Search

Verdorie @RobJetten, ik hoop dat het een constructief gesprek was met Dagmar Oudshoorn? Heb je haar ook gevraagd hoe het toch komt dat @amnestynl in de volksmond inmiddels ‘Antisemitism International’ wordt genoemd? Want laten we niet net doen alsof we hier te maken hebben met een organisatie die neutraliteit hoog in het vaandel heeft staan, zeker niet waar het Israël betreft. Of heeft ze je niet verteld over het grootste wapenfeit van haar organisatie? Waarschijnlijk niet, en dat verbaast mij niets want erg sjiek is het herschrijven van de definitie van ‘genocide’ in haar rapporten niet als de insteek daarvan is om Israël een genocide aan te kunnen wrijven. En dat zeg ik niet omdat kritiek op Israël taboe zou zijn, dat is het niet en is het ook nooit geweest, maar omdat het herschrijven van een definitie betekent dat ideologie leidend is bij Amnesty en dat men daarmee dus feiten ondergeschikt heeft gemaakt aan een gewenst narratief: Israël pleegt genocide, punt. Ratio maakt dan letterlijk plaats voor morele zelfbevrediging. Als je zo hoog opgeeft over de internationale rechtsorde, Rob, zou dat je toch tegen de borst moeten stuiten? Een land wat letterlijk vecht voor haar voortbestaan, wordt beschuldigd van een genocide waar haar tegenstander, Hamas, haar bestaansrecht uit haalt, het staat letterlijk zo omschreven in het handvest van Hamas: de vernietiging van de Joodse staat en haar inwoners. Maar datzelfde Hamas en diezelfde Palestijnen worden door Amnesty op handen gedragen? Eén ding is daarmee glas- en glashelder, Rob. Nederland heeft al decennialang de fout gemaakt om morele autoriteit uit te besteden aan organisaties, goede doelen, die hun eigen morele kompas allang hebben ingeruild voor politieke stellingname. Heb je Dagmar daarover bevraagd? Nee hè? Dat verbaast me niets, want je bent er simpelweg niet mans genoeg voor, toch? #Israël #Amnesty #Genocide

Tjitske Kramer (81) remembers the humiliation and loneliness she experienced as a 17-year-old unmarried mother in the hospital, where she never saw her newborn daughter Yvonne and, under pressure from her environment, tried to get an abortion with the help of a quack. (translated)

A commentary argues that the European Central Bank should consider artificially lowering the euro exchange rate to protect Europe from competition from the undervalued yuan and cheap Chinese products, while this topic is still considered taboo within the economic community. (translated)

In the podcast series 'Hunting the Suicide Salesman,' Daemon Fairless investigates the criminal practices of Canadian chef Kenneth Law, who sold sodium nitrite to people with suicidal thoughts, and highlights the poignant stories of victims to break the taboo surrounding suicide and promote understanding of their suffering. (translated)

