Search

De voorzitter van de partij van Jetten (je weet wel, de premier die bepaalde mensen 'vol op hun bek wil slaan') vindt correct taalgebruik heel belangrijk. 'Ruk' mag niet. En 'bureautje' mag ook niet. Het is 'katheder'. 🤢 @lientje1967 daarna heel nuchter 'Het is gewoon een tafeltje, hoor' 😂 #LVB #Schiphol #TweedeKamer #taalgebruik #politiek #Nederland

„Ik bedoelde het niet letterlijk, ik ben echt gepassioneerd over gelijke rechten, dat heb ik geprobeerd over te brengen. Dus zo’n slip of the tongue (verspreking, red.) zal ik de volgende keer proberen te vermijden”„Ik had wat netter taalgebruik moeten gebruiken”, zegt Jetten maandag in de Tweede Kamer. #D66 #RobJetten #LHBTIrechten

Ik zal het even vertalen voor de niet-@D66-kiezer, want het taalgebruik van @MinPres heeft voor de gewone burger een heel andere betekenis: "Wij gaan voor de volledige #afbraak van Nederland, waar niemand - behalve wij natuurlijk - nog een #toekomst heeft." Ja, ik denk dat dit het wel zo'n beetje dekt. #politiek #Nederland #toekomst

Te lui om te zappen dus zat ik net naar het NOS Journaal in Makkelijke Taal te kijken. Dit is hoe XR-vandalen beschreven worden: "Zo spoten mensen die bezorgd zijn over het milieu, rode verf op de route." "Mensen die bezorgd zijn over het milieu." 🤦🏼‍♀️ Dat slaat als 'vertaling' natuurlijk nergens op. Op die manier krijgt iedereen die amper op B1-niveau kan communiceren, onterecht een onschuldig beeld van een groep vandalen die continu de wet overtreden. In het hele nieuws wordt trouwens 'makkelijk taalgebruik' verward met 'boodschap brengen op kinderniveau dus verbloemen'. Een zestigjarige functioneel analfabeet is geen kleuter, die kun je prima confronteren met de keiharde waarheid, je hoeft alleen maar makkelijkere zinsconstructies te gebruiken. Daarvoor hoef je niet de boodschap zodanig te verzachten dat de inhoud niet meer klopt. Tenzij je dit als redactie natuurlijk aangrijpt om je eigen realiteit te spinnen... #NOS #Journalistiek #XR #NOS #Journalistiek #Milieu

Lieve mensen, Velen hoopten wellicht op een voortzetting van de Potkaars-serie aangaande de parlementaire enquêtecommissie corona. Zowel Jeroen als Rico als ikzelf kunnen het niet meer opbrengen om uren achtereen naar leugenaars te kijken. Het tweede deel is in opzet duidelijk een samenvatting van de Nederlandse politiek van de laatste decennia: maak het zo tenenkrommend gênant en saai en “onkijkbaar” dat iedereen interesse verliest. Als mensen dan toch blijven kijken, kunnen ze direct door naar de GGZ waar zij de diagnose zullen krijgen van PTSS. De opzet om het vooral niet over de inhoud te laten gaan is gelukt, de laatste drie weken is er vrijwel niks toegevoegd. Waar we in de eerste zes weken in ieder geval de bevestiging kregen dat de NCTV een coup heeft gepleegd en dat het OMT als wetenschappelijk sausje over de maatregelen werd gedrapeerd, moesten we het doen met Rutte die opschept over de effectiviteit van de avondklok, een Ferd Grapperhaus die zich moest verantwoorden voor het gebruik van het woord soepjurkje en een Hugo die nog een keer de leugen bracht dat er eind 2021 vooral ongevaccineerden in het ziekenhuis lagen, terwijl onlangs nog het tegendeel werd bewezen door Jona Walk en Jacco Vroegop in hun publicatie over ziekenhuiscijfers. Iedereen kan twee dingen zien: 1) de bende van drie zou terecht moeten staan voor een tribunaal voor misdaden tegen de menselijkheid en 2) dit gaat niet gebeuren, zeker niet met een commissie die doorvraagt op taalgebruik en zwijgt over misdrijven. Dat was het dan, in april komt er nog een rapportje en dan kan het boek dicht. Toch rekent de kwaadaardige elite zich te snel rijk. Critici van het eerste uur zijn blijven staan en hebben overal gelijk in gekregen. Sterker nog, het meer dan terechte wantrouwen naar de instituties groeit met de dag, inmiddels is er wellicht al een meerderheid die politiek en bestuur sowieso niet gelooft. Nadeel van zo’n situatie is dat oorlog een mooie uitkomst biedt voor diep wantrouwen. Een gemeenschappelijke vijand, dat vergroot de eensgezindheid, alle neuzen dezelfde kant op en diegene die het er niet mee eens is naar de goelag. De russofobie neemt inmiddels sprookjesachtige proporties aan: partijen die voor diplomatie zijn worden steevast als extreemrechts weggezet en elke drone-sighting is een bewijs van de komst van de Russen. Met de druk op ON en FVD, en het mogelijk van de buis halen van een omroep is er een volgende stap gezet in de totalitaire staat, waarin oorlog wordt ingezet voor vrede, censuur om de vrijheid van meningsuiting te beschermen en het verbieden van politiek partijen de democratie moet redden. Waarin de hoeders van de democratische rechtstaat belangrijker zijn dan de democratische rechtsstaat, want zonder de hoeders zou die er niet zijn. Dus alles moet in staat worden gesteld om de hoeders te beschermen tegen de mening van critici, zelfs als dat betekent dat we de democratische rechtsstaat even, tijdelijk, kortstondig, maar wellicht toch iets langer buitenspel zetten. We zullen de komende tijd nog wel wat meemaken. De prijzen aan de pomp en deze winter de gasrekening bieden in ieder geval een oplossing voor hoe we die oorlogseconomie dan moeten betalen. Allemaal de schouders er onder, en de sterkste schouders… Je kent het wel. Dat is nog niet genoeg: water is schaars. En ondanks dat het juist nat wordt, moeten we juist nu water veel duurder maken, want dan kan de burger er vast aan wennen. Kortom, de temperatuur gaat de komende maanden naar beneden, de barometer zal flink stijgen. Blijf in liefde, zorg voor jezelf en elkaar, bescherm je geliefden tegen de instituties, want alleen samen komen we de winter door. #politiek #democratie #vrijheid

