Search

Wierd Duk over het stikstofbeleid: "Het is onbegrijpelijk voor mij dat de VVD daaraan vasthoudt. De VVD is meegegaan in die abjecte onzin, waardoor we nu al jarenlang gegijzeld worden door een idee. Daar komt het op neer." "Stikstofbeleid is natuurlijk een verschrikking. Dat hele land ligt vast vanwege, vanwege een illusie, vanwege een modellenwerkelijkheid." - Ze zullen stellen vanuit de Tweede Kamer: we hebben een meerderheid die achter die plannen staat. "Dat is het probleem natuurlijk. Daarom moet je ook voorkomen dat je met Pro in een nog destructiever klimaatbeleid terecht gaat komen." #stikstofbeleid #VVD #klimaatbeleid

Nieuws van de Dag en de illusie van het spontane gesprek Gisteren keek ik naar Nieuws van de Dag en pas later drong volledig tot me door wat mij zo tegenstond aan die uitzending over de boeren. Het ging niet om één domme uitspraak van Lale Gül, Raymond Mens of iemand anders aan tafel. Het ging om de manier waarop vrijwel het hele blok dezelfde richting uit werd opgebouwd. De kijker moest het gevoel krijgen naar een spontaan gesprek over de actualiteit te kijken, terwijl de boeren stap voor stap werden gekoppeld aan gevaar, slachtoffers, historische grensoverschrijding en uiteindelijk zelfs aan de gedachte dat het misschien helemaal niet zo erg is wanneer Nederland minder boeren krijgt. Kijk gewoon naar de opeenvolging. Er is een dodelijk verkeersongeluk rond een boerenactie en vrijwel onmiddellijk verschuift het gesprek naar de verantwoordelijkheid van de boeren. Vervolgens komt de davidster met de B voorbij en Lale Gül trekt direct de Holocaust erbij. Niet veel later vraagt diezelfde Lale of het eigenlijk wel zo’n ramp is wanneer Nederland minder boeren krijgt. Thomas van Groningen levert de voorzetten waarmee het gesprek voortdurend binnen datzelfde kader blijft en Raymond Mens sluit zich vervolgens aan bij de harde lijn van Rob Jetten over boeren op de snelweg. Ieder fragment afzonderlijk kun je wegzetten als “gewoon een mening”. Maar zet ze achter elkaar en je krijgt een heel ander product: boeren worden gevaarlijk, onverantwoordelijk, historisch verdacht en uiteindelijk misschien zelfs overbodig gemaakt. En hier moeten we ophouden naïef te doen over hoe talkshows werken. Dit zijn geen cafés waar toevallig vier mensen binnenlopen en ter plekke ontdekken wat ze ergens van vinden. De uitzending is voorbereid, onderwerpen zijn geselecteerd, invalshoeken zijn besproken, beelden liggen klaar, vragen zijn voorbereid, gasten zijn voorgesproken en opiniemakers weten waarvoor ze komen. Presentatoren werken met een draaiboek en de regie kan tijdens de uitzending onmiddellijk bijsturen. Maar zelfs dat is nog maar de zichtbare laag. Sinds corona weten we hoe omvangrijk narratief beheer vanuit instituties kan worden georganiseerd. Overheidscommunicatie, crisiscommunicatie, ministeries, woordvoerders, deskundigen, gedragscommunicatie en media functioneren niet in volledig gescheiden universums. Boodschappen worden voorbereid, lijnen worden afgestemd, kernboodschappen worden bepaald en media weten ruim vóór de uitzending welke onderwerpen en politieke boodschappen die dag centraal staan. Hoe ver zulke lijnen vervolgens via redacties, voorgesprekken, briefingdocumenten en talkingpoints doorwerken tot presentatoren, deskundigen en opiniemakers is van buitenaf nauwelijks volledig zichtbaar. Ik kan niet bewijzen dat iemand ’s middags letterlijk een mail van de NCTV of AIVD ontvangt met drie zinnen die ’s avonds moeten worden uitgesproken. Maar na corona vind ik het minstens zo naïef om te geloven dat dezelfde formuleringen, dezelfde morele kaders en dezelfde gewenste conclusies avond na avond volledig spontaan en onafhankelijk aan verschillende talkshowtafels ontstaan. De interessantste vorm van sturing is bovendien helemaal niet een geheim briefje waarop exact staat wat iemand moet zeggen. Het is veel efficiënter om mensen te gebruiken van wie je vooraf al weet welke richting hun morele kompas bijna automatisch uitslaat. En daar vind ik Lale Gül bijzonder interessant. Bij haar lijkt virtue signalling inmiddels bijna een vakdiscipline geworden. Of het nu over islam, corona, vaccinaties, Israël of nu de boeren gaat: ze weet opvallend vaak precies de meest institutioneel veilige, moralistisch maximale positie te vinden en die vervolgens te presenteren alsof ze zojuist op eigen kracht een bijzonder moedige gedachte heeft ontdekt. Tijdens corona was uitgesproken vaccinatie-enthousiasme de deugdzame positie. Bij islam krijgt ze ruimte wanneer een scherpe beschuldiging richting moslims gewenst is. Bij Israël staat ze zeer herkenbaar in het debat. En nu boeren politiek onder druk staan, zit zij daar precies op het juiste moment om de Holocaust erbij te halen en vervolgens hardop te vragen of Nederland eigenlijk wel zoveel boeren nodig heeft. Ik neem Lale zo nadrukkelijk als voorbeeld omdat het mechanisme bij haar bijna schaamteloos zichtbaar wordt, maar zij is slechts een extreem herkenbare variant van een veel breder televisiemodel. Ook andere vaste zogenaamde ‘opiniemakers’ weten dat