Search

Dit land is zo verschrikkelijk stuk: het kabinet wil vanaf 22 september producten uit Joodse gemeenschappen in Judea, Samaria, Oost-Jeruzalem en de Golan verbieden. Wie een fles wijn, pot techina of souvenir uit de Oude Stad meeneemt, kan in theorie tot zes jaar cel krijgen. De regering sloeg de gewone internetconsultatie over, kreeg waarschuwingen dat handhaving nauwelijks uitvoerbaar is en onderzocht niet eens wat de boycot doet met palestijnse werknemers die van deze bedrijven afhankelijk zijn. Maar dát is kennelijk bijzaak: het kabinet noemt vooral het “stevige politieke signaal”. Symboolpolitiek, juridisch gerommel en Joden die de rekening krijgen. Nederland 2026. Het is om te janken. https://t.co/pw20VA5mBB #Israel #Boycot #Politiek

Een ochtendcolumn Met verbazing keek ik naar het item over de sluiting van Transcom in Groningen. Zo’n 150 mensen verliezen hun baan omdat het werk naar Spanje verhuist. Hans Spekman van de FNV en PRO-Kamerlid Julian Bushoff kregen ruim baan voor hun verhaal. Bij Spekman lag de verklaring bij het bedrijf, kosten besparen, winst boven werknemers stellen. Het merkwaardige is dat de FNV zelf goed weet wat hier gebeurt. FNV-bestuurder Izabela Muchowska zegt over precies deze sluiting dat de loonkosten in Spanje ongeveer een derde bedragen van die in Nederland. Dat is geen verhaal over een bedrijf dat kan kiezen tussen een winstgevende Nederlandse vestiging en een nog winstgevender Spaanse. Opdrachtgevers zijn jarenlang meegegaan in de stijgende Nederlandse tarieven. Maar ook die bereidheid heeft een grens. Het minimumloon is sinds 2020 met ruim 33 procent gestegen, in januari 2023 kwam er in één klap ruim 10 procent bij en de FNV vindt dat nog onvoldoende: het minimumloon moet naar €18 per uur. Dit type dienstverlening kent een vrij harde prijsgrens. Een opdrachtgever kan niet onbeperkt meer betalen omdat Nederland arbeid steeds duurder maakt. Op enig moment is een uur klantenservice eenvoudig niet meer waard dan het beschikbare tarief. Tegen dat tarief is het werk in Nederland nu onuitvoerbaar. En dit is bij uitstek werk dat kan vertrekken. De Nederlandse klant blijft dezelfde, het gesprek blijft Nederlands en de dienstverlening verandert nauwelijks. Alleen de headset staat voortaan in Spanje of Marokko. Niet omdat daar een paar procent extra marge lonkt, maar omdat het werk daar tegen het beschikbare tarief nog wel kan worden uitgevoerd. Nederland heeft zichzelf simpelweg uit deze markt geprijsd. Ik ken Nederlanders die dit soort werk in Spanje doen. Het is een economische houdgreep. Je verdient genoeg om er te leven, maar nauwelijks genoeg om iets op te bouwen. Het wrange is dat zo precies een arbeidsmarkt ontstaat waartegen de FNV in Nederland zegt te strijden. De baan is niet verdwenen. De baan is geëxporteerd. En vervolgens staat de voorzitter van diezelfde FNV voor de camera het verdwijnen van banen te verklaren uit winstbejag en aandeelhoudersbelang. Ik zie daar vooral bestuurlijk opportunisme en intellectuele leegte. Eerst jarenlang politieke druk uitoefenen om de prijs van arbeid op te drijven en vervolgens, wanneer internationaal verplaatsbaar werk daadwerkelijk vertrekt, de onderneming aanwijzen als verantwoordelijke. Bushoff gebruikte dezelfde ontslagen vervolgens om zich te keren tegen de verkorting van de WW. Daarmee wordt het bijna circulair. Eerst wordt arbeid in Nederland zo duur dat een deel ervan niet meer tegen het beschikbare tarief kan worden uitgevoerd. Wanneer de banen dan vertrekken, worden de ontslagen werknemers vervolgens het argument voor ruimere sociale zekerheid. Het meest verbaasde mij het journalistieke podium van de NOS. De tegenvraag lag voor het oprapen. De eigen FNV-bestuurder zegt dat de loonkosten in Spanje nog ongeveer een derde van de Nederlandse bedragen. De FNV wil tegelijkertijd naar een minimumloon van €18. Vraag Spekman dan eens wat hij verwacht dat er met internationaal verplaatsbare arbeid gebeurt wanneer Nederland de prijs ervan steeds verder opdrijft. Spekman en Bushoff stonden de gevolgen te veroordelen van beleid waarvoor ze zelf al jaren pleiten. Dat het werk verdwijnt en dat mensen op straat komen te staan, is mede hun verantwoordelijkheid. De journalistieke verantwoordelijkheid begint bij de vraag waarom niemand hen daarmee confronteerde. Die vraag kwam niet. Zo konden degenen die mede verantwoordelijk zijn voor het verdwijnen van deze banen zich presenteren als verdedigers van de mensen die daardoor op straat kwamen te staan. #arbeidsmarkt #werkgelegenheid #minimumloon

