Search

In het Franse Gironde heeft een verwoestende bosbrand, die al 34.000 hectare aan natuur heeft verwoest en meer dan 160.000 mensen heeft geëvacueerd rond Bordeaux, de brandweer gedwongen zich te concentreren op het beschermen van dorpen en woningen, terwijl de overlevenden, zoals de 77-jarige Jean-Pierre Seguin, zich afvragen hoe ze hun leven opnieuw moeten opbouwen te midden van de verwoesting. #Bosbranden #Gironde #Natuurgeweld

Column: De Haagse Ziekten Max von Kreyfelt Er is goed nieuws uit de medische wereld. Na jarenlang onderzoek hebben artsen eindelijk vastgesteld waarom zoveel beleidsmakers, bestuurders en opiniemakers zich zo opvallend hetzelfde gedragen. Het blijkt geen ideologie te zijn. Geen opleiding. Zelfs geen karakter. Het is een ziekte. Sterker nog: een complete verzameling zeldzame aandoeningen die vrijwel uitsluitend voorkomen tussen het Binnenhof, de ministeries, bestuurskamers, universiteiten, redactielokalen en Hilversum. De bekendste is Consensusitis. De patiënt is ervan overtuigd volledig zelfstandig te denken, maar produceert opvallend vaak exact dezelfde mening als alle andere patiënten. Besmetting vindt meestal plaats tijdens netwerkborrels, conferenties of talkshows. Daarna volgt vaak Machtsmyopie. Hoe hoger de functie, hoe kleiner de burger lijkt. Uiteindelijk verdwijnen complete bevolkingsgroepen uit het gezichtsveld. Alleen collega-bestuurders blijven nog scherp zichtbaar. Een gevorderd stadium leidt tot Narratiefitis. De patiënt ontwikkelt een allergische reactie op feiten die niet passen binnen het officiële verhaal. Bij blootstelling aan afwijkende informatie ontstaat onmiddellijk Factcheckfobie gevolgd door acute Dissidentenallergie. Sommigen ontwikkelen Framingitis. Iedere criticus verandert vanzelf in extremist, populist, complotdenker of gevaar voor de democratie. Het opmerkelijke is dat de diagnose altijd bij de ander wordt gesteld. Ook Morele Hoogteziekte komt veel voor. De patiënt kijkt permanent neer op de samenleving en ervaart dat als een verheven uitzicht. Na enkele jaren ontstaat meestal Pluchekoorts. Loslaten van functies wordt vrijwel onmogelijk. Het lichaam ontwikkelt een natuurlijke afweer tegen vertrekpremies, verkiezingsuitslagen en democratische wisselingen. In ernstige gevallen volgt Carrouselitis: de patiënt verdwijnt uit de ene topfunctie om enkele weken later vanzelf weer op te duiken in een andere. Vrijwel iedere Haagse bestuurder lijdt bovendien aan Ministeriële Amnesie. Besluiten verdwijnen uit het geheugen zodra een parlementaire enquête begint. Artsen spreken inmiddels van de Ruttiaanse variant. Buiten Nederland komt deze nauwelijks voor. Andere veelvoorkomende aandoeningen zijn Vergaderitis, Rapportverslaving, Lobbylupus, Persberichtsyndroom, PR-psoriasis, Bureaucratose, Regeltjesdwang, Controlecompulsie, Veiligheidsobsessie en Toezichtdwang. De patiënt gelooft oprecht dat ieder maatschappelijk probleem oplosbaar is met een extra commissie, een protocol of een toezichthouder. In het laatste stadium openbaren zich Transparantie-intolerantie, Woo-allergie, Integriteitseczeem, Reputatiepaniek en Verantwoordelijkheidsallergie. Dan weet iedereen dat er iets mis is gegaan, behalve degene die ervoor verantwoordelijk was. De ernstigste complicatie heet echter Democratische Immunodeficiëntie. Dat is het moment waarop een bestuurslaag niet langer weerstand opbouwt tegen kritiek, maar tegen burgers. Gelukkig bestaat er een eenvoudige behandeling. Een half jaar buiten de Haagse kaasstolp. Zonder dienstauto. Zonder woordvoerder. Zonder beleidsnota. Gewoon tussen de mensen wier leven zij zeggen te verbeteren. De prognose is voorzichtig optimistisch. Al waarschuwen artsen dat sommige patiënten na enkele dagen alweer hevige aanvallen van Consensusitis krijgen zodra zij de eerste vergaderzaal binnenlopen. In Den Haag noemt men dat geen terugval. Daar heet het: goed bestuur. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #politiek #gezondheid #maatschappij

