Search

“Schrijf een korte, warme socialmediapost in de ik-vorm over een avond meelopen met twee wijkagenten. Begin met waar ik was en met wie. Beschrijf daarna dat ik onder de indruk ben van hun kennis van wijk en bewoners. Noem vervolgens concreet een bezoek aan een buurtcentrum en gesprekken op straat over problemen als arbeidsmigratie, leegstand en ondermijning. Zorg voor balans door daarna iets positiefs te noemen, namelijk het samen bestrijden van eenzaamheid. Eindig met een korte zin waarin ik mijn grote bewondering uitspreek voor het mooie en onmisbare werk van wijkagenten. Schrijf in eenvoudige, vriendelijke bestuurdersstijl, zonder moeilijke woorden of scherpe politieke uitspraken.” #wijkagenten #gemeenschap #huisvestingsproblemen

Column: Dertig seconden democratie van Giselle van Cann Max von Kreyfelt Giselle van Cann hoofdredacteur NOS had dertig seconden nodig om de Duitse verkiezingsuitslag journalistiek te fatsoeneren. Friedrich Merz, de grote verliezer, mocht in het journaal de remigratieplannen van de AfD vergelijken met de etnische zuiveringen uit de jaren veertig. Een maximale beschuldiging in minimale zendtijd. Kort genoeg om geen vragen te hoeven beantwoorden, lang genoeg om miljoenen kijkers duidelijk te maken wie er volgens Hilversum deugt en wie niet. Alice Weidel, de grote winnaar, hield die ochtend een speech die in Duitsland onmiddellijk volop werd besproken. Wat zij precies zei, hoe haar aanhang reageerde en waarom zoveel Duitsers haar partij steunen? De Nederlandse televisiekijker hoefde het niet te weten. De NOS had de democratie alvast voor hem samengevat: Merz mocht waarschuwen, Weidel mocht verdwijnen. Dat heet kennelijk onafhankelijke nieuwsvoorziening. De journalistieke truc is even eenvoudig als effectief. Je hoeft een politicus niet letterlijk te verbieden. Je laat hem gewoon niet zien. Vervolgens geef je zijn tegenstander dertig seconden om hem met de donkerste periode uit de Europese geschiedenis te verbinden. Geen context, geen wederhoor, geen fragment uit de winnende toespraak. Alleen het keurmerk van de staatsomroep: deze man waarschuwt, die vrouw bedreigt. Nog geen etmaal eerder werd het verwijderen van een omroep uit het publieke bestel verdedigd met plechtige verwijzingen naar journalistieke normen. Betrouwbaarheid! Zorgvuldigheid! Evenwichtigheid! De woorden rolden door Den Haag alsof daar zojuist de Tien Geboden voor redacties waren ontdekt. Maar wanneer de NOS zelf selecteert, weglaat en politiek inkleurt, heet het ineens “redactionele vrijheid”. Bij een ongewenste omroep is een omissie een bedreiging van de rechtsstaat. Bij de NOS is dezelfde omissie gewoon een professionele keuze van de eindredacteur. Niemand verlangt dat ieder journaal een Duitse verkiezingsavond integraal uitzendt. Wel mag van een publieke nieuwsorganisatie worden verwacht dat zij de kijker informeert in plaats van opvoedt. Als de verliezer mag vertellen waarom de winnaar gevaarlijk is, moet de winnaar minstens hoorbaar kunnen maken waarvoor zij zelf zegt te staan. Anders is het politieke montage. Waar blijven nu de verontwaardigde Kamerleden, mediabestuurders en hoeders van de journalistieke code? Waar zijn de onderzoeken, aangiftes en verontruste hoofdredactionele verklaringen? Of geldt die code alleen voor omroepen die uit de publieke zandbak moeten worden verwijderd? De NOS bracht geen nieuws over de Duitse winnaar. De NOS beschermde Nederland tegen het ongemak haar te moeten horen. Nederland moet beschermd voor Giselle van Cann Dertig seconden Merz. Nul seconden Weidel. Zo ziet censuur eruit wanneer ze een net jasje draagt en om acht uur begint. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme.or #journalistiek #democratie #censuur