De vuile keerzijde van de PvdA-medaille Frans Timmermans: oud-Eurocommissaris voor de Green Deal, voormalig lijsttrekker van GroenLinks-PvdA en sinds juli 2026 zelfs minister van Staat. Alsof de partij er nog een lintje bij wilde plakken. Onder zijn verantwoordelijkheid in Brussel stroomden miljoenen Europees belastinggeld rechtstreeks naar ideologisch bevriende milieu-ngo’s. Niet zomaar subsidies, nee: met de expliciete opdracht om keihard te lobbyen voor Timmermans’ eigen groene agenda. Geheime contracten, meetbare lobbytargets en een netwerk van politieke en activistische handlangers zorgden ervoor dat publiek geld, morele superioriteit en politieke invloed naadloos in elkaar overvloeiden. Een perfect gesloten circuit. En alsof dat nieuw is. Precies hetzelfde mechanisme – publieke middelen, partijvriendjes, ideologische dekmantel, geheime geldstromen en systematisch afwezige controle – speelde zich dertig jaar eerder al af rond de PvdA’er Jan Nico Scholten en zijn stichtingen. Toen heette het anti-apartheid en Refugiado (vluchtelingen), nu asielproblematiek en klimaat. Het morele schild was anders, de graaicultuur bleef identiek. Jan Nico Scholten, PvdA-senator en zelfbenoemde anti-apartheidsheilige, bouwde vanaf 1984 een persoonlijk imperium van stichtingen op dat tientallen miljoenen aan publiek geld opslokte. AWEPA en AEI presenteerden zich als morele baken in de strijd tegen onrecht. In werkelijkheid functioneerden zij als een gesloten circuit van politieke vriendjespolitiek, mediapropaganda, belangenverstrengeling en structureel ontbrekende controle. De documenten die ik boven water haalde, leggen bloot hoe één man met behulp van PvdA, GroenLinks, de VARA en Brusselse ambtenaren een netwerk creëerde waarin publieke middelen, salarissen en ideologie naadloos in zijn eigen handen vloeiden. Ideologische dekmantel Scholten en zijn bondgenoten kozen bewust en selectief voor het ANC, Frelimo, SWAPO en MPLA. Die keuze was geen humanitaire noodzaak, maar een ideologisch wapen. Alles wat deze bewegingen diende, was “goed”; alles wat ertegen inging, verdacht. Dat morele schild maakte kritiek op financiële rommel of belangenverstrengeling jarenlang taboe. Wie durfde te vragen waar de miljoenen precies bleven, stond meteen aan de verkeerde kant van de geschiedenis. Partijen en omroep als leveranciers De PvdA stelde Scholten hun fractie kantoor in de Tweede Kamer ter beschikking. Pas in 1991, toen openbaarheid dreigde, werd AWEPA de deur gewezen. PvdA-fractiemedewerker Peter Sluiter werd gedetacheerd; AWEPA betaalde zijn salaris (60.000 gulden, later 75.000 gulden per jaar) rechtstreeks aan de PvdA-fractie. GroenLinks deed met hun fractiemedewerker Tamme Hansma precies hetzelfde (zie bijlage). In augustus 1992 eiste de fractie dat AWEPA bij vooruitbetaling 30.000 gulden overmaakte voor salaris en pensioen van Tamme Hansma. En de VARA? Karel Roskam, hun stercommentator, werkte intensief voor Scholten als spindokter, eindredacteur van publicaties, subsidieaanvragen en onderzoeksverslagen – terwijl hij gewoon door de publieke omroep werd betaald (zie bijlage). Zelfs