Search

„Er is een land met een enorm arsenaal aan kernwapens en strategische bommenwerpers. Japan heeft geen van beide, en toch wordt Japan beschuldigd?”Volgens minister van Defensie Shinjiro Koizumi is die versterking juist nodig vanwege de Chinese en Noord-Koreaanse militaire opbouw en de nauwere samenwerking van beide landen met Rusland. #TweedeWereldoorlog #Rusland #Japan

Vlak voor zes uur gisteravond: de opbouw van de bezetting op Leiden Centraal is in volle gang. Één van de demonstranten krijgt Eppo in de gaten en besluit meteen terug te filmen. Zou deze gozer wel toestemming hebben van de NS voor opnames in de stationshal? #LeidenCentraal https://t.co/qA907q3lvo #Leiden #Demonstratie #NS

#0182 — Frysk Archimedes siet by syn tablet doe’t in Romeinske soldaat him fermoarde. Klinkt dat natuerlik? Net echt. En dochs, as wy it ferline genôch “bywurkje”, kinne wy krekt dêr telâne komme. Hast elke kultuer hat modernisearre útjeften fan âldere skriuwers, mei diskusjes oer stavering, wurdskat, redaksjonele notysjes en oanpassing oan de hjoeddeiske lêzer. In antikwêr sei ris tsjin my dat “de patina fan ’e tiid wearde jout” en it ferskil meitsje kin tusken in orizjineel en in goedkeape kopy. Ik iepenje de “Sneinsessays” fan Constantin Noica, kom by it foarwurd fan de útjouwer yn de Humanitas-edysje fan 1992 en lês dat “de stavering bywurke is”. Noica lêze hie in kuier troch de jierren 1930–1940 wêze kinnen. Ynstee meitsje wy dy kuier mei moderne bril op, noflik sitten yn in Uber, sûnder eangst om te ferdwalen — dus sûnder it risiko dat wy de wurden fan dy tiid net begripe, wurden dy’t gewoan yn fuotnoaten “oerset” wurde koene. Wat as wy ek de kranten fan dy tiid namen en dy “bywurken”? En miskien koene wy ek in rebranding dwaan fan de reklames fan doe, sadat ús neuronen net te hurd hoege te wurkjen, as sieten wy yn in escape room. Wêrom dêr ophâlde? Wy koene ek de skiednisboeken bywurkje en skriuwe dat Archimedes fan Syrakuse fermoarde waard troch in Romeinske soldaat wylst er wiskunde die op syn tablet. It basisidee bliuwt itselde, net? Allinnich it tiidrek ferdwynt. En noch wat: wêrom “wurkje” wiskundigen Pythagoras net “by”? Se kinne de notaasje feroarje. Se kinne it bewiis oars útlizze. Se kinne sels de tekening online opbouwe mei in animaasje dy’t foar de eagen fan de learlingen ûntstiet. Mar de stelling fan Pythagoras bliuwt de stelling fan Pythagoras. Dus, as wy in âldere skriuwer lêze, wêrom soene wy dan net ek de taal fan syn tiid bewarje — en de moderne útlis yn notysjes sette? En in lêste fraach oan Humanitas en oan dyjingen dy’t wurkje oan universiteiten yn literatuer en filology: as de skoalbern fan hjoed jimme oer in pear desennia mei # en emoji “bywurkje”, soene jimme dat moai fine? #0182 #Humanitas #ConstantinNoica #Noica #Sneinsessays #Archimedes #Pythagoras #Hashtag #Emoji #MrStorywise #BywurkeStavering #TaalSkiednis #20260921 #Frysk #Frisian #Fryslân #Netherlands #Literatuer #Skiednis