Het artikel van Loes Reijmer bespreekt de problematiek rondom het gebruik van het woord 'deal' in de internationale politiek, vooral in relatie tot Donald Trump, en pleit voor meer precisie in de taalgebruik bij het rapporteren over politieke afspraken. #politiek #journalistiek #taalgebruik

In zijn opinieartikel betoogt Sander Schimmelpenninck dat het gebruik van AI voor schrijven leidt tot een oppervlakkige consumptie van andermans ideeën, en dat het gebrek aan zelfreflectie en authentiek taalgebruik een gevaar vormt voor de geletterdheid en democratie, aangezien schrijven onlosmakelijk verbonden is met denken. #AI #geletterdheid #schrijven

Zijn dood vormde een waterscheiding tussen het argeloze Nederland van vóór 2004 en het land waarin het bewustzijn van de islamisering plotseling overal postvatte. De man die Aboutaleb „de pooier van de profeet” noemde en Thom de Graaf uitmaakte voor moordenaar, was óók de man die zijn ex-vrouw en haar nieuwe vriend meenam op vakantie en alles betaalde, „om maar bij elkaar te kunnen zijn”. Politiek incorrect (cancelled avant la lettre), gezet, autochtoon, seksistisch en bovenal niet overtuigd van "de zegeningen" van de onterecht bejubelde "multiculturele samenleving" en de moordzuchtige "kansenparels" die onze cultuur dezer dagen zo verrijken. Van Gogh was in mijn ogen een tienmaal betere schrijver dan filmmaker: zowel stilistisch als inhoudelijk een verademing tegenover al die brave meelopers in deze – zucht, moet ff: fluwelen dictatuur. Zijn taalgebruik was virtuoos, soms smakeloos en puberaal, maar altijd intrigerend. Eigenlijk zou ik hier zijn debuutroman "Engel" moeten noemen, al moet ik eerlijkheidshalve toegeven dat het boek mij niet kon bekoren. Zijn literaire pogingen mislukten bovendien commercieel op dramatische wijze. Van "Engel" werden in 1990 vier exemplaren verkocht. Ok ik chargeer: het waren er zes. Zijn tweede roman, de raamvertelling "De ogen van Tipsy" uit 2001, moest hij zelfs in eigen beheer uitbrengen omdat geen uitgever eraan wilde. Tegenwoordig zou dat vermoedelijk anders liggen. Na zijn dood ontstond opeens wél belangstelling. Geen Profeet wordt in zijn eigen tijd geloofd (zegt men). We beseffen nog maar half hoe diep Van Gogh zijn sporen in de Nederlandse taal heeft getrokken. Hij schonk haar woorden als „geitenneuker”, „chocoladeprins” en „gedachtenpolitie” – taalgranaten die nog altijd nadreunen. Hoe zou hij de chaos in onze huidige tijdsgeest aanschouwd hebben? Juist daarom is de verfilming van Delirium een historische noodzaak. En wat jarenlang slechts een onmogelijke droom leek, dreigt nu dankzij AI Cinema onontkoombaar werkelijkheid te worden. #theovangogh #deliriumderoman #deliriumdefilm #TheoVanGogh #CultureleIdentiteit #PolitiekeDiscussie

