Search

Een ochtendcolumn Wie de Nederlandse politiek volgt, zou kunnen denken dat het grootste financiële probleem van de overheid is waar het volgende miljard vandaan moet komen. Vermogens moeten meer opbrengen, erfenissen kunnen zwaarder worden belast, fiscale voordelen moeten worden beperkt en hogere en middeninkomens kunnen meer bijdragen. Over de verdeling van de rekening kan Den Haag eindeloos debatteren. Veel minder belangstelling bestaat voor de rekening zelf. Het Rijk gaf in 2025 €447,1 miljard uit. Van een Tweede Kamer zou je verwachten dat een groot deel van de politieke energie vervolgens gaat zitten in een eenvoudige vraag, wat hebben we voor dat geld gekregen? Dat is tenslotte een kerntaak van het parlement. Kamerleden worden niet gekozen om vier jaar campagne te voeren. Ze worden onder meer gekozen om de regering te controleren, en daarbij hoort controleren of publiek geld doelmatig wordt besteed. Onderwijs laat zien wat er gebeurt als die vraag niet wordt gesteld. In 2000 gaf de overheid €20,8 miljard uit aan onderwijs en studietoelagen, in 2024 €56 miljard. Ook als aandeel van de economie namen de uitgaven toe. Ondertussen daalde de Nederlandse PISA-score voor wiskunde van 538 in 2003 naar 493 in 2022 en voor lezen van 513 naar 459. Nederland bereikte bij de laatste meting in alle drie de onderzochte vakken zijn laagste score sinds deelname aan PISA. Dat zou een politiek hoofdpijndossier moeten zijn. Meer geld, slechtere prestaties. Niet omdat iedere extra euro rechtstreeks een hogere PISA-score moet opleveren, maar omdat na twintig jaar één vraag onvermijdelijk wordt, wat hebben al die extra miljarden dan wel opgeleverd? Het onderwijs is geen uitzondering op een verder perfect werkend systeem. De Algemene Rekenkamer constateert dat tekortschietende resultaten van overheidsbeleid Nederland vele miljarden euro’s per jaar kosten. Ministeries produceren honderden beleidsevaluaties. De Rekenkamer onderzocht achttien periodieke rapportages en keek wat de Tweede Kamer ermee deed. Zes werden behandeld, twaalf niet. In slechts twee Kamerdebatten werd naar zo’n evaluatie verwezen. Daar zit de zwakte van ons politieke systeem. We hebben de controle uitstekend georganiseerd, maar politiek levert die controle blijkbaar weinig op. Een nieuw plan kan worden gepresenteerd als vooruitgang. Een belastingverhoging geeft partijen de gelegenheid zich te profileren op eerlijkheid en verdeling. Een conflict over vermogen of erfenissen levert onmiddellijk herkenbare politieke kampen op. Uitzoeken waarom miljarden aan bestaand beleid onvoldoende resultaat opleveren is minder geschikt voor de permanente campagne. Dat mechanisme helpt ook de groei van de overheid verklaren. Als beleid onvoldoende werkt, verdwijnt het probleem niet. Het probleem wordt vervolgens aanleiding voor nieuw beleid en nieuw geld. Het bestaande budget blijft grotendeels staan, het volgende komt erbij en daarna moet opnieuw dekking worden gevonden. Zo kan gebrek aan resultaat uiteindelijk leiden tot hogere uitgaven in plaats van lagere. Vervolgens begint Den Haag weer aan de kant waar de politieke belangstelling wel groot is. Wie gaat het betalen? Het vermogen, de erfenis, de hogere inkomens of de middenklasse? Daarover gaan de debatten, daar worden de verschillen tussen partijen zichtbaar en daar valt electoraal iets te winnen. Maar iedere miljard die doelmatiger wordt besteed, hoeft ook niet opnieuw te worden opgehaald. Je zou verwachten dat daar minstens zoveel politieke belangstelling voor bestaat. Maar die is moeilijk te vinden. We hebben geen behoefte aan nog meer politici die uitleggen wie de rekening moet betalen. We hebben Kamerleden nodig die het minder spectaculaire werk doen waarvoor het parlement bestaat, controleren of de rekening klopt en of we voor al die miljarden krijgen wat ons is beloofd. We gaan elkaar politiek te lijf over wie de rekening betaalt. Vrijwel niemand lijkt zich druk te maken of de rekening zelf wel klopt. #NederlandsePolitiek #Onderwijs #Financiën

