Search

Het antwoord is: voor Klaver, voor een socialist, is het nooit genoeg. Vind de beschrijving van de Verzorgingsstaat veel te positief. Die is al te ver doorgeschoten. Veel te veel mensen zijn afhankelijk van de overheid. En dat is immoreel en asociaal. Voor veel politici is de Verzorgingsstaat heilig. Wat mij betreft is de Verzorgingsstaat het probleem en de achterliggende gedachte dat de overheid ieder ongemak voor iedereen moet wegnemen, voor werk moet zorgen, voor je opleiding, je huis, een veilig klimaat, voor je gezondheid , je kinderen moet opvangen en opvoeden, enzovoort. Een steeds kleinere groep mensen moet dit allemaal betalen, want de overheid heeft geen eigen middelen. #Verzorgingsstaat #Socialisme #Overheid

Een ochtendcolumn Er zit een vraag onder de politiek van Jesse Klaver waar ik eigenlijk nooit een antwoord op hoor. Wanneer is het wel genoeg? Nederland heeft geen samenleving ingericht waarin mensen die het goed hebben weigeren te delen. We hebben een verzorgingsstaat opgebouwd waarin hogere inkomens netto een groot deel van de rekening betalen en lagere inkomens worden ondersteund. De onderste helft krijgt via belastingen, uitkeringen en voorzieningen per saldo inkomen erbij. Aan de bovenkant gebeurt het omgekeerde. Dat systeem bestaat dankzij tientallen jaren van zorgvuldig opgebouwd maatschappelijk draagvlak. Het is misschien wel het beste bewijs dat solidariteit in Nederland geen mooie gedachte is, maar dagelijkse praktijk. Klaver vindt dat hoge inkomens meer moeten bijdragen. Wat betekent dat precies? We nemen Johan van Dijk. Johan heeft een goede baan en verdient €85.000 per jaar. Daarmee valt hij in de allerhoogste belastingschijf van Nederland. Geen grootindustrieel, gewoon een werknemer met een goed salaris. De meeste zelfstandige ondernemers verdienen minder. Reken vervolgens eens uit wat Johan afdraagt. Inkomstenbelasting en premies, daarna btw over wat hij koopt, accijnzen aan de pomp, energiebelasting, autobelastingen, lokale heffingen en ik vergeet vast nog wat. Voor een profiel van Johan komt de totale belastingdruk uit op iets van 42 à 43 procent van zijn bruto inkomen. Zou die verhouding gedurende een werkzaam leven van veertig jaar gelijk blijven, dan komt dat neer op ongeveer zeventien jaar van zijn leven werken volledig in dienst van het collectief. Dat lijkt mij geen gebrek aan solidariteit, maar eerder het bewijs ervan. Johan werkt veertig uur per week. Meer werken is dus nauwelijks een serieus antwoord. Meer verdienen vraagt voor hem om overuren, een zwaardere functie, meer verantwoordelijkheid of een volgende stap in zijn loopbaan. In 2026 heeft 58 procent van de werkenden een marginale druk boven 49,5 procent. Van elke volgende verdiende euro kan daardoor minder dan de helft in zijn besteedbare inkomen terechtkomen. Daarmee komt de bereidheid om die volgende stap te zetten onder druk te staan. Een promotie betekent doorgaans meer verantwoordelijkheid, meer druk en soms langere dagen. Wanneer van de extra beloning meer dan de helft verdwijnt via belasting, afbouwende heffingskortingen of toeslagen, verandert de rekensom. Het verschil tussen blijven zitten en doorgroeien wordt kleiner. Klaver weet hoe het stelsel werkt. Vanuit die werkelijkheid vraagt hij hogere inkomens om nog meer bij te dragen. Johan werkt veertig uur en draagt gedurende die werkweek fors bij aan het collectief. Wil hij verder komen, dan kan van de financiële opbrengst van die extra inspanning meer dan de helft naar datzelfde collectief gaan. Dagelijks leest Johan het in de krant en op tv, ziet hij het op de socials en hoort hij het in de politiek, de sterkste schouders moeten meer dragen, topinkomens moeten meer bijdragen, vermogens moeten zwaarder worden belast. Steeds dezelfde boodschap. Johan draagt te weinig bij. Nog is het niet genoeg. Daarom interesseert mij de grens. We praten voortdurend over hoeveel verschil te groot is. Veel minder hoor ik hoeveel verschil te klein is. Solidariteit kan niet uitsluitend worden gemeten aan wat nog meer bij iemand kan worden opgehaald. Twintig jaar van zijn leven, vijfentwintig? Solidariteit veronderstelt ook erkenning van wat al wordt bijgedragen. Anders verandert een gezamenlijke afspraak langzaam in een permanente rekening voor steeds dezelfde groep. Wanneer heeft Johan genoeg bijgedragen? Als zeventien van zijn veertig arbeidsjaren niet genoeg zijn en van de opbrengst van verdere inspanning meer dan de helft naar het collectief kan gaan, hoeveel moet Johan dan nog doen voordat Klaver zegt, dit is wel genoeg? #solidariteit #belastingdruk #verzorgingsstaat