na 1988 bleef de VARA zijn financiële positie regelen. In 1989 lanceerde Scholten en Roskam een campagne voor een 250 kW-zender van ANC Radio Freedom, met een beoogd bedrag van 5 miljoen gulden. Roskam en Maartje van Weegen (NOS) trokken de kar. De grens tussen journalistiek, activisme en betaalde propaganda was volledig vervaagd. Drie petten, één kas Scholten was tegelijk voorzitter van AWEPA, president van AEI én tot oktober 1998 voorzitter van Vluchtelingenwerk. In 1993 richtte hij met diezelfde petten samen met Simon Jelsma (Postcodeloterij) Refugiado op. Vijf jaar later vroeg Refugiado spoedeisend ruim 200.000 gulden aan Vluchtelingenwerk. Het bestuur onder Scholtens leiding paste de eigen regels aan en keurde de aanvraag goed. Eén man zat aan beide kanten van de tafel, wijzigde de voorwaarden en liet publiek geld van de ene door hem bestuurde organisatie naar de andere stromen. Hij noemde het “uiterste zorgvuldigheid”. Brussel als pinautomaat Via zeer informele contacten tussen Scholten en DG VIII-ambtenaren Jaap Houtman en Giovanni Livi stroomden de Europese miljoenen binnen. In 1988 bevestigde Livi telefonisch en schriftelijk dat 300.000 ECU (ongeveer 700.000 gulden) beschikbaar was voor een AEI-initiatief en vroeg met spoed om bankgegevens (zie bijlage). Tussen 1988 en 1996 steunde de Commissie 21 projecten met ruim 7 miljoen Ecu. Totaal voor AWEPA/AEI 1985-1996: bijna 30 miljoen gulden. Nederlandse subsidies via Scholtens politieke kameraad Jan Pronk: circa 1,6 tot 2 miljoen gulden, ondanks eerdere waarschuwingen van financiële manipulaties. Controle? Welke controle? Pas in 1997 schreef de Europese Commissie een vernietigende brief: dubieuze jaarrekeningen, verborgen reserves, inadequate interne controle, onacceptabele overhead. Scholten ontving intussen jaarlijks 150.000 gulden uit zijn stichtingen. De Noordse donoren noemden de cultuur “autocratisch, geheimzinnig en defensief”. Na cosmetische correcties en de terugbetaling van 60.000 Ecu ging de geldkraan gewoon weer open. Het systematische zwijgen Ik zorgde ervoor dat documenten de toenmalige Europarlementariërs Jim Janssen van Raay en Maxime Verhagen bereikten. Parlementaire vragen volgden. Maar de volledige samenhang – politieke partijen die personeel leverden, een omroepjournalist die voor Scholten werkte terwijl hij door de VARA werd betaald, driedubbele petten, Refugiado als perfecte belangenverstrengeling, informele Brusselse lijnen en de ideologische dekmantel van ANC, Frelimo, SWAPO en MPLA – is destijds nooit als één onontkoombaar verhaal openbaar gemaakt. Het morele argument van de “goede strijd” functioneerde als perfecte immuniteit. Daarachter draaide een netwerk waarin publiek geld, publieke salarissen en politieke loyaliteit systematisch werden ingezet voor één man en zijn organisaties. Effectieve controle bestond niet. Een van zijn grootst financiers -Jan Pronk- zei ooit “Controle vind ik koloniaal gedrag”. Controle was overbodig verklaard zolang het juiste morele etiket erop plakte. 1/2 Peter Siebelt Zozzaro 18 augustus 2026 #politiek #transparantie #belangenverstrengeling