het televisiecircuit snelheid, stelligheid, morele verontwaardiging en herkenbare positionering beloont. Dat levert clips, bereik, uitnodigingen en uiteindelijk marktwaarde op. Virtue signalling is daarmee niet alleen ideologie, maar ook een verdienmodel. De doelgroep kan wisselen, gisteren ongevaccineerden, vandaag boeren, morgen weer een andere politiek verdachte groep, maar de morele pose blijft. En precies die voorspelbaarheid maakt zulke figuren bruikbaar voor het format. De kijker denkt vervolgens: “Lale vindt dit.” Maar de redactie koopt geen verrassing in. Ze koopt een bekend type reactie, een herkenbaar moreel frame en televisie waarvan vooraf duidelijk is welke richting het gesprek ermee op kan. Daar begint narratief beheer: niet noodzakelijk bij een letterlijk uitgeschreven script, maar al bij de selectie van mensen van wie je weet welk soort oordeel, verontwaardiging en legitimatie ze zullen leveren. En precies daar begint narratief beheer. Niet bij één grote leugen, maar bij selectie. Wie zit er aan tafel? Welke gebeurtenis wordt groot gemaakt? Welke associatie wordt onmiddellijk toegevoegd? Wie krijgt het morele gezag? Welke vragen worden eindeloos uitgemolken en welke vragen worden überhaupt niet gesteld? Want kijk naar wat gisteren niet centraal stond. Bij het verkeersongeluk had je uitgebreid kunnen bespreken wat feitelijk al bekend was over de toedracht voordat een hele protestbeweging morele schuld kreeg toegeschoven. Bij de boerenster had je naast de verontwaardiging ook boeren zelf kunnen vragen welk politiek punt zij met dat symbool probeerden te maken. En zodra Lale vraagt of minder boeren wel zo erg is, hoort daar onmiddellijk de veel grotere vraag tegenover te staan: wie produceert straks ons voedsel, wie krijgt de grond, hoe afhankelijk willen we worden van import en welke bedrijven profiteren van een steeds verder geïndustrialiseerde en technologiseerde voedselketen? Maar juist die vragen verstoren het frame. En dat is precies waarom framing zo krachtig is. Je hoeft helemaal niet te liegen. Je kunt uitsluitend ware feiten gebruiken en toch een misleidend totaalbeeld produceren. Je maakt het ene feit enorm, het andere klein, plaatst twee gebeurtenissen bewust naast elkaar, nodigt drie mensen uit die ongeveer dezelfde morele richting vertegenwoordigen en laat één kritische context weg. Vervolgens hoef je de kijker niet eens meer te vertellen wat hij moet denken. Hij maakt de laatste stap zelf. Tijdens corona zagen we hoe effectief dat kan zijn. Dag na dag dezelfde morele categorieën, dezelfde institutioneel geaccepteerde deskundigen, dezelfde angsten, dezelfde oplossingen en dezelfde sociale labels voor afwijkende geluiden. De kracht van dat systeem zat er niet in dat letterlijk niemand iets anders mocht zeggen. Eén kader werd simpelweg zo dominant dat alles daarbuiten automatisch verdacht, onverantwoordelijk of krankzinnig begon te klinken. Nu zie ik hetzelfde mechanisme terug bij de boeren, alleen herkennen veel meer mensen het inmiddels. Daarom vind ik de uitzending van Nieuws van de Dag van gisteren niet gewoon “een talkshow waar ik het niet mee eens was”. Ik vind het een voorbeeld van iets veel fundamentelers: hoe een redactie een politieke en morele werkelijkheid kan construeren terwijl ze de vorm van een spontaan gesprek behoudt. Dat is ook waarom ik tegenwoordig bij een talkshow niet alleen meer luister naar wat er wordt gezegd. Ik kijk vooral naar wat er vóór de eerste zin al is besloten. Waarom zit juist deze persoon daar? Waarom wordt juist dit incident gekozen? Waarom volgt na gebeurtenis A onmiddellijk onderwerp B? Wie levert de emotionele verontwaardiging? Wie levert de rationeel klinkende bevestiging? Welke vraag wordt niet gesteld? Welke conclusie blijft uiteindelijk in het hoofd van de kijker hangen zonder dat iemand haar rechtstreeks heeft hoeven uitspreken? En misschien nog belangrijker: wie profiteert van die conclusie? Welk beleid wordt er gemakkelijker door te verkopen? Welk economisch of politiek belang wordt ermee gediend? Welke agenda krijgt meer ruimte wanneer één groep eerst moreel verdacht is gemaakt? Want framing staat zelden volledig op zichzelf. Zodra een bepaald beeld van de werkelijkheid dominant wordt, worden bepaalde beleidskeuzes vanzelf logischer en andere ineens ondenkbaar. Wie boeren eerst neerzet als gevaarlijk, achterhaald, egoïstisch of zelfs moreel verdacht, heeft de helft van het politieke werk al gedaan voordat beleid dat tot minder boeren leidt überhaupt aan de kijker hoeft te worden verkocht. Daar zit de manipulatie. Niet noodzakelijk in één aantoonbare leugen, maar in het construeren van een context waarin de gewenste conclusie eruitziet alsof hij spontaan uit de werkelijkheid zelf is ontstaan. En dat is precies wat gisteren met de boeren gebeurde. Ze werden niet alleen besproken. Ze werden geframed. Niet toevallig door één ongelukkige uitspraak, maar door de volledige architectuur van het gesprek. Wie dat mechanisme eenmaal herkent, kijkt nooit meer hetzelfde naar een talkshow. #Praatprogramma's #MediaFraming #Politiek