Het is best wel vernederend”, vertelde hij. „Ik neem het mezelf kwalijk dat ik niet eerder de oorlog ben gestart tegen deurwaarders en incassobureaus, die mensen dieper in de schulden brengen”, zei hij. „Ik moet hier echt een ding van maken. Te veel mensen lijden hieronder en ik ben een van die mensen.” Tofik Dibi verdiende jarenlang ruim €10.000 per maand en kreeg als vertrekkend ambtenaar bij de gemeente Amsterdam een royale oprotpremie mee. Toch kon hij niet netjes zijn huur betalen. Het ligt allemaal aan een ander en hij is het slachtoffer. Typisch: nul zelfreflectie die Maghrebijnen. https://t.co/q0mmdAh4WO #schulden #sociale rechtvaardigheid #zelfreflectie

Een ochtendcolumn Femke Halsema trekt aan de bel. De leefbaarheid van Amsterdam staat onder druk. Dakloosheid, drugsgebruik en mensen met psychiatrische problemen zijn steeds zichtbaarder op straat. Gemeenten kunnen dat volgens de burgemeester niet meer oplossen. Den Haag moet helpen. Daarmee staat de oplossing eigenlijk al vast. Meer geld. Gemeenten hebben hun werkterrein de afgelopen decennia enorm uitgebreid. Klimaat, energietransitie, diversiteit, inclusie, integratie, ongelijkheid en internationale solidariteit kregen allemaal een plaats in het stadhuis. Voor steeds meer maatschappelijke problemen kwam gemeentelijk beleid. Dat is ook terug te zien in de omvang van de organisatie. Amsterdam telde in 2018 14.411 interne fte. Inmiddels werken bij de gemeente ruim 20.000 fte. Terwijl de bevolking in die periode met ongeveer 10 procent groeide, groeide het ambtelijke apparaat onder het het bewind van Halsema met bijna 40 procent. Terwijl een gemeentebestuur in de kern een paar eenvoudige taken heeft. De stad moet schoon en veilig zijn. De openbare ruimte moet worden onderhouden. Overlast moet worden aangepakt. Er moeten woningen zijn. Op die kerntaken worden de Amsterdamse cijfers pijnlijk. In 2025 vond nog maar 31 procent van de Amsterdammers de eigen buurt schoon. Het rapportcijfer voor het schoonhouden van straten en stoepen zakte naar 5,8. Er kwamen 265.000 meldingen over afval en reiniging binnen, 16 procent meer dan een jaar eerder. Bij meldingen over het schoonmaken van de openbare ruimte werd 59 procent binnen de afgesproken termijn afgehandeld. De gemeentelijke norm is 90 procent. In de binnenstad daalde het cijfer voor schone straten en stoepen van 6,9 in 2015 naar 5,4 in 2025. Bewoners geven de binnenstad inmiddels een 4,0. Vervuiling is geen esthetisch probleem. Onderzoek naar wanorde in de openbare ruimte laat zien dat zichtbare verwaarlozing de sociale norm verzwakt. Afval, graffiti