Search

‘Ik kon het gewoon niet inspuiten’: #huisarts #Roodenburg krijgt de zwaarst denkbare straf 👆 https://t.co/AHomZSOkES Huisarts Frank Roodenburg moet uit het BIG-register worden geschrapt — dat is de harde uitkomst van een opzienbarende tuchtzaak die op dinsdag werd gepubliceerd door het Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg #Amsterdam. Roodenburg is daarmee de eerste arts in Nederland die zijn dokterslicentie verliest vanwege zijn houding en handelen rond de #corona #vaccinaties. Een unieke zaak, die diep snijdt in vragen over medische vrijheid, richtlijnconformiteit en de macht van toezichthouders over kritisch denkende artsen. Wat werd Roodenburg precies verweten? De Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) diende een klaagschrift in met meerdere onderdelen. Ten eerste zou Roodenburg een drempel hebben opgeworpen voor patiënten die een coronavaccinatie wilden ontvangen. Dit deed hij onder andere via een formulier — afkomstig van de organisatie Artsen voor Waarheid — dat hij in zijn praktijk neerlegde ter informatie. De inspectie stelde dat patiënten dit formulier moesten ondertekenen vóór doorverwijzing naar een vaccinatielocatie. Roodenburg zelf betwistte dit stellig: hij vaccineerde zelf niet, en een handtekening vragen had voor hem dus geen enkel nut gehad. Ten tweede vroeg Roodenburg bij zo’n honderd patiënten, die na vaccinatie met vage klachten zoals extreme vermoeidheid binnenkwamen, een zogenoemde D-dimeer bepaling aan. Dit is een bloedtest die aanwijzingen kan geven voor stolselvorming. Zijn redenering: coronavaccins kunnen via het spike-eiwit stollingsactiviteit opwekken, en omdat het spike-eiwit zelf niet meetbaar was, gebruikte hij de D-dimeer als indirecte indicator. Het tuchtcollege vond dat hij hiermee buiten de geldende richtlijnen opereerde en bij verhoogde waarden patiënten had moeten doorverwijzen of aanvullend onderzoek had moeten aanvragen — wat hij in negen gevallen naliet. Ten derde werden zijn uitlatingen op sociale media en in de spreekkamer hem zwaar aangerekend. Hij sprak openlijk over termen als “biowapen”, “Great Reset” en “depopulatie” in relatie tot de coronavaccins. De inspectie ontving twintig meldingen over zijn gedrag. Ook op een huisartsenpost zou hij in 2023 ongepast hebben gecommuniceerd over vaccinaties — onder meer richting ouders van een baby met koortsstuipen. Roodenburg zelf: “Ik kon het gewoon niet inspuiten” Tijdens de zitting van 30 juni — die integraal werd gefilmd door journalist Rico Brouwer van Potkaars — liet Roodenburg zich onverbloemd uit. Hij vertelde dat hij in veertig jaar praktijk nooit eerder zoiets als “turbokanker” had gezien: een patiënt die op dag één binnenkwam en elf dagen later aan drie gelijktijdige tumoren overleed. Dergelijke ervaringen dreven hem ertoe patiënten actief te wijzen op mogelijke risico’s van de injecties. “Ik kon het gewoon niet inspuiten omdat ik begrijp hoe het werkt,” verklaarde hij voor het tuchtcollege. Hij stelde ook dat de richtlijnen niet waren ingericht op de bijwerkingen van coronavaccins, en dat hij als arts in een spagaat zat: longartsen weigerden zijn patiënten te zien omdat er geen klassieke longemboliesymptomen waren, terwijl de D-dimeerwaarden wél verhoogd waren. Zijn advocaat beriep zich op artikel 10 van het EVRM — de vrijheid van meningsuiting — en verwees naar een zaak waarin het Europese Hof voor de Rechten van de Mens oordeelde dat artsen een vergelijkbaar ruim recht op vrije meningsuiting hebben als advocaten. De kern van het conflict: richtlijnen boven klinisch oordeel? Wat deze zaak zo beladen maakt, is de onderliggende vraag die journalist Brouwer scherp verwoordt: mag een arts afwijken van de