In mei 1940 hield Nederland slechts vijf dagen stand tegen nazi-Duitsland. Na het bombardement op Rotterdam en de dreiging dat ook Utrecht zou worden gebombardeerd, capituleerde Nederland. De capitulatie beëindigde de gevechten, maar niet de gevolgen van de Duitse overwinning: Nederland werd bezet door een fascistisch regime. Precies daarom vind ik het merkwaardig wanneer Nederlandse experts al 4 jaar lang dag in dag uit Oekraïne adviseren om maar in te stemmen met Russische eisen als neutraliteit, demilitarisering en territoriale concessies, en recent ook rekening te houden met de gevoelens van Russen... Rusland vraagt Oekraïne niet alleen om vrede, maar om een fundamentele beperking van zijn soevereiniteit. Nederland heeft weinig geleerd van WO2. De les van 1940 is niet dat je oorlog altijd moet voortzetten. De les is dat capitulatie geen synoniem is voor vrede. Een opgelegde vrede kan simpelweg de overgang zijn van oorlog naar onderwerping. Het moet dan ook een keer voorgoed afgelopen zijn met de hardnekkigheid waarmee de illusie dat het belonen van agressie en het opofferen van soevereiniteit duurzame vrede oplevert in stand wordt gehouden door onze goedbetaalde experts. #WO2 #Oekraïne #soevereiniteit

Maak u geen illusies, dit is bewust, onze overheid is druk bezig met de ontwrichting van onze maatschappij. Het doel? U volgzaam en kneedbaar maken, u moet namelijk van het gas af. Daarom moet gas een onbetrouwbare, en onbetaalbare energiebron worden. U bent gewaarschuwd. #maatschappij #overheid #energie