en achterstallig onderhoud vergroten de kans dat ook anderen regels overtreden. De omgeving vertelt voortdurend welk gedrag blijkbaar wordt geaccepteerd. Daar bestaat inmiddels voldoende empirisch onderzoek naar. Als een organisatie de kerntaken steeds slechter uitvoert, ligt de eerste vraag voor de hand, waar gaat de beschikbare capaciteit eigenlijk naartoe? Amsterdam heeft steeds meer taken naar zich toegetrokken en krijgt de meest zichtbare taken steeds moeilijker voor elkaar. Toch gaat de discussie direct over geld. Dat geld moet uit Den Haag komen. Den Haag heeft geen eigen geld, dus uiteindelijk komt de rekening bij de belastingbetaler terecht. Daarna volgt de bekende politieke discussie over wie die rekening moet betalen. De breedste schouders zullen ook deze lasten moeten dragen vermoed ik. Zo wordt een vuile en onrustige stad uiteindelijk een financieringsvraagstuk. Of Amsterdam te veel doet, geld verkeerd besteedt of onvoldoende presteert, verdwijnt naar de achtergrond. Extra geld is de oplossing voordat duidelijk is geworden waarom het bestaande geld niet voldoende resultaat oplevert. Landelijk werkt het inmiddels hetzelfde. Nieuwe politieke ambities worden nieuwe overheidstaken. Er komen ambtenaren, subsidies, programma’s en organisaties bij. Zodra de kosten oplopen, begint de zoektocht naar extra inkomsten. Schrappen komt nauwelijks ter sprake. Amsterdam kan ook bij het begin beginnen. Zorg dat de stad schoon en veilig is. Zorg voor woningen, bereikbaarheid, onderhoud en handhaving. Kijk daarna wat er nog meer op het stadhuis moet gebeuren en wat kan verdwijnen. Halsema vraagt Den Haag om meer middelen omdat Amsterdam de problemen op straat niet meer aankan. Maar voordat de rest van Nederland wordt gevraagd daarvoor te betalen, ligt een eenvoudiger vraag voor, waarom doet Amsterdam zoveel andere dingen terwijl de gemeente iets simpels als de eigen straten niet op orde krijgt. Misschien heeft Amsterdam geen groter budget nodig. Misschien heeft Amsterdam een kleinere agenda nodig. #Amsterdam #Gemeente #Leefbaarheid

Heerlijke column van Leon de Winter 🎯 Bewoners van buitengebieden betalen onmogelijke prijs voor Amsterdamse stroomvervuilers Een windturbine op De Dam is het mooiste https://t.co/16VhA4oxBI #stroomvervuiling #windenergie #duurzaamheid

De Prinsjesdagstukken zijn vooral witte rook voor het buitenland. Wéér meer dan een miljard euro extra voor ontwikkelingshulp. Terwijl Nederlanders de rekening betalen, vliegen de miljarden de grens over. Alles om PRO te pleasen. https://t.co/1Oo6xffN7E #Prinsjesdag #ontwikkelingshulp #Nederland