Zat naar het NOS Journaal te kijken en het is pijnlijk om vast te stellen dat de redactie van de NOS wel 5 minuten besteedt aan het woord 'vulvalippen' maar 0 seconden aan de bewuste keuze van oud-minister Mariëlle Paul om te wachten tot een dag na de verkiezingen om een wetsvoorstel over arbeidsmigranten in te trekken. Even ter herinnering hieronder de reactie van Paul zelf. Check het Nieuwsuurfragmentje (6 november 2025) links waarin ze begint over 'aantijgingen die mijn integriteit in twijfel trekken' en daarna heel arrogant zegt 'Ik had ook nóg langer kunnen wachten'. Gadverdamme. 🤢 En check het fragment rechts uit het debat van 27 november waarin ze over de timing zegt (ook nog 'in alle eerlijkheid') 'achteraf gezien denk ik dat dat een onhandige dag was' en ze daarbij keihard liegt 'ik heb dat, zodra die ambtelijke overeenstemming was bereikt, willen communiceren', terwijl uit de WOO-documenten van nu (uit een brief van een ambtenaar) dus blijkt dat die overeenstemming al lang was bereikt en ze wél bewust wachtte tot na de verkiezingen. Ik mis dus journalistiek die al dit soort uitspraken aan elkaar koppelt en die haar daarmee confronteert. Maar nee hoor, NUL aandacht op de publieke omroep. Damn, wat een vulvapolitiek en dito journalistiek heeft dit land! #SmerigePolitiek #VVD #NOS #Journalistiek #Politiek #Journalistiek #Verkiezingen

In her opinion piece, Marcia Luyten argues that uncontrolled immigration in Ceuta contributes to the rise of the far-right, which exploits this situation for political purposes, and that a humane asylum policy can only exist with mutual respect and fairness between the host country and the refugee, according to the ancient law of Xenia from Zeus. (translated)

Zijn dood vormde een waterscheiding tussen het argeloze Nederland van vóór 2004 en het land waarin het bewustzijn van de islamisering plotseling overal postvatte. De man die Aboutaleb „de pooier van de profeet” noemde en Thom de Graaf uitmaakte voor moordenaar, was óók de man die zijn ex-vrouw en haar nieuwe vriend meenam op vakantie en alles betaalde, „om maar bij elkaar te kunnen zijn”. Politiek incorrect (cancelled avant la lettre), gezet, autochtoon, seksistisch en bovenal niet overtuigd van "de zegeningen" van de onterecht bejubelde "multiculturele samenleving" en de moordzuchtige "kansenparels" die onze cultuur dezer dagen zo verrijken. Van Gogh was in mijn ogen een tienmaal betere schrijver dan filmmaker: zowel stilistisch als inhoudelijk een verademing tegenover al die brave meelopers in deze – zucht, moet ff: fluwelen dictatuur. Zijn taalgebruik was virtuoos, soms smakeloos en puberaal, maar altijd intrigerend. Eigenlijk zou ik hier zijn debuutroman "Engel" moeten noemen, al moet ik eerlijkheidshalve toegeven dat het boek mij niet kon bekoren. Zijn literaire pogingen mislukten bovendien commercieel op dramatische wijze. Van "Engel" werden in 1990 vier exemplaren verkocht. Ok ik chargeer: het waren er zes. Zijn tweede roman, de raamvertelling "De ogen van Tipsy" uit 2001, moest hij zelfs in eigen beheer uitbrengen omdat geen uitgever eraan wilde. Tegenwoordig zou dat vermoedelijk anders liggen. Na zijn dood ontstond opeens wél belangstelling. Geen Profeet wordt in zijn eigen tijd geloofd (zegt men). We beseffen nog maar half hoe diep Van Gogh zijn sporen in de Nederlandse taal heeft getrokken. Hij schonk haar woorden als „geitenneuker”, „chocoladeprins” en „gedachtenpolitie” – taalgranaten die nog altijd nadreunen. Hoe zou hij de chaos in onze huidige tijdsgeest aanschouwd hebben? Juist daarom is de verfilming van Delirium een historische noodzaak. En wat jarenlang slechts een onmogelijke droom leek, dreigt nu dankzij AI Cinema onontkoombaar werkelijkheid te worden. #theovangogh #deliriumderoman #deliriumdefilm #TheoVanGogh #CultureleIdentiteit #PolitiekeDiscussie

Shorttracker Sven Roes (26) heeft na zijn emotionele bericht over mentale problemen veel steun ontvangen van de Nederlandse sportgemeenschap, terwijl hij ook zijn ervaring met vermissing en de gevolgen daarvan deelt; hij verzekert dat hij professionele hulp zal zoeken en zijn verhaal vertelt om eerlijkheid te bevorderen op weg naar herstel. #SvenRoes #MentaleGezondheid #Shorttrack