Nederland regelt zich langzaam kapot Daar gaan we weer. Er is ergens een probleem, Den Haag ontdekt het en vervolgens moet alles wijken voor de oplossing die achter een bureau is bedacht. Nu zelfs het saucijzenbroodje. In delen van de vleesindustrie zijn ernstige misstanden met arbeidsmigranten vastgesteld. Onderbetaling, slechte huisvesting, mensen eruit zodra ze ziek worden. Prima dus om daar hard tegen op te treden. Maar wat doet Nederland? We pakken niet alleen de bedrijven aan waar het fout gaat. We maken een brede regel. En ineens vallen ook bakkerijen die worstenbroodjes en saucijzenbroodjes maken onder een verbod op uitzendkrachten. Waarom? Omdat er vlees in het broodje zit. Niet omdat bij die bakker structurele uitbuiting is vastgesteld. Niet omdat hij jarenlang regels heeft overtreden. Gewoon omdat hij gehakt verwerkt. Dat is toch geen serieus bestuur meer? En dan komt het mooiste. Als zo’n bakker straks zijn productie naar België, Duitsland, Polen of verder weg verplaatst, is het probleem voor Nederland blijkbaar opgelost. Daar kan vervolgens gewoon weer een uitzendkracht of arbeidsmigrant aan dezelfde productielijn staan. Misschien voor minder loon. Misschien onder slechtere omstandigheden. Misschien met minder toezicht. Maar hé, het gebeurt niet meer hier. Dus ons bordje is schoon. Dat is precies de hypocrisie van dit soort beleid. We zeggen dat we misstanden bestrijden, maar als dezelfde misstanden na onze maatregel honderd kilometer verderop plaatsvinden, kijken we de andere kant op. We hebben dan niets opgelost. We hebben het geëxporteerd. Het past in een breder patroon. Stikstofregels die bedrijven jarenlang in onzekerheid zetten. Plasticregels met toeslagen, uitzonderingen en administratieve rompslomp. Milieuzones waardoor een nog prima bedrijfsbus ineens een probleem wordt. Steeds weer hetzelfde. Het doel klinkt nobel, dus de maatregel mag blijkbaar alles kosten. Maar beleid moet niet worden beoordeeld op de bedoeling. Het moet worden beoordeeld op het resultaat. Wat schieten we ermee op als productie verdwijnt, banen verdwijnen, extra vrachtwagens de grens over rijden en hetzelfde broodje daarna gewoon weer in de Nederlandse supermarkt ligt? Helemaal niets. Behalve een keurige Nederlandse statistiek. Pak bedrijven aan die werknemers uitbuiten. Geef boetes die pijn doen. Trek vergunningen in. Sluit bedrijven als het structureel misgaat. Maar behandel niet iedere ondernemer als verdachte omdat hij toevallig binnen een Haagse definitie valt. En als de misstand na onze maatregel gewoon in het buitenland doorgaat, moeten we vooral niet doen alsof we haar hebben opgelost. Dan hebben we alleen geregeld dat we haar zelf niet meer hoeven te zien. #Nederland #arbeidsmigranten #beleid