In Heemskerk MOETEN we van het gas af. Geheel vrijwillig natuurlijk (ja ja). Ik heb de kosten even op een rijtje gezet en dan is het meteen duidelijk hoe groot de leugen is. Ik moet geld lenen voor zo’n pomp, kosten 16.000 euro. Ik betaal nu 210 euro pm aan gas en licht, ik wil natuurlijk niet meer gaan betalen dus de verwachte kosten van 80,— trek ik daarvan af. Blijft over voor de aflossing 130,— euro. Zonder de rente mee te rekenen ben ik dan zo’n 13 jaar aan het aflossen… weet je wat de levensduur is van zo’n apparaat? Inderdaad zo’n 15 jaar. Dus…. Helemaal niet goedkoper, ook niet beter voor het klimaat. Zodra de prijs van de elektriciteit weer verder omhoog gaat (en dat gaat gebeuren) ben je nog duurder uit. Je komt nooit meer van de lening af. Bedankt @gem_heemskerk voor deze strop om onze nek. De waanzin ontgaat jullie volledig daarvoor zijn jullie te veel geïndoctrineerd door de SDG’s, of te corrupt. Zeg maar welke het is. Want die warmtepompen of een warmtenet is geen oplossingen. Maar brengen ons financieel wel aan de afgrond. Fantastisch moedwillig beleid. Wees trots op jezelf. #gasaf #duurzaamheid #energietransitie

Beste politici, Als jullie vandaag, bij exact 0% economische groei, weigeren om de Senaat, de provincies en de zes regeringen op te doeken, geef dan gewoon eerlijk toe dat jullie politieke postjes belangrijker vinden dan het redden van onze bedrijven. Waarom moet de burger betalen voor úw administratieve vetlaag, terwijl dat geld dringend nodig is om de loonkosten te verlagen en onze economie opnieuw te laten ademen? Hoeveel bedrijven moeten er nog verdwijnen voordat jullie bereid zijn in jullie eigen politieke constructies te snijden? #politiek #economie #bedrijven

6 op de 10 Nederlandse huishoudens ontvangen per saldo méér van de overheid dan zij betalen. 1 op de 10 draagt €114.000 netto per jaar af. De rest zit ertussenin. Elke discussie over “eerlijker verdelen” gaat feitelijk over die ene op de tien nóg harder aanslaan. Zeg dat dan gewoon. #overheid #verdeling #Nederland