Devendra Banhart (Houston, 30 mei 1981) is een Amerikaanse singer-songwriter. Devendra is opgegroeid in Caracas, Venezuela. Hij kwam terug naar Amerika toen hij 13 jaar was. Hij speelt in de band Vetiver. Ook heeft hij samen met zanger Greg Rogove een nieuwe band genaamd Megapuss. Hij is een van de meest populaire artiesten van de New Weird America beweging. Zijn liedjes bestaan meestal uit eenvoudige gitaarmelodieën met enigszins surrealistische teksten. https://hvdommelen.nl/b/BanhartD.html

Een ochtendcolumn Wie de Nederlandse politiek volgt, zou kunnen denken dat het grootste financiële probleem van de overheid is waar het volgende miljard vandaan moet komen. Vermogens moeten meer opbrengen, erfenissen kunnen zwaarder worden belast, fiscale voordelen moeten worden beperkt en hogere en middeninkomens kunnen meer bijdragen. Over de verdeling van de rekening kan Den Haag eindeloos debatteren. Veel minder belangstelling bestaat voor de rekening zelf. Het Rijk gaf in 2025 €447,1 miljard uit. Van een Tweede Kamer zou je verwachten dat een groot deel van de politieke energie vervolgens gaat zitten in een eenvoudige vraag, wat hebben we voor dat geld gekregen? Dat is tenslotte een kerntaak van het parlement. Kamerleden worden niet gekozen om vier jaar campagne te voeren. Ze worden onder meer gekozen om de regering te controleren, en daarbij hoort controleren of publiek geld doelmatig wordt besteed. Onderwijs laat zien wat er gebeurt als die vraag niet wordt gesteld. In 2000 gaf de overheid €20,8 miljard uit aan onderwijs en studietoelagen, in 2024 €56 miljard. Ook als aandeel van de economie namen de uitgaven toe. Ondertussen daalde de Nederlandse PISA-score voor wiskunde van 538 in 2003 naar 493 in 2022 en voor lezen van 513 naar 459. Nederland bereikte bij de laatste meting in alle drie de onderzochte vakken zijn laagste score sinds deelname aan PISA. Dat zou een politiek hoofdpijndossier moeten zijn. Meer geld, slechtere prestaties. Niet omdat iedere extra euro rechtstreeks een hogere PISA-score moet opleveren, maar omdat na twintig jaar één vraag onvermijdelijk wordt, wat hebben al die extra miljarden dan wel opgeleverd? Het onderwijs is geen uitzondering op een verder perfect werkend systeem. De Algemene Rekenkamer constateert dat tekortschietende resultaten van overheidsbeleid Nederland vele miljarden euro’s per jaar kosten. Ministeries produceren honderden beleidsevaluaties. De Rekenkamer onderzocht achttien periodieke rapportages en keek wat de Tweede Kamer ermee deed. Zes werden behandeld, twaalf niet. In slechts twee Kamerdebatten werd naar zo’n evaluatie verwezen. Daar zit de zwakte van ons politieke systeem. We hebben de controle uitstekend georganiseerd, maar politiek levert die controle blijkbaar weinig op. Een nieuw plan kan worden gepresenteerd als vooruitgang. Een belastingverhoging geeft partijen de gelegenheid zich te profileren op eerlijkheid en verdeling. Een conflict over vermogen of erfenissen levert onmiddellijk herkenbare politieke kampen op. Uitzoeken waarom miljarden aan bestaand beleid onvoldoende resultaat opleveren is minder geschikt voor de permanente campagne. Dat mechanisme helpt ook de groei van de overheid verklaren. Als beleid onvoldoende werkt, verdwijnt het probleem niet. Het probleem wordt vervolgens aanleiding voor nieuw beleid en nieuw geld. Het bestaande budget blijft grotendeels staan, het volgende komt erbij en daarna moet opnieuw dekking worden gevonden. Zo kan gebrek aan resultaat uiteindelijk leiden tot hogere uitgaven in plaats van lagere. Vervolgens begint Den Haag weer aan de kant waar de politieke belangstelling wel groot is. Wie gaat het betalen? Het vermogen, de erfenis, de hogere inkomens of de middenklasse? Daarover gaan de debatten, daar worden de verschillen tussen partijen zichtbaar en daar valt electoraal iets te winnen. Maar iedere miljard die doelmatiger wordt besteed, hoeft