Shell steekt winst uit verkoop gesubsidieerde wind- en zonneparken in eigen zak Ja, u leest het goed. Shell trekt de stekker uit zijn Europese wind- en zonneparken. Het concern verkoopt zijn volledige onshoreportefeuille aan TotalEnergies, dat vervolgens een belang van 50 procent in een deel van de projecten doorverkoopt aan de Amerikaanse private-equityreus KKR. In Nederland gaat het om ongeveer 254 MW aan vermogen: de parken in Emmen (Pottendijk), Terneuzen (Koegorspolder en Sas van Gent), Moerdijk en Heerenveen. Projecten die jarenlang met forse SDE-subsidies tot stand zijn gekomen. Die subsidies deden precies waarvoor ze bedoeld waren: het investeringsrisico voor Shell grotendeels wegnemen. De overheid vulde het verschil aan tussen de kostprijs van duurzame elektriciteit en de marktprijs. Daardoor kon Shell deze projecten met een zeer beperkt financieel risico ontwikkelen en bouwen. Nu de windturbines en zonnepanelen eenmaal draaien, stapt het bedrijf uit de markt, incasseert de verkoopwinst en belandt de fysieke infrastructuur in buitenlandse handen. De Nederlandse overheid blijft ondertussen de afgesproken subsidies gewoon uitkeren, alleen voortaan aan TotalEnergies en KKR. De contracten bevatten geen clausule die daar iets tegenover stelt. De Rijksdienst voor Ondernemend Nederland hanteert geen clawback-clausule, geen verplichte winstdeling en geen beperkingen voor een nieuwe buitenlandse eigenaar. Ja, u leest het goed: infrastructuur die met publiek geld is gebouwd, kan met winst worden verkocht zonder dat de belastingbetaler daar ook maar iets van terugziet. Publiek geld fungeert zo als gratis geldboom. De belastingbetaler draagt het risico, het bedrijfsleven incasseert de meerwaarde en de infrastructuur verdwijnt over de grens. Lokale gemeenschappen blijven achter met de windmolens en zonneweides als permanente horizonvervuiling, terwijl de financiële opbrengsten naar buitenlandse investeerders vloeien. De overheid, die de royale subsidies verstrekte, staat met lege handen. Het contrast met Shells fiscale positie in Nederland maakt dit nog wranger. Dankzij fiscale constructies en afschrijvingen betaalt het concern hier al jarenlang relatief weinig vennootschapsbelasting. Tegelijkertijd werden investeringen ondersteund met staatssteun, waardoor de risico's grotendeels door de overheid werden afgedekt. De verhouding is daarmee opvallend eenzijdig: de staat neemt het risico, Shell maximaliseert het rendement en de uiteindelijke verkoopwinst verdwijnt via internationale bedrijfsstructuren uit Nederland. Waarom dit systeem zo is ingericht, en met medeweten van welke ambtenaren en ministeries, is mij volstrekt onduidelijk. Hier ligt een uitgelezen kans voor de minister van Financiën. Het begrotingstekort is structureel, de energietransitie kost miljarden en Den Haag zoekt voortdurend naar extra inkomsten. Is het dan niet logisch om bij toekomstige SDE-beschikkingen, en waar juridisch mogelijk ook bij bestaande regelingen, een terugbetalingsverplichting op te nemen bij verkoop? Wie een met publiek geld gesubsidieerd energieproject met winst verkoopt, betaalt een deel van de ontvangen subsidie terug. Niet als straf, maar als logische voorwaarde: wie het risico niet droeg, kan ook niet de volledige verkoopwinst opeisen tenslotte. Begrijp mij goed: dit is geen anti-ondernemersmaatregel. Dit is simpelweg gezond rentmeesterschap. Publiek geld is bedoeld om de energietransitie te versnellen, niet om een risicoloze springplank te vormen voor internationale investeerders die bij verkoop de volledige winst incasseren. Shell is immers geen nutsbedrijf met een publieke taak, maar een beursgenoteerde onderneming die investeert waar het rendement het hoogst is. Kennelijk leveren olie, gas en de handel daarin momenteel meer op dan het exploiteren van wind- en zonneparken. De Nederlandse politiek heeft Shell jarenlang behandeld als een onmisbare partner in de energietransitie. Die illusie is inmiddels definitief doorgeprikt. Zodra de projecten volwassen zijn en de verkoopwinst lonkt, vertrekt Shell en blijft de overheid met lege handen achter. Als de politiek werkelijk de overheidsfinanciën op orde wil brengen, is het niet meer dan redelijk dat de staat niet alleen de risico's deelt, maar ook meedeelt in de successen die met belastinggeld mogelijk zijn gemaakt. Anders blijft de Nederlandse belastingbetaler keer op keer de rekening betalen, terwijl de winst in het buitenland belandt. De vraag is dan ook niet of dit systeem scheef is, maar of @Minister_FIN bereid is het eindelijk recht te trekken? #Energietransitie #Duurzaam #Shell

