillige' uitkoop aan. En als ze weigeren? Dan volgt de juridische verwurging via de Raad van State en activistische rechtszaken. De waanzin is compleet als je ziet hoe de rest van de samenleving ook op slot word gezet, als een stok achter de deur. Bouwprojecten, woningen, infrastructuur, het wordt allemaal in de wacht gezet en effectief as drukmiddel gebruikt om dit beleid af te dwingen. En de Nederlandse boer, die al generaties lang ons eten op tafel zet? Die boer moet wijken voor abstracte percentagepuntjes in rekenmodellen die elke aansluiting met de realiteit missen. Boeren zijn geen milieucriminelen. Ze zijn de hoeders van ons platteland, onze voedselzekerheid en een eeuwenoude cultuur nauw verboden met Nederland. Hun geplande ondergang is uitgezet in beleid: maak hun bestaansmodel juridisch onhoudbaar en noem dat vooruitgang. Met als uitdragers van deze ideologie de beleidsambtenaren bij de Ministeries van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur en Financiën. Met als pressiemiddel beleidsnota’s en in wet- en regelgeving gegoten stikstofnormen en NGO’s die dwingend mogen meebeslissen over de toekomst van deze boeren. Wordt het geen tijd dat dit land wakker schrikt? Zich realiseert dat deze laffe, ideologische Gutmenschpolitiek ons platteland verkwanselt op basis van falende rekenmodellen en klimaatfantasieën? Stop met het offeren van één van de pijlers van onze voedselvoorziening en economie op het altaar van Brussel en Den Haag. Want als we zo doorgaan, eten we straks geïmporteerde GMO soja uit Brazilië, aardappelen vol met pesticiden uit Tsjechië en verdwijnt de Nederlandse boer als cultuurhistorisch relikwie in de geschiedenisboeken. Dat, beste lezer, is geen crisis meer, dat is verraad aan ons eigen land en de generaties voor ons die het met bloed, zweet en tranen hebben opgebouwd. #stikstofcrisis #boeren #duurzaamheid

Het MKB, de motor van onze economie, kampt met enorme regeldruk. Het kabinet beloofde 500 regels te schrappen maar kwam niet verder dan 94. Brusselse regeldruk neemt toe. FVD wil het anders: een cultuuromslag in de ministeries en een streep door Europese regels d.m.v. een NEXIT. https://t.co/zEJGI8sqEx #MKB #regelgeving #NEXIT

Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) waarschuwt voor een opkomende polycrisis waarbij verschillende gezondheidsdreigingen, zoals klimaatverandering en desinformatie, elkaar kunnen versterken, en roept op tot intensievere samenwerking tussen ministeries en internationale organisaties om deze complexe problemen aan te pakken. #polycrisis #gezondheidsrisico's #samenwerking

Column: Conceptnota D66: Huisdiertransitie 2035 Max von Kreyfelt “Samen naar een inclusieve en klimaatbewuste mens-dierrelatie” Nederland telt inmiddels meer huisdieren dan kinderen. Dat vraagt om fundamentele keuzes. Want past het traditionele idee van “een eigen hond” nog wel binnen een moderne, duurzame en inclusieve samenleving? D66 denkt van niet. Daarom presenteert de partij: De Huisdiertransitie 2035. Een ambitieus stappenplan richting een eerlijkere relatie tussen mens, dier en klimaat. Van bezit naar gedeeld geluk Het klassieke huisdiermodel is gebaseerd op exclusief eigenaarschap. Dat is niet meer van deze tijd. Waarom zou één gezin permanent toegang hebben tot een golden retriever, terwijl andere huishoudens nauwelijks over emotionele huisdiercapaciteit beschikken? Daarom introduceert D66: De BuurtHond™ Een collectief gedeelde labradoodle die via een app rouleert tussen woningen. Op basis van: * woonoppervlak; * CO₂-score; * sociale inclusie-index; * en geregistreerde emotionele behoefte. Net als een deelauto. Maar dan met natte poten. Klimaatbewuste katten Katten blijken jaarlijks miljoenen vogels te doden. Dat is schadelijk voor biodiversiteit én voor het ecologische zelfbeeld van beleidsmakers die jarenlang vooral naar boeren hebben gewezen. Daarom komt D66 met: * een vrijwillig-verplichte kattenklok; * emissiearme kattenbakvulling; * een avondregeling voor buitenkatten; * en de landelijke bewustwordingscampagne: “Miauw Met Mate” Inclusieve voeding Veel huisdieren consumeren nog altijd vlees. Dat past niet binnen een toekomstbestendige samenleving waarin complete ministeries inmiddels draaien op kikkererwten, haver en morele superioriteit. Daarom stimuleert D66: * plantaardige hondenbrokken; * tofu-snacks voor fretten; * genderneutrale paardenkoekjes; * en CO₂-neutrale visvervangers voor aquariums. Experts verwachten dat een aanzienlijk deel van de honden hierdoor langdurig in verwarring raakt. Maar wel klimaatneutraal. De Hamsterheffing Hamsters lijken klein. Maar miljoenen kleine dieren samen veroorzaken een serieuze ecologische pootafdruk. Bovendien draaien veel hamsterwielen nog altijd op elektriciteit. Daarom wordt vanaf 2030 een progressieve hamsterheffing ingevoerd: * eerste hamster vrij; * tweede hamster luxetarief; * derde hamster automatische melding bij de gemeente. Emotionele monitoring Steeds meer huisdieren ervaren stress door klimaatverandering, maatschappelijke polarisatie en verkeerde woordkeuze van buurtbewoners. Daarom opent D66 het: Nationaal Expertisecentrum voor Eco-Sensitieve Gezelschapsdieren Hier kunnen konijnen, cavia’s en labradoodles terecht voor begeleiding bij eco-angst en emotionele klimaatbelasting. Slotvisie D66 begrijpt dat verandering gevoelig liggen. Daarom blijft de partij luisteren naar signalen uit de samenleving. Via een digitaal burgerpanel. Dat uiteraard verplicht wordt. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #D66 #Huisdiertransitie #Duurzaamheid