geldende beslisbomen als die beslisbomen onvolledig zijn of een bepaalde oorzaak buiten beschouwing laten? Roodenburg argumenteerde dat bijwerkingen van coronavaccins simpelweg niet in de huisartsbeslisbomen waren opgenomen — en dat dit hem in een onmogelijke positie bracht. Het tuchtcollege vond echter dat juist dit hem geen vrijbrief gaf om op eigen houtje onderzoek te doen zonder informed consent en zonder de richtlijnen te volgen bij afwijkende uitslagen. De inspectie benadrukte ook dat Roodenburg eerder al tuchtrechtelijk was berispt voor vergelijkbaar handelen — met name het niet doorverwijzen bij verhoogde D-dimeerwaarden — en dat hij desondanks op veel grotere schaal was doorgegaan. Dat woog zwaar mee in het oordeel. Uniek precedent: jaren na de coronacrisis Opvallend is het tijdstip. We schrijven 2026, en nú wordt een arts definitief uit het BIG-register verwijderd vanwege zijn gedrag tijdens de coronaperiode. Andere artsen die publiekelijk kritisch waren, kregen berispingen of boetes — maar verloren hun licentie niet. Roodenburg is de eerste. Zijn advocaat vroeg het college uitdrukkelijk om proportionaliteit en stelde een voorwaardelijke doorhaling voor, eventueel gecombineerd met coaching. Het college ging daar niet in mee. De maatregel van onvoorwaardelijke doorhaling is echter nog niet definitief. Roodenburg is voornemens in beroep te gaan bij het Centraal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg. Zolang die procedure loopt, mag hij zijn praktijk voortzetten. Pas na een onherroepelijk vonnis treedt de doorhaling in werking. Wat zegt dit over de staat van medische vrijheid? De zaak-Roodenburg laat zien dat coronakritische artsen nog steeds worden opgejaagd. Mogen artsen — in hun rol als arts — afwijkende standpunten innemen over medische interventies die door de overheid worden gepromoot? Waar eindigt gewetensbezwaar en begint onverantwoord handelen? En wie bepaalt dat: de beroepsgroep, de inspectie, of de rechter? Het tuchtcollege heeft zijn antwoord gegeven. Roodenburg gaat in beroep. De vraag blijft open. Ondertussen gaat het prikken vrolijk verder. Sinds dinsdag, dezelfde dag dat de uitspraak werd gedaan, ontvangen 70-plussers weer een uitnodiging voor de coronaprik. #MedischeVrijheid #Coronamaatregelen #Huisarts

De selectieve blindheid van Sharon Dijksma Toen ik las dat de Utrechtse burgemeester Sharon Dijksma bewust geen aangifte deed van de bestorming van de raadszaal door Pro-Palestina-demonstranten en Extinction Rebellion-aanhangers, dacht ik even: dit is het zoveelste voorbeeld van bestuurders die wegkijken, onderdeel van de selectieve rechtsstaat waarin wij inmiddels lijken te leven. Maar toen raadslid @yvonne_hessel wél aangifte deed, de @politie onderzoek instelde, het dossier naar @Het_OM stuurde en dat dossier daar vervolgens simpelweg 'zoekraakte', kreeg ik toch het sterke vermoeden dat er meer speelde. U denkt misschien: wat slordig dat zo'n dossier zoekraakt. En dat is zonder meer het geval. Dit is ambtelijke nalatigheid en onzorgvuldigheid met een hoofdletter. Maar wanneer u iets verder uitzoomt, ziet u misschien iets anders. Iets wat veel zorgelijker is dan slordigheid alleen. Het gaat namelijk om een patroon. Een patroon waarin ordeverstoorders die de bestorming van een democratische instelling tot politiek instrument maken, opvallend vaak op begrip of terughoudendheid van de overheid kunnen rekenen. Dijksma, als hoofd van de driehoek burgemeester, politie en Openbaar Ministerie, zei over de mogelijke celstraffen tot vier jaar: ‘Ik geloof niet dat er iemand is die dat hen wil aandoen.’ Maar dat is een opmerkelijke uitspraak voor een burgemeester. In een goed functionerende rechtsstaat bepaalt namelijk de rechter welke straf passend is, niet de burgemeester. En toch is dat precies de indruk die achterblijft. De ordeverstoringen in de raadszaal bleven zonder strafrechtelijke gevolgen, terwijl die daarbuiten wél werden aangepakt. En nu blijkt dat het dossier van de enige serieuze aangifte spoorloos is verdwenen? Ik zal hier niet beweren dat Dijksma deze aangifte persoonlijk achter een archiefkast heeft gegooid of door de papierversnipperaar heeft gehaald, daarvoor ontbreekt ieder bewijs. Maar de timing, de eerdere bewuste keuze om geen aangifte te doen en de uitspraak over celstraffen maken de geur van een beerput onmiskenbaar. En die beerput stinkt naar de morele rot van een burgemeester die kennelijk de grens tussen protest en intimidatie laat vervagen wanneer de daders de 'juiste' ideologie aanhangen. De bestormers van de Utrechtse raadszaal zijn geen argeloze activisten. Zij hangen het gedachtegoed aan van een terreurorganisatie die op 7-oktober 2023 een barbaarse pogrom uitvoerde: vrouwen verkrachtte, baby’s vermoordde, families levend verbrandde en gijzelaars meesleepte de donkere tunnels onder Gaza in. Zij maken democratische vergaderingen onmogelijk en verwachten vervolgens dat de overheid hen met fluwelen handschoenen behandelt. En Dijksma wekt op zijn minst de indruk dat daarvoor opvallend veel begrip bestaat. Vergelijk dit even met hoe dezelfde bestuurders reageren wanneer boeren, coronademonstranten of andere burgers, die niet binnen het gewenste ideologische kader passen, de openbare orde verstoren. Dan is de rechtsstaat opeens keihard, celstraffen geen taboe en de dossiers liggen prompt bovenop de stapel. In dit geval verdwijnt een aangifte in de verstikkende mist van de bureaucratie. Wie deze gebeurtenissen naast elkaar legt, kan zich moeilijk aan de indruk onttrekken dat hier meer speelt dan louter bureaucratische slordigheid: het is een keuze. Een keuze die een duidelijke boodschap afgeeft: als je de ideologie van de Palestijnse zaak omarmt, inclusief de ontkenning van Israëls bestaansrecht en de verheerlijking van 7-oktober, dan mag je de raadszaal bestormen zonder consequenties. Terwijl Dijksma zich presenteert zich als hoedster van de openbare orde en de rechtsstaat faciliteert zij kennelijk een climate of impunity voor wie de democratische instituties ondermijnt onder het mom van ‘klimaat’ of ‘Palestina’. Zij creëert daarmee precies de condities waaronder de extremisten kunnen floreren, als zwarte schimmel tegen een vochtige binnenmuur. Deze extremisten krijgen namelijk de zekerheid dat de staat niet zal optreden. En die constatering is vernietigend. Niet alleen voor de geloofwaardigheid van het Utrechtse gemeentebestuur, maar voor de rechtstaat, voor het fundamentele principe dat de wet voor iedereen geldt, dat iedereen voor de wet gelijk is. Zij spreekt over proportionaliteit terwijl zij de realiteit van intimidatie, de intenties van de activisten en de consequenties voor de democratie negeert. Dat is geen zorgvuldige afweging. Dat is selectieve blindheid. En het is vernietigend voor het vertrouwen in de rechtstaat. #Rechtsstaat #Democratie #Activisme

Minister @carogennez schiet vandaag zeer wild in het rond over de podcast van 800.000 euro "Het wassalon". Iedereen die er zich vragen over stelt, is plots "een extremist die tegen gelijke kansen is". En het zou opeens ook gaan over "een heel brede campagne, meer dan de podcast alleen". De waarheid heeft haar rechten: - Bij het "lanceringsevent" van de campagne werd enkel en alleen gesproken over de videopodcast. "Een serie jezelf kunnen zijn". - De podcast was en is de campagne. Op geen enkel moment is er gesproken over andere zaken van een zogenaamde "brede campagne". Dat heeft de minister er vandaag bij verzonnen, sinds dat media er breed over berichtten. - Zowel de minister als de Vooruit-schepen, die ook langskwam voor een promo-momentje, hebben over niets anders gesproken dan de podcast. De laatste zelfs als "nodig tegen het giftige online discours". - Het bedrag is toegewezen aan een communicatiebureau. Dat spreekt op zijn website over de campagne als de podcast en omgekeerd. Er is helemaal niets anders dat ook maar in de verste verte vermeld wordt. (Overigens: helemaal niets tegen het communicatiebureau en onderaannemers. Zij zijn hier niet to blame. Dit gaat hier over beleidskeuzes. Laat ons blij zijn dat we nog goede communicatiebureau's/ondernemers hebben). - Sterker nog: In het debat in het parlement gisterenavond, heeft de minister op geen enkel moment weerlegd dat de 800.000 euro diende voor iets anders als "eenpodcast waar video en geluid worden gecombineerd - een videocast dus- en later ook in scholen kan gebruikt worden". - Zelfs niet toen ik heel expliciet de proportionaliteit en kerntakengehalte in vraag stelde: geen woord over andere zaken dan de podcast. - Waarom komt de minister pas de volgende dag af met de uitleg? Als het voor "veel meer dan enkel voor de podcast" zou dienen, dan zeg je dat heel stellig tijdens het debat? Gebeurde niet. De minister verdedigde "de podcast/videocast". Niets meer, niets minder. - Meer nog: als er meer is dan de podcast, wat is er dan meer? Aan wie is dan aan het andere deel van de 800.000 euro zogezegd toegewezen? Waarom zegt de minister dat er niet meteen bij? Of moet dat nog verzonnen worden momenteel? De waarheid is overduidelijk dat de 800.000 euro wel degelijk enkel en alleen aan het communicatiebureau is toegekend voor de podcast. Dat zal uit blijken uit de documentatie erover. Die de minister vooralsnog weigert vrij te geven. Zij en haar kabinet zijn nu halstarrig hun best te doen met er een mouw aan te passen. Omdat iedereen wel door heeft dat dit niet te verdedigen valt. Pure paniekcommunicatie. Zoals we van deze minister gewoon zijn. #Podcast #Politiek #Transparantie

Column: Hugo de Jonge en de rest Max von Kreyfelt Meestal maken politici zich enorme zorgen wanneer een groot deel van de bevolking hen niet meer vertrouwt. Hugo de Jonge jubelt het toe. Voor hem is wantrouwen een communicatiefeest: als 95 procent van Nederland hem niet meer moet, heeft die 95 procent de boodschap simpelweg niet begrepen. Ze hebben onvoldoende opgelet. Ik vermoed dat Hugo ’s morgens in de spiegel een man ziet die onder moeilijke omstandigheden steeds verantwoordelijkheid heeft genomen. De rest van Nederland ziet iets anders, maar spiegels tonen nu eenmaal alleen degene die ervoor staat. Tijdens corona werd Hugo het gezicht van een bestuursstijl die zichzelf moreel superieur verklaarde voordat überhaupt het debat begon. Kritische artsen waren ondermijnend, afwijkende wetenschappers verdacht en burgers met vragen hadden moeite met solidariteit. Wie niet meedeed, moest extra worden voorgelicht, aangesproken of desnoods richting de uitgang geduwd. En Hugo? Die deed het allemaal voor ons. Hij kan je de toegang ontzeggen en je tegelijk aankijken alsof hij je jas heeft aangenomen. Alles uit christelijke naastenliefde. Later kwamen de vragen: over proportionaliteit, grondrechten, de avondklok, het coronatoegangsbewijs en de druk op ongevaccineerden. Kritiek werd nooit weerlegd, maar bestuurlijk weggezet. De criticus, genegeerd, gedemoniseerd, of gemarginaliseerd. Jaren later blijkt Hugo geen spijt te hebben. Dat verbaast niet: spijt vereist dat je toelaat dat je zelf verkeerd zat. Precies daar ligt zijn rotonde. Gedachten richting zelfkritiek worden