🇮🇱Het blijft bijna niet te bevatten wat er sinds donderdag gebeurt. De manifestatie Op de Bres voor Israël op de Dam, georganiseerd door de werkgroep van mijn goede vriend Jacques Brunt, gaat inmiddels de wereld over. Beelden worden internationaal gedeeld, vertaald en opnieuw verspreid. En dan besef ik hoe bijzonder het is dat ik daar mocht staan en spreken. Dat ik mijn bijdrage mocht leveren voor mijn volk, mijn gezin, mijn familie en mijn gemeenschap. En vooral: dat woorden weer iets in beweging zetten. Sindsdien krijg ik berichten van mensen die zeggen: wij willen ook opstaan. Wij willen ook iets doen. Inmiddels zijn er op ruim twintig plaatsen solidariteitswandelingen georganiseerd of in voorbereiding. En het groeit door. Wie mee wil lopen of zelf iets wil organiseren: ik deel de website bij deze post. https://t.co/01mLIAqikm En dan de ironie van die avond. Die enorme Palestijnse vlag die enkele seconden uit een raam werd gehangen en vrijwel onmiddellijk weer werd weggehaald. Bedoeld als provocatie, bedoeld om onze manifestatie te verstoren. Maar juist dat beeld ging mede de wereld over. Wat bedoeld was om ons te overschaduwen, maakte ons zichtbaarder. Wat bedoeld was om te verstoren, zorgde mede voor nóg meer bereik. En wat bedoeld was om mensen het zwijgen op te leggen, laat juist méér mensen opstaan. Ik vermoed dat degenen achter die actie dát effect niet hadden voorzien. Voor mij raakt dit inmiddels aan iets wat veel groter is dan één avond op de Dam. Aan de eeuwige strijd tussen licht en duisternis, liefde en haat, opbouwen en vernietigen. וַיַּרְא אֱלֹהִים אֶת־הָאוֹר כִּי־טוֹב Vayar Elohim et-ha’or ki tov. En God zag dat het licht goed was. En daarom: וּבָחַרְתָּ בַּחַיִּים — Uvacharta bachayim. Kies het leven. Kies het licht. Want soms bereikt duisternis precies het tegenovergestelde van wat zij beoogt: ze maakt zichtbaar hoeveel licht er tegenover staat. En dat licht verspreidt zich. Steeds verder. עם ישראל חי 🇮🇱❤ #Israël #solidariteit #licht

Bijna elke cultuur kent gemoderniseerde edities van oudere auteurs, met discussies over spelling, woordenschat, redactionele noten en aanpassing aan de hedendaagse lezer. Een antiquair zei me ooit dat “de patina van de tijd waarde toevoegt” en het verschil kan maken tussen een origineel en een goedkope kopie. Ik open Constantin Noica’s “Zondagsessays”, kom bij het voorwoord van de uitgever in de Humanitas-editie van 1992 en lees dat “de spelling is bijgewerkt”. Noica lezen had een wandeling door de jaren 1930 en 1940 kunnen zijn. In plaats daarvan maken we die wandeling met een moderne bril, comfortabel zittend in een Uber, zonder bang te hoeven zijn dat we verdwalen — dat wil zeggen: dat we de woorden van die tijd niet begrijpen, terwijl die gewoon in voetnoten “vertaald” hadden kunnen worden. Wat als we ook de kranten uit die tijd zouden nemen en ze “bijwerken”? En misschien moeten we de advertenties uit die periode ook maar een rebranding geven, zodat onze neuronen niet te hard hoeven te werken, alsof we in een escape room zitten. Waarom daar stoppen? We zouden ook de geschiedenisboeken kunnen bijwerken en schrijven dat Archimedes van Syracuse door een Romeinse soldaat werd gedood terwijl hij wiskunde zat te maken op zijn tablet. De basisgedachte blijft toch hetzelfde? Alleen het tijdperk verdwijnt. En nog iets: waarom “werken” wiskundigen Pythagoras niet “bij”? Ze kunnen de notatie veranderen. Ze kunnen het bewijs anders uitleggen. Ze kunnen zelfs de figuur online opbouwen met een animatie die zich voor de ogen van de leerlingen ontvouwt. Maar de stelling van Pythagoras blijft de stelling van Pythagoras. Als we dus een oudere auteur lezen, waarom bewaren we dan niet ook de taal van zijn tijd — en zetten we moderne uitleg in de noten? En nog één laatste vraag aan Humanitas en aan mensen op universitaire letteren- en filologieafdelingen: als de schoolkinderen van vandaag jullie over een paar decennia met # en emoji “bijwerken”, zouden jullie dat prettig vinden? #Humanitas #ConstantinNoica #Noica #Zondagsessays #Archimedes #Pythagoras #Hashtag #Emoji #MrStorywise #BijgewerkteSpelling #Taalgeschiedenis #20260920_1926 #Nederlands #Literatuur #Geschiedenis