In een wereld die steeds angstiger lijkt te worden door autoritair leiderschap en internationale onzekerheid, pleit Willem Post voor de opbouw van een sterk en democratisch samenwerkingsverband tussen de EU en andere middenmachten, zoals Canada en Zuid-Korea, om gezamenlijk op te komen voor mensenrechten en internationale wetgeving. #EU #democratie #veiligheid

In het artikel wordt gesteld dat de Nederlandse investeringen in veiligheid voornamelijk gericht zijn op militaire technologie, terwijl sociale investeringen en conflictpreventie, die essentieel zijn voor het opbouwen van vertrouwen en het voorkomen van geweld, verwaarloosd worden. #Veiligheid #Conflictpreventie #Vertrouwen

Erfbelasting gaat niet over inkomen, maar over eigendom Eén van de meest gehoorde argumenten ter verdediging van de erfbelasting is dat een erfenis inkomen is. Op het eerste gezicht klinkt dat intuïtief: iemand krijgt vermogen en is daar belasting over verschuldigd. Maar economisch gezien is een erfenis helemaal geen inkomen. Sterker nog, dit onderscheid wordt al eeuwenlang gemaakt in de economie. Inkomen is de beloning voor arbeid, ondernemerschap of het beschikbaar stellen van kapitaal. Een salaris is inkomen. Winst is inkomen. Rente, dividend en huurinkomsten zijn inkomen. Een erfenis is dat echter niet, want bij een erfenis ontstaat geen nieuwe economische waarde. Er wordt immers niets geproduceerd. Er wordt geen extra vermogen gecreëerd. Bestaand vermogen wisselt simpelweg van eigenaar. Dat onderscheid is niet alleen economisch relevant. Ook de Nederlandse fiscale wetgeving maakt dit onderscheid: een erfenis wordt namelijk niet belast via de Wet inkomstenbelasting uit 2001, maar via een afzonderlijke wet: de Successiewet uit 1956. Dat bewijst niet dat erfbelasting onjuist is. Het laat zien dat ook de fiscale wetgeving een erfenis niet behandelt als inkomen, maar als een afzonderlijke vorm van vermogensverkrijging door overlijden. Toch wordt in het publieke debat vaak beweerd dat een erfenis ‘eigenlijk gewoon inkomen’ is, maar daarmee worden twee verschillende begrippen door elkaar gehaald. De grondslag van de belasting is immers de verkrijging van vermogen. Het object van die verkrijging is bestaand eigendom. Dat is iets fundamenteel anders dan nieuw gecreëerd inkomen. Een belasting verandert immers niet de aard van hetgeen zij belast. Motorrijtuigenbelasting maakt een auto geen inkomen, overdrachtsbelasting maakt een woning geen inkomen en erfbelasting maakt een erfenis evenmin inkomen. Dat onderscheid is belangrijk, omdat we het debat wel zuiver moeten voeren. Neem de veelgenoemde overwaarde van een geërfde woning. Alsof die waardestijging belastingvrij uit de lucht is komen vallen. In werkelijkheid is die woning doorgaans gekocht met inkomen waar al inkomstenbelasting over is betaald. Bij de aankoop is overdrachtsbelasting verschuldigd geweest. Tijdens het bezit zijn jaarlijks onroerendezaakbelasting en andere (gemeentelijke) belastingen en heffingen betaald. Afhankelijk van de aard van het vermogen en de omstandigheden kan bovendien gedurende meerdere jaren box 3-belasting zijn geheven. Dat betekent niet dat erfbelasting daarom automatisch onrechtvaardig is. Wel laat het zien dat een nalatenschap meestal bestaat uit vermogen dat tijdens de opbouw en het bezit al meerdere keren onderwerp van belastingheffing is geweest. De vraag is daarom niet of een erfenis inkomen is. Economisch is dat niet het geval en ook de fiscale wetgeving behandelt een erfenis niet als inkomen. Een erfenis is een overdracht van bestaand eigendom. En daarmee komen we bij de fundamentele vraag waar het debat werkelijk over zou moeten gaan: van wie is eigendom? Als eigendom in beginsel aan de eigenaar toekomt, ligt het voor de hand dat het eigendomsrecht ook het recht omvat om dat bezit na te laten aan wie hij of zij wil. Het recht om over eigendom te beschikken houdt immers niet vanzelf op op het moment van overlijden. Voorstanders van erfbelasting vertrekken vanuit een ander uitgangspunt. Zij stellen dat eigendomsrechten niet onbeperkt zijn en dat de overheid, in het algemeen belang, voorwaarden mag verbinden aan de overdracht van vermogen. Daarvoor worden uiteenlopende argumenten aangevoerd, zoals het beperken van vermogensongelijkheid, het bevorderen van kansengelijkheid of het financieren van collectieve voorzieningen. Dat is een legitiem politiek standpunt. Maar het is een ander standpunt dan beweren dat een erfenis 'gewoon inkomen' is. Een erfenis is een overdracht van bestaand eigendom. Wie vóór erfbelasting is, hoeft niet te verdedigen dat een erfenis inkomen is. De principiële vraag die verdedigd moet worden is of de overheid de overdracht van privé-eigendom mag belasten. En precies daarover hoort het maatschappelijke en politieke debat gevoerd te worden. Niet over de fictie dat bestaand eigendom van karakter verandert zodra de eigenaar overlijdt en daardoor opeens inkomen wordt. Erfbelasting is geen tweede inkomstenbelasting, maar een afzonderlijke belasting op de overdracht van eigendom. Juist daarom raakt zij aan een van de meest fundamentele vragen: in hoeverre mag de overheid ingrijpen in het eigendomsrecht? Dit eigendomsrecht wordt namelijk beschermd door het nationale en internationale recht, maar is niet absoluut. De wetgever kan daarop beperkingen aanbrengen, waaronder belastingheffing. De vraag is daarom niet of de overheid de overdracht van eigendom mag belasten, maar onder welke voorwaarden en in welke mate. Dat is een legitieme politieke discussie. Laten we die discussie dan ook voeren over waar zij werkelijk over gaat: de grenzen van het eigendomsrecht. Niet over de onjuiste veronderstelling dat een erfenis economisch gezien inkomen zou zijn. Bij een erfenis ontstaat geen nieuw inkomen. Er wordt geen nieuw vermogen gecreëerd. Bestaand vermogen wisselt slechts van eigenaar. #Erfbelasting #Eigendom #Belastingdebate