omgeleid naar omstandigheden, voortschrijdend inzicht en moeilijke keuzes, tot je weer uitkomt bij het punt waar Hugo gelijk had. Die 95 procent bestaat natuurlijk niet letterlijk. Misschien is het 80 of 60. Misschien zijn er nog plekken waar mensen bij zijn naam ontroerd raken. Maar het getal is niet het werkelijke punt. Interessanter is dat zo’n absurd percentage bij Hugo geloofwaardig klinkt. Zeg het over een ander en men vraagt naar de bron; zeg het over Hugo en mensen knikken alsof je de buitentemperatuur noemt. Dat is een prestatie. Je moet er jaren voor werken om van minister en vicepremier tot nationaal reflexpunt te worden: een man bij wie de ene helft denkt aan schoenen en de andere aan een QR-code. En toch zit daar iets bewonderenswaardigs in. Waar anderen wakker liggen van kritiek, beweegt Hugo zich erdoorheen met de rust van iemand die vermoedt dat vooral de bevolking zichzelf nog eens moet evalueren. Misschien is dat zijn werkelijke talent: niet besturen, luisteren of twijfelen, maar elke botsing verlaten met een gedeukt land en een onbeschadigd zelfbeeld. Of 95 procent van Nederland tegen hem is, weet ik niet. Maar ik vermoed dat Hugo zich daar uitstekend bij voelt. Er blijft tenslotte altijd nog vijf procent over dat beter geïnformeerd is. De loyalisten. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Politiek #Vertrouwen #Nederland

Nauwelijks een kwartier bezig en de actieve herinneringen laten het alweer flink afweten. Maar wat dan wel nog vers in het geheugen ligt, is dat het eigenlijk allemaal meer, sneller, harder, strenger had gemoeten. Alleen lag de Kamer dwars met gezeur over proportionaliteit. Zo vervelend, die parlementaire democratie. Want Hugo had het niet alleen 'voor geen goud willen missen', hij zou het duidelijk ook zo weer doen. #politiek #democratie #herinneringen

Na de overwinning van Marokko op Nederland ontstonden er in de Haagse Schilderswijk gewelddadige confrontaties, waarbij vragen rijzen over de rechtmatigheid en proportionaliteit van het politieoptreden, vooral in de tweede fase waar de inzet meer gericht leek op het beëindigen van de vieringen dan op het handhaven van de orde. #Politiegeweld #EtnischProfileren #OnafhankelijkeVerantwoording

Het artikel bespreekt de problematiek rondom de verhogingen van verkeersboetes in Nederland, waarbij het Openbaar Ministerie en de Raad van State al eerder hebben gewaarschuwd voor een scheefgroei in het boetestelsel, en stelt de vraag wie de overheid corrigeert wanneer deze haar eigen grenzen verliest, met als implicatie dat boetes niet als een verkapt belastinginstrument zouden moeten dienen. #verkeersboetes #overheid #proportionaliteit

Open brief aan de Parlementaire Corona-commissie Geachte voorzitter en leden van de Parlementaire Corona-commissie, De opdracht van een parlementaire enquête is helder: het reconstrueren van de feiten en het bieden van een zo volledig mogelijk beeld van een van de meest ingrijpende periodes uit de recente Nederlandse geschiedenis. Juist daarom roept de huidige opzet van de openbare verhoren bij ons een fundamentele vraag op: Kan een commissie werkelijk een volledig en geloofwaardig beeld schetsen van de coronaperiode wanneer een aantal van de meest prominente critici van het gevoerde beleid niet wordt gehoord? Een parlementaire evaluatie verliest aan geloofwaardigheid wanneer zij zich beperkt tot een selectie van stemmen en cruciale betrokkenen buiten beschouwing laat. Juist degenen die jarenlang tegenover de overheid stonden in rechtszaken, demonstraties en het publieke debat, zouden de gelegenheid moeten krijgen om hun ervaringen, afwegingen en feiten onder ede toe te lichten. Tijdens de openbare verhoren wordt