Marokkanen die in de media worden genoemd, noemen zichzelf vaak ook gewoon Marokkaan, óók als ze hier zijn geboren of tot de tweede generatie behoren. Waarom dan telkens dat krampachtige politiek correcte taalgebruik in de linkse mainstream media? Noem de feiten zoals ze zijn, zonder er omheen te draaien. #Marokkanen #Media #PolitiekeCorrectheid

Telefoons uitlezen om te zien waar iemand vandaan komt en de taal die wordt gebruikt om herkomst vast te stellen. 'In uiterste gevallen kunnen risico’s voor de staatsveiligheid, zoals terroristische motieven, worden gedetecteerd.' Het mag niet... Het is om gek van te worden 😒 https://t.co/c9YPnatA7G #Privacy #Veiligheid #Taalgebruik

Dames en heren, Wij zijn vandaag samengekomen voor een begrafenis. Niet van ON!. Niet van een omroep. Maar van iets dat ooit de trots van Nederland had moeten zijn: het vrije geluid binnen de publieke omroep. En wat tragisch mooi eigenlijk… dat juist de mensen die jarenlang riepen dat zij de democratie, pluriformiteit en diversiteit bewaakten, vandaag zelf met de schep in de hand naast het graf staan. AVROTROS. BNNVARA. EO. KRO-NCRV. MAX. VPRO. WNL. PowNed. Omroep ZWART. HUMAN. De volledige rouwstoet van Hilversum. Organisaties die ons decennialang vertelden hoe belangrijk afwijkende meningen waren, totdat er ineens een mening opdook die niet eerst was goedgekeurd in een redactievergadering met havercappuccino’s en subsidieaanvragen. Toen bleek “diversiteit” ineens vooral te betekenen: verschillende huidskleuren, verschillende logo’s, verschillende jingles, maar vooral géén verschillende werkelijkheden. En dus roept men nu de minister op om “passende maatregelen” te nemen tegen ON!. Passende maatregelen. Wat blijft dat toch prachtig taalgebruik. Hilversum spreekt over censuur zoals een crematorium spreekt over temperatuurbeheer. Netjes. Technocratisch. Emotieloos. Maar laten we vandaag gewoon eerlijk zijn. Dit is geen journalistieke discussie meer. Dit is een gesloten systeem dat nerveus wordt omdat steeds meer Nederlanders buiten Hilversum zijn gaan kijken. En geef die mensen eens ongelijk. Jarenlang kregen ze dezelfde gezichten. Dezelfde morele colleges. Dezelfde tafelgasten. Dezelfde politieke voorkeuren vermomd als objectiviteit. En telkens wanneer burgers daar kritiek op hadden, lag het nooit aan de journalistiek zelf. Nee. Dan was de burger “verward”. “Vatbaar voor desinformatie.” “Onvoldoende weerbaar.” Met andere woorden: de bevolking moest opnieuw worden opgevoed. Dat is het moment waarop journalistiek ophoudt journalistiek te zijn. Dan wordt het ideologische begeleiding. En laten we ook eerlijk zijn over de publieke gezichten die dit klimaat hebben helpen creëren. Al die televisie-dominees van de juiste mening. Al die presentatoren die zichzelf rebels noemen terwijl ze exact hetzelfde denken als hun hoofdredacteur, hun subsidiegever en hun vriendenkring in Amsterdam-Zuid. Mensen die hun hele carrière “tegendraads” mochten spelen binnen een volledig gecontroleerde omgeving. Rebellen zonder risico. Dwarsdenkers met een pensioenregeling. En nu er eindelijk een écht afwijkend geluid verschijnt, blijkt plotseling hoe weinig vertrouwen men eigenlijk heeft in het eigen verhaal. Want wie overtuigd is van zijn argumenten, vraagt geen minister om concurrenten weg te werken. Die gaat het debat aan. Maar debat is gevaarlijk geworden in Hilversum. Want debat betekent risico. En risico betekent controleverlies. Dus staan ze vandaag hier. Niet om ON! te begraven. Maar om het idee te begraven dat de publieke omroep nog werkelijk publiek is. En daarom zeg ik u: Rust zacht, vrije meningsuiting binnen Hilversum. U bent overleden aan angst. Onder luid applaus van iedereen die beweert u te beschermen.  #VrijeMeningsuiting #Journalistiek #Diversiteit