In Mexico, the image of Frida Kahlo is visible everywhere, but many Mexicans have never seen her paintings, which reflects the complex relationship between the country and its most iconic artist, who has only gained more recognition since the 1970s, partly due to themes in her work that are still experienced as taboo. (translated)

De selectieve blindheid van Sharon Dijksma Toen ik las dat de Utrechtse burgemeester Sharon Dijksma bewust geen aangifte deed van de bestorming van de raadszaal door Pro-Palestina-demonstranten en Extinction Rebellion-aanhangers, dacht ik even: dit is het zoveelste voorbeeld van bestuurders die wegkijken, onderdeel van de selectieve rechtsstaat waarin wij inmiddels lijken te leven. Maar toen raadslid @yvonne_hessel wél aangifte deed, de @politie onderzoek instelde, het dossier naar @Het_OM stuurde en dat dossier daar vervolgens simpelweg 'zoekraakte', kreeg ik toch het sterke vermoeden dat er meer speelde. U denkt misschien: wat slordig dat zo'n dossier zoekraakt. En dat is zonder meer het geval. Dit is ambtelijke nalatigheid en onzorgvuldigheid met een hoofdletter. Maar wanneer u iets verder uitzoomt, ziet u misschien iets anders. Iets wat veel zorgelijker is dan slordigheid alleen. Het gaat namelijk om een patroon. Een patroon waarin ordeverstoorders die de bestorming van een democratische instelling tot politiek instrument maken, opvallend vaak op begrip of terughoudendheid van de overheid kunnen rekenen. Dijksma, als hoofd van de driehoek burgemeester, politie en Openbaar Ministerie, zei over de mogelijke celstraffen tot vier jaar: ‘Ik geloof niet dat er iemand is die dat hen wil aandoen.’ Maar dat is een opmerkelijke uitspraak voor een burgemeester. In een goed functionerende rechtsstaat bepaalt namelijk de rechter welke straf passend is, niet de burgemeester. En toch is dat precies de indruk die achterblijft. De ordeverstoringen in de raadszaal bleven zonder strafrechtelijke gevolgen, terwijl die daarbuiten wél werden aangepakt. En nu blijkt dat het dossier van de enige serieuze aangifte spoorloos is verdwenen? Ik zal hier niet beweren dat Dijksma deze aangifte persoonlijk achter een archiefkast heeft gegooid of door de papierversnipperaar heeft gehaald, daarvoor ontbreekt ieder bewijs. Maar de timing, de eerdere bewuste keuze om geen aangifte te doen en de uitspraak over celstraffen maken de geur van een beerput onmiskenbaar. En die beerput stinkt naar de morele rot van een burgemeester die kennelijk de grens tussen protest en intimidatie laat vervagen wanneer de daders de 'juiste' ideologie aanhangen. De bestormers van de Utrechtse raadszaal zijn geen argeloze activisten. Zij hangen het gedachtegoed aan van een terreurorganisatie die op 7-oktober 2023 een barbaarse pogrom uitvoerde: vrouwen verkrachtte, baby’s vermoordde, families levend verbrandde en gijzelaars meesleepte de donkere tunnels onder Gaza in. Zij maken democratische vergaderingen onmogelijk en verwachten vervolgens dat de overheid hen met fluwelen handschoenen behandelt. En Dijksma wekt op zijn minst de indruk dat daarvoor opvallend veel begrip bestaat. Vergelijk dit even met hoe dezelfde bestuurders reageren wanneer boeren, coronademonstranten of andere burgers, die niet binnen het gewenste ideologische kader passen, de openbare orde verstoren. Dan is de rechtsstaat opeens keihard, celstraffen geen taboe en de dossiers liggen prompt bovenop de stapel. In dit geval verdwijnt een aangifte in de verstikkende mist van de bureaucratie. Wie deze gebeurtenissen naast elkaar legt, kan zich moeilijk aan de indruk onttrekken dat hier meer speelt dan louter bureaucratische slordigheid: het is een keuze. Een keuze die een duidelijke boodschap afgeeft: als je de ideologie van de Palestijnse zaak omarmt, inclusief de ontkenning van Israëls bestaansrecht en de verheerlijking van 7-oktober, dan mag je de raadszaal bestormen zonder consequenties. Terwijl Dijksma zich presenteert zich als hoedster van de openbare orde en de rechtsstaat faciliteert zij kennelijk een climate of impunity voor wie de democratische instituties ondermijnt onder het mom van ‘klimaat’ of ‘Palestina’. Zij creëert daarmee precies de condities waaronder de extremisten kunnen floreren, als zwarte schimmel tegen een vochtige binnenmuur. Deze extremisten krijgen namelijk de zekerheid dat de staat niet zal optreden. En die constatering is vernietigend. Niet alleen voor de geloofwaardigheid van het Utrechtse gemeentebestuur, maar voor de rechtstaat, voor het fundamentele principe dat de wet voor iedereen geldt, dat iedereen voor de wet gelijk is. Zij spreekt over proportionaliteit terwijl zij de realiteit van intimidatie, de intenties van de activisten en de consequenties voor de democratie negeert. Dat is geen zorgvuldige afweging. Dat is selectieve blindheid. En het is vernietigend voor het vertrouwen in de rechtstaat. #Rechtsstaat #Democratie #Activisme

