BETA nonprofit public democratic european moderated

Search

#representatie

Letschert in a tight spot! The Jewish and Israeli students in Maastricht are stating it clearly. They are no longer carried away by the dialogue merry-go-round of the D66 Minister of Education, after spending years in her merry-go-round when she led the university. Result: an antisemitic climate and the import of hate rallies. Letschert's reward: the plush of The Hague. Read the letter below. Support these brave students who let their voice, and only their voice, be heard. Who do not bow to the established order and do not allow themselves to be exploited and misled by them. Bravo! To the Ministry of Education, Culture and Science, IJAR Maastricht has learned that Minister of Education Rianne Letschert intends to organize a meeting about Jewish students, following the recent developments at Maastricht University. As the representative organization of Jewish and Israeli students at Maastricht University, we have received no formal invitation from the minister or her ministry. Nor have we been informed about the purpose, the mandate, the intended participants, or the measures that may be considered. If the subject concerns the position and experiences of Jewish and Israeli students at Maastricht University, consultations should begin with the organization that represents these students and within the university environment where the relevant events take place. During Ms. Letschert's previous term at Maastricht University, Jewish and Israeli students and their representatives spoke with her and other members of the university administration on numerous occasions. They repeatedly expressed concerns about safety, intimidation, the campus climate, institutional decisions, and the implications of those decisions for Jewish and Israeli students. From those discussions, it appeared that consultations were taking place, but in our experience, they did not lead to measures that corresponded to the issues raised. Clear lines of accountability were also not established for what followed. This history means that the mere fact that there is again a meeting cannot be considered an achievement in itself. Other Jewish organizations and individuals elsewhere in the Netherlands may have legitimate perspectives on broader issues concerning Jewish life, antisemitism, or national policy. However, they do not represent the Jewish and Israeli students at Maastricht University and cannot replace the representative organization of the students whose campus, lecture halls, and daily living environment are directly at stake. A meeting held elsewhere, with discussion partners who do not represent these students, can be viewed as discussions with Jewish organizations, but cannot reasonably be presented as a consultation with the representative organization of Jewish and Israeli students studying at Maastricht University. For that reason, we believe that if the minister wishes to address what is happening at Maastricht University, she should come to Maastricht and engage directly in conversation with the representative organization of Jewish and Israeli students here. The location is important, as responsibility must be aligned with where the issue occurs and not be disconnected from it: the issues being discussed involve this university, the decisions being made here, and the students who experience the consequences of those decisions. Thus, consultations regarding Maastricht should take place in Maastricht and begin with those who are institutionally responsible for representing the involved students. Before such a meeting takes place, we also demand clarity about what the minister aims to achieve with it. We expect to know what questions are being investigated, what decisions or measures remain open, what responsibility the ministry will take on itself, what responsibility it expects from Maastricht University, what concrete follow-up steps are foreseen, and how the outcomes of the meeting will be recorded and communicated. Without that information, participation threatens to serve mainly as proof that consultations have taken place, rather than as a means by which those consultations can actually have an impact. Our concern, therefore, is not about whether there will be a meeting, but about the relationship between consultation and responsibility. We have previously participated in discussions, we have laid out the problems before, and our presence has previously shown that a dialogue existed. What too often has remained unclear, however, is who was responsible for acting on what was raised during those discussions and what actually changed as a result of those discussions. A representative consultation should not end once the participants leave the room, but should record who is responsible for the issues raised, what actions follow from that, and how those actions will be assessed. We remain willing to engage seriously with the minister in Maastricht. However, that consultation must take place with the representative organization of the Jewish and Israeli students whose situation is at stake, with a clear purpose, with well-defined responsibilities, and with an explicit connection between listening and acting. Anything less than that threatens only to reproduce the form of consultation, while the substance — and the responsibility for it — remains unresolved. Signed, The Board of IJAR Maastricht *link to the original letter in the tweet below (translated)

New 'Letter from Jan' - to Dilan Yesilgöz “Dear Dilan, Just some representative reactions to your Twitter message in which you wrote about which top deals the VVD has made...” (translated)

Onze vertegenwoordigers in het buitenland, zie ze zitten. Je zou er geen kwartje voor geven. https://t.co/1LXVr4TqCx #politiek #buitenland #representatie