Column: Honderd dagen, Nederland bestuurd door een posterboy met PowerPointpresentatie Honderd dagen kabinet-Jetten. Normaal gebruik je de eerste honderd dagen van een regering om richting te geven, vertrouwen te winnen en het gevoel te creëren dat iemand daadwerkelijk aan het stuur zit. Bij Jetten krijg je vooral het idee dat er iemand op de passagiersstoel zit die af en toe vraagt of de navigatie het nog doet. Het kabinet oogt alsof het is samengesteld tijdens een heidag van een duurzaam consultancybureau ergens in Utrecht. Veel woorden. Veel proces. Veel “verbinding”. Maar zodra er een echt probleem op tafel ligt, kijkt iedereen elkaar aan alsof er een wesp door de vergaderzaal vliegt. Neem de asielkwestie. Jarenlang werd iedere burger die waarschuwde voor ontsporende instroom weggezet als hysterische dorpsgek met een Facebookaccount en een vlag op de schuur. Nu opvanglocaties uitpuilen, gemeenten muiten en sporthallen veranderen in noodopvang, blijkt er volgens Den Haag ineens helemaal géén asielcrisis te bestaan. Het is slechts een “opvanguitdaging”. Dat is alsof de kapitein van de Titanic uitlegt dat er technisch gezien geen zinkprobleem is, maar een onverwachte waterintegratie-uitdaging. En Jetten? Die staat erbij als een afstudeerstudent bestuurskunde die net ontdekt dat Excel geen land bestuurt. Wat vooral fascineert, is dat niemand nog doet alsof hij de leiding heeft. Iedereen “stuurt bij”, “neemt mee”, of “werkt aan oplossingen”. Maar verantwoordelijkheid nemen? Dat blijft ergens hangen tussen een memo en een interdepartementale werkgroep. Het kabinet lijkt inmiddels op een escape room voor beleidsambtenaren. Economisch is het beeld al even surrealistisch. Nederlanders kunnen hun boodschappen nauwelijks betalen, jongeren wonen tot hun 38e op zolder en ondernemers zijn creatiever geworden in belasting overleven dan in ondernemen zelf. Maar in Den Haag discussiëren ze alsof het grootste probleem is of een beleidsnota wel voldoende inclusief taalgebruik bevat. “Binnen de sociale zekerheid moeten alternatieven worden gevonden.” Prachtzin. In normaal Nederlands betekent dat: “We hebben geen idee meer wie dit gaat betalen, maar we hopen dat u te moe bent om boos te worden.” En dan de uitstraling van dit kabinet. Alles klopt visueel. Strakke pakken. Perfecte mediatraining. Duurzaam water in kartonnen bekertjes. Maar ondertussen straalt het geheel de energie uit van een klantenservice die je na 47 minuten wachttijd vertelt dat ze “je frustratie volledig begrijpen”. Jetten is daarmee wel de perfecte premier van deze tijd. Niet gekozen vanwege visie, of leiderschap. Maar omdat hij eruitziet alsof hij een TED Talk kan geven over “de uitdagingen van morgen” terwijl achter hem het gebouw instort. Na honderd dagen weten we waar Nederland staat: Niet aan de rand van de afgrond. Maar in eindeloze vergaderingen, óver de rand van de afgrond. 📌 heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #KabinetJetten #Nederland #Politiek

Langdurige zieken is één van de meest rotte systemen in ons land en dat wil wat zeggen. Frank Vandenbroucke heeft er een verpletterende verantwoordelijkheid in. Net als bij Petra De Sutter: bizarre waan van capabel zijn rond zich. Enkel door facade van wollig en arrogant taalgebruik. Worden daardoor amper in vraag gesteld. "Die zal het wel beter weten zeker, ah ja want dat zijn proffen". In realiteit beiden bij de meest desastreuze track records in de moderne Belgische politieke geschiedenis. #Politiek #Verantwoordelijkheid #België