ook niet opnieuw te worden opgehaald. Je zou verwachten dat daar minstens zoveel politieke belangstelling voor bestaat. Maar die is moeilijk te vinden. We hebben geen behoefte aan nog meer politici die uitleggen wie de rekening moet betalen. We hebben Kamerleden nodig die het minder spectaculaire werk doen waarvoor het parlement bestaat, controleren of de rekening klopt en of we voor al die miljarden krijgen wat ons is beloofd. We gaan elkaar politiek te lijf over wie de rekening betaalt. Vrijwel niemand lijkt zich druk te maken of de rekening zelf wel klopt. #NederlandsePolitiek #Onderwijs #Financiën

Marianne Zwagerman over het corona verhoor van Hugo de Jonge: "Het was vooral 3 uur zelf feliciterende Hugo de Jonge. Er was geen land ter wereld waar het allemaal zo goed was gegaan als Nederland. Toevallig gaf hij daar dan leiding aan." "Het was werkelijk niet om aan te horen. 0,0 zelfreflectie." Het blijft schokkend hoe eenvoudig de grondrechten van mensen opzij werden geschoven op basis van een virus dat helemaal niet zo dodelijk was. De coronatesten leverden grote aantallen vals positieve uitslagen op. Op basis daarvan werd de hele samenleving in de greep gehouden met lockdowns, mondkapjesplicht, avondklok en coronatoegangsbewijzen. Het gevaarlijke is dat dit zo weer kan gebeuren. Roep een crisis uit, en grondrechten kunnen opnieuw aan de kant worden geschoven. Als mijn dochter van 5 jaar naar zwemles ging, moest ik buiten in de auto wachten. Als ongevaccineerde kreeg ik geen toegang tot het zwembad. "En ook toen hem gezegd werd: zit u niet een beetje in een tunnelvisie? Het heeft ook geen zin om dat te vragen aan iemand die daar nog steeds helemaal in zit." "En dan denk je, je bent ook al een aantal jaren nu weg van die post. Je zou toch met iets bredere blik ernaar kunnen kijken? Hij liet duidelijk merken in het verhoor dat hij ook alle andere verhoren heeft gevolgd." "Dan heeft hij dus ook gehoord wat al die collega's van hem hebben gezegd. Want er zijn toch wel wat ministers die duidelijk aangaven: er was helemaal geen ruimte voor enige vorm van kritiek." "Arie Slob, de toenmalige minister van Onderwijs, die verrot gescholden is door Hugo de Jonge, Grapperhaus en Rutte. Het is allemaal op tafel gekomen." "Ik zou dan denken, je komt met je staart tussen je benen daar naartoe. En gaat dus even verantwoording afleggen. Dat is niet gebeurd." #corona #grondrechten #HugodeJonge

Gidi heeft gelijk. Je zou denken dat een minister van Buitenlandse Zaken op dit moment wel iets beters te doen heeft dan zich druk te maken over een belangrijke westerse bondgenoot als Israël. Er woedt oorlog tussen Iran en zijn tegenstanders, met alle gevolgen van dien voor energieprijzen en de wereldeconomie. Rusland voert een verwoestende oorlog tegen Oekraïne en doet aan hybride oorlogsvoering op EU- en NAVO-grondgebied. Onze bondgenootschappen staan onder druk en ondertussen maakt vleugellam Europa zich economisch steeds afhankelijker van China. Maar waar richt de Nederlandse regering de bestuurlijke energie op? Op dadels, wijn en andere producten uit Israëlische dorpen en steden in Judea en Samaria. Daarvoor moeten invoer-, aankoop- en verkoopverboden komen, met draconische strafrechtelijke consequenties voor overtreders. Alsof de grote geopolitieke bedreiging van onze tijd bestaat uit een Nederlander die een zio-druif koopt. Het wordt nog grotesker wanneer je die dadendrang vergelijkt met de manier waarop Nederland met andere landen omgaat. Marokko controleert de Westelijke Sahara, maar daarover hoeft niet voortdurend met economische sancties te worden gedreigd. China kan Oeigoeren op enorme schaal onderdrukken terwijl Chinese producten onze winkels overspoelen. Turkije bezet delen van Cyprus en Syrië, exporteert bakken islamitische invloed en blijft tegelijkertijd