Een ochtendcolumn Er komt een enorme erfenisgolf aan. Honderden miljarden gaan de komende decennia van oudere Nederlanders naar hun kinderen en kleinkinderen. Vooral vanuit progressieve hoek geldt dat als probleem. D66 schrijft dat grote erfenissen de ongelijkheid versterken, GroenLinks ziet overerving als een belangrijke oorzaak van ongelijke kansen. De redenering daaronder is helder. Concentratie van vermogen leidt tot kansenongelijkheid en erfenissen zouden die concentratie van generatie op generatie versterken. Maar als die eerste stelling klopt, volgt daar ook iets anders uit. Spreiding van vermogen moet langs dezelfde redenering de kansenongelijkheid verkleinen. Nederland heeft in een halve eeuw particulier bezit over een ongekend brede groep verspreid. In 1971 was 35 procent van de woningvoorraad een koopwoning, vijftig jaar later 59 procent. Fiscale ondersteuning van het eigen huis hielp miljoenen gewone werkenden vermogen opbouwen. Mensen die met weinig bezit begonnen, eindigen hun werkzame leven met een huis, spaargeld en vermogen. Nu wordt dat vermogen geërfd. De verspreiding daarvan is geen toekomsttheorie, die is al zichtbaar. In 2023 overleden 168.700 Nederlanders. Tegenover de nalatenschappen waarvoor aangiftegegevens beschikbaar zijn, stonden 274.700 afzonderlijke verkrijgers. De gemiddelde nalatenschap bedroeg €199.000, maar de mediane nalatenschap slechts €45.200 en de mediane bruto verkrijging per erfgenaam €33.200. Kinderen vormen de grootste groep ontvangers en ook de kleinkinderen erven rechtstreeks. Een vermogen dat bij één huishouden zat, valt bij overlijden dus uiteen over meerdere huishoudens en kan een generatie later opnieuw uiteenvallen. De generaties die nu nalaten kregen gemiddeld ongeveer twee kinderen. Dat weten we vrij precies. Eén vermogen wordt er twee, daarna vier en vervolgens acht. Het CPB onderzocht wat dat in de praktijk met de vermogensverdeling doet. De uitkomst is ongemakkelijk voor het politieke verhaal. Erfenissen en schenkingen vergroten de vermogensongelijkheid per saldo niet. Vermogen verschuift van oudere, vermogendere huishoudens naar een minder vermogende generatie en verspreidt zich na verloop van tijd over de nakomelingen. Als concentratie van vermogen kansenongelijkheid veroorzaakt, moet verspreiding van vermogen langs precies dezelfde redenering kansenongelijkheid verminderen. Het mechanisme dat vanuit progressieve hoek wordt aangewezen als bron van ongelijkheid, doet volgens het CPB met de vermogensconcentratie dus het tegenovergestelde. Dan resteert het argument dat mensen tegenwoordig pas erven wanneer ze zelf vijftig of zestig zijn en het geld nauwelijks meer nodig hebben. Maar ook dat argument werkt de andere kant op. Hun kinderen zijn inmiddels volwassen, soms zijn er al kleinkinderen. Juist omdat de erfgenaam zelf al een huis, pensioen en spaargeld heeft, kan het ontvangen vermogen sneller worden doorgeschoven naar een volgende generatie. En uitgerekend daar staat de fiscus, politiek aangejaagd door dezelfde progressieve stroming die vermogensconcentratie wil bestrijden. Wie het vermogen vasthoudt, betaalt op dat moment geen schenkbelasting. Wie het verspreidt over kinderen en kleinkinderen, kan die wel verschuldigd zijn. Vasthouden wordt niet belast, verspreiden wel. Zo wordt vanuit de strijd tegen vermogensconcentratie de verspreiding van vermogen fiscaal afgeremd. Daar zit de politieke ironie. Nederland heeft eerst miljoenen huishoudens geholpen particulier vermogen op te bouwen. Nu dat vermogen op grote schaal over kinderen en kleinkinderen begint uit te waaieren, wordt die beweging vanuit progressieve hoek als probleem geduid en zwaardere belasting als oplossing voorgesteld. De eerste democratisering van vermogen was het eigen huis. De tweede is de erfenis. Wie werkelijk gelooft dat concentratie van vermogen kansenongelijkheid veroorzaakt, zou de grootste verspreiding van particulier vermogen in generaties eerder moeten toejuichen dan afremmen. #erfenis #vermogen #ongelijkheid