Column: gehoorzaam naar de ondergang Max von Kreyfelt Dat het in Nederland misgaat is duidelijk. Geen enkel land is immuun voor slecht bestuur. Dat gebeurt. Het merkwaardige is dat vrijwel iedereen ziet dát het misgaat en vervolgens keurig een nummertje trekt bij hetzelfde loket dat de ellende heeft veroorzaakt. De winkelstraten lopen leeg. Familiebedrijven verdwijnen. Cafés sluiten. Bakkers stoppen. Slagers leveren de sleutel in. Ondernemers die jarenlang belasting betaalden, werk creëerden en buurten overeind hielden, worden behandeld alsof zij een verdachte organisatie leiden. Voor iedere vergunning een formulier. Voor ieder formulier een controle. Voor iedere controle een inspectie. Voor iedere inspectie een boete. En als de overheid echt tevreden is, volgt er nog een nieuwe regel om te voorkomen dat je ooit nog aan ondernemen toekomt. Ondertussen groeit de overheid onverstoorbaar verder. Meer ministeries. Meer toezichthouders. Meer beleidsadviseurs. Meer communicatieafdelingen die met een ernstige blik uitleggen dat jouw faillissement eigenlijk een veelbelovende stap is binnen een noodzakelijke transitie. Het is een wonderlijke economie. De mensen die het geld verdienen worden steeds zwaarder belast, terwijl degenen die het uitgeven zichzelf ieder jaar promotie geven. En toch is dat niet het meest fascinerende. Dat zijn wij zelf. Wij mopperen aan de keukentafel. We zien onze energierekening stijgen, onze boodschappen duurder worden en onze kinderen ontdekken dat een koopwoning inmiddels ongeveer net zo bereikbaar is als een villa op de maan. We zien ondernemers vertrekken, boeren verdwijnen en complete winkelstraten veranderen in een decor van leegstand. En daarna… …betalen we gewoon weer. Alsof gehoorzaamheid een natuurwet is. Alsof vrijheid een abonnement is dat door de overheid wordt verstrekt. Een overheid bezit geen eigen geld. Geen eigen economie. Geen eigen welvaart. Zij leeft uitsluitend van mensen die produceren. Wanneer die mensen verdwijnen, blijft uiteindelijk alleen een overheid over die belasting wil heffen op een economie die zij zelf heeft uitgehold. Misschien is dat wel de reden waarom steeds meer ondernemers hun toekomst elders zoeken. En misschien zegt het iets dat ook prins Bernhard inmiddels al zijn Nederlandse bezittingen en ondernemingen heeft verkocht. Je kunt daar van alles van vinden, maar het blijft een opvallend signaal wanneer zelfs mensen met alle mogelijkheden hun kapitaal liever buiten Nederland laten renderen. De vraag is dus niet hoe lang ondernemers dit nog volhouden. De vraag is waarom zij het überhaupt nog accepteren. Waarom organiseert het midden- en kleinbedrijf zich niet massaal? Waarom gaan niet honderdduizenden ondernemers één dag op slot? Niet om het land plat te leggen, maar om duidelijk te maken wie het land daadwerkelijk draaiende houdt. Niet uit woede. Maar uit zelfrespect. Want een overheid die haar ondernemers behandelt als verdachten, haar boeren als vervuilers, haar burgers als risicofactoren en haar belastingbetalers als een onuitputtelijke pinautomaat, is vergeten waarvoor zij ooit is opgericht. Dat is wel de grootste illusie van onze tijd. Dat de overheid denkt dat zij de samenleving draagt. Terwijl het altijd precies andersom is geweest. En zodra voldoende mensen zich dat weer herinneren, verandert de geschiedenis meestal sneller dan een ministerie een commissie kan instellen. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Nederland #ondernemen #vrijheid

Ik veroordeel de beschieting van het vrachtschip. Het was een civiel schip, met een internationale bemanning en een route die de wereldwijde voedselzekerheid dient. Poetin zag er weer een doelwit in. Deze aanval laat geen ruimte voor illusies. Poetins Rusland geeft er niet om wie het doodt.

De stuitende, totaal wereldvreemde, goedgelovige, deuglinkse naïviteit om te denken dat deze extra belastinginkomsten besteed zouden gaan worden aan de zorg. Nee, da's een illusie, die worden grif overgemaakt naar Brussel of naar Kyiv. Werd er maar meer geld besteed aan de zorg! https://t.co/SjaaSsoQIX #belasting #zorg #EU

Tweeluik. En maakt u zich geen illusies, de Moslimbroederschap opereert zo in heel West-Europa. Naïeve bestuurders trappen er ook hier met boter en suiker in. Vervolgvragen aan D66 MinOCW Letschert over haar onderonsje met de islamitische lobby komen er aan. https://t.co/WKBhFqkqsf #Moslimbroederschap #WestEuropa #Politiek

De ME-commandant is heel eerlijk. Hij had dit alleen niet moeten zeggen. Als het erop aankomt kan de politie wel handhaven, maar dan moet ze alles uit de kast trekken. De burgemeester zal dat nooit toestaan, maar stel je voor dat La Halsema eens gek doet en wél de straat wil terugveroveren. Dan is het oorlog, ja. De overheid wint dan misschien weleens een slag om een straathoek of een kruispunt, maar de oorlog om de autonome wijken waar de overheid toch al weinig te vertellen heeft, zal ze verliezen. Nu wordt er nog een illusie van overheidsgezag in stand gehouden. Die valt helemaal weg als de overheid voor het zicht van de wereld de oorlog verliest. Dan liever nu capituleren en dat met een woordspelletje ombuigen tot een strategie, een strategie van de-escaleren. Iedereen ziet het. Iedereen weet het. Het is flauwekul. https://t.co/NPwVer3wL6 #politiek #beveiliging #strategieën