een gesprekspartner die Nederland en Europa met alle egards behandelen. Maar zodra het om Israël gaat, verandert ineens álles. Dan blijken territoriale geschillen niet langer ingewikkelde kwesties waar geschiedenis, verdragen, onderhandelingen en geopolitieke belangen een rol spelen. Dan is iedere nuance overbodig, wordt economische bestraffing opeens een morele plicht en vindt Den Haag zélfs tijd om zich bezig te houden met de herkomst van een potje tahin. Dat is precies waarom de vraag van Gidi Markuszower terecht is: waar komt die verbeten selectiviteit toch vandaan? Waarom wordt juist de Joodse staat langs een morele meetlat gelegd die Nederland bij vrijwel ieder ander land onmiddellijk begraaft? Wie beweert dat dit uitsluitend om internationaal recht of mensenrechten gaat, moet vervolgens wel uitleggen waarom hetzelfde fanatisme ontbreekt wanneer Marokko, China of Turkije ter sprake komen. Selectieve moraal is geen moraal. Wanneer regels, verontwaardiging en sanctiedrift vrijwel exclusief worden geactiveerd zodra Israël in beeld verschijnt, moet je uiteindelijk ook durven benoemen wat de overduidelijke oorzaak daarvan is. Het antwoord op de terechte vertwijfeling van Gidi Markuszower met betrekking tot de selectiviteit en hypocrisie van onze regering is eenvoudig samen te vatten: we leven in een diep antisemitisch land. Dat is helaas nooit anders geweest. Punt. #Israël #antisemitisme #geopolitiek

Een ochtendcolumn Femke Halsema trekt aan de bel. De leefbaarheid van Amsterdam staat onder druk. Dakloosheid, drugsgebruik en mensen met psychiatrische problemen zijn steeds zichtbaarder op straat. Gemeenten kunnen dat volgens de burgemeester niet meer oplossen. Den Haag moet helpen. Daarmee staat de oplossing eigenlijk al vast. Meer geld. Gemeenten hebben hun werkterrein de afgelopen decennia enorm uitgebreid. Klimaat, energietransitie, diversiteit, inclusie, integratie, ongelijkheid en internationale solidariteit kregen allemaal een plaats in het stadhuis. Voor steeds meer maatschappelijke problemen kwam gemeentelijk beleid. Dat is ook terug te zien in de omvang van de organisatie. Amsterdam telde in 2018 14.411 interne fte. Inmiddels werken bij de gemeente ruim 20.000 fte. Terwijl de bevolking in die periode met ongeveer 10 procent groeide, groeide het ambtelijke apparaat onder het het bewind van Halsema met bijna 40 procent. Terwijl een gemeentebestuur in de kern een paar eenvoudige taken heeft. De stad moet schoon en veilig zijn. De openbare ruimte moet worden onderhouden. Overlast moet worden aangepakt. Er moeten woningen zijn. Op die kerntaken worden de Amsterdamse cijfers pijnlijk. In 2025 vond nog maar 31 procent van de Amsterdammers de eigen buurt schoon. Het rapportcijfer voor het schoonhouden van straten en stoepen zakte naar 5,8. Er kwamen 265.000 meldingen over afval en reiniging binnen, 16 procent meer dan een jaar eerder. Bij meldingen over het schoonmaken van de openbare ruimte werd 59 procent binnen de afgesproken termijn afgehandeld. De gemeentelijke norm is 90 procent. In de binnenstad daalde het cijfer voor schone straten en stoepen van 6,9 in 2015 naar 5,4 in 2025. Bewoners geven de binnenstad inmiddels een 4,0. Vervuiling is geen esthetisch probleem. Onderzoek naar wanorde in de openbare ruimte laat zien dat zichtbare verwaarlozing de sociale norm verzwakt. Afval, graffiti en achterstallig onderhoud vergroten de kans dat ook anderen regels overtreden. De omgeving vertelt voortdurend welk gedrag blijkbaar wordt geaccepteerd. Daar bestaat inmiddels voldoende empirisch onderzoek naar. Als een organisatie de kerntaken steeds slechter uitvoert, ligt de eerste vraag voor de hand, waar gaat de beschikbare capaciteit eigenlijk naartoe? Amsterdam heeft steeds meer taken naar zich toegetrokken en krijgt de meest zichtbare taken