Een ochtendcolumn Er is een politieke stroming die weliswaar steeds kleiner wordt, maar Nederland nog altijd in een houdgreep houdt. Het NOS-artikel over de vastgelopen begrotingsonderhandelingen laat zien hoe dat werkt. Er moet een begroting worden gemaakt. Er moet dus ergens minder worden uitgegeven of meer geld worden opgehaald. Meteen verschijnt de tegenstelling uit de vorige eeuw, gewone mensen, krijgen de rekening gepresenteerd, terwijl het kabinet zich druk zou maken om miljonairs. Kijk naar wie de rekening werkelijk betaalt en dat verhaal wordt lastig vol te houden. De onderste helft van de inkomensverdeling ontvangt gemiddeld meer van de overheid dan via belastingen en premies wordt betaald. Vanaf ongeveer het midden draait dat om. Van de netto bijdragen van de bovenste helft kwam in een CPB-analyse ruim de helft van de hoogste 10 procent. De hoogste 20 procent betaalde samen ongeveer driekwart. De geldstroom is vrij duidelijk. Een relatief kleine groep betaalt het grootste deel van de rekening waarmee Nederland inkomen en voorzieningen herverdeelt. In de politiek wordt het precies andersom verteld. Minder uitgeven betekent dat gewone mensen de rekening krijgen. Meer ophalen bij de groep die netto al het meeste betaalt heet eerlijk verdelen. Zo krijgt iedere uitgave een groep die er recht op heeft, terwijl voor de rekening steeds naar dezelfde kant wordt gekeken. Daar loopt het bestuur op vast. Iedere bezuiniging wordt afbraak. Iedere beperking wordt verlies. En zodra inkomsten en uitgaven niet meer bij elkaar passen, moet opnieuw meer geld worden opgehaald. Het probleem zit dieper. Deze politiek houdt zich vrijwel uitsluitend bezig met het verdelen van wat Nederland heeft en nauwelijks met de vraag hoe Nederland meer kan verdienen. Terwijl daar de gezamenlijke opdracht ligt. Zonder groei van productiviteit, bedrijven, investeringen en inkomens valt er uiteindelijk ook minder te verdelen. Juist daar zouden politiek verschillende partijen elkaar nu moeten kunnen vinden. Niet tegenover elkaar uitrekenen wie de rekening krijgt, maar samen werken aan het verdienvermogen waarop de hele verzorgingsstaat rust. Een sterke economie is geen belang van miljonairs. Iedereen die afhankelijk is van onderwijs, zorg, sociale zekerheid of een uitkering heeft belang bij dezelfde sterke financiële basis. Dat maakt de huidige impasse zo tekenend. Een minderheidskabinet biedt de oppositie uitzonderlijk veel ruimte om beleid af te dwingen en meters te maken. Die kans verdwijnt zodra ieder begrotingsdebat opnieuw wordt teruggebracht tot wie iets moet inleveren en bij wie nog iets te halen valt. Nederland bestaat allang niet meer uit arbeiders aan de ene kant en kapitalisten aan de andere. Werknemers hebben huizen en pensioenvermogen, ondernemers werken zelf mee in hun bedrijf en miljoenen Nederlanders bouwen gedurende hun werkzame leven vermogen op. De politiek zit muurvast in een tegenstelling die voor de meeste mensen allang niet meer bestaat. Zolang de politiek vooral verdeelt wat er is, in plaats van samen te vergroten wat er te verdelen valt, wordt ook de verzorgingsstaat steeds moeilijker te financieren. 'Muurvast', 'rommeltje' en 'kleurloos': steun voor begroting kabinet nog steeds ver weg https://t.co/ButKDSGVgq #Politiek #Economie #Begroting

