Syp Wynia wrote that the government could easily cut costs by starting with what he considers the very expensive top civil servants of the General Administrative Service. He referred to a contribution by Harald Hameleers in Wynia's Week. https://t.co/m7fyCeS1uV #overheid #besparen #topambtenaren (translated)
Ann Van Haute wrote that Tom Lamont from Vlaams Belang had looked at the vehicles of the Flemish government. According to her, there was among others a BMW iX costing nearly €120,000, a Volvo XC90 costing over €111,000, and an Audi e-tron costing more than €100,000. She wrote that there were 13 official cars that cost more than €90,000 and that 21 top officials had a driver. The costs for this amounted to €954,000 last year according to her; one top official even had two drivers. Van Haute also stated that PMV had 184 employees and 151 passenger cars, and that the Flemish vehicle fleet counted more than 4,000 vehicles in total. She pointed out that according to her, Flanders had over €50 billion in debt, while there were no savings plans for the vehicle fleet. She believed that future orders should take into account the creditworthiness of Flanders and suggested a Dacia Sandero without options. #VlaamseRegering #Overheid #Besparingen (translated)
Doe meer tegen de drugsmaffia? Doe meer tegen de asielinstroom? Doe meer tegen de woningnood? Doe meer tegen de torenhoge energieprijzen? Nee, "doe meer tegen Israël". De prioriteiten van volgevreten ex-politici, oud-diplomaten en rentenierende topambtenaren. https://t.co/wP1PsUQ3yk #Politiek #Maatschappij #Prioriteiten
Als ik het goed begrijp, zijn er twee beroepsgroepen totaal onaantastbaar: topambtenaren op ministeries en parlementair journalisten. En laten dat nou juist de twee beroepsgroepen zijn die de politiek (de publieke opinie, en dús het stemgedrag en dús de uiktkomst van verkiezingen) op hun eigen heimelijke en subtiele wijze zó sterk beïnvloeden, dat het echt bizár is dat zij nooit ter verantwoording geroepen (kunnen/mogen) worden. Hoe gebeurt de kwaliteits- en integriteitscontrole bij hogere ambtenaren en op politieke redacties? In hoeverre is er per definitie altijd sprake van de slager die z'n eigen (zelfgekozen) vlees keurt? En dan denk ik met name aan de Raad voor de Journalistiek: wie controleert de samenstelling van die raad? Wie bepaalt of daar genoeg politieke diversiteit is om zuiver te kunnen blijven in hun oordeel? Hoe betrouwbaar is het 'zelfregulerend' vermogen binnen de journalistiek? En als blijkt dat het controlemechanisme bij zowel ambtenaren als journalisten niet voldoet: wie is dan eigenlijk bij machte om die kwaliteitscontrole te hervormen? Voor de journalistiek is dat in ieder geval niet de politiek, want 'persvrijheid'. Zelfs bij wet vastleggen dat er verplichte externe kwaliteitscontrole moet komen, lijkt niet mogelijk. En topambtenaren? Als het ergens niet helemaal lekker loopt, mogen ze alsnog blijven zitten of krijgen ze gewoon weer elders een andere topfunctie. Het wordt tijd dat Nederland gaat inzien op hoeveel manieren hun stemgedrag wordt beïnvloed en wie er daadwerkelijk allemaal de touwtjes in handen hebben. Waarom zijn er geen onderzoeksjournalisten die dit helemaal tot op de bodem uitzoeken? Bestaan er geen totaal onafhankelijke parlementaire onderzoeksjournalisten? Of zijn er wel onderzoeksjournalisten die dit graag zouden willen maar daar geen middelen voor hebben? Zo ja, kom ik graag met die journalisten in contact en dan zet ik alles op alles om ze te helpen, al was het maar via mijn bereik op X en evt. crowdfunding als geld het probleem zou zijn. Zo'n onderzoek is namelijk goud waard! #Journalistiek #Ambtenaren #Politiek #Journalistiek #Politiek #Integriteit
De vierde macht is geen fabeltje. Maar een risico. Ambtenaren zijn niet gekozen door het volk. Als zij feitelijk bepalen welk beleid er wordt gevoerd, verschuift de macht van de volksvertegenwoordiging naar een ongekozen technocratie. Omdat het ambtelijk apparaat enorm groot en complex is, kunnen ministers en het parlement misstanden of politieke sturing achter de schermen vaak moeilijk controleren. We leven nu in de situatie dat een "ambtelijke cultuur" is ontstaat waarin procedures, regels en risicomijding worden misbruikt tegen de wil/ het belang van de kiezer/burger (denk aan de Toeslagenaffaire). Wanneer een nieuw kabinet een andere koers wil varen, kunnen zittende topambtenaren dit achter de schermen vertragen of frustreren vanuit hun eigen gevestigde belangen of visie. Het wordt tijd om tegen dit fenomeen/risico serieuze maatregelen te nemen. Dit wordt makkelijker nú ambtenaren zelf bekennen dat deze praktijk bestaat. #vierdemacht #deepstate #democratie #transparantie #verantwoordelijkheid
