Search

Dit is wanneer je groene beleggingen belangrijker vindt dan kwaliteit. Een echte prestatie: Nederland als enige land een negatief rendement. Go woke, go broke! https://t.co/vVeZx5z2xg #Beleggingen #Nederland #Woke

Jij: “Vanaf €91.400 stijgen mijn beleggingen weer. Ik verdien eindelijk weer geld terug.” Overheid: “Goed nieuws. Over die waardestijging betaalt u 36% belasting, na een vrijstelling van €1.600.” Jij: “Maar ik ben nog steeds niet terug bij mijn beginvermogen van €100.000. Ik probeer alleen het gat te dichten dat ontstond doordat ik belasting moest betalen over winst die later verdampte.” Overheid: “Een stijging is een stijging.” Jij: “Dus als mijn beleggingen van €91.400 met 9,4% terug stijgen naar €100.000, verdien ik €8.600 terug. Na de vrijstelling blijft €7.000 over. Daarover betaal ik €2.520 belasting.” Overheid: “Correct. ”Jij: “Dan houd ik na belasting €97.480 over. Ik ben dus nog steeds €2.520 armer dan toen ik begon, ondanks dat mijn beleggingen weer op €100.000 staan.” Overheid: “Maar u had dit jaar wel rendement.” Jij: “Alleen omdat u eerst een deel van mijn vermogen hebt weggehaald. Om puur weer op mijn oorspronkelijke €100.000 uit te komen, moet mijn portefeuille vanaf €91.400 eerst €12.538 stijgen: bijna 13,7%. Na de vrijstelling betaal ik daar opnieuw belasting over.” #Beleggen #Belasting #Vermogensgroei

Jij: “Mijn beleggingen van €100.000 zijn dit jaar 10% in waarde gestegen.” Overheid: “Mooi. Over die €10.000 waardestijging betaal je 36% belasting: €3.600.” Jij: “Maar mijn inflatie was 8%. Mijn reële rendement (mijn koopkrachtwinst) was dus slechts ongeveer €2.000.” Overheid: “Wij belasten het volledige nominale rendement.” Jij: “Maar ik heb mijn beleggingen niet eens verkocht.” Overheid: “Dat hoeft ook niet. De waardestijging telt als inkomen.” Jij: “Dus ik betaal €3.600 belasting over winst die ik niet heb ontvangen, terwijl mijn koopkracht maar met ongeveer €2.000 is toegenomen?” Overheid: “Klopt. We noemen dat ‘werkelijk rendement’.” Jij: “Werkelijk nominaal rendement misschien. Mijn werkelijke koopkrachtwinst was maar €2.000.” Overheid: “U maakt het onnodig ingewikkeld. U bent toch zeker geen econoom?” #investeren #belasting #inflatie

Na Box 3 wordt middenklasse ook tot zijn dood belast. Er was een tijd dat Nederlanders belegden voor hun kinderen. Niet voor prestige. Niet voor een villa aan het Comomeer. Niet om zichzelf “vermogend” te voelen. Gewoon voor later. Voor een studie. Voor een eerste huis. Voor een buffer als het leven tegenzit. Voor de stille gedachte dat je kinderen het misschien iets makkelijker zouden krijgen dan jij. Dat was ooit de belofte van verantwoordelijkheid. Je werkte, betaalde belasting, spaarde wat overbleef, belegde voorzichtig, liet de tijd zijn werk doen en hoopte dat er aan het einde van je leven iets overbleef om door te geven. Maar ergens is dat morele contract verschove Wat vroeger zorg voor je gezin was, wordt steeds vaker gezien als een fiscale kans voor de staat. Tijdens je leven betaal je belasting over je inkomen. Daarna over je consumptie. Over je woning. Over je spaargeld. Over je beleggingen. Vanaf 2028 mogelijk zelfs over papieren rendement dat je nog niet hebt verkocht. En als er na al die jaren discipline nog iets overblijft voor je kinderen, dan staat de overheid opnieuw aan het bed van de overledene. Niet met verdriet. Niet met dankbaarheid. Maar met een aanslag De discussie wordt nu verkocht als een debat over ongelijkheid. En ja, die ongelijkheid bestaat. Wie ouders met een koophuis heeft, begint straks vaak met een enorme voorsprong. Volgens cijfers die NOS aanhaalt, erven kinderen van 75-plussers met een huurwoning gemiddeld veel minder dan kinderen van ouders met een koopwoning; in sommige vergelijkingen loopt dat verschil op tot twintig keer zoveel. Dat is een reëel probleem. Maar de oplossing kan niet zijn dat de middenklasse opnieuw de makkelijkste prooi wordt. Want de echte elite vindt routes. Die heeft BV’s, estate planners, stichtingen, adviseurs en internationale structuren. De onderkant heeft meestal weinig te erven en betaalt vaak geen erfbelasting. Daartussen zit het gezin dat precies genoeg heeft opgebouwd om zichtbaar te worden, maar niet genoeg om zich te verdedigen De leraar met een afbetaald huis. De ondernemer met een kleine zaak. De kapster en de taxichauffeur die samen een ton hebben belegd. De ouders die elke maand iets opzijzetten voor hun kinderen. Zij worden in dit debat te snel vermomd als “vermogend”. Maar dit is geen abstract vermogen. Dit is uitgestelde consumptie. Dit zijn vakanties die niet zijn genomen. Auto’s die langer zijn doorgereden. Avonden overwerken. Jaren discipline. Het is liefde in financiële vorm. En precies dat lijkt Nederland steeds minder te begrijpen. Een gezin dat iets wil nalaten, is geen fiscale maas. Een vader die belegt voor zijn kind, is geen ongelijkheidsmachine. Een moeder die spaart voor later, is geen probleem voor de schatkist. Toch verschuift de taal. Eerst was vermogen opbouwen verstandig. Nu klinkt het verdacht. Eerst was nalaten aan je kinderen een teken van zorg. Nu wordt het gepresenteerd als iets waar de samenleving “recht” op heeft. Dat is de echte culturele draai Nederlanders beleggen niet meer alleen voor hun kinderen. Ze beleggen steeds vaker met het gevoel dat de overheid alvast meerekent. Een deel voor box 3. Een deel voor inflatie. Een deel voor toekomstige regels. En aan het einde: nog een deel bij overlijden. Dan moet je niet verbaasd zijn dat mensen hun vermogen anders gaan structureren, eerder gaan schenken, minder vertrouwen hebben of zich afvragen waarom ze überhaupt nog zo braaf zouden opbouwen. Een land dat gezinnen vertelt dat ze zelfstandig moeten zijn, maar hun zelfstandigheid telkens opnieuw belast, zaagt aan zijn eigen fundament. Want vermogen doorgeven is niet alleen economie. Het is continuïteit. Het is familie. Het is de gedachte dat jouw arbeid niet ophoudt bij jouw dood, maar nog iets mag betekenen voor wie na jou komt. Als de staat zelfs dat moment steeds meer naar zich toetrekt, verandert de burger langzaam van vader, moeder, kind en erfgenaam in iets kleiners. #belastingklimaat #middenklasse #vermogensopbouw