De stikstofwaanzin: boeren kapot voor een rekenmodel Wordt u er ook kotsmisselijk van hoe een ideologie verpakt wordt als onontkoombare natuurwetenschap? En ja, ik heb het uiteraard over de stikstofcrisis, een crisis waarvan de impact wordt gemeten met ambtelijke rekenmodellen die zo gevoelig zijn afgesteld dat een extra koe in de wei al een heel ernaast gelegen Natura-2000-gebied in acuut gevaar brengt. En maak u geen illusies, de echte natuur trekt zich niets aan van deze Haagse ambtenaren die navelstaren tot een kunst hebben verheven. Sterker nog, zo'n 80% van de natuur in Nederland heeft er nog nooit zo goed voorgestaan. En de boeren? Die innoveren al decennia lang met als resultaat steeds lagere emissies. Nederland is daarmee een absolute wereldspeler op het gebied van efficiënte en milieuvriendelijke voedselproductie. Maar dat telt niet in Den Haag. Want het gaat allang niet meer om wetenschap. Het gaat om ideologie. De boer moet kapot. Hij is de zondebok van de klimaatkerk, het obstakel voor de transitie naar een 'duurzaam' Nederland vol windmolens, zonneparken, data centers en importvoedsel. Kijk alleen maar naar de taal: boeren zijn 'emissiebronnen', hun bedrijven 'belasting voor de natuur'. Het doet akelig denken aan hoe vroeger, in de Soviet-Unie, zelfstandige boeren met wat eigen land en vee, werden neergezet als probleem: egoïstisch, inefficiënt, schadelijk. Eerst maak je het ze onmogelijk om rendabel te kunnen produceren met onhaalbare normen, daarna bied je 'vrijwillige' uitkoop aan. En als ze weigeren? Dan volgt de juridische verwurging via de Raad van State en activistische rechtszaken. De waanzin is compleet als je ziet hoe de rest van de samenleving ook op slot word gezet, als een stok achter de deur. Bouwprojecten, woningen, infrastructuur, het wordt allemaal in de wacht gezet en effectief as drukmiddel gebruikt om dit beleid af te dwingen. En de Nederlandse boer, die al generaties lang ons eten op tafel zet? Die boer moet wijken voor abstracte percentagepuntjes in rekenmodellen die elke aansluiting met de realiteit missen. Boeren zijn geen milieucriminelen. Ze zijn de hoeders van ons platteland, onze voedselzekerheid en een eeuwenoude cultuur nauw verboden met Nederland. Hun geplande ondergang is uitgezet in beleid: maak hun bestaansmodel juridisch onhoudbaar en noem dat vooruitgang. Met als uitdragers van deze ideologie de beleidsambtenaren bij de Ministeries van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur en Financiën. Met als pressiemiddel beleidsnota’s en in wet- en regelgeving gegoten stikstofnormen en NGO’s die dwingend mogen meebeslissen over de toekomst van deze boeren. Wordt het geen tijd dat dit land wakker schrikt? Zich realiseert dat deze laffe, ideologische Gutmenschpolitiek ons platteland verkwanselt op basis van falende rekenmodellen en klimaatfantasieën? Stop met het offeren van één van de pijlers van onze voedselvoorziening en economie op het altaar van Brussel en Den Haag. Want als we zo doorgaan, eten we straks geïmporteerde GMO soja uit Brazilië, aardappelen vol met pesticiden uit Tsjechië en verdwijnt de Nederlandse boer als cultuurhistorisch relikwie in de geschiedenisboeken. Dat, beste lezer, is geen crisis meer, dat is verraad aan ons eigen land en de generaties voor ons die het met bloed, zweet en tranen hebben opgebouwd. #stikstofcrisis #boeren #duurzaamheid

In zijn opinieartikel betoogt Jarl van der Ploeg dat de wereld wordt geconfronteerd met ernstige gevolgen van de klimaatcrisis, zoals de extreme hitte die duizenden ouderen in Europa bedreigt, en waarschuwt hij tegen de illusie dat airconditioning de enige oplossing is, terwijl er dringend behoefte is aan fundamentele veranderingen en duurzame oplossingen. #Hittegolven #Klimaatverandering #Ouderenzorg

Degrowth is nu de mainstream opinie geworden in de traditionele media in Vlaanderen. De kennis over economische groei, de menselijke wil om te innoveren, initiatief te nemen, is ondergesneeuwd onder een ideologische illusie dat staatscontrole en herverdeling beter is. #degrowth #Vlaanderen #economischegroei

De illusie van EU-hervorming: De meeste EU-lidstaten ontvangen méér geld van Brussel dan ze afdragen. Dat maakt - zeker wanneer het vetorecht onvermijdelijk wordt afgeschaft - financiële hervormingen kansloos. Wie profiteert van het systeem, stemt immers nooit voor minder geld. https://t.co/PLeBzZ1t6W #EU #Hervormingen #Financiën