GOEIIE MORGUHHH... Vanochtend toch de stap genomen om eens enkele baantjes rustig te zwemmen..🏊..gewoon voelen wat kan en wat nog niet kan..ivm met de schouder..💪..terug wéer wat opbouwen..en dan zien we wel wéer verder.. Mooie dag IEDEREEN..en een..#DDK..van mij..☀️🌡️😎💋👗 https://t.co/xc1v5RlNsJ #Zwemmen #Herstel #Gezondheid

In het Franse Gironde heeft een verwoestende bosbrand, die al 34.000 hectare aan natuur heeft verwoest en meer dan 160.000 mensen heeft geëvacueerd rond Bordeaux, de brandweer gedwongen zich te concentreren op het beschermen van dorpen en woningen, terwijl de overlevenden, zoals de 77-jarige Jean-Pierre Seguin, zich afvragen hoe ze hun leven opnieuw moeten opbouwen te midden van de verwoesting. #Bosbranden #Gironde #Natuurgeweld

Column: De Haagse Ziekten Max von Kreyfelt Er is goed nieuws uit de medische wereld. Na jarenlang onderzoek hebben artsen eindelijk vastgesteld waarom zoveel beleidsmakers, bestuurders en opiniemakers zich zo opvallend hetzelfde gedragen. Het blijkt geen ideologie te zijn. Geen opleiding. Zelfs geen karakter. Het is een ziekte. Sterker nog: een complete verzameling zeldzame aandoeningen die vrijwel uitsluitend voorkomen tussen het Binnenhof, de ministeries, bestuurskamers, universiteiten, redactielokalen en Hilversum. De bekendste is Consensusitis. De patiënt is ervan overtuigd volledig zelfstandig te denken, maar produceert opvallend vaak exact dezelfde mening als alle andere patiënten. Besmetting vindt meestal plaats tijdens netwerkborrels, conferenties of talkshows. Daarna volgt vaak Machtsmyopie. Hoe hoger de functie, hoe kleiner de burger lijkt. Uiteindelijk verdwijnen complete bevolkingsgroepen uit het gezichtsveld. Alleen collega-bestuurders blijven nog scherp zichtbaar. Een gevorderd stadium leidt tot Narratiefitis. De patiënt ontwikkelt een allergische reactie op feiten die niet passen binnen het officiële verhaal. Bij blootstelling aan afwijkende informatie ontstaat onmiddellijk Factcheckfobie gevolgd door acute Dissidentenallergie. Sommigen ontwikkelen Framingitis. Iedere criticus verandert vanzelf in extremist, populist, complotdenker of gevaar voor de democratie. Het opmerkelijke is dat de diagnose altijd bij de ander wordt gesteld. Ook Morele Hoogteziekte komt veel voor. De patiënt kijkt permanent neer op de samenleving en ervaart dat als een verheven uitzicht. Na enkele jaren ontstaat meestal Pluchekoorts. Loslaten van functies wordt vrijwel onmogelijk. Het lichaam ontwikkelt een natuurlijke afweer tegen vertrekpremies, verkiezingsuitslagen en democratische wisselingen. In ernstige gevallen volgt Carrouselitis: de patiënt verdwijnt uit de ene topfunctie om enkele weken later vanzelf weer op te duiken in een andere. Vrijwel iedere Haagse bestuurder lijdt bovendien aan Ministeriële Amnesie. Besluiten verdwijnen uit het geheugen zodra een parlementaire enquête begint. Artsen spreken inmiddels van de Ruttiaanse variant. Buiten Nederland komt deze nauwelijks voor. Andere veelvoorkomende aandoeningen zijn Vergaderitis, Rapportverslaving, Lobbylupus, Persberichtsyndroom, PR-psoriasis, Bureaucratose, Regeltjesdwang, Controlecompulsie, Veiligheidsobsessie en Toezichtdwang. De patiënt gelooft oprecht dat ieder maatschappelijk probleem oplosbaar is met een extra commissie, een protocol of een toezichthouder. In het laatste stadium openbaren zich Transparantie-intolerantie, Woo-allergie, Integriteitseczeem, Reputatiepaniek en Verantwoordelijkheidsallergie. Dan weet iedereen dat er iets mis is gegaan, behalve degene die ervoor verantwoordelijk was. De ernstigste complicatie heet echter Democratische Immunodeficiëntie. Dat is het moment waarop een bestuurslaag niet langer weerstand opbouwt tegen kritiek, maar tegen burgers. Gelukkig bestaat er een eenvoudige behandeling. Een half jaar buiten de Haagse kaasstolp. Zonder dienstauto. Zonder woordvoerder. Zonder beleidsnota. Gewoon tussen de mensen wier leven zij zeggen te verbeteren. De prognose is voorzichtig optimistisch. Al waarschuwen artsen dat sommige patiënten na enkele dagen alweer hevige aanvallen van Consensusitis krijgen zodra zij de eerste vergaderzaal binnenlopen. In Den Haag noemt men dat geen terugval. Daar heet het: goed bestuur. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #politiek #gezondheid #maatschappij