De Amerikaanse regisseur Carl Erik Rinsch is veroordeeld tot 2,5 jaar gevangenisstraf voor het verduisteren van 11 miljoen dollar van Netflix, nadat hij geld had gevraagd om de serie White Horse af te maken, maar het bedrag had besteed aan luxeauto's, antieke meubels en risicovolle beleggingen. #CarlRinsch #Netflix #fraude

Zelfs voor de bakermat van het surrealisme gaat het plots bijzonder snel: invoering meerwaardebelasting, verdubbeling effectentaks naar 0,30%, verhoging roerende voorheffing naar 18%... ... met intussen al stemmen richting 20%. Ook de laagste beurstaks op ETF’s wordt verwacht maal drie te gaan. Er werd ook alvast een nieuwe exit taks ingevoerd om mensen toch maar hier te houden. En nu laat een regeringspartij een ballonnetje op voor een bijkomende taks op financiële vermogens vanaf €500.000, met tarieven van 0,15% tot 0,60% per jaar. En dat allemaal met een centrumrechtse regering. Ik krijg intussen elke maand berichten van vermogende families die mij laten weten dat ze België zullen verlaten omwille van het instabiele wettelijke kader en afgunst. Onlangs sprak ik op een event over vastgoed. Tijdens de Q&A ging het bijna uitsluitend over fiscaliteit: wat met de meerwaardebelasting, wat met de exit taks, enzovoort. Wanneer ik ga spreken aan universiteiten, vragen studenten mij steeds vaker of ze beter naar het buitenland verhuizen met het oog op hun toekomst. Gisteren nam ik op vraag van de luisteraars van mijn podcast een gesprek van twee uur op met een Belgische digital nomad die ons land alvast heeft verlaten. Gesprek komt later online: 'Thomas Guenter Podcast'. Mijn vrees: door de onwil om serieus in de overheidsuitgaven te snoeien, en omdat te veel mensen intussen afhankelijk zijn geworden van de overheid, zal men de komende jaren telkens opnieuw naar kapitaal kijken. We hebben gelukkig nog veel kapitaal. Spaargeld, beleggingen, ondernemingen, vastgoed. Veel families hebben jarenlang waarde opgebouwd. Maar kapitaal is mobieler dan men denkt, en vertrouwen ook. België dreigt het historische vermogen dat we hebben opgebouwd te blijven uitmelken om inefficiënties, waanzinnige subsidies, uitkeringen en verspilling te compenseren, tot het kapitaal vertrekt of op is. Gaan we pas daarna ernstig naar de uitgaven kijken? Kunnen we dat niet gewoon nu al doen in plaats van de pijn te blijven verdoven, terwijl de diagnose al lang duidelijk is? Niet omdat sterke schouders niets mogen bijdragen. Wel omdat je geen welvaart behoudt door elke maand de belastingen te verhogen en ondernemers, beleggers en "de rijken" te stigmatiseren. Als ondernemer probeer ik partijpolitiek te vermijden, maar we staan op een kantelpunt. Als we nu niet van ons laten horen, wanneer dan wel? Dit heeft voor alle duidelijkheid niets met links of rechts te maken, maar met de korte versus de lange termijn. Ik tag alvast @YVerougstraete. #België #Fiscaliteit #Kapitaal