steeds moeilijker voor elkaar. Toch gaat de discussie direct over geld. Dat geld moet uit Den Haag komen. Den Haag heeft geen eigen geld, dus uiteindelijk komt de rekening bij de belastingbetaler terecht. Daarna volgt de bekende politieke discussie over wie die rekening moet betalen. De breedste schouders zullen ook deze lasten moeten dragen vermoed ik. Zo wordt een vuile en onrustige stad uiteindelijk een financieringsvraagstuk. Of Amsterdam te veel doet, geld verkeerd besteedt of onvoldoende presteert, verdwijnt naar de achtergrond. Extra geld is de oplossing voordat duidelijk is geworden waarom het bestaande geld niet voldoende resultaat oplevert. Landelijk werkt het inmiddels hetzelfde. Nieuwe politieke ambities worden nieuwe overheidstaken. Er komen ambtenaren, subsidies, programma’s en organisaties bij. Zodra de kosten oplopen, begint de zoektocht naar extra inkomsten. Schrappen komt nauwelijks ter sprake. Amsterdam kan ook bij het begin beginnen. Zorg dat de stad schoon en veilig is. Zorg voor woningen, bereikbaarheid, onderhoud en handhaving. Kijk daarna wat er nog meer op het stadhuis moet gebeuren en wat kan verdwijnen. Halsema vraagt Den Haag om meer middelen omdat Amsterdam de problemen op straat niet meer aankan. Maar voordat de rest van Nederland wordt gevraagd daarvoor te betalen, ligt een eenvoudiger vraag voor, waarom doet Amsterdam zoveel andere dingen terwijl de gemeente iets simpels als de eigen straten niet op orde krijgt. Misschien heeft Amsterdam geen groter budget nodig. Misschien heeft Amsterdam een kleinere agenda nodig. #Amsterdam #Gemeente #Leefbaarheid

Een ochtendcolumn Met verbazing keek ik naar het item over de sluiting van Transcom in Groningen. Zo’n 150 mensen verliezen hun baan omdat het werk naar Spanje verhuist. Hans Spekman van de FNV en PRO-Kamerlid Julian Bushoff kregen ruim baan voor hun verhaal. Bij Spekman lag de verklaring bij het bedrijf, kosten besparen, winst boven werknemers stellen. Het merkwaardige is dat de FNV zelf goed weet wat hier gebeurt. FNV-bestuurder Izabela Muchowska zegt over precies deze sluiting dat de loonkosten in Spanje ongeveer een derde bedragen van die in Nederland. Dat is geen verhaal over een bedrijf dat kan kiezen tussen een winstgevende Nederlandse vestiging en een nog winstgevender Spaanse. Opdrachtgevers zijn jarenlang meegegaan in de stijgende Nederlandse tarieven. Maar ook die bereidheid heeft een grens. Het minimumloon is sinds 2020 met ruim 33 procent gestegen, in januari 2023 kwam er in één klap ruim 10 procent bij en de FNV vindt dat nog onvoldoende: het minimumloon moet naar €18 per uur. Dit type dienstverlening kent een vrij harde prijsgrens. Een opdrachtgever kan niet onbeperkt meer betalen omdat Nederland arbeid steeds duurder maakt. Op enig moment is een uur klantenservice eenvoudig niet meer waard dan het beschikbare tarief. Tegen dat tarief is het werk in Nederland nu onuitvoerbaar. En dit is bij uitstek werk dat kan vertrekken. De Nederlandse klant blijft dezelfde, het gesprek blijft Nederlands en de dienstverlening verandert nauwelijks. Alleen de headset staat voortaan in Spanje of Marokko. Niet omdat daar een paar procent extra marge lonkt, maar omdat het werk daar tegen het beschikbare tarief nog wel kan worden uitgevoerd. Nederland heeft zichzelf simpelweg uit deze markt geprijsd. Ik ken Nederlanders die dit soort werk in Spanje doen. Het is een economische houdgreep. Je verdient genoeg om er te leven, maar nauwelijks genoeg om iets op te bouwen. Het wrange is dat zo precies een arbeidsmarkt ontstaat waartegen de FNV in Nederland zegt te strijden. De baan is niet verdwenen. De baan is geëxporteerd. En vervolgens staat de voorzitter van diezelfde FNV voor de camera het verdwijnen van banen te verklaren uit winstbejag en aandeelhoudersbelang. Ik zie daar vooral