In een wereld die steeds angstiger lijkt te worden door autoritair leiderschap en internationale onzekerheid, pleit Willem Post voor de opbouw van een sterk en democratisch samenwerkingsverband tussen de EU en andere middenmachten, zoals Canada en Zuid-Korea, om gezamenlijk op te komen voor mensenrechten en internationale wetgeving. #EU #democratie #veiligheid

In het artikel wordt gesteld dat de Nederlandse investeringen in veiligheid voornamelijk gericht zijn op militaire technologie, terwijl sociale investeringen en conflictpreventie, die essentieel zijn voor het opbouwen van vertrouwen en het voorkomen van geweld, verwaarloosd worden. #Veiligheid #Conflictpreventie #Vertrouwen

Erfbelasting gaat niet over inkomen, maar over eigendom Eén van de meest gehoorde argumenten ter verdediging van de erfbelasting is dat een erfenis inkomen is. Op het eerste gezicht klinkt dat intuïtief: iemand krijgt vermogen en is daar belasting over verschuldigd. Maar economisch gezien is een erfenis helemaal geen inkomen. Sterker nog, dit onderscheid wordt al eeuwenlang gemaakt in de economie. Inkomen is de beloning voor arbeid, ondernemerschap of het beschikbaar stellen van kapitaal. Een salaris is inkomen. Winst is inkomen. Rente, dividend en huurinkomsten zijn inkomen. Een erfenis is dat echter niet, want bij een erfenis ontstaat geen nieuwe economische waarde. Er wordt immers niets geproduceerd. Er wordt geen extra vermogen gecreëerd. Bestaand vermogen wisselt simpelweg van eigenaar. Dat onderscheid is niet alleen economisch relevant. Ook de Nederlandse fiscale wetgeving maakt dit onderscheid: een erfenis wordt namelijk niet belast via de Wet inkomstenbelasting uit 2001, maar via een afzonderlijke wet: de Successiewet uit 1956. Dat bewijst niet dat erfbelasting onjuist is. Het laat zien dat ook de fiscale wetgeving een erfenis niet behandelt als inkomen, maar als een afzonderlijke vorm van vermogensverkrijging door overlijden. Toch wordt in het publieke debat vaak beweerd dat een erfenis ‘eigenlijk gewoon inkomen’ is, maar daarmee worden twee verschillende begrippen door elkaar gehaald. De grondslag van de belasting is immers de verkrijging van vermogen. Het object van die verkrijging is bestaand eigendom. Dat is iets fundamenteel anders dan nieuw gecreëerd inkomen. Een belasting verandert immers niet de aard van hetgeen zij belast. Motorrijtuigenbelasting maakt een auto geen inkomen, overdrachtsbelasting maakt een woning geen inkomen en erfbelasting maakt een erfenis evenmin inkomen. Dat onderscheid is belangrijk, omdat we het debat wel zuiver moeten voeren. Neem de veelgenoemde overwaarde van een geërfde woning. Alsof die waardestijging belastingvrij uit de lucht is komen vallen. In werkelijkheid is die woning doorgaans gekocht met inkomen waar al inkomstenbelasting over is betaald. Bij de aankoop is overdrachtsbelasting verschuldigd geweest. Tijdens het bezit zijn jaarlijks onroerendezaakbelasting en andere (gemeentelijke) belastingen en heffingen betaald. Afhankelijk van de aard van het vermogen en de omstandigheden kan bovendien gedurende meerdere jaren box 