De pensioenkolonie Gistermiddag plaatste ik een zondagmiddagweetje op X. Italië werft actief gepensioneerden. Wie zich vestigt in een klein dorp in Zuid-Italië kan onder voorwaarden tien jaar lang volstaan met een belastingtarief van 7 procent op buitenlandse inkomsten. Op het eerste gezicht een aardige curiositeit. Op het tweede gezicht iets veel interessanters. We zijn gewend te denken dat landen concurreren om bedrijven. Lagere belastingen, subsidies, gunstige regelgeving. Maar Italië laat zien dat ook burgers een vestigingsfactor kunnen zijn. Niet alleen werknemers, ondernemers of kenniswerkers, maar ook gepensioneerden. Dat zette mij aan het denken. Nederland maakt zich zorgen over vergrijzing. Zuid-Italië maakt zich zorgen over de ontvolking in bepaalde regio’s. Dat verschil in perspectief kan interessant worden. Neem 5.000 Nederlandse gepensioneerden die besluiten zich gezamenlijk in een krimpregio te vestigen. Geen losse emigranten, maar een gemeenschap. Collectief vanuit Nederland georganiseerd. Bij een gemiddeld pensioeninkomen van 35.000 euro per jaar brengen zij samen ongeveer 175 miljoen euro aan jaarlijkse koopkracht mee. Daarnaast vertegenwoordigt zo’n groep, uitgaande van enkele tonnen vermogen per huishouden, al snel meer dan een miljard euro aan spaargeld, beleggingen en woningvermogen. In Nederland wordt steeds gesproken over dit vermogen alsof de overheid kan bepalen wat ermee gaat gebeuren. U hoort nog van ons. Het debat gaat over box 3, vermogensbelasting en erfbelasting. De onderliggende aanname is simpelweg dat burgers afwachten wat de overheid besluit. Alsof dat vermogen een nationale grondstof is die toevallig nog in particuliere handen wordt beheerd. Maar Europa kent open grenzen. Italië begrijpt dat al langer. Sommige regio’s bieden buitenlandse gepensioneerden aantrekkelijke fiscale voorwaarden. Niet uit liefdadigheid, maar uit eigenbelang. Een gepensioneerde brengt koopkracht mee, koopt een woning, bezoekt restaurants en gebruikt lokale diensten. Een fabriek vraagt om subsidie. Een pensionado arriveert met een zak geld. Het gaat niet alleen om pensioeninkomen. Het gaat ook om vermogen, woningkapitaal en toekomstige nalatenschappen. Nederland discussieert over box 3 en erfbelasting alsof dat vermogen vanzelfsprekend binnen de landsgrenzen blijft in afwachting van een aanslag Italië lijkt uit te gaan van een andere veronderstelling, dat vermogen mobiel is en dat landen er dus om kunnen concurreren en wellicht volgen andere landen. We spreken over gepensioneerden alsof het een zorgdossier is. Economisch bezien lijken zij eerder op een middelgroot land. Miljoenen consumenten, honderden miljarden aan koopkracht en een vermogen dat richting de duizend miljard euro loopt. Wanneer zo’n groep zich organiseert, ontstaat iets wat normaal alleen aan bedrijven wordt toegeschreven, onderhandelingsmacht. Hoe zit het met zorg, bereikbaarheid en lokale belastingen? Die groep hoeft niet in een dorp te wonen. Verspreid over de kuststrook tussen Tropea, Pizzo en Scilla in Calabrië vormt zich dan een nieuwe gemeenschap. Voor een regio die al jaren inwoners verliest, zijn 5.000 nieuwe bewoners geen last maar een buitenkans. In Nederland wordt de gepensioneerde vooral gezien als belastingplichtige, in een krimpregio als vestigingsfactor. Daar komt bij dat een euro niet overal dezelfde euro is. Een pensioen van een paar duizend euro netto per maand biedt in Amsterdam een totaal andere levensstandaard dan in Zuid-Italië. Lagere woonlasten, lagere prijzen en een gunstiger belastingregime versterken elkaar. Misschien kijken we gewoon verkeerd naar de vergrijzing. Niet als een groeiende groep mensen die afhankelijk wordt van de samenleving, maar als een groeiende groep mensen met koopkracht en vermogen die kan gaan kiezen tussen samenlevingen. De vraag is dan niet hoeveel belasting een gepensioneerde nog kan betalen. De vraag is welk land hem het aantrekkelijkste aanbod doet. #pensioenen #emigratie #economischegroei