Lees, kijk en luister. 'De ecolobby hervat met het kabinet-Jetten de stikstofcampagne om Nederland in haar greep te krijgen.' De inzet: wie is er baas over de grond in Nederland? De Jettens en de Jamies (bestuurskundige D66'ers) weten het wel: zij, samen met de ecolobby van de wensnatuur plus de ambtenaren op Haagse ministeries (ook bestuurskundigen van D66). Maar waarom doet de VVD daar aan mee? Raadsels. En het CDA? Minstens zoveel raadsels. Of willen ze samen met D66 tenonder gaan? @WyniasWeek Lees, luister, kijk! @WyniasWeek #WWTV https://t.co/Q7mCTt7P7t #Kabinet-Jetten #Landbouw #Natuur #Podcast #Stikstof #Video #WWTV #Natuur #Stikstof #Landbouw

De Cubaanse regering heeft op 19 juni 2026 ingrijpende economische hervormingen gepresenteerd, waarmee ze hoopt de Amerikaanse sancties te verlichten, door een liberalisering van de staatsgeleide economie te realiseren met onder andere de introductie van privébanken en het verminderen van ministeries. #Cuba #hervormingen #sancties

Minister van Defensie Dilan Yesilgöz heeft aangedrongen op het direct offline halen van gevoelige militaire gegevens van overheidssites vanwege de kwetsbaarheid en risico's van buitenlandse spionage, maar de betrokken ministeries van Infrastructuur en Economische Zaken zijn nog in overleg en wijzen op juridische obstakels voor het verwijderen van deze informatie. #Defensie #NationaleVeiligheid #GevoeligeInformatie

Column: Hoe geloofwaardig zijn ze? Max von Kreyfelt Ik herinner mij de tijd dat politici elkaar bevochten alsof de toekomst van het land ervan afhing. Nu lijkt het steeds vaker op een netwerkborrel met camera’s. Overdag spelen ze op televisie de grote ideologische gladiatoren. “Democratie in gevaar.” “Onacceptabel.” “Schandalig.” “Een bedreiging voor de rechtsstaat.” En ’s avonds staan dezelfde mensen lachend naast elkaar met een glas witte wijn in Nieuwspoort alsof ze samen een succesvol bedrijfsuitje hebben afgerond. Hoe serieus nemen ze elkaar eigenlijk nog? Kijk naar de debatten. De ene helft noemt de andere helft fascist. De andere helft noemt de eerste helft landverrader. Er wordt gesproken over “ondermijning van de democratie”, “gevaarlijke radicalisering” en “existentiële dreigingen”. Maar zodra de camera uitgaat: hand op schouder, grapje bij de koffieautomaat, gezamenlijk op de foto, en daarna met dezelfde taxi naar een talkshow waar ze elkaar opnieuw zogenaamd gaan “slopen”. Het politieke conflict is steeds vaker professioneel worstelen geworden. Veel geschreeuw. Veel theater. Veel ingestudeerde verontwaardiging. Maar ondertussen draaien dezelfde draaideuren gewoon door. Oud-politici verdwijnen naar lobbyclubs. Lobbyisten schuiven aan bij ministeries. Journalisten trouwen met voorlichters. Voorlichters worden Kamerleden. Kamerleden worden adviseurs. Adviseurs worden toezichthouders. En iedereen noemt elkaar ondertussen dapper, constructief en verbindend op LinkedIn. Alleen de burger denkt nog dat het echt oorlog is. Dat is misschien nog het meest fascinerende van deze tijd: de achterban raakt totaal verhit terwijl de hoofdrolspelers zelf opvallend ontspannen blijven. Op sociale media vliegen mensen elkaar naar de keel alsof Nederland morgen ophoudt te bestaan. Maar in Den Haag lunchen ze gewoon samen. Daar zit namelijk het echte verschil. De burger leeft de politiek. De politiek beheert de politiek. En hoe extremer het debat wordt, hoe beter het systeem eigenlijk functioneert. Want een bevolking die elkaar bezighoudt met permanente stammenoorlog kijkt minder naar de mensen die werkelijk aan de knoppen zitten. Dus blijven ze elkaar dagelijks “slopen” voor de camera. Niet om elkaar te vernietigen. Maar om het publiek emotioneel betrokken te houden. Het moderne politieke debat lijkt daardoor steeds minder op democratie en steeds meer op een abonnementendienst voor collectieve verontwaardiging. Iedere dag een nieuwe rel. Iedere week een nieuwe crisis. Iedere maand een nieuw moreel paniekmoment. En ondertussen verandert er opvallend weinig. Behalve belastingen. Die stijgen altijd opvallend serieus. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #politiek #democratie #media

V posledních pěti letech vynaložily nizozemské ministerstva stovky tisíc eur na soukromé lety, přičemž nejdražší cesta, vedená ministrem obrany Rubenem Brekelmansem do Kanady, stála 183 400 eur, což vyvolalo kritiku veřejnosti i politických stran ohledně hospodaření s veřejnými prostředky. #ministeries #privévluchten #belastingcenten