uitvoerig gesproken over de coronademonstraties, de maatschappelijke weerstand, de rechtszaken en de coronakritische beweging. Daarbij is ook meerdere malen verwezen naar Willem Engel en zijn rol gedurende de coronaperiode. Opmerkelijk genoeg wordt er wel over hem gesproken, maar wordt hem niet de gelegenheid geboden daar zelf op te reageren. Dat is des te opmerkelijker omdat wij gedurende de coronaperiode een centrale rol hebben gespeeld binnen het maatschappelijke en juridische debat. Wij voerden tientallen juridische procedures tegen de Staat en andere overheidsinstanties. De procedure over de avondklok behoort tot de bekendste rechtszaken uit de coronaperiode en leidde tot een historische uitspraak, waarna met spoed nieuwe wetgeving werd ingevoerd. Daarnaast organiseerden wij landelijke demonstraties, voerden wij procedures tegen diverse maatregelen en stonden wij jarenlang in direct contact met gemeenten, burgemeesters, politie, het Openbaar Ministerie en andere overheidsinstanties. Ook de wijze waarop met onze stichting en de daarbij betrokken personen is omgegaan, behoort wat ons betreft tot de onderwerpen die deze commissie niet kan negeren. Binnen onze stichting zijn meerdere mensen onderwerp geweest van strafrechtelijke procedures. Overheidsdiensten hebben zich gedurende lange tijd intensief met onze organisatie beziggehouden. De vraag hoe deze besluitvorming tot stand is gekomen, welke afwegingen daarbij zijn gemaakt en hoe proportionaliteit, grondrechten en rechtsbescherming zijn gewaarborgd, verdient eveneens een kritische beoordeling. Daarnaast lopen verschillende procedures jaren later nog altijd door. De maatschappelijke, persoonlijke en financiële gevolgen daarvan zijn groot. Ook dat is onderdeel van de geschiedenis die deze commissie zegt te willen reconstrueren. Wanneer de commissie wil begrijpen hoe de verhouding tussen overheid en burgers tijdens de coronaperiode is veranderd, dan kan zij niet voorbijgaan aan de ervaringen van degenen die jarenlang onderwerp zijn geweest van intensieve handhaving, juridische procedures en maatschappelijke uitsluiting. Juist daarom stellen wij ons hierbij publiekelijk beschikbaar om in een openbare hoorzitting iedere vraag van de commissie te beantwoorden. Niet alleen over de demonstraties. Niet alleen over de rechtszaken. Maar ook over de vervolgingen, de handhaving, de samenwerking tussen verschillende overheidsdiensten, de gevolgen voor burgers en de wijze waarop gedurende deze periode met fundamentele rechten is omgegaan. Met vriendelijke groet, Jeroen Pols Willem Engel #Corona #Parlement #Rechtspraak

Lieve mensen, De eerste wedstrijd zit erop. De eerste weken verhoor ook. Ik kan niet anders dan concluderen dat de verwachtingen zijn gehaald. Die waren namelijk heel erg laag. Natuurlijk probeer ik mij erdoorheen te worstelen (de verhoren) zodat niet iedereen hoeft te lijden onder de witwasoperatie. Rutte blijft een klasse apart op dat gebied. De mindere goden zoals Schoof en Bruls lieten toch af en toe te veel los naar de smaak van de commissie, die er is om de getuigen te begeleiden opdat zij niet per ongeluk toch een tipje van de sluier oplichten. Zo sprak Schoof erover dat ambtenaren de besluiten namen zodat op dinsdag de ministers het alleen nog hoefden te accorderen. Dit is natuurlijk de normale werkwijze, maar voor de burger die moet denken dat er democratie is en politieke verantwoordelijkheid, is dat natuurlijk problematisch. Daarop greep commissielid Mutluer in en herfraseerde het als: dus jullie als ambtenaren bereiden de bespreking voor, waarna de ministers de besluiten konden nemen.... Bruls sprak over een table-top exercitie! Daar bedoelde hij niet event 201 mee, maar