A
AD 2w

Angela de Jong vraagt zich in haar column af of de mensen achter de sabotageacties met stalen buizen op het spoor zich ooit schuldig hebben gevoeld over het in gevaar brengen van onschuldige levens, en pleit voor het uitspreken van verzet tegen deze gewelddadige acties die niet representatief zijn voor de meerderheid van de boeren. #HupHamas #spoorsabotage #militanten

Ik dacht dat we met 'Hup Hamas' het dieptepunt van de week hadden bereikt
V

Zeyne, de Palestijns-Jordaanse zangeres, verovert met een unieke mix van Arabische en westerse muziek een groeiend publiek in Europa, waar haar emotionele en krachtige nummers resonerende thema's van identiteit en representatie verkennen. #Zeyne #ArabischeMuziek #EuropeseFestivals

Zeyne verovert met mix van Arabische en westerse muziek steeds groter publiek in Europa

Volgens @BommelHarr79531 hebben politici zich ver te houden van een oordeel over de inhoud van programma’s. “Als ON! uit het bestel wordt geschopt, wordt een groot deel van Nederland niet meer vertegenwoordigd.” Ongehoord Nieuws gemist? Kijk de hele uitzending terug op NPO Start: https://t.co/ZehEiHqLve #politiek #media #representatie

Als we dit👇echt gaan doen zijn we in oorlog met Rusland. Kan er een representatieve peiling gedaan worden onder het Nederlandse volk over de stelling: ‘‘Om Oekraïne te redden moet Nederland zelf op Rusland gaan schieten.’’ Levensgevaarlijk dit. #Oorlog #Rusland #Oekraïne

lex hoogduin Aug 17

Hoe heeft dit kunnen gebeuren? Dit ondermijnt ieder kabinet dat een activistische groep ambtenaren onwelgevallig is. In combinatie met het corporatisme en de vele belangengroepen die allemaal betrokken worden bij de politieke besluitvorming is/wordt ons land onbestuurbaar en wordt de representatieve democratie en klassieke rechtsstaat verder ondermijnd. “Verder”, omdat die ondermijning al heeft plaatsgevonden door bv klimaat- en stikstofwetten.⬇️ #Politiek #Democratie #Bestuur

NRC Aug 7

In dit artikel bespreekt Thomas Hogeling hoe politici vaak gefocust zijn op het creëren van krachtige beelden rondom migratie, zoals de recente situatie in Ceuta, en hoe deze beelden de publieke opinie beïnvloeden, terwijl de werkelijkheid vaak complexer is dan de visuele representatie suggereert. #Migratie #Ceuta #PubliekeOpinie

Voor politici gaat het om de béélden uit Ceuta

Column: Maak de Tweedekamer overbodig. Max von Kreyfelt De Tweede Kamer is wel het duurste toneelgezelschap van Nederland geworden. Een gebouw vol mensen die permanent praten over “de stem van de burger”, terwijl die burger eens in de vier jaar een rood potlood mag vasthouden voordat hij weer de wachtkamer van de democratie in wordt gestuurd. Dat heet dan representatieve democratie. Een prachtig systeem uit de tijd van postkoetsen, ganzenveren en gaslantaarns. Maar inmiddels leven we in een samenleving waarin miljoenen Nederlanders binnen drie seconden geld kunnen overmaken, aandelen kopen, videobellen met Australië en complete bedrijven digitaal kunnen runnen. Alleen democratie moet blijkbaar nog functioneren alsof Thorbecke ieder moment kan binnenlopen met een paardenkoets vol papier. Dus misschien is het tijd voor iets revolutionairs simpels: maak naast de Tweede Kamer een nationale burgervereniging van 1,5 miljoen aangesloten Nederlanders die digitaal meestemt over alle moties en wetsvoorstellen die in de Kamer worden ingebracht. Alles openbaar, realtime en zichtbaar. Iedere motie die in de Tweede Kamer verschijnt, verschijnt automatisch ook in de app van het burgerparlement. Migratie. Oekraïne. Belastingen. Klimaatwetten. EU-beleid. Censuurmaatregelen. Miljardenfondsen. Stikstofbeleid. Permanent stemmen. Dan ontstaat iets waar Den Haag doodsbenauwd voor is: een directe vergelijking tussen wat politici doen en wat burgers daadwerkelijk willen. Want ineens zien we zwart op wit hoe vaak Kamerleden iets compleet anders stemmen dan de bevolking. Dan verdwijnt ook het toneelspel van: “de mensen willen dit.” Nee. Dan kunnen we het controleren. En dat is precies waar het huidige systeem zenuwachtig van wordt. Want de moderne politieke klasse houdt van burgerparticipatie, zolang burgers in kringetjes praten onder begeleiding van een procesmanager van D66. Maar echte macht? Echte directe invloed? Dat wordt ineens “gevaarlijk populisme”. Opmerkelijk genoeg vinden dezelfde mensen digitale controle van banktransacties, CO₂-registratie, digitale identiteit en massasurveillance technologisch prima uitvoerbaar, maar digitaal stemmen door burgers? Dat zou onmogelijk zijn. Wonderlijk. Blijkbaar vertrouwt de overheid technologie alleen wanneer die tegen burgers gebruikt kan worden, niet wanneer burgers haar tegen de overheid kunnen gebruiken. En precies daarom zou zo’n systeem genadeloos werken. Het zal de Tweede Kamer niet onmiddellijk vervangen, maar het maakt wel permanent zichtbaar waar de politieke elite afwijkt van de bevolking. Dat is het gevaar van transparantie: het maakt toneel zichtbaar. En misschien ontdekken we dan iets ongemakkelijks: dat de grootste bedreiging voor het politieke systeem niet extremisme is, maar een bevolking die eindelijk rechtstreeks mee mag stemmen over datgene waarvoor ze betaald. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Democratie #Burgerparticipatie #Transparantie