3-belasting zijn geheven. Dat betekent niet dat erfbelasting daarom automatisch onrechtvaardig is. Wel laat het zien dat een nalatenschap meestal bestaat uit vermogen dat tijdens de opbouw en het bezit al meerdere keren onderwerp van belastingheffing is geweest. De vraag is daarom niet of een erfenis inkomen is. Economisch is dat niet het geval en ook de fiscale wetgeving behandelt een erfenis niet als inkomen. Een erfenis is een overdracht van bestaand eigendom. En daarmee komen we bij de fundamentele vraag waar het debat werkelijk over zou moeten gaan: van wie is eigendom? Als eigendom in beginsel aan de eigenaar toekomt, ligt het voor de hand dat het eigendomsrecht ook het recht omvat om dat bezit na te laten aan wie hij of zij wil. Het recht om over eigendom te beschikken houdt immers niet vanzelf op op het moment van overlijden. Voorstanders van erfbelasting vertrekken vanuit een ander uitgangspunt. Zij stellen dat eigendomsrechten niet onbeperkt zijn en dat de overheid, in het algemeen belang, voorwaarden mag verbinden aan de overdracht van vermogen. Daarvoor worden uiteenlopende argumenten aangevoerd, zoals het beperken van vermogensongelijkheid, het bevorderen van kansengelijkheid of het financieren van collectieve voorzieningen. Dat is een legitiem politiek standpunt. Maar het is een ander standpunt dan beweren dat een erfenis 'gewoon inkomen' is. Een erfenis is een overdracht van bestaand eigendom. Wie vóór erfbelasting is, hoeft niet te verdedigen dat een erfenis inkomen is. De principiële vraag die verdedigd moet worden is of de overheid de overdracht van privé-eigendom mag belasten. En precies daarover hoort het maatschappelijke en politieke debat gevoerd te worden. Niet over de fictie dat bestaand eigendom van karakter verandert zodra de eigenaar overlijdt en daardoor opeens inkomen wordt. Erfbelasting is geen tweede inkomstenbelasting, maar een afzonderlijke belasting op de overdracht van eigendom. Juist daarom raakt zij aan een van de meest fundamentele vragen: in hoeverre mag de overheid ingrijpen in het eigendomsrecht? Dit eigendomsrecht wordt namelijk beschermd door het nationale en internationale recht, maar is niet absoluut. De wetgever kan daarop beperkingen aanbrengen, waaronder belastingheffing. De vraag is daarom niet of de overheid de overdracht van eigendom mag belasten, maar onder welke voorwaarden en in welke mate. Dat is een legitieme politieke discussie. Laten we die discussie dan ook voeren over waar zij werkelijk over gaat: de grenzen van het eigendomsrecht. Niet over de onjuiste veronderstelling dat een erfenis economisch gezien inkomen zou zijn. Bij een erfenis ontstaat geen nieuw inkomen. Er wordt geen nieuw vermogen gecreëerd. Bestaand vermogen wisselt slechts van eigenaar. #Erfbelasting #Eigendom #Belastingdebate

Tadej Pogacar demonstreert zijn dominantie in de zesde etappe van de Tour de France door een indrukwekkende aanval op de Tourmalet, waardoor hij een voorsprong van bijna drie minuten op concurrent Jonas Vingegaard opbouwt en de gele trui opnieuw om zijn schouders hangt. #TourdeFrance #Pogacar #Wielrennen