Een ochtendcolumn Met verbazing keek ik naar het item over de sluiting van Transcom in Groningen. Zo’n 150 mensen verliezen hun baan omdat het werk naar Spanje verhuist. Hans Spekman van de FNV en PRO-Kamerlid Julian Bushoff kregen ruim baan voor hun verhaal. Bij Spekman lag de verklaring bij het bedrijf, kosten besparen, winst boven werknemers stellen. Het merkwaardige is dat de FNV zelf goed weet wat hier gebeurt. FNV-bestuurder Izabela Muchowska zegt over precies deze sluiting dat de loonkosten in Spanje ongeveer een derde bedragen van die in Nederland. Dat is geen verhaal over een bedrijf dat kan kiezen tussen een winstgevende Nederlandse vestiging en een nog winstgevender Spaanse. Opdrachtgevers zijn jarenlang meegegaan in de stijgende Nederlandse tarieven. Maar ook die bereidheid heeft een grens. Het minimumloon is sinds 2020 met ruim 33 procent gestegen, in januari 2023 kwam er in één klap ruim 10 procent bij en de FNV vindt dat nog onvoldoende: het minimumloon moet naar €18 per uur. Dit type dienstverlening kent een vrij harde prijsgrens. Een opdrachtgever kan niet onbeperkt meer betalen omdat Nederland arbeid steeds duurder maakt. Op enig moment is een uur klantenservice eenvoudig niet meer waard dan het beschikbare tarief. Tegen dat tarief is het werk in Nederland nu onuitvoerbaar. En dit is bij uitstek werk dat kan vertrekken. De Nederlandse klant blijft dezelfde, het gesprek blijft Nederlands en de dienstverlening verandert nauwelijks. Alleen de headset staat voortaan in Spanje of Marokko. Niet omdat daar een paar procent extra marge lonkt, maar omdat het werk daar tegen het beschikbare tarief nog wel kan worden uitgevoerd. Nederland heeft zichzelf simpelweg uit deze markt geprijsd. Ik ken Nederlanders die dit soort werk in Spanje doen. Het is een economische houdgreep. Je verdient genoeg om er te leven, maar nauwelijks genoeg om iets op te bouwen. Het wrange is dat zo precies een arbeidsmarkt ontstaat waartegen de FNV in Nederland zegt te strijden. De baan is niet verdwenen. De baan is geëxporteerd. En vervolgens staat de voorzitter van diezelfde FNV voor de camera het verdwijnen van banen te verklaren uit winstbejag en aandeelhoudersbelang. Ik zie daar vooral bestuurlijk opportunisme en intellectuele leegte. Eerst jarenlang politieke druk uitoefenen om de prijs van arbeid op te drijven en vervolgens, wanneer internationaal verplaatsbaar werk daadwerkelijk vertrekt, de onderneming aanwijzen als verantwoordelijke. Bushoff gebruikte dezelfde ontslagen vervolgens om zich te keren tegen de verkorting van de WW. Daarmee wordt het bijna circulair. Eerst wordt arbeid in Nederland zo duur dat een deel ervan niet meer tegen het beschikbare tarief kan worden uitgevoerd. Wanneer de banen dan vertrekken, worden de ontslagen werknemers vervolgens het argument voor ruimere sociale zekerheid. Het meest verbaasde mij het journalistieke podium van de NOS. De tegenvraag lag voor het oprapen. De eigen FNV-bestuurder zegt dat de loonkosten in Spanje nog ongeveer een derde van de Nederlandse bedragen. De FNV wil tegelijkertijd naar een minimumloon van €18. Vraag Spekman dan eens wat hij verwacht dat er met internationaal verplaatsbare arbeid gebeurt wanneer Nederland de prijs ervan steeds verder opdrijft. Spekman en Bushoff stonden de gevolgen te veroordelen van beleid waarvoor ze zelf al jaren pleiten. Dat het werk verdwijnt en dat mensen op straat komen te staan, is mede hun verantwoordelijkheid. De journalistieke verantwoordelijkheid begint bij de vraag waarom niemand hen daarmee confronteerde. Die vraag kwam niet. Zo konden degenen die mede verantwoordelijk zijn voor het verdwijnen van deze banen zich presenteren als verdedigers van de mensen die daardoor op straat kwamen te staan. #arbeidsmarkt #werkgelegenheid #minimumloon

@MinPres Ik geef iedereen alvast de samenvatting: Meer belasting betalen Meer geld naar het buitenland Meer geld naar het verdienmodel dat klimaat heet Meer geld naar zelensky en zijn kornuiten Minder geld naar Nederland mbt zorg, onderwijs, huisvesting en infrastructuur #belasting #klimaat #Zorg

Everyone? We all know who Prime Minister De Wever (N-VA) means by "everyone". Do they not realize in the ivory towers of Wetstraat that our population has already done enough? That many Flemish people are on their last legs? That we pay the most taxes in all of Europe? (translated)

Het meest schrijnende aan dit verhaal is dat er zoveel Nienkes zijn. Doodgewone mensen met werk en kinderen die op oude bootjes wonen of in auto's. Die tegen allemaal regels aanlopen over lokale binding terwijl mensen uit andere werelddelen wel overal gehuisvest kunnen worden. Dit kan zo niet langer. "Ik werk fulltime als office manager. Ik kan huur betalen. Ik zoek actief naar een woning. Ik heb eigen vermogen gehad uit de verkoop van mijn woning. Mijn ouders willen garant staan. Ik heb het vanaf het begin steeds geprobeerd zelf op te lossen. En toch lukt het mij al vijftien maanden niet om voor mijn kinderen een structureel thuis te vinden." https://t.co/Q8ltT2hfv3 #huisvesting #woningnood #socialeongelijkheid