bestuurlijk opportunisme en intellectuele leegte. Eerst jarenlang politieke druk uitoefenen om de prijs van arbeid op te drijven en vervolgens, wanneer internationaal verplaatsbaar werk daadwerkelijk vertrekt, de onderneming aanwijzen als verantwoordelijke. Bushoff gebruikte dezelfde ontslagen vervolgens om zich te keren tegen de verkorting van de WW. Daarmee wordt het bijna circulair. Eerst wordt arbeid in Nederland zo duur dat een deel ervan niet meer tegen het beschikbare tarief kan worden uitgevoerd. Wanneer de banen dan vertrekken, worden de ontslagen werknemers vervolgens het argument voor ruimere sociale zekerheid. Het meest verbaasde mij het journalistieke podium van de NOS. De tegenvraag lag voor het oprapen. De eigen FNV-bestuurder zegt dat de loonkosten in Spanje nog ongeveer een derde van de Nederlandse bedragen. De FNV wil tegelijkertijd naar een minimumloon van €18. Vraag Spekman dan eens wat hij verwacht dat er met internationaal verplaatsbare arbeid gebeurt wanneer Nederland de prijs ervan steeds verder opdrijft. Spekman en Bushoff stonden de gevolgen te veroordelen van beleid waarvoor ze zelf al jaren pleiten. Dat het werk verdwijnt en dat mensen op straat komen te staan, is mede hun verantwoordelijkheid. De journalistieke verantwoordelijkheid begint bij de vraag waarom niemand hen daarmee confronteerde. Die vraag kwam niet. Zo konden degenen die mede verantwoordelijk zijn voor het verdwijnen van deze banen zich presenteren als verdedigers van de mensen die daardoor op straat kwamen te staan. #arbeidsmarkt #werkgelegenheid #minimumloon

Beste volgers, Ik ben christelijk opgevoed maar tijdens mijn onderzoek in de asielindustrie ontsnapt er menigmaal een harde vloek over mijn lippen. Ik ben de betekenis van het woord illegaal kwijt. Illegaal betekent: in strijd met de wet. Verboden. Punt. Althans, dat dacht ik. De feiten zeggen iets anders. Overheden financieren illegaal verblijf met tientallen tot honderden miljoenen. Eerst als project, dan als doorontwikkeling, dan als afbouw, terwijl de deuren wagenwijd openblijven. Stopt Den Haag de rijksbijdrage, dan betaalt de gemeente door. Weigert de gemeente, dan legt de rechter heel eenvoudig opvang op. Het beleid stopt op papier. De factuur loopt door. Dus: geen recht op verblijf, wél recht op een rekening. Illegaal, tot de subsidie binnen is. Daarna heet het opvang, perspectief of menselijke maat. Ik begrijp het niet meer. U wel? #asielindustrie #illegaal #wetgeving

Schaamteloos, de vanzelfsprekendheid waarmee #Oekraïne miljarden van Nederland opeist. Niet: kunnen jullie ons helpen? Maar: haal €2 miljard uit toekomstige begrotingen naar voren, want wij kunnen het nú uitgeven. En dan noemen ze dat ook nog „een vrij eenvoudig verzoek”. En waarom moet NL voor alles opdraaien? Waar blijft de rest van Europa?! Opzouten met dit minderheidskabinet! #Jetten #D66 #Links #Rechts #Wilders #Mona https://t.co/CtNgpzpgev #Oekraïne #Nederland #Europa

Column: De beschaafde liquidatie Max von Kreyfelt Pim Fortuyn werd op 6 mei 2002 vermoord door Volkert van der Graaf. Voor een politieke opdrachtgever is nooit bewijs gevonden. Den Haag ontdekte daarna dat een politieke opstand ook zonder kogels kan worden geliquideerd. Dat oogt democratischer en scheelt complottheorieën. In 2026 richt een liquidatieproject op. Project 2029 lijkt precies voor dat doel uit de Haagse kraamkamer te zijn getrokken. Het moet niet links bestrijden, Nederland bevrijden of de macht van Brussel breken. Het moet voorkomen dat de electorale opmars van FVD uitgroeit tot werkelijke politieke macht. Daarvoor wordt Mona Keijzer uit de bestuurlijke vitrinekast gehaald. Zij moet de frisse buitenstaander spelen, hoewel ze al zo lang deel uitmaakt van het politieke meubilair. Keijzer belooft een nieuw rechts geluid. Dat is vertederend. Het