Tadej Pogacar demonstreert zijn dominantie in de zesde etappe van de Tour de France door een indrukwekkende aanval op de Tourmalet, waardoor hij een voorsprong van bijna drie minuten op concurrent Jonas Vingegaard opbouwt en de gele trui opnieuw om zijn schouders hangt. #TourdeFrance #Pogacar #Wielrennen

Na Box 3 wordt middenklasse ook tot zijn dood belast. Er was een tijd dat Nederlanders belegden voor hun kinderen. Niet voor prestige. Niet voor een villa aan het Comomeer. Niet om zichzelf “vermogend” te voelen. Gewoon voor later. Voor een studie. Voor een eerste huis. Voor een buffer als het leven tegenzit. Voor de stille gedachte dat je kinderen het misschien iets makkelijker zouden krijgen dan jij. Dat was ooit de belofte van verantwoordelijkheid. Je werkte, betaalde belasting, spaarde wat overbleef, belegde voorzichtig, liet de tijd zijn werk doen en hoopte dat er aan het einde van je leven iets overbleef om door te geven. Maar ergens is dat morele contract verschove Wat vroeger zorg voor je gezin was, wordt steeds vaker gezien als een fiscale kans voor de staat. Tijdens je leven betaal je belasting over je inkomen. Daarna over je consumptie. Over je woning. Over je spaargeld. Over je beleggingen. Vanaf 2028 mogelijk zelfs over papieren rendement dat je nog niet hebt verkocht. En als er na al die jaren discipline nog iets overblijft voor je kinderen, dan staat de overheid opnieuw aan het bed van de overledene. Niet met verdriet. Niet met dankbaarheid. Maar met een aanslag De discussie wordt nu verkocht als een debat over ongelijkheid. En ja, die ongelijkheid bestaat. Wie ouders met een koophuis heeft, begint straks vaak met een enorme voorsprong. Volgens cijfers die NOS aanhaalt, erven kinderen van 75-plussers met een huurwoning gemiddeld veel minder dan kinderen van ouders met een koopwoning; in sommige vergelijkingen loopt dat verschil op tot twintig keer zoveel. Dat is een reëel probleem. Maar de oplossing kan niet zijn dat de middenklasse opnieuw de makkelijkste prooi wordt. Want de echte elite vindt routes. Die heeft BV’s, estate planners, stichtingen, adviseurs en internationale structuren. De onderkant heeft meestal weinig te erven en betaalt vaak geen erfbelasting. Daartussen zit het gezin dat precies genoeg heeft opgebouwd om zichtbaar te worden, maar niet genoeg om zich te verdedigen De leraar met een afbetaald huis. De ondernemer met een kleine zaak. De kapster en de taxichauffeur die samen een ton hebben belegd. De ouders die elke maand iets opzijzetten voor hun kinderen. Zij worden in dit debat te snel vermomd als “vermogend”. Maar dit is geen abstract vermogen. Dit is uitgestelde consumptie. Dit zijn vakanties die niet zijn genomen. Auto’s die langer zijn doorgereden. Avonden overwerken. Jaren discipline. Het is liefde in financiële vorm. En precies dat lijkt Nederland steeds minder te begrijpen. Een gezin dat iets wil nalaten, is geen fiscale maas. Een vader die belegt voor zijn kind, is geen ongelijkheidsmachine. Een moeder die spaart voor later, is geen probleem voor de schatkist. Toch verschuift de taal. Eerst was vermogen opbouwen verstandig. Nu klinkt het verdacht. Eerst was nalaten aan je kinderen een teken van zorg. Nu wordt het gepresenteerd als iets waar