Wordt het niet stilaan tijd dat de VRT haar echte werk doet en die documenten gewoon eens leest? En daar vervolgens over bericht, in plaats van te doen alsof deze hoorzitting een politieke afrekening is. Want daar gaat het helemaal niet over. Het gaat over cruciale vragen als: → Kwam het virus uit het labo in Wuhan? → Waarom werd dat Chinese labo, mee onder verantwoordelijkheid van Anthony Fauci, met Amerikaans belastinggeld gefinancierd? → Waarom gebeurde dat? → Welke documenten en communicatie werpen daar vandaag nieuw licht op? Dáár gaat deze parlementaire hoorzitting over: feiten onderzoeken en de waarheid proberen te achterhalen. En daar heeft de hele wereld recht op. Of misschien gaat het ook over het feit dat Fauci preventief gratie kreeg van Biden (althans via diens autopen), maar zich tegelijk op het Vijfde Amendement beroept om vragen niet te beantwoorden. Wat niet mag, waarom doet hij dat -ook bij de meest eenvoudige vragen? Ook dat is nieuws. En misschien gaat het ook over iets waar we in Europa nog wat van kunnen leren: de openbaarheid van bestuur. Dat documenten van politici en topambtenaren, na juridische procedures, effectief boven water kunnen en moeten komen. 🧐 Wanneer krijgen wij trouwens eindelijk de volledige sms-uitwisseling tussen Ursula von der Leyen en Albert Bourla te zien over de miljardencontracten voor vaccins? Journalisten zouden zich terug met dat soort vragen moeten bezighouden. Met documenten lezen. Met feiten onderzoeken. Met machthebbers controleren. Niet met elke kritische vraag wegzetten als een politieke afrekening, terwijl ze juist de kern raakt van wat onderzoeksjournalistiek hoort te zijn. #onderzoek #waarheid #journalistiek
Misschien wel de voornaamste oorzaak van de deplorabele staat van het Nederlands openbaar bestuur is de Algemene Bestuursdienst, een in 1995 ingevoerd “uitzendbureau” voor onze 2000 hoogste ambtenaren, die dan weer eens op dit en dan weer eens op dat departement tewerk worden gesteld en dus, als echte generalisten, van alles niets weten. Op dit moment worden alle belangrijke beslissingen in het openbaar bestuur genomen door politici die van toeten noch blazen weten, die zich laten adviseren door topambtenaren die dankzij de ABD net zo weinig ingewijd zijn in de materie. U begrijpt: dat leidt niet tot goede, verstandige, op kennis, inzicht en wijsheid gebaseerde besluiten. #Bestuur #Politiek #Ambtenaren
Column: De kunst van het pseudo onderzoek. Max von Kreyfelt Stel dat u een bedrijf runt. Er verdwijnt tientallen miljarden euro’s. Facturen ontbreken. Uitgaven zijn niet meer te reconstrueren. Contracten zijn geheim. Besluiten blijken achteraf discutabel. En een aanzienlijk deel van de administratie blijkt een gatenkaas. Dan volgt normaal gesproken een onderzoek. In Nederland noemen we dat verantwoording. In Den Haag noemen we dat kennelijk een parlementaire enquête. Tenminste, dat dacht ik. Maar nu de contouren van het coronaonderzoek zichtbaar worden, ontstaat een merkwaardige indruk. Hoe groter de financiële schade, hoe kleiner de belangstelling. Hoe meer belastinggeld verdween, hoe minder nieuwsgierigheid er bestaat. Nederland gaf tijdens de coronajaren tientallen miljarden euro’s uit. Steunpakketten, teststraten, vaccins, communicatiecampagnes, noodmaatregelen, subsidies, inhuurconstructies en uitvoeringsorganisaties schoten als paddenstoelen uit de grond. Een historische geldstroom. Juist daarom zou je verwachten dat een parlementaire enquête één centrale vraag stelt: Waar is het geld gebleven? Maar dat lijkt niet de hoofdvraag te worden. Ook de economische nevenschade verdient minder aandacht dan je zou verwachten. Tienduizenden ondernemers zagen hun bedrijf stilvallen. Gezinnen verloren inkomen. Leerachterstanden liepen op. Zorg werd uitgesteld. Mentale problemen namen toe. De maatschappelijke rekening loopt nog jaren door. Toch is de belangstelling voor die schade opvallend beperkt. Nog opmerkelijker is wat níet onderzocht wordt. Niet of maatregelen altijd proportioneel waren. Niet welke afwegingen precies zijn gemaakt. Niet welke informatie bewust wel of niet werd gedeeld. Niet waarom kritische vragen jarenlang buiten het debat werden gehouden. En daarmee dreigt deze enquête precies te worden wat veel burgers al vrezen: Commissieleden die niet gewend zijn hun nek uit te steken en geen relevante vragen stellen. Niet een zoektocht naar waarheid, maar een bevestiging van bestuurlijke rust. Een commissie die onderzoekt zonder intentie diep te graven. Vraagt zonder door te vragen. En concludeert zonder af te rekenen. Want een echte enquête is ingewikkeld. Die volgt het spoor van de feiten, ook als dat uitkomt bij ministers, topambtenaren, adviesorganen of machtige instellingen. Een schijnonderzoek met pseudo-onderzoekers doet het tegenovergestelde. Dat volgt vooral het spoor dat geen risico oplevert. Misschien is dat uiteindelijk de grootste les van de coronajaren. Niet hoe kwetsbaar een samenleving is tijdens een crisis. Maar hoe kwetsbaar de waarheid wordt wanneer de instituties die beslissingen namen vervolgens ook bepalen welke vragen gesteld mogen worden. En dat is waarom veel Nederlanders niet nieuwsgierig zijn naar wat de uitkomst van het onderzoek wordt. Maar wat er buiten het onderzoek gehouden zal worden. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #onderzoek #transparantie #verantwoording