This article argues that although companies can outsource and automate customer contact for greater efficiency, the responsibility for the employees who handle these contacts should not be shifted to external service providers, as they are crucial for the customer experience and often have worse working conditions. (translated)

During renovation work on a building in Sint-Gillis-Dendermonde, employees of a Belgian construction company discovered a hidden chest with gold worth approximately 9 million euros, but who hid the gold and who has the right to the find remains a mystery that will be further investigated. (translated)

En zo beroven in Nederland de overbetaalde pensioenfondsen-investeerders door ongelooflijk slecht beleid, de werknemers die verplicht 20% van hun levenslange loon moesten afstaan, van HUN geld. Het zou zo anders hebben kunnen zijn. En de wanprestatie blijft onbestraft. #pensioenfondsen #werknemersrechten #financiën

This week, customers of Bol.com and the Bijenkorf received bad news about a possible data leak caused by a cyberattack on their logistics partner Ceva Logistics, putting personal information of customers and even employees at risk, while the companies involved still do not know exactly how many customers are affected and Ceva remains silent about the seriousness of the situation. (translated)

2,5 miljard. Ooit iets over gehoord of gelezen? Terwijl de overheid blijkbaar vindt dat de sociale zekerheid ‘lekt’ bij de actieven met vennootschappen en zo. Dezelfde overheid die zwaait met boetes en verplichtingen voor private werkgevers die zieke werknemers hebben. https://t.co/z126pyoLQ7 #SocialeZekerheid #Werkgevers #Ziektebeheer

Dus een supermarkt mag op zondagnamiddag geen personeel inzetten. Een restaurant, speeltuin of café wel. Waarom moet de overheid bepalen wanneer en waar mensen mogen werken? Geef werkgevers en werknemers zelf de vrijheid om te kiezen wanneer ze wel of niet willen werken. https://t.co/RuEjIwFd4V #Vrijheid #Werken #Onafhankelijkheid

In the podcast "It's Not That Simple," Marike Stellinga and Maarten Schinkel discuss the question of how governments can prevent a small group from benefiting from the profits of artificial intelligence, while workers are threatened by job loss and social security is under pressure. (translated)

In the Netherlands, continuing to work after the retirement age is becoming increasingly common in collective labor agreements due to staff shortages and aging, while employers and employees find each other in a new dynamic where experienced workers remain active for longer and adjusted employment contracts are concluded. (translated)

In the Netherlands, it is becoming increasingly common for people to continue working after their retirement, with agreements already in place in eleven collective labor agreements by 2026 for employees who wish to continue working after their state pension age, partly as a result of staff shortages and aging. (translated)

Mogen ondernemers nog zelf kiezen welk loon ze geven en goed presterende werknemers extra belonen, van welk geslacht dan ook? Als de Europese "loontransparantie-richtlijn" er straks doorkomt, gaat elk verschil in loon verdacht zijn. En moeten ondernemers dat "verantwoorden" met lijvige rapporten. We glijden helemaal af naar absurd staatsdenken. Voortaan zullen ondernemers dus verplicht worden om elk loonverschil tot in detail bij te houden en te verantwoorden. Als er een klacht komt, moeten ze "bewijzen dat ze niet discrimineren". En het Vlaams Mensenrechteninstituut werd aangesteld om de zaak te controleren. We weten allemaal wat dat betekent. Bij de goedkeuring hiervan in Europa stonden parlementsleden te juichen en applaudiseren. Ze hebben geen idee wat voor miserie die gaat opleveren. Weer een stap verder in een samenleving waarin we alles in handen van de staat leggen. Alles wat niet gaat naar ultieme gelijkheid, is verdacht. #Loontransparantie #Gelijkheid #Ondernemerschap