de samenleving “recht” op heeft. Dat is de echte culturele draai Nederlanders beleggen niet meer alleen voor hun kinderen. Ze beleggen steeds vaker met het gevoel dat de overheid alvast meerekent. Een deel voor box 3. Een deel voor inflatie. Een deel voor toekomstige regels. En aan het einde: nog een deel bij overlijden. Dan moet je niet verbaasd zijn dat mensen hun vermogen anders gaan structureren, eerder gaan schenken, minder vertrouwen hebben of zich afvragen waarom ze überhaupt nog zo braaf zouden opbouwen. Een land dat gezinnen vertelt dat ze zelfstandig moeten zijn, maar hun zelfstandigheid telkens opnieuw belast, zaagt aan zijn eigen fundament. Want vermogen doorgeven is niet alleen economie. Het is continuïteit. Het is familie. Het is de gedachte dat jouw arbeid niet ophoudt bij jouw dood, maar nog iets mag betekenen voor wie na jou komt. Als de staat zelfs dat moment steeds meer naar zich toetrekt, verandert de burger langzaam van vader, moeder, kind en erfgenaam in iets kleiners. #belastingklimaat #middenklasse #vermogensopbouw

Niemand vertelde de gemiddelde Romein dat zijn rijk viel. Ze zagen alleen dat de wegen niet meer werden onderhouden. Zo vertelde niemand ons dat we over ons hoogtepunt zijn. Maar we voelen het. De huizen die niemand meer kan betalen, de criminaliteit waar niets aan gebeurt, een pers en politiek zonder diepgang, belastingen die alle perken te buiten gaan, geld dat elke maand minder waard is, een land dat steeds vaker vanuit Brussel wordt bestuurd. En onder dit alles: hoe we elkaar steeds minder vertrouwen. We zijn nog welvarend. Maar welvaart verdwijnt zoals Hemingway failliet ging: eerst langzaam, dan opeens. Het kan anders. Een kleinere overheid, dichter bij de burger, die ons met rust laat en zich vooral richt op haar hoofdtaak: onze vrijheid beschermen. Dan komt er ruimte. Ruimte om te groeien, om te bouwen waar het nodig is, om hard werken weer te laten lonen en er te zijn voor wie het echt nodig heeft. Dan kunnen we elkaar weer in de ogen kijken en weten dat we samen iets opbouwen. Directe democratie, subsidiariteit, lage belastingen, soevereiniteit, neutraliteit. Het Zwitserland-pakket. Vrij Verbond is de enige partij die het aandurft. #Vrijheid #DirecteDemocratie #Soevereiniteit

Morgen staat Box 3 weer centraal in Den Haag. Maar de echte vraag is simpel...... Wil Nederland mensen belonen die sparen, beleggen en iets opbouwen? Of blijven we doen alsof vermogen vanzelf uit de lucht komt vallen? Talent en kapitaal zijn mobieler dan politici denken. #box3 #sparen #beleggen

Deze regering, politiek en overheid is een economische wurgslag geworden. Je AOW wordt waarsch afgepakt als je iets van eigen pensioen hebt. Dat pensioen wordt waarsch nog extra belast. Als je dan iets wil opbouwen mag je aftikken wat je niet hebt (Box3). Als je weg wil, moet je bij de uitgang extra afrekenen (Exittax). Als je weg bent, wordt je nog 5 jaar lang achtervolgd als belastingplichtige. Als je wat aan je kinderen wil nalaten mag je over al dat belaste geld nog eens een keer dikke belasting betalen. Wie hebben er in godsnaam op partijen als D66 (en CDA, VVD) gestemd? De helft van Nederland die niet productief is of niet wil zijn? #Politiek #Belastingen #Economie