Toen ik jong was, werd me geleerd om vragen te stellen en kritisch te zijn. Thuis door mijn ouders. Op school, op de universiteit en later in het ziekenhuis. En nu? Sinds 2020 volgde censuur zodra je niet precies volgens ‘de consensus’ dacht of sprak over corona. Er heerst inmiddels een benepenheid en angst om je mening te geven. Er zijn taboes – andere dan in de jaren vijftig en zestig, maar wel taboes. Hoe is het zo ver gekomen dat de overheid steeds verder in ons leven is binnengedrongen? Dat de overheid, met de media in haar kielzog, bepaalt hoe we moeten denken over klimaat, Rusland, stikstof en meer? Waar komt al die betutteling vandaan? John Cleese formuleert het treffend: “I don’t think people without much of a sense of humour should be allowed to determine what people with a sense of humour should be allowed to laugh at.” Als anderen denken te kunnen bepalen wat jij denkt of zegt of grappig vindt, en jij om die reden zwijgt, ben je al niet meer vrij. Toen ik in 2020 voor het eerst gecensureerd werd, was ik verbijsterd. Later werd ik kwaad. Wat geeft een ander het recht om mijn posts te verwijderen? Censuur hoort niet in een vrije samenleving. Het is belangrijk om niet te zwijgen. Blijf vragen stellen en je mening geven. Vergeet de humor niet en blijf plezier maken. Dat is de enige manier om dit enge en bekrompen tij te keren. https://t.co/5EmgfuiUho #Censuur #VrijheidVanMeningsuiting #KritischDenken

De politieke campagne tegen @ongehoordnedtv is gecoördineerd met main stream media. De timing, mid reces, is vilein. Het laat zien dat dit tot in de puntjes is voorbereid. Dat politici zich bemoeien met het al of niet voortbestaan van media, vanwege onwelgevallige berichten? Vroeger was het een taboe. Tegenwoordig bepaalt de politiek wat het nieuws is. Puur dictatoriaal. #media #politiek #vrijheid

De mainstream media (MSM) storten volgens mij momenteel in slow motion in elkaar, juist doordat ze critici bestrijden met laster en ad hominems, in plaats van de macht te bevragen. In plaats van waakhond en kritisch op de macht, hun eigenlijke taak, zijn ze stilletjes gatekeeper van gewenste narratieven geworden. Wat zijn gewenste narratieven? Dat zijn narratieven waarvan de macht graag wil dat de massa die gelooft. Want een massa die hetzelfde gelooft is gemakkelijk te sturen. Met behulp van de main stream media. De afgelopen week diende Maurice de Hond een klacht in bij de Raad voor de Journalistiek tegen Maarten Keulemans (Volkskrant), wegens schending van de eigen journalistieke gedragscode. In plaats van inhoudelijk te reageren, vielen meerdere journalisten en columnisten De Hond direct aan: de één beschuldigde hem van censuur, de ander viel terug op ad hominems. Dit is volgens mij typerend voor de MSM. Veel journalisten vinden dat zij mogen bepalen wat moreel aanvaardbaar is en maken critici belachelijk. Ze labelen afwijkende vragen als complottheorieën en beschermen zo juist de macht in plaats van die te controleren. Op deze manier spelen ze de macht in de kaart en onstaan er taboes, zoals de oversterfte sinds Corona, een mogelijk lablek als oorzaak van een pandemie, MH17 en 9/11, onderwerpen die niet kritisch bevraagd mogen worden en waar we te maken hebben gekregen met dogma's. De felle reacties op een m.i. terechte klacht laten zien dat Maurice de Hond een gevoelige snaar heeft geraakt. De mainstream media hebben te weinig zelfreflectie om het verschil te zien tussen onafhankelijke journalistiek en laster. Daardoor brokkelt hun geloofwaardigheid alleen maar verder af. Als je het eenmaal ziet, kun je het nooit meer niet zien. Ik ben er zelf niet rouwig om dat dit gebeurt. De tijd dat krant en TV konden bepalen hoe de mensen over een onderwerp denken is voorbij. Sinds we internet hebben kan iedereen zelf informatie vinden, podcasts luisteren of zelfs een nieuw medium zijn. Het is eigenlijk juist een wonder dat de MSM zo lang konden doorgaan met hun laster en ad hominems verkopen als 'bestrijden van desinformatie'. Als u waardeert wat ik schrijf kunt u me steunen via https://t.co/5EmgfuiUho #MediaCriticism #自由的媒体 #Misinformation

