Search

De politie beschikt over 'sterke aanwijzingen' dat Nederlandse criminelen betrokken zijn bij de recente hack van telecomprovider Odido, waarbij de gegevens van zes miljoen klanten zijn gelekt, nadat een Nederlandssprekende man zich voordoet als IT-medewerker tijdens een telefoongesprek met de klantenservice vlak voor de cyberaanval. #Odido #cyberaanval #politie

Ordebewaking als machtsvertoon De invallend Kamervoorzitter Paulusma lijkt een fascinerend nieuw bestuursprincipe te vertegenwoordigen: de orde zó agressief bewaken, dat je zelf de grootste bron van wanorde wordt. Het is een bijzondere bestuurskunst. Mensen mogen inspreken, maar vooral niet te lang. Niet te kritisch. Niet te emotioneel. Niet te scherp. En het liefst ook niet buiten het vooraf goedgekeurde ritme van bestuurlijke beleefdheid. Dus zie je voortdurend hetzelfde patroon: onderbreken, afkappen, corrigeren, waarschuwen, ingrijpen, “meneer wilt u afronden”, “mevrouw houdt u zich aan de vraag”, “dat is geen vraag”, “we gaan verder”. Alsof democratie tegenwoordig een soort klantenserviceformulier is geworden waar burgers maximaal dertig seconden frustratie mogen indienen voordat de microfoon weer dichtgaat. En ondertussen noemt men dat: “het handhaven van de orde.” Wat je ziet is eigenlijk bestuurlijke angst. Angst voor ongecontroleerde emotie, voor publieke woede. Angst voor uitspraken die buiten het Haagse format vallen. Want Den Haag houdt van geregisseerde spanning. Van gecontroleerde verontwaardiging. Van debat binnen veilige parameters. #Democratie #Bestuur #Orde

In Nederland zijn er momenteel meer banen dan werkzoekenden, met een groeiende vraag naar posities zoals vintage-verkoper, metselaar, en schuldhulpverlener, terwijl banen in sommige sectoren door de opkomst van kunstmatige intelligentie, zoals die van grafisch vormgevers en klantenservicemedewerkers, afnemen. #arbeidsmarkt #banen #kunstmatigeintelligentie

Echt, tamelijk schandalig, @klm. Afgelopen winter zijn wij acht dagen gestrand omdat er geen vliegtuig meer ging naar Nederland (sneeuw en zo), en u geeft mij en echtgenote GEEN ENKELE VERGOEDING, zelfs niet de onkosten. Ik vlieg mijn hele leven al KLM, ben frequent flyer, et cetera. #KLM #reizen #klantenservice

Column: Minister Bart van den Brink als loopjongen van de EU Max von Kreyfelt Vroeger hadden landen regeringen. Tegenwoordig voorlichter van Brussel. Minister Bart van den Brink meldde trots dat er “goed nieuws uit Brussel” komt. Er is een akkoord bereikt over terugkeerbeleid. Nederland moet nu sneller implementeren, efficiënter uitvoeren en nieuwe regels toepassen. En dan dringt zich vanzelf een ongemakkelijke vraag op: Wat doet een nationale minister eigenlijk nog, behalve wachten op instructies uit Brussel om deze vervolgens voor te lezen? Want lees die tekst rustig terug. Niet: “Wij hebben besloten.” Niet: “De Nederlandse kiezer heeft gekozen.” Nee. Brussel onderhandelt. Brussel ontwikkelt. Brussel bepaalt. En Nederland mag daarna “aan de slag met implementatie”. Dat klinkt minder als een zelfstandige democratie en meer als een Europees franchise filiaal. De minister verschijnt vervolgens voor de camera alsof hij persoonlijk de migratieproblematiek heeft opgelost, terwijl zijn voornaamste taak blijkbaar bestaat uit: * Post ontvangen * Voorlezen * beleid uitleggen, * besluiten verkopen, * en nationale weerstand begeleiden. De moderne minister is veranderd in een woordvoerder van supranationale besluitvorming. Een menselijke PDF-reader. En natuurlijk verdient zo iemand ondertussen gewoon een vorstelijk salaris, chauffeur, pensioen, beveiliging, woordvoerders en mediatrainingen. Niet om zelfstandig koers te bepalen. Maar om uit te leggen waarom die koers al elders is bepaald. Dat is misschien wel de grootste politieke verschuiving van deze tijd: de macht verhuist omhoog, de verantwoordelijkheid verhuist omlaag. Wanneer beleid mislukt, krijgt “Den Haag” de schuld. Wanneer beleid wordt gemaakt, wijst Den Haag naar Europa. En wanneer Europa wordt bekritiseerd, heet het ineens dat internationale afspraken nu eenmaal noodzakelijk zijn. Zo ontstaat een bestuurlijk niemandsland waarin niemand nog werkelijk eigenaar lijkt van besluiten die miljoenen mensen raken. Toch blijven we doen alsof nationale verkiezingen nog volledig bepalen welke richting Nederland uitgaat. Dat is het politieke pornotheater van deze tijd. We stemmen op nationale politici die vervolgens in kostbare NPO programma’s uitleggen waarom internationale afspraken onmogelijk veranderd kunnen worden. Democratie als klantenservice. En ergens in Brussel wordt ondertussen alweer de volgende “implementatie” voorbereid. Terwijl Nederland applaudisseert voor ministers die het envelopje netjes hebben ontvangen, opengemaakt en goed kunnen voorlezen. 📌 Reist u met me mee? https://t.co/7iI6rVhzcP 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Europa #Politiek #Democratie