een nationale of regionale aangelegenheid. Gelukkig greep de commissie weer in en stuurde behendig weg van deze bombshell. Er is dus geoefend met een pandemie? In 2019? Net als in de VS? Zoals Crimson Contagion? Wie waren daarbij? Zat de NCTV de oefening voor? Welke maatregelen werden daar genomen? Nee geen van deze vragen kwamen voorbij. Was er een draaiboek? Ja dat was er. Ok, volgend onderwerp.... Ook opvallend was het bagatelliseren van de rol van de NCTV. P.J. Aalbersberg stelde zelf dat hij de honest broker was; het oliemannetje tussen alle diensten. De internationale connectie werd geheel buiten beschouwing gelaten, dat zou de kijker alleen maar verwarren. Zowel Rutte als Aalbersberg als Roscam Abbing stelde dat er, alsof dat zo is afgesproken, geen notulen zijn gemaakt van zowel het Catshuis overleg als het Torentjesoverleg. De uitleg daar lusten de honden zelfs geen brood van. Roscam Abbing: "Men moet in vertrouwen met elkaar kunnen overleggen, dan wil je niet dat het de volgende dag in de krant staat". Een opmerkelijke uitspraak, want het Catshuis-overleg werd steevast gevolgd door het lekken van de komende maatregelen naar de pers. Dat was dus wel gewenst en geen verstoring van een onbezwaard overleg? Rutte: "Ja, we hadden het ook wél kunnen doen, maar we hebben ervoor gekozen om geen notulen te maken". In dezelfde lijn als gewiste sms’jes, geen actieve herinnering en nog nooit gesproken over groepsimmuniteit. Het erge is dat je Rutte zichtbaar ziet genieten als hij weer los mag op het leugenorgel. Aalbersberg: "Als dat zo is afgesproken dan zal dat kloppen en zijn er geen notulen". Een hele vreemde formulering aangezien hij de secretaris was van deze overleggen. Welke vragen werden wel gesteld? "Kan je ook een paar mooie momenten delen uit die periode?". Ook een veel gehoorde was: "Kon er niet eerder ingegrepen worden?". Duidelijk in het kader van lessons learned. Wat vooral naar voren moet komen is hoe zwaar het wel niet was voor al die ambtenaren en dat ze toch zijn blijven staan en hebben doorgezet (en ongetwijfeld alle tiktok-dansjes mee hebben gerepeteerd). Duidelijk wat de functie hiervan is: de getuigen zijn geen verdachten maar helden; we moeten ze bewonderen of minimaal met ze begaan zijn dat zij zich zo ongelooflijk hebben ingezet voor de maatschappij. Het juridisch kader, daar gaat het eigenlijk helemaal niet over. Elke keer dat je denkt, ah, nu gaat het over de noodverordeningen of de wbbbg/avondklok. Nu zullen er wel vragen komen of er ook is gekeken naar noodzaak, proportionaliteit, subsidiariteit en effectiviteit. Helaas niks van dat alles. Niet over de vreemde gang van zaken aangaande het op lijst A plaatsen door Bruno Bruins. Niet over de noodverordeningen die wettelijk helemaal niet voor deze functie zijn bedoeld. Niet over het gebruik van noodmaatregelen zonder dat er een officiële noodtoestand was. #politiek #democratie #transparantie

Parlementaire enquête corona laat miljardenrekening links liggen. - 83 miljard zinloze verkwisting van belastinggeld niet onderzocht - Miljardenschade aan het bedrijfsleven niet onderzocht - Nevenschade werd nooit in kaart gebracht en niet onderzocht - Leugens over enorme bijwerkingen van ongeteste mRNA gentherapie "vaccins" niet onderzocht - Stichting Open Nederland heeft 1 miljard euro verbrand en wordt niet onderzocht - Hugo de Jonge kan 5 miljard euro aan uitgaven niet verklaren. Wordt niet onderzocht - Effectiviteit en proportionaliteit van de dystopische maatregelen wordt niet onderzocht - Mogelijke ambtsmisdrijven van bestuurders worden niet onderzocht. #doofpotcommissie #misdaadtegendemenselijkheid https://t.co/Mv85SsC5Cg #FD #Politiek #Corona #Politiek #Belastinggeld