Column: De man die zijn eigen ondervraging organiseerde Er zijn landen waar veiligheidsdiensten achter gesloten deuren bepalen wie er mag onderzoeken, welke vragen gesteld worden en hoe ver de waarheid mag komen. Nederland noemt dat een parlementaire enquête. Want hoe langer je naar het verhoor van Pieter-Jaap Aalbersberg keek, hoe meer het begon te lijken op een toneelstuk waarvan de hoofdverdachte zélf de casting had gedaan en ook nu nog steeds de regie voert. Je zag het voor je. Een discreet zaaltje ergens in Den Haag. Koffie. Mineraalwater. Een flip-over met “Waarheidsvinding”. En Aalbersberg die rustig uitlegt: “Belangrijk is wel dat het constructief blijft. Geen hysterische vragen over macht, regie of democratische controle. We moeten het bestuurlijk houden.” Waarna de toekomstige commissievoorzitter braaf knikt alsof hij solliciteert naar de functie van nationale procesbegeleider. Want eerlijk is eerlijk: zoveel bestuurlijke warmte tussen ondervrager en ondervraagde zie je normaal alleen bij reünies van de Rotary. Daar zat de voormalige veiligheidschef van de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid zichzelf te omschrijven als “oliemannetje”, terwijl niemand vroeg waarom dat oliemannetje toevallig in de cockpit van de macht zat tijdens de grootste vrijheidsbeperkingen sinds de oorlog. Geen: “Wie had de operationele regie?” Geen: “Waarom stuurde de NCTV de crisisstructuren aan?” Geen: “Wie controleerde ú?” Nee. Het bleef steken in bestuurlijk peuterschuim. “Hoe heeft u dat ervaren?” “Wat betekende dat voor de samenwerking?” “Wat was uw gevoel daarbij?” Nog even en de commissie had gevraagd welke muziek Aalbersberg draaide tijdens de avondklok. Het werkelijk briljante aan Nederland is dat wij de illusie van controle hebben geprofessionaliseerd. We organiseren complete parlementaire spektakels om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat niemand ergens verantwoordelijk voor was. Ministers volgden experts. Experts volgden modellen. Ambtenaren faciliteerden processen. En veiligheidsdiensten waren blijkbaar slechts administratieve loodgieters. Een land bestuurd door oliemannetjes. Misschien moeten we eerlijk zijn en de functie gewoon officieel maken. Minister-president? Verouderd begrip. Voortaan krijgen we: “Nationaal Coördinerend Olieman van Democratische Overgangen.” Met persconferenties vanuit een smeerkuil. Want dát zag Nederland tijdens deze enquête: geen zoektocht naar waarheid, maar een perfect geoliede machine waarin macht zichzelf onderzoekt en vervolgens concludeert dat alles keurig volgens procedure verlopen is. En ergens diep in het Haagse bestuursmoeras zit dan een commissievoorzitter ernstig te knikken terwijl de voormalige veiligheidschef uitlegt dat hij eigenlijk nauwelijks iets deed. Behalve dan toevallig overal tussen zitten. Zoals elke goede olieman. 📌 Reist u met me mee? https://t.co/7iI6rVhzcP 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Politiek #Democratie #Waarheid

“Scholierenprotest”. Het is hilarisch, schrijnend en dieptriest hoe onze verwende samenleving blijft denken dat deze “jongeren” ageren binnen gedeelde kaders, normen en waarden. Meespelen in ons theater. Wanneer gaat men eens beseffen dat er complete dissociatie en afkeer van onze samenleving is? Bij voetbal, oudjaar, élk relmoment, telkens weer de illusie dat dit rationeel verklaarbaar, verzoenbaar, vermijdbaar is. Dat je kan dialogeren met wie dreigt scholen in brand te steken. “Erger dan een IS aanval”. En dan op straat aan dié mensen naast een brandende auto vragen wat ze vinden “van de onderwijshervormingen” #Scholierenprotest #Samenleving #Dialoog

Net zoals in Parijs liggen de balddadigheden in Brussel in essentie aan deze fatale combinatie: een te laks uitkeringsstelsel (de rellen rond Centraal gebeurden pal in een werkdag, dus maak u geen illusies: grote meerderheid relschoppers had uitkering) + een grapjustitie die vernielingen en geweld tegen politie beschouwt als "kleine" criminaliteit, waardoor parket niet eens de moeite doet om te vervolgen. Het begin van elke oplossing hiervoor ligt dus bij het verplichten van die jongeren om te werken op een werkdag. Want wie werkt, leert respect voor het werk en het bezit van anderen. Dat vereist dat er een kordaat einde gemaakt wordt aan het gratuite leefloonfeest dat de socialisten hebben georganiseerd. Verder is een snoeiharde strafrechtelijke aanpak nodig, ook van "kleine" criminaliteit, en een einde aan de fluwelen handschoenenaanpak bij het innen van boetes. De oplossing ligt dus niet bij dit zoveelste ballonnetje van Vooruit. Die ligt bij structureel 'ontlinksen'. Want het de linkse gedachte zelf die deze anarchie heeft veroorzaakt. #Brussel #criminaliteit #werkgelegenheid