Column: de aftocht van Thom de Graaf Max von Kreyfelt Dinsdag verzamelen gedupeerde ouders zich bij de Raad van State. Om te vragen of ze misschien eindelijk hun eigen dossier mogen inzien. Dat is het niveau waarop Nederland inmiddels functioneert. Een burger die wil weten wat de overheid hem heeft aangedaan, wordt behandeld alsof hij probeert de lanceercodes van kernwapens te stelen. Aanleiding is het afscheid van Thom de Graaf. Zo’n Haags ritueel waarbij bestuurders elkaar toespreken met woorden als: “verbindend,” “integer,” “dienstbaar.” Een soort politieke wierookceremonie voor mensen die nooit zelf in de rij van de voedselbank belandden door een administratieve fout. Ondertussen staan buiten ouders die al jaren wachten op iets exotisch als: waarheid. Want het toeslagenschandaal bleek nog niet vernederend genoeg. Nederland besloot namelijk tot een indrukwekkend vervolg: Het Herstelschandaal™. Een bureaucratische horrorserie zonder einde, waarin iedere aflevering bestaat uit: verdwenen documenten, onbereikbare instanties, nieuwe formulieren, en ambtenaren die uitleggen dat “het proces zorgvuldig verloopt.” Dat laatste betekent: wij hopen dat u afhaakt vóór de afronding. Het fascinerende blijft de asymmetrie. De overheid weet alles van u. Uw inkomen. Uw aankopen. Uw bankrekening. Uw parkeerboetes. Waarschijnlijk zelfs hoe vaak u een frikandelbroodje koopt bij het tankstation. Maar zodra burgers vragen: “Mag ik mijn eigen dossier zien?” verandert Den Haag ineens in een combinatie van de CIA, de Stasi en een slecht functionerend callcenter. “Nee mevrouw, die informatie kunnen wij nog niet vrijgeven.” Voor wie is die informatie eigenlijk gevaarlijk? Voor de ouders? Of voor de mensen die het gedaan hebben? Want dát is natuurlijk de echte datakluis: niet documenten, maar aansprakelijkheid. En dus staan die ouders dinsdag niet alleen voor zichzelf. Ze staan daar voor iets dat ooit normaal was in een rechtsstaat: het idee dat de overheid óók aan regels gebonden hoort te zijn. Tegenwoordig klinkt dat als radicalisering. Nederland is immers een land geworden waar burgers binnen twee weken een boete krijgen bij een verkeerd ingevuld formulier, maar waar dezelfde overheid rustig tien jaar nodig heeft om toe te geven dat zij duizenden gezinnen financieel en psychologisch heeft gesloopt. En zelfs daarna volgt geen echte openheid, maar een “hersteltraject.” Alsof dezelfde mensen die uw huis in brand staken nu langskomen met een plantenspuit en een folder over vertrouwen. “Leuker kunnen wij het niet maken, wel eerlijker.” Prachtige slogan. Alleen blijkt eerlijkheid inmiddels begraven onder vijf bestuurslagen, twaalf overlegtafels en honderden zwartgelakte Woo-pagina’s. Dat is uiteindelijk de wrangste conclusie. Het toeslagenschandaal was geen fout in het systeem. Het wás het systeem. En het herstelschandaal bewijst vooral: de machine draait nog steeds. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #toeslagenschandaal #transparantie #overheid