Column: Als u zich afvraagt hoe gepruts ontstaat Ik vraag me vaak af hoe een overheid verandert in een stroperige machine vol beleidsblunders, eindeloze reorganisaties, mislukte ICT-projecten en woordvoerders die “lessen trekken” alsof dat inmiddels een bestuursvorm is geworden. Nou, zo dus. Er ligt een motie op tafel met een simpele gedachte: selecteer mensen binnen de rijksoverheid op kwaliteit, geschiktheid en vakbekwaamheid. Niet op huidskleur, op identiteit, op seksuele voorkeur, op afvinklijstjes. Of op modieuze bestuursmoraal uit consultancybrochures. Gewoon: kan iemand het werk daadwerkelijk uitvoeren? En precies dát werd verworpen. Laat die zin even rustig indalen. Een meerderheid van de Tweede Kamer stemde dus tégen het expliciete principe dat kwaliteit leidend moet zijn bij het aannemen van ambtenaren. Dat is geen satire. Dat is letterlijk wat hier staat. En daarna verbaasd zijn dat systemen vastlopen, uitvoeringsorganisaties ontsporen, toeslagenouders vermalen worden, ICT-projecten miljarden kosten en niemand nog verantwoordelijkheid neemt. Dat is alsof een vliegtuigmaatschappij besluit: “Wij selecteren piloten niet uitsluitend op vliegvaardigheid. Diversiteit in de cockpit vinden wij minstens zo belangrijk als landen.” Succes alvast. Wat hier zichtbaar wordt, is een diepere bestuurlijke ziekte: de obsessie met symboliek boven competentie. De moderne overheid is niet bezig met excellentie, maar met representatie. Niet met de vraag: “Wie is de beste?” maar: “Wie past het beste in het verhaal dat wij over onszelf willen vertellen?” En dus groeit een bestuurslaag waarin taal belangrijker wordt dan kunde, uitstraling belangrijker dan ervaring en beleidsjargon belangrijker dan gezond verstand. De ironie: Dezelfde politieke partijen die dagelijks spreken over “professionalisering”, “weerbaarheid”, “slagkracht” en “vertrouwen in de overheid”, stemmen tegelijkertijd tegen een motie die simpelweg zegt: neem de meest bekwame mensen aan. Dat is alsof een brandweercommandant tegen de sollicitatiecommissie zegt: “Blussen vinden wij eerlijk gezegd maar één van de factoren.” En daarna kijken we collectief verbaasd naar het zoveelste ontspoorde dossier. Dit verklaart ook waarom de overheid steeds meer voelt als een gigantisch toneelstuk waarin niemand nog weet wie waarvoor verantwoordelijk is. De vergaderingen zijn inclusief. De PowerPoints divers. De kernwaarden prachtig vormgegeven. Alleen functioneren de systemen steeds slechter. Maar geen nood. Daar komt vast weer een taskforce voor. Met kwartiermakers. Procesbegeleiders. Transitiecoördinatoren. En een extern onderzoeksrapport van 4,8 miljoen euro waarin uiteindelijk staat dat “de verbinding tussen beleid en uitvoering aandacht behoeft.” Terwijl de conclusie allang zichtbaar is. Als kwaliteit niet langer de norm mag zijn, wordt middelmatigheid vanzelf beleid en ongelukken systemisch. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #kwaliteitszorg #overheid #beleid