De parlementaire enquête over Corona laat me koud. Het voelt als mosterd na de maaltijd. Toen het parlement, de Tweede Kamer, voor onze grondrechten op had moeten komen, deed het dat niet. In 2020 was ik nog naïef en dacht dat we te maken hadden met een pandemie met een besmettelijke infectieziekte. Ook dat was geen reden geweest voor de lockdowns voor de gehele bevolking, het sluiten van scholen en horeca, het opsluiten van oude mensen in verzorgings- en verpleeghuizen, maar heel 2020 dacht ik dus nog wel in termen van gezondheid en besmettelijke ziekte. Ik spande me in om zoveel mogelijk te weten te komen over het ziektebeeld (Covid-19). De eerste barstjes in mijn vertrouwen, dat hier een besmettelijke ziekte werd bestreden, ontstonden in juni 2020, toen er GGD teststraten opgericht werden. Dat druisde in tegen alles waar een huisarts voor staat, bereikbaar, dichtbij en diagnostiek met zo min mogelijk (dure) aanvullende diagnostiek. Zoals PCR testen. En nu moesten mensen voor een snotneus, en later zelfs zonder symptomen, een test halen om te bewijzen dat ze gezond waren. Dat is de omgekeerde wereld. Bewijzen dat je niet ziek bent. Waarom begon de overheid daarmee, terwijl het zomer was en de ziekenhuizen allang niet meer overbelast waren? Enfin, de rest is geschiedenis. Later in 2020 kwam de Coronaspoedwet. In 2021 kregen we zelfs een avondklok en later in 2021 werden 'ongevaccineerden' op een stuitende manier verketterd, verkettering waar parlementariërs en ministers aan meededen. En de media. Alle veiligheidspallen van de democratische rechtsstaat bleken de afgelopen jaren kapot. - Een kritische pers? Alle main stream media gingen in het gelid, ze spraken met één stem. Critici en zeker kritische artsen waren opeens complotdenkers en antivaxers. - De rechterlijke macht dan? De afgelopen jaren kregen huisartsen te maken met torenhoge boetes, alleen maar omdat ze Ivermectine of Hydroxychloroquine voorschreven tegen Covid-19. Zelfs bij de hoogste bestuursrechter, de Raad van State, vingen deze artsen bot. Ik schreef daar destijds dit verslag over https://t.co/iT6Q4696dg Ik verwacht dus helemaal niets van dit onderzoek door een commissie van de Tweede Kamer. Bijna de hele Tweede Kamer bleek tijdens Corona deel van het probleem. De enkele Tweede Kamerleden die wel kritisch waren werden ook verketterd en buitengesloten. Toch ben ik niet cynisch of rancuneus. Ja, ik kreeg de afgelopen jaren te maken met politiebezoek en een onderzoek door de Inspectie @IGJnl, met hitpieces in landelijke kranten waarin ik afgeschilderd werd als complotdenker, antivax en gevaarlijk. Het liet me zien hoe verrot Nederland is aan de top. Aan de top van de piramide zitten mensen die hun belang of gehoorzamen aan bevelen en protocollen belangrijker vinden dan onze gezondheid en vrijheid. Juist dankzij de verkettering besefte ik dat ik al vrij ben. De afgelopen jaren kreeg ik nieuwe vrienden waar ik door dik en dun op kon vertrouwen. Okay, ik werd gemeld bij de Inspectie door acht artsen, achter mijn rug om. Maar dat zegt alleen maar wat over die artsen en ook weer over het verrotte systeem in Nederland, dat instituten zich laten gebruiken om critici aan te pakken of te ontslaan. Het is de intimidatie van het totalitaire systeem, de hoop dat die artsen wel zullen zwijgen als ze maar genoeg geïntimideerd worden. Maar dankzij hun intimidatie en dankzij de enorme verkettering ontdekte ik mijn eigen stem, de stem van mijn hart. Voor 2020 had ik al besloten dat ik mijn leven niet wil laten leiden door angst. Ik geloof dat er twee krachten zijn waar je je door kunt laten leiden, angst en liefde. Angst kent veel gezichten, haat, polarisatie en rancune. Allemaal krachten die ervoor zorgen dat je verstart en stopt je te ontwikkelen. Liefde is veel sterker en is iets heel anders dan lief zijn of nooit boos zijn. Mijn verzet sinds 2020 kwam voort uit woede, wat de mensen werd aangedaan, kinderen vooral. Ik ben de afgelopen jaren zo vaak kwaad en boos en moedeloos geweest. En ook bang. Ooit zal de waarheid over Corona bekend worden. Ik weet genoeg na het lezen van de vele artikelen die ik hier de afgelopen jaren deelde. En in de trilogie over Wuhan van Jan Bonte kun je alles lezen over het nieuwe Coronavirus en de rol van Marion Koopmans. De waarheid komt altijd uit, daarvoor is zij de waarheid. Leugens zijn veel sneller en deze Tweede Kamer heeft er geen belang bij om de waarheid te achterhalen. Ik ben heel wat illusies armer maar dat vind ik niet erg. Als ik de afgelopen jaren mijn mond had gehouden had ik mezelf niet meer onder ogen kunnen komen. "Hoop heeft twee prachtige dochters, woede en moed. Woede over de dingen zoals ze zijn, en moed om te geloven dat ze niet zullen blijven zoals ze zijn." Als u waardeert wat ik schrijf kunt u me backen via https://t.co/5EmgfuiUho #Corona #vrijheid #gezondheid