Lieve vrienden en volgers, Ik merk dat ik het steeds moeilijker verdraag. Niet alleen de politieke spelletjes. Niet alleen de propaganda, de halve waarheden of de eindeloze theaterstukken die tegenwoordig voor journalistiek en bestuur moeten doorgaan. Maar vooral het verstikkende gevoel dat werkelijkheid steeds vaker wordt vervangen door een zorgvuldig geregisseerde versie ervan. Woorden betekenen niets meer. Beloftes verdampen. Verantwoordelijkheid bestaat alleen nog voor gewone burgers. En wie nog vragen stelt, wordt weggezet als lastig, gevaarlijk of “niet constructief”. Ik heb jarenlang geprobeerd daar woorden aan te geven. Columns geschreven. Gesprekken gevoerd. Mensen geïnterviewd. Geprobeerd zichtbaar te maken wat zoveel mensen intuïtief allang voelden: dat er iets fundamenteels is verschoven in onze samenleving. Niet alleen in de politiek. Maar in waarheid zelf. Misschien is dat nog wel het zwaarste: het gevoel dat eerlijkheid langzaam iets rebels is geworden. Dat je tegenwoordig moed nodig hebt om simpelweg te zeggen: “Dit klopt niet.” En ondertussen dendert alles verder. Alsof niemand nog wil herinneren wat ooit normaal was. Alsof we collectief geleerd hebben om weg te kijken zolang het eigen comfort niet direct geraakt wordt. Ik schrijf dit niet uit bitterheid. Ook niet uit wanhoop. Maar omdat ik merk dat een mens niet eindeloos tegen de stroom van ontkenning, framing en georganiseerde vergeetachtigheid in kan blijven roeien zonder moe te worden. Soms verlang ik gewoon naar rust. Naar oprechtheid. Naar mensen die nog durven zeggen wat ze werkelijk denken zonder eerst te kijken of het maatschappelijk toegestaan is. Misschien herkennen velen dit gevoel inmiddels. Dat je niet moe bent van het leven, maar moe van het voortdurende toneel eromheen. Die onoprechte oogopslag. Die kwaadaardige gezichtsuitdrukking, Toch blijf ik geloven dat waarheid hardnekkiger is dan propaganda. Dat echte gesprekken uiteindelijk sterker zijn dan opgelegde verhalen. En dat er nog altijd mensen bestaan die weigeren hun geweten uit te besteden. Voor hen ga ik Europa in en voor alles blijf ik schrijven. En misschien ook een beetje voor mezelf. 📌 Reist u ook met me mee? https://t.co/iMWx1lWmhO 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY #Waarheid #Politiek #Oprechtheid

Rob : diep respect! Hoe je dit tot het einde toe consequent en stellig hebt uitgedragen. Ik heb een commissie gezien die voortdurend in verwarring was. Ze hebben veel 'van de andere kant' gehoord, die hun kennelijk onbekend was. De climax: op het laatst vragen aan jóu wat ze aan zichzélf moeten vragen: "wat had je anders kunnen doen?" Je vond nog een splinter, Rob , en was zo eerlijk daar iets over te zeggen, maar die balk in hun eigen ogen, die de hele politiek en de medische stand verblind, gaat de enquete commissie die in zijn eindrapport nu eindelijk eens zichtbaar maken? #Respect #Politiek #Eerlijkheid

Ik zie dat Nordin veel kritiek krijgt, maar hij is gewoon eerlijk in wie / wat hij is. Dat is niet voor iedereen fijn om te horen, maar het is wel de Nederlandse werkelijkheid. Overigens praat ik met iedereen die niet scheldt of mij probeert te framen: "Ghouddani krijgt inmiddels bijna iedereen aan tafel in Mocro Inside, voor rustige, gezamenlijke gesprekken: voetballers, acteurs, wetenschappers, influencers, journalisten, ook Telegraaf-verslaggever Wierd Duk. „Ik heb Lale Gül, Nausicaa Marbe en Roderick Veelo ook gevraagd, maar alleen Duk durfde": https://t.co/MwptV6j7T9 #Nederland #Eerlijkheid #MocroInside

Je zou denken dat dit een parodie-account is, maar ze feliciteren zichzelf écht met 13.000 huisjes nadat ze 10 steden beloofd hadden. Ondertussen zijn er nog altijd honderdduizenden woningen tekort, terwijl ze schaamteloos zeggen: “Want iedereen verdient een plek om thuis te komen!” Liegen en misleiden is voor hen het nieuwe normaal geworden. Het voelt voor hen niet eens meer anders dan eerlijk en oprecht zijn. #woningtekort #parodie #eerlijkheid

Veel Nederlanders beschouwen de kosten van klimaatmaatregelen als oneerlijk verdeeld, waarbij hogere inkomens profiteren van subsidies terwijl lagere inkomens relatief meer aan energiekosten kwijt zijn, wat leidt tot oproepen voor een eerlijke verdeling van de lasten en betere communicatie over klimaatbeleid. #klimaatbeleid #eerlijkheid #overconsumptie

In de nieuwe documentaire 'Het dubbelleven van Marijn Kuipers' deelt de influencer Marijn Kuipers openhartig voor het eerst haar jarenlange strijd met boulimia, en benadrukt ze het belang van eerlijkheid en kwetsbaarheid, ondanks de angst die dit met zich meebrengt. #boulimia #psychischegezondheid #openheid

Medewerker van een thuishulporganisatie in Arnhem heeft zich laten opnemen in het testament van een kwetsbare 90-jarige man en heeft meer dan 21.000 euro van zijn bankrekening naar haar eigen rekening overgemaakt, wat leidde tot haar ontslag en een rechterlijke uitspraak die haar handelen als onacceptabel beoordeelt. #financieelmisbruik #thuishulp #eerlijkheid