Na Box 3 wordt middenklasse ook tot zijn dood belast. Er was een tijd dat Nederlanders belegden voor hun kinderen. Niet voor prestige. Niet voor een villa aan het Comomeer. Niet om zichzelf “vermogend” te voelen. Gewoon voor later. Voor een studie. Voor een eerste huis. Voor een buffer als het leven tegenzit. Voor de stille gedachte dat je kinderen het misschien iets makkelijker zouden krijgen dan jij. Dat was ooit de belofte van verantwoordelijkheid. Je werkte, betaalde belasting, spaarde wat overbleef, belegde voorzichtig, liet de tijd zijn werk doen en hoopte dat er aan het einde van je leven iets overbleef om door te geven. Maar ergens is dat morele contract verschove Wat vroeger zorg voor je gezin was, wordt steeds vaker gezien als een fiscale kans voor de staat. Tijdens je leven betaal je belasting over je inkomen. Daarna over je consumptie. Over je woning. Over je spaargeld. Over je beleggingen. Vanaf 2028 mogelijk zelfs over papieren rendement dat je nog niet hebt verkocht. En als er na al die jaren discipline nog iets overblijft voor je kinderen, dan staat de overheid opnieuw aan het bed van de overledene. Niet met verdriet. Niet met dankbaarheid. Maar met een aanslag De discussie wordt nu verkocht als een debat over ongelijkheid. En ja, die ongelijkheid bestaat. Wie ouders met een koophuis heeft, begint straks vaak met een enorme voorsprong. Volgens cijfers die NOS aanhaalt, erven kinderen van 75-plussers met een huurwoning gemiddeld veel minder dan kinderen van ouders met een koopwoning; in sommige vergelijkingen loopt dat verschil op tot twintig keer zoveel. Dat is een reëel probleem. Maar de oplossing kan niet zijn dat de middenklasse opnieuw de makkelijkste prooi wordt. Want de echte elite vindt routes. Die heeft BV’s, estate planners, stichtingen, adviseurs en internationale structuren. De onderkant heeft meestal weinig te erven en betaalt vaak geen erfbelasting. Daartussen zit het gezin dat precies genoeg heeft opgebouwd om zichtbaar te worden, maar niet genoeg om zich te verdedigen De leraar met een afbetaald huis. De ondernemer met een kleine zaak. De kapster en de taxichauffeur die samen een ton hebben belegd. De ouders die elke maand iets opzijzetten voor hun kinderen. Zij worden in dit debat te snel vermomd als “vermogend”. Maar dit is geen abstract vermogen. Dit is uitgestelde consumptie. Dit zijn vakanties die niet zijn genomen. Auto’s die langer zijn doorgereden. Avonden overwerken. Jaren discipline. Het is liefde in financiële vorm. En precies dat lijkt Nederland steeds minder te begrijpen. Een gezin dat iets wil nalaten, is geen fiscale maas. Een vader die belegt voor zijn kind, is geen ongelijkheidsmachine. Een moeder die spaart voor later, is geen probleem voor de schatkist. Toch verschuift de taal. Eerst was vermogen opbouwen verstandig. Nu klinkt het verdacht. Eerst was nalaten aan je kinderen een teken van zorg. Nu wordt het gepresenteerd als iets waar de samenleving “recht” op heeft. Dat is de echte culturele draai Nederlanders beleggen niet meer alleen voor hun kinderen. Ze beleggen steeds vaker met het gevoel dat de overheid alvast meerekent. Een deel voor box 3. Een deel voor inflatie. Een deel voor toekomstige regels. En aan het einde: nog een deel bij overlijden. Dan moet je niet verbaasd zijn dat mensen hun vermogen anders gaan structureren, eerder gaan schenken, minder vertrouwen hebben of zich afvragen waarom ze überhaupt nog zo braaf zouden opbouwen. Een land dat gezinnen vertelt dat ze zelfstandig moeten zijn, maar hun zelfstandigheid telkens opnieuw belast, zaagt aan zijn eigen fundament. Want vermogen doorgeven is niet alleen economie. Het is continuïteit. Het is familie. Het is de gedachte dat jouw arbeid niet ophoudt bij jouw dood, maar nog iets mag betekenen voor wie na jou komt. Als de staat zelfs dat moment steeds meer naar zich toetrekt, verandert de burger langzaam van vader, moeder, kind en erfgenaam in iets kleiners. #belastingklimaat #middenklasse #vermogensopbouw