Column: Honderd dagen, Nederland bestuurd door een posterboy met PowerPointpresentatie Honderd dagen kabinet-Jetten. Normaal gebruik je de eerste honderd dagen van een regering om richting te geven, vertrouwen te winnen en het gevoel te creëren dat iemand daadwerkelijk aan het stuur zit. Bij Jetten krijg je vooral het idee dat er iemand op de passagiersstoel zit die af en toe vraagt of de navigatie het nog doet. Het kabinet oogt alsof het is samengesteld tijdens een heidag van een duurzaam consultancybureau ergens in Utrecht. Veel woorden. Veel proces. Veel “verbinding”. Maar zodra er een echt probleem op tafel ligt, kijkt iedereen elkaar aan alsof er een wesp door de vergaderzaal vliegt. Neem de asielkwestie. Jarenlang werd iedere burger die waarschuwde voor ontsporende instroom weggezet als hysterische dorpsgek met een Facebookaccount en een vlag op de schuur. Nu opvanglocaties uitpuilen, gemeenten muiten en sporthallen veranderen in noodopvang, blijkt er volgens Den Haag ineens helemaal géén asielcrisis te bestaan. Het is slechts een “opvanguitdaging”. Dat is alsof de kapitein van de Titanic uitlegt dat er technisch gezien geen zinkprobleem is, maar een onverwachte waterintegratie-uitdaging. En Jetten? Die staat erbij als een afstudeerstudent bestuurskunde die net ontdekt dat Excel geen land bestuurt. Wat vooral fascineert, is dat niemand nog doet alsof hij de leiding heeft. Iedereen “stuurt bij”, “neemt mee”, of “werkt aan oplossingen”. Maar verantwoordelijkheid nemen? Dat blijft ergens hangen tussen een memo en een interdepartementale werkgroep. Het kabinet lijkt inmiddels op een escape room voor beleidsambtenaren. Economisch is het beeld al even surrealistisch. Nederlanders kunnen hun boodschappen nauwelijks betalen, jongeren wonen tot hun 38e op zolder en ondernemers zijn creatiever geworden in belasting overleven dan in ondernemen zelf. Maar in Den Haag discussiëren ze alsof het grootste probleem is of een beleidsnota wel voldoende inclusief taalgebruik bevat. “Binnen de sociale zekerheid moeten alternatieven worden gevonden.” Prachtzin. In normaal Nederlands betekent dat: “We hebben geen idee meer wie dit gaat betalen, maar we hopen dat u te moe bent om boos te worden.” En dan de uitstraling van dit kabinet. Alles klopt visueel. Strakke pakken. Perfecte mediatraining. Duurzaam water in kartonnen bekertjes. Maar ondertussen straalt het geheel de energie uit van een klantenservice die je na 47 minuten wachttijd vertelt dat ze “je frustratie volledig begrijpen”. Jetten is daarmee wel de perfecte premier van deze tijd. Niet gekozen vanwege visie, of leiderschap. Maar omdat hij eruitziet alsof hij een TED Talk kan geven over “de uitdagingen van morgen” terwijl achter hem het gebouw instort. Na honderd dagen weten we waar Nederland staat: Niet aan de rand van de afgrond. Maar in eindeloze vergaderingen, óver de rand van de afgrond. 📌 heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #KabinetJetten #Nederland #Politiek

In zijn column bekritiseert Marcel Levi de moderne banken voor hun gebrek aan klantgerichte dienstverlening en onwil om geld veilig te bewaren, terwijl ze hun verdienmodel hebben gemaximaliseerd door geen rente te betalen en hoge kosten te rekenen voor hun diensten. #banken #financiën #klantenservice

In zijn column bekritiseert Marcel Levi de moderne banken voor hun gebrek aan klantgerichte dienstverlening en onwil om geld veilig te bewaren, terwijl ze hun verdienmodel hebben gemaximaliseerd door geen rente te betalen en hoge kosten te rekenen voor hun diensten. #banken #financiën #klantenservice

Columnist Thijs Launspach beschrijft zijn frustrerende ervaring met de klantenservice van de NS, waar hij niet in staat was om een eenvoudig probleem op te lossen door de ineffectiviteit van een AI-chatbot, wat resulteerde in een tijdsverspilling van meer dan een uur zonder oplossing. #Klantenservice #AI #Vooruitgang