De VRT hield vol dat de herkomstcijfers uit De Foto van Vlaanderen "niet representatief" waren. Nu de ruwe data openbaar zijn en het stof is neergedwarreld, blijkt dat er wél duidelijke en statistisch significante verschillen bestaan rond gendertolerantie bij respondenten uit #gendertolerantie #Vlaanderen #statistiek #BE

De VRT hield vol dat de herkomstcijfers uit De Foto van Vlaanderen "niet representatief" waren. Nu de ruwe data openbaar zijn en het stof is neergedwarreld, blijkt dat er wél duidelijke en statistisch significante verschillen bestaan rond gendertolerantie bij respondenten uit #Vlaanderen #gendertolerantie #statistiek #BE

NOS Jun 14

Het Nederlands elftal warmt zich tijdens het WK op in een opvallend shirt ontworpen door het Amsterdamse streetwearmerk Patta, in samenwerking met Nike en de KNVB, dat de diverse culturele achtergronden van de spelers weerspiegelt en tegelijkertijd aanleiding gaf tot controverse over de representatie van 'het echte Nederland'. #Patta #WKVoetbal #Oranje

Opvallend WK-opwarmshirt voor Oranje van Amsterdams merk: 'Dit is wie wij zijn'

Femke Halsema vindt het @CJO_NL 'een kleine groep heren die niet representatief is voor alle Joodse Amsterdammers'. Weet je WIE niet representatief is? Femke Halsema. #ongekozenburgemeester🚮 (gehoord van een Joodse Amsterdamse😇) https://t.co/AWyquT04go #Amsterdam #JoodseGemeenschap #Politiek

Esther Voet Jun 8

Femke Halsema schoffeert het @CJO_NL, de koepel van Joodse organisaties. Het CJO is al jaren dé gesprekspartner van de burgemeester als het om Joodse zaken gaat. Het overlegorgaan had kritiek op Halsema's nakbaverklaring. Dat mag niet van de burgermoeder, want kritiek is een dingetje bij haar. Op AT5 verklaart zij nu dat het CJO een kleine groep heren is die niet representatief is voor Joden in Amsterdam. Waaruit maar weer eens blijkt dat ze liever ja-knikkers om zich heen verzamelt. Beste mevrouw Halsema, uw geliefde groepje (een heel kleine minderheid) ja-knikkers zijn juist niet representatief voor de Amsterdamse Joden. #FemkeHalsema #JoodseGemeenschap #Amsterdam

Tadek Solarz Jun 6

Observaties vanuit het riool, extra editie. De ombudsvrouw van de Volkskrant schrijft over de giftigheid van sociale media. Over haat, bedreigingen en een publiek debat dat ontspoort. De analyse is begrijpelijk, maar vooral onthullend. Want achter het verhaal over X en Facebook verschijnt een ander verhaal. Dat van een krant die een inclusieve samenleving bepleit, maar zichtbaar moeite heeft met een deel van de samenleving dat niet meer binnen het eigen wereldbeeld past. De Volkskrant schrijft veel en graag over diversiteit, representatie en het belang van verschillende stemmen. Dat zijn belangrijke thema’s. Opvallend genoeg verdwijnt die nieuwsgierigheid zodra die stemmen grof, boos of institutioneel wantrouwend worden. Dan zijn ze geen bron van inzicht meer, maar een moderatieprobleem. Dat is geen unieke Volkskrantkwaal. Het is een symptoom van een bredere ontwikkeling. Hoogopgeleide, welvarende milieus verdedigen de open samenleving met grote overtuiging, maar doen dat steeds vaker vanuit sociale en culturele gated communities. Daar wordt gesproken over inclusie, terwijl het contact met mensen buiten die kring steeds beperkter wordt. De ironie is dat de gevolgen van die open samenleving zelden als eerste neerslaan in diezelfde gated communities. De gevolgen van immigratie, woningdruk, concurrentie op de arbeidsmarkt, overbelaste publieke voorzieningen of afnemende sociale cohesie worden meestal het eerst gevoeld door mensen met minder inkomen, minder invloed en minder keuzemogelijkheden. Zeg maar het Volk uit de naam Volkskrant. Dat deel van de naam lijkt tegenwoordig vooral historisch erfgoed. De krant die ooit pretendeerde het land te beschrijven, beschrijft steeds vaker een land zoals de eigen welvarende fans dat zien. De boze reacties onder Facebookberichten of op X worden niet gelezen als signalen uit de samenleving, maar als bewijs dat de samenleving ontspoort. Misschien is dat wel de kern van de huidige polarisatie. Niet dat Nederlanders elkaar haten, maar dat verschillende werelden elkaar nauwelijks nog ontmoeten. De ene kant leest over de andere. De andere kant wantrouwt de eerste. Beide zijn ervan overtuigd dat zij de werkelijkheid beter begrijpen. De open samenleving wordt ondertussen verdedigd vanuit een gated community. Achter een slagboom die vooral bedoeld is om buiten te houden wat men binnen liever niet wil zien. “De kritiek van de Volkskrant op X schept ook verplichtingen op andere sociale media” https://t.co/YSTDVTT2ug #Inclusie #SocialeMedia #Polarisatie