CDA heeft kennelijk besloten zichzelf opnieuw uit te vinden door een voormalige CDA’er een andere verpakking te geven. Een beetje BBB-groen op het doosje, een flinke foto van Mona erop en klaar is de revolutie. Rond Project 2029 ruikt alles naar dezelfde vertrouwde politieke kringloop. Oude bestuurders noemen zichzelf vernieuwers, partijmedewerkers veranderen in onafhankelijke denkers en mensen die jarenlang hielpen het systeem te onderhouden komen nu uitleggen hoe dapper zij het gaan bestrijden. De pyromaan presenteert zich als brandpreventie-expert. Wierd Duk, de integriteit-makelaar, mag ondertussen de komst van de nieuwe verlosser aankondigen. Keijzer zou tientallen zetels kunnen halen. Natuurlijk. In Den Haag worden verkiezingsuitslagen alvast geschreven voordat de kiezer heeft begrepen dat hij ergens enthousiast over moet zijn. Het mechanisme is eenvoudig. FVD groeit, dus verschijnt er een keurige opvangbak voor kiezers die verandering willen, maar door de media geleerd hebben dat Forum eng is. Project 2029 mag dezelfde onderwerpen benoemen en dezelfde zorgen herkennen, zolang iedere wezenlijke breuk uitblijft. De toon wordt rebels, de uitkomst betrouwbaar. Dat is de moderne politieke liquidatie. Geen bloed op het asfalt, maar stemmen in een opvangreservoir. Geen moordwapen, maar een mediacampagne. Geen dader die wordt afgevoerd, maar consultants die elkaar na afloop feliciteren met de geslaagde verbreding van rechts. FVD hoeft niet verboden of verslagen te worden. Het hoeft slechts klein genoeg te blijven. Beproefd bij de alternatieve media. Daarvoor verdeel je de kiezer over steeds nieuwe partijen, waarna dezelfde bestuurlijke klasse hoofdschuddend vaststelt dat rechts zo hopeloos versnipperd is. Wat een succesvol NCTV beleid. Project 2029 is daarom geen bedreiging voor het bestel. Het is het afweersysteem van dat bestel. Mona Keijzer wordt niet gelanceerd om de macht te breken, maar om de klap van de groeiende FVD-aanhang op te vangen voordat die het Binnenhof bereikt. Fortuyn werd door een mens geliquideerd. Bij FVD probeert men het met de kiezer te liquideren. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #Politiek #Democratie #Nederland

20/8/26: AANGIFTE Aan: Politie / Openbaar Ministerie Van: Naam: Adres: Postcode + woonplaats: Geboortedatum: Telefoon: E-mail: Datum: 20 augustus 2026 Betreft: Aangifte wegens belediging (artikel 266 Wetboek van Strafrecht) Geachte heer/mevrouw, Hierbij doe ik aangifte tegen: Verdachte mr. Sidney Florens Johannes Smeets X-account: @SmeetsLaw Feiten Op 18 augustus 2026 om 15:42 uur heeft verdachte via zijn openbare X-account @SmeetsLaw de volgende uitlating gedaan en openbaar gemaakt: “Stelletje p*do’s daar bij FvD dus…” Deze tweet is kort daarna door verdachte zelf verwijderd. Ik ben lid/aanhanger van Forum voor Democratie. Met de woorden “stelletje p*do’s daar bij FvD” heeft verdachte de gehele groep, en daarmee ook mij persoonlijk, bestempeld als pedofiel. Dit is een opzettelijke openbare belediging die mijn eer en goede naam aantast. Bewijs • Screenshot van de originele tweet van @SmeetsLaw d.d. 18 augustus 2026, 15:42 uur, vastgelegd en openbaar gemaakt door Erik de Vlieger:
https://t.co/OgGOkwwbYZ • Nadere openbaarmaking:
https://t.co/75UCC8xpeY
en https://t.co/fvIBmeg6zk Wettelijke grondslag Artikel 266 Wetboek van Strafrecht (eenvoudige belediging) Motivering De uitlating is: • openbaar gedaan; • duidelijk beledigend en onnodig grievend; • door verdachte zelf verwijderd (wat duidt op bewustzijn van de onjuistheid/schadelijkheid); • zonder enige feitelijke grondslag jegens mij. Verzoek Ik verzoek het Openbaar Ministerie tot strafrechtelijke vervolging over te gaan. Hoogachtend, Handtekening: #aangifte #belediging #rechtspraak