Beste Frank Vandenbroucke, Bent u niet de man die de boeken inging als "de geldverbrander"? Die als partijvoorzitter ontslag nam toen het uitkwam, en daarna naar Oxford trok? Of beter: vluchtte. Om er, jawel, te doctoreren over sociale rechtvaardigheid? Uitgerekend u noemt het deze week "onverantwoordelijk en onethisch" dat iemand overweegt te vertrekken omwille van een vermogensbelasting. U hebt lef, dat geef ik u. U was trouwens toch ook de minister die tijdens corona de hele cultuursector liet sluiten? Duizenden mensen zonder inkomen met één pennentrek, tot de Raad van State u terugfloot omdat het "disproportioneel" was en "niet op afdoende redenen gebaseerd". En in 2024 wou u voor 200 miljoen euro aan covidvaccins en testmateriaal laten vernietigen. Een rechter verbood het, om te vermijden dat "cruciaal bewijsmateriaal" zou verdwijnen in de zaak rond dat omstreden vaccincontract. Geld dat verbrandde in de jaren 90, vaccins die u in 2024 van de rechter niet mocht vernietigen: bij u verdwijnt nogal eens iets net wanneer iemand vragen begint te stellen. Dus voor we het over mijn ethiek hebben, hebben we het even over de uwe? Want kijk wie u "onethisch" noemt. Ons. De ondernemers die hier elke dag iets opbouwen, mensen aan het werk houden, en de hoogste lasten op arbeid van de hele OESO dragen. Sinds januari komt daar 10% op elke euro meerwaarde bovenop. We betalen het. De meesten van ons vertrekken niet eens. En uitgerekend ons, met úw staat van dienst, durft u immoreel te noemen. Het moet gedaan zijn met dit soort uitspraken van onbekwame politici die de welvaart van dit land verder uithollen en ondertussen de mensen die ze wél opbouwen de les komen lezen. Wij blijven. Wij betalen. En we laten ons door u geen moraal opdringen. Met vriendelijke groet, een ondernemer die zijn geld niet verbrandt #Politiek #Economie #Ethiek

Ik probeer me als expat niet teveel uit te spreken over België, maar het moet me van het hart hoe absurd het politieke debat daar geworden is. Belgische ondernemers die jobs creëren, risico nemen, investeren en jarenlang waarde opbouwen, worden in België steeds vaker behandeld alsof ze een probleem zijn in plaats van een deel van de oplossing. Wie zegt dat het ondernemingsklimaat onleefbaar wordt, “dreigt” niet. Dat is een noodkreet dat op het vlak van bureaucratie, regels en risk-reward veel ondernemers het niet meer zien zitten. De zorgen van Odoo-topan Fabien Pinckaers zijn op dat vlak volledig terecht. En als ondernemers daartegen waarschuwen en zeggen wat de gevolgen zijn van het huidige beleid, worden ze weggezet als onverantwoordelijk of onethisch. Dat is de wereld op zijn kop. België pest productieve mensen steeds meer weg met belastingen, regels en morele vingertjes. En daarna is men verbaasd dat kapitaal, talent en ondernemers andere oorden opzoeken. Onethisch is niet dat ondernemers een leefbaar klimaat vragen. Onethisch is een overheid die steeds meer opslokt, haar begroting niet onder controle krijgt en daarna opnieuw naar dezelfde mensen kijkt om het gat te vullen. Dat begint langzaam op wanbeleid te lijken. En dat verdient België en haar inwoners niet. Door @Financefilosoof 27 juni 2026 #België #Ondernemerschap #Politiek

Het artikel pleit voor het opbouwen van een sterke industriële basis in Europa als antwoord op de toenemende economische afhankelijkheid van China, in plaats van te kiezen voor defensieve maatregelen zoals heffingen, die volgens de auteur de structurele zwaktes van de Europese economie verergeren. #EuropeseIndustrie #China #Concurrentie

Lucas uit Groningen reist door Syrië en bouwt daar een hostel voor reizigers. Als Lucas uit Groningen zijn toekomst kan opbouwen in Syrie dan kunnen alle Syriers die in Nederland zijn dat ook @MinisterAenM ! Dus trek de asielaanvragen en statussen maar in en stuur ze terug. Het is meer dan veilig in Syrië #Syrië #Reizen #Asielzoekers