V
de Volkskrant May 28

In een interview bespreekt de Turks-Duitse filmmaker Mehmet Akif Büyükatalay zijn film ‘Hysteria’, die de traditionele representatie van migranten ter discussie stelt en de controle over beelden terug wil nemen, met als uitgangspunt de verschillende perspectieven op waarheid en de manipulatie van beelden. #Hysteria #Migratie #Beeldvorming

‘Mensen houden van morele overzichtelijkheid, maar dat is niet het verhaal dat ik wil vertellen’

We hebben in dit land te maken met de hegemonie van extreem links. Een hegemonie die zich nooit uitbetaalde in electorale meerderheden en die zich nooit uitte in democratisch succes. De hegemonie van extreem links is gestoeld op decennia aan deuglaster aan het adres van alles en iedereen rechts van extreem links. De lange mars door de instituties, die roodgroene sluipguerrilla binnen de ambtenarij, de media, de rechtspraak en ngo’s, was en is een doorslaggevend succes. Van de representatieve democratie zoals die bedoeld is, is weinig meer over. Ieder mens met gezond verstand krijgt de les gelezen, wordt de maat genomen en keihard gecensureerd (of erger) door de roodgroene garde. De Nederlandse kiezer kiest al jaren rechts, maar de democratische meerderheid heeft niets te vertellen. De democratische meerderheid is de underdog. De democratische meerderheid vormt slechts het ineffectieve verzet van deze tijd. Gevolg: het hallucinante debat van gisteren. Gidi Markuszower wees hypocriet Jesse Klaver op de schaamteloze geweldscultuur en extremistische sympathieën binnen vingerwijzend GroenLinks: het romantiseren van Pol Pot door Pro-patriarch Paul Rosenmöller, het binnenhalen van geweldsactivist Wijnand Duyvendak als adviseur, Hamassers die Amsterdamse bestuurders vriendelijk bedanken voor hun steun en de warme politieke connecties rond moordenaar Volkert van der Graaf. De lange mars-wandelaars zijn al heel lang ingehaald door de realiteit. Burgers zien zelf hoe activistische rechters, ideologische ambtenaren, gesubsidieerde ngo’s en propagandistische mediafiguren een kongsiaans ecosysteem vormen dat afwijkende meningen actief probeert uit te bannen. De vraag is hoe we ervoor zorgen dat we ons laatste beetje vrijheid niet verliezen. #Democratie #Vrijheid #ExtreemLinks

Waarom voelt Nederland altijd alleen maar trots en vuur als het gaat om een voetbalelftal? Duizenden Nederlanders die wel massaal de straat op gaan voor Oranje. Maar waar is datzelfde vuur als het aankomt op zaken die er écht toe doen? Terwijl Nederlanders nog volop juichen voor een team dat steeds minder representatief voelt voor henzelf, verdwijnt de echte nationale saamhorigheid. Onze steden veranderen, onze cultuur wordt uitgehold, en de binding met wat Nederland ooit was brokkelt af. Voetbalpassie is prachtig. Maar een volk dat wel massaal opstaat voor Oranje en zwijgt bij de structurele ontmanteling van zijn eigen land, verliest uiteindelijk alles – inclusief dat elftal waar het zo trots op is. #Nederland #Voetbal #Saamhorigheid