Tijdens de uitvaart van een Amsterdams echtpaar dat jarenlang een nachtclub op de Wallen runde, trad een paaldanseres op als eerbetoon, wat resulteerde in een virale video met meer dan vier miljoen views, en leidde tot discussies over het doorbreken van taboes rondom unieke uitvaarten. #uitvaart #paaldansen #Amsterdam

Helemaal niet mindblowing dat Hugo de Jonge de boel belazerde. Dat was velen destijds al duidelijk. Met zijn 'pandemie van de ongevaccineerden'. Het zou niet moeten gaan over of iets desinformatie is of een complottheorie. Dat is niet boeiend en oninteressant. En bovendien, wie bepaalt wat 'medische desinformatie' is? Dat SARS-CoV-2 uit een lab afkomstig was, was eerder ook een complottheorie. Het bombarderen van mogelijke oorzaken tot complottheorie levert taboes op en frustreert een eerlijk debat. Weet u nog dat u triomfantelijk schreef dat er 'genetisch bewijs was dat de wasbeerhond de mensheid het coronavirus gaf'? De media hadden burgers moeten informeren, verschillende kanten van een onderwerp belichten, research doen, hoor en wederhoor toepassen enzo. Als je in 2020 en 2021 kritiek had op het Coronabeleid, gebeurde er pas iets wat mindblowing was. Uitgemaakt worden voor complotdenker, corona-ontkenner, wappie, hitpieces in de media, enzovoort. De media faciliteerden de terreur van Rutte, Grapperhaus, Aalbersberg en De Jonge. We hadden hiertegen beschermd moeten worden door een kritische pers. De media hebben ons in de steek gelaten. Prima, maar zulke media kan ik missen als kiespijn. #desinformatie #coronabeleid #mediawijsheid

Vandaag komt in het nieuws dat er een oversterfte is door de recente hittegolf. Dat gebeurt bij elke hittegolf en het betreft bijna uitsluitend oude mensen met een slechte gezondheidstoestand. Het lijkt weer sterk op paniekzaaierij over de klimaatverandering. Ondertussen weet de overheid nog steeds niet vanwaar de onverklaarde oversterfte komt die begon vanaf 2021. Dat blijft taboe. #oversterfte #klimaatverandering #gezondheid

Tatjana Almuli pleit in haar essay voor meer openheid over financiële situaties, omdat het geheimhouden hiervan bijdraagt aan een ongelijk systeem waarin mensen zonder achterban het moeilijker hebben, terwijl de sociale perceptie van financiële problemen vaak als taboe wordt behandeld. #FinanciëleTransparantie #Kansenongelijkheid #Geldstress

In dit artikel vertelt Annette Smit over het trauma van haar zoon Nathan, die op tienjarige leeftijd werd verkracht, de impact op hun gezin, en haar inzet voor slachtoffers van seksueel geweld via een stichting, terwijl ze ook reflecteert op de lange weg naar genezing en het doorbreken van taboes rond dit onderwerp. #SeksueelGeweld #Kindermisbruik #Moederverhaal

Iedereen is erop gebrand onwelgevallige zaken te taboeïseren, want dan hoeven ze er niets aan te doen. Decennialang mensen laten binnenlopen die hier niet aarden en niet willen meedoen? Ja, het is nu eenmaal zo, wat kunnen we er aan doen, leg je er gewoon bij neer, doe niet zo ongezellig. Ergens zullen er wel instructies uit Brussel neerdalen die alles oplossen. Tot die tijd wat debatten vervuilen en tijd kopen met gespeelde verontwaardiging. Werkt al 40 jaar, dus waarom nu niet? #taboes #samenleving #discussie

In Nederland zijn acht mannen gearresteerd in verband met een grootschalig onderzoek naar het maken en verspreiden van beelden van seksueel geweld tegen gedrogeerde vrouwen, met zorgen over de rol van sociale media platforms en de groeiende invloed van besloten online groepen die dergelijke misbruikbeelden delen. #SeksueelGeweld #OnlineMisbruik #Taboes