Column: De chronische kleuter in het Torentje Max von Kreyfelt Rob Jetten is minister-president van Nederland. Alleen die zin heeft al iets van een schooltoneelstuk waarbij de meester ziek is en het brutaalste jongetje zijn stropdas heeft omgedaan. Daar staat hij dan. Negenendertig jaar, permanent opgewekt en met het gezag van iemand die bij ProRail ooit mocht vertellen dat de trein niet rijdt, maar dat de reiservaring centraal blijft staan. Inmiddels bestuurt hij het land op dezelfde manier: Nederland komt nergens aan, maar de presentatie ziet er verzorgd uit. Jetten kijkt alsof hij zojuist een compliment van de communicatieafdeling heeft gekregen. Zelfs wanneer hij offers aankondigt, verschijnt het tevreden glimlachje van een leerling die het woord ‘verantwoordelijkheid’ foutloos heeft uitgesproken. Je verwacht ieder moment een sticker op zijn jasje: goed gedaan, Rob. Het is niet dat hij jong is. Het probleem is dat hij nooit de indruk wekt volwassen te zijn geworden. Zijn politieke taal bestaat uit kindervoeding. Bezuinigingen worden noodzakelijke keuzes. Machtsoverdracht aan Brussel heet samenwerking. Meer geld naar defensie is investeren in vrede. En wanneer de burger erop achteruitgaat, gebeurt dat om samen vooruit te komen. Jetten liegt niet eens overtuigend. Hij gelooft zichtbaar in de folder. Zijn loopbaan is een tocht langs instellingen waar verantwoordelijkheid voortdurend wordt doorgegeven: gemeenteraad, ProRail, Tweede Kamer, klimaatminister en daarna rechtstreeks naar het Torentje. Een bestuurlijke peuterspeelzaal met telkens een groter klimrek. Nergens hoefde hij lang genoeg te blijven om de rommel zelf op te ruimen. Daarom is hij zo geschikt. Een premier met levenservaring zou vragen stellen. Wie heeft dit besloten? Waarom moet Nederland betalen? Wat krijgt de burger terug? Kan Brussel ook eens naar ons luisteren? Zulke vragen vertragen de doorstroming en kunnen bovendien zelfstandig denken veroorzaken. Jetten heeft daar geen last van. Hij ontvangt beleid zoals een kind een kleurplaat ontvangt: enthousiast, zonder naar de herkomst te vragen en vastbesloten binnen de Europese lijntjes te blijven. Zijn kabinet heeft 66 van de 150 Kamerzetels. Geen meerderheid, nauwelijks draagvlak, maar wel een premier die spreekt alsof het volk hem unaniem heeft aangewezen. Dat is zijn talent: zelfs een politiek tekort presenteert hij als vernieuwend leiderschap. Het ambt wordt zo ontmanteld. De ideale premier is een vriendelijke presentator die besluiten uitlegt zonder ooit te verraden wie ze werkelijk heeft genomen. Rutte maakte van het Torentje een verkoopkantoor. Jetten heeft er een kinderopvang van gemaakt. Hij is geen politieke vergissing, maar het eindproduct van een systeem dat volwassen leiders gevaarlijker vindt dan gehoorzame kleuters. Nederland heeft nog altijd een minister-president. Alleen moet iemand hem straks wel op tijd komen vervangen. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Nederland #Politiek #Leiderschap

Volgend jaar gaat de belastingkraan nóg verder open 📈 De vliegtaks stijgt, papieren schenkingen worden belast en ook de zorgpremie loopt verder op. Daarnaast worden de zelfstandigenaftrek, startersaftrek en youngtimerregeling versoberd en komt er een hogere suikertaks. Werken, ondernemen, schenken, autorijden, vliegen of gewoon iets drinken: overal weet de overheid weer een rekening aan te hangen. Ben jij het ook zo zat om in Nederland steeds meer belasting te betalen? #belasting #Nederland #financiën