Column: Is Mark Rutte een landverrader? Max von Kreyfelt Juridisch niet. Het Wetboek van Strafrecht kent geen artikel voor een premier die het land veertien jaar bestuurt alsof het een tijdelijk filiaal is op weg naar een betere functie. Ambitie is niet strafbaar. Zelfs niet wanneer de belastingbetaler de sollicitatiekosten betaalt. Moreel wordt het interessanter. Rutte begon als premier van Nederland en eindigde als secretaris-generaal van de NAVO. Daartussen lag vermoedelijk de langste sollicitatieprocedure uit de Europese geschiedenis. Nederland fungeerde als cv, proeftuin en borgstelling. Wij waren geen land meer, maar een aanbevelingsbrief met twaalf provincies. In Brussel gold Rutte als betrouwbaar. In Washington als bruikbaar. In Den Haag vooral als iemand die precies wist waar de camera stond en opvallend weinig meer wist zodra er een enquêtecommissie verscheen. Onder zijn leiding werden gezinnen door de overheid fijngemalen in de toeslagenaffaire. Groningen mocht verzakken zolang de gaswinning overeind bleef. De woningmarkt werd bevrijd van overheidsbemoeienis en kort daarna ook van gewone Nederlanders. Starters kunnen nog steeds een huis kopen, mits hun ouders dat eerst doen. Rutte bleef erbij lachen. Wie de rekening nooit zelf ontvangt, ontwikkelt vanzelf gevoel voor humor. Na ieder schandaal nam hij verantwoordelijkheid. Dat betekende dat hij het woord zorgvuldig uitsprak, zijn gezicht in de stand staatsman zette en iemand anders liet aftreden. Burgers verloren hun huis, inkomen of gezondheid. Mark verloor soms een staatssecretaris. Een bestuurder moet tenslotte ook offers brengen. Zijn geheugen hielp hem daarbij uitstekend. Internationale afspraken bleven glashelder; binnenlandse missers verdwenen achter een gebrek aan actieve herinnering. Een wonderlijke neurologische aandoening waarbij vooral belastende informatie wordt gewist en toekomstige topfuncties feilloos worden opgeslagen. Ook de democratie werd onder Rutte gemoderniseerd. Besluiten werden eerst genomen, waarna het parlement er uitvoerig over mocht debatteren. Dat gaf Kamerleden het warme gevoel dat zij invloed hadden zonder het risico dat er werkelijk iets veranderde. Democratie als kinderzitje: u mag meesturen, maar het stuur zit niet vast aan de wielen. Een ouderwetse landverrader verkocht staatsgeheimen aan de vijand. Rutte was veel moderner. Hij maakte nationale belangen onderhandelbaar, leverde zeggenschap in en noemde dat Europese volwassenheid. Nederland mocht overal aan tafel zitten, meestal dicht bij de plek waar de rekening werd neergelegd. Niets werd opgegeven. Alles werd gedeeld. Soevereiniteit werd gedeeld. Schulden werden gedeeld. Risico’s werden gedeeld. Alleen de promotie bleef persoonlijk bezit. Daarna kwam de NAVO. De man die vier kabinetten overeind hield door te doen alsof zij nog leefden, mocht voortaan het Westen bijeenhouden. Alsof je een begrafenisondernemer tot cardioloog benoemt vanwege zijn ruime ervaring met stilgevallen patiënten. Dus nee, juridisch is Mark Rutte geen landverrader. Daarvoor ontbreken een vonnis, een officieel aangewezen vijand en vermoedelijk een correct ingevuld formulier in drievoud. Maar wanneer een premier zijn land gehavend achterlaat, internationaal wordt beloond voor zijn betrouwbaarheid en onderweg zelf vrijwel onbeschadigd blijft, dringt zich toch een ongemakkelijke vraag op: aan wie was hij eigenlijk zo betrouwbaar? Misschien heeft Mark Rutte Nederland nooit verraden. Misschien zag hij het eenvoudig als de vertrekhal. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #MarkRutte #Politiek #Nederland

A recent study in the Netherlands shows that general practitioners can reduce the need for referrals to a cardiologist by 50% in patients with unclear chest pain through a simple CT scan, leading to lower costs and fewer surges in long waiting lists for cardiologists. (translated)