Search

WITTE JAS Alles begint met een droom. — Darya! Darya?! Luister je naar mij? Ben je nog hier? — Ja, ja meneer. Sorry. Ik luister. Maar ik luisterde niet. Ik was aan het dromen. Dagdromen over iets waar ik me met heel mijn hart voor inzette. Iets waarvoor ik zelfs mijn nachtrust had opgegeven. Ik was zeventien. En nee, het was geen liefdesverhaal. Op dat moment was mijn leven maar met één ding bezig: mijn droom werkelijkheid maken. Mijn mama had me geleerd dat een vrouw in een islamitische samenleving onder de sharia zonder eigen opleiding en zonder eigen inkomen weinig betekent. Ze herhaalde het elke dag: studeer hard, zorg dat je op eigen benen kunt staan en word nooit afhankelijk van een man. Ook onze buurjongen bevestigde die harde realiteit, zij het op zijn eigen denigrerende manier. — Waarom brandt jouw licht tot diep in de nacht? Wat doe je allemaal? — Ik studeer hard. Ik wil uitblinken op mijn toelatingsexamen. Hij lachte. — Waarom? Waarvoor heb je dat als vrouw nodig? Uiteindelijk moet je toch de luiers van je kinderen verversen. Vrouwen en studies zijn tijd- en geldverspilling. Ik was geschokt. En kwaad. Maar vooral verdrietig. Als ik hem vandaag zou tegenkomen, zou ik hem misschien wel duizend keer bedanken. Want zijn woorden maakten mij vastberadener dan ooit. Hij gaf mijn droom een extra kracht. Mijn doel was duidelijk: ik zou tandarts worden. Ik woonde toen in het noorden van Teheran, in een wijk waar sommige straten heuvelafwaarts liepen. Ik zag mezelf daar lopen. Met mijn witte jas over mijn schouder, vastgehouden met één hand. Fluitend. Zelfverzekerd. En ik zag onze buurjongen staan kijken. Hij keek naar mij en wist dat ik hem voorbij was gestoken. Die witte jas was voor mij nooit zomaar een kledingstuk. Ze stond voor onafhankelijkheid. Voor kennis. Voor waardigheid. Voor het recht om als vrouw mijn eigen leven te bepalen. En ik heb die droom gerealiseerd. Maar eenmaal afgestudeerd botste ik opnieuw tegen grenzen die voor mij als vrouw waren opgetrokken. Verboden deuren. Beperkingen. Ongelijkheid. En uiteindelijk bleef er voor mij maar één keuze over: vechten. Vechten tegen een regime dat vrouwen niet als volwaardige mensen wilde behandelen. In het begin voelde het alsof ik een kleine mug was die tegenover monsters stond. Maar we waren niet alleen. We waren met velen. En zelfs als ik jong en machteloos was, kon ik hen tenminste lastigvallen. Tot het regime mij in de gevangenis gooide omdat ik weigerde te aanvaarden dat ik minderwaardig zou zijn. Daarna volgde mijn lange vlucht uit Iran. Toen ik uiteindelijk in mijn nieuwe land aankwam, zag ik opnieuw een vrouw die haar dromen had achtergelaten. Haar diploma. Haar beroep. Haar witte jas. Maar ergens diep vanbinnen hoorde ik opnieuw dezelfde stem: Je kunt het. Het zal moeilijk zijn. Maar je moet het doen. Ik zette mij opnieuw in voor die witte jas. In 2003, amper drie jaar na mijn aankomst, had ik mijn diploma in mijn handen. Mijn droom was opnieuw werkelijkheid geworden. Daarna heb ik vijftien jaar als tandarts gewerkt. Tot vandaag heb ik mijn vier tandartspraktijken behouden. De witte jas is dus nooit echt uit mijn leven verdwenen. Maar na vijftien jaar als tandarts stond ik opnieuw voor een keuze. Ik besloot mijn ervaring, mijn stem en mijn energie in te zetten voor iets wat voor mij nog groter was geworden: de strijd voor vrijheid. Dankzij jullie vertrouwen kreeg ik inmiddels twee keer een mandaat om die strijd verder te voeren. Dat vertrouwen beschouw ik niet als een privilege, maar als een opdracht. Een plicht. Een verantwoordelijkheid. En toch draag ik af en toe opnieuw mijn witte jas. Vandaag wil ik mijn medische dienst verder combineren met mijn politieke mandaat en mij ook als tandarts inzetten voor ons leger. Omdat dit land mij een tweede leven gaf. De witte jas, de rode draad in mijn leven: van een zeventienjarig meisje met een droom in Teheran tot een vrouw die vandaag onze militairen wil dienen. #Vrijheid @Belgian_Army #Vrijheid #Dromen #Vrouwenrechten

Minister Ben Weyts kondigt vandaag aan dat er '"komaf moet gemaakt worden met onzinnige uitgaven aan overheidscommunicatie, podcasts en apps". Net zoals dezelfde minister al vijftien keer heeft aangekondigd dat er een "crackdown op subsidies" komt. Wat die overheidsapp betreft: In 2023 lanceerde Weyts zelf een "Vlaamse wandelapp" van 75.000 euro. Hij had daarvoor heel wat pers uitgenodigd. Die app heeft nooit gewerkt. Een jaar later was hij al verdwenen, samen met de 75.000 euro. De minister verdedigde dit zelfs nadien in het parlement nog als een "slimme investering". Deze regering is alle geloofwaardigheid kwijt. Wordt best gewoon vervangen. #Overheid #Budgettering #Politiek

Knettergestoord: ons tiktokkabinet verbiedt vanaf 22 september de handel in goederen uit Israëlische gemeenschappen in Judea en Samaria, Oost-Jeruzalem en de Golanhoogvlakte. Dat die maatregel inhoudelijk volstrekt absurd is, laat ik hier even buiten beschouwing. Interessanter is wat het kabinet Jetten er zélf mee zegt te willen bereiken. Het gaat hier namelijk niet alleen om die fles wijn, een zak dadels of souvenirs die straks niet meer mogen worden verkocht. De regering wil met deze koekwauserij nadrukkelijk óók een politiek signaal afgeven. De juridische werking mag dus nauwkeurig geografisch zijn afgebakend, de politieke betekenis reikt véél verder dan de verboden goederen zelf. Over deze kwestie gaat het essay van politicoloog Eliyahu Sapir. Politieke statements hebben namelijk de neiging zich uit te (laten) smeren. Eerst richt kritiek zich bijvoorbeeld op een regering of een politicus, vervolgens gaat het over de vertegenwoordigers van een staat, daarna over mensen en instellingen die ermee verbonden zijn. Uiteindelijk kan de oorspronkelijke verantwoordelijkheid geheel uit het zicht verdwijnen, terwijl het negatieve oordeel zélf intact blijft. Wat dus begon met wat iemand deed, eindigt dan bij wie of wat iemand anders is. In Nederland is dit gevaarlijke verschijnsel allang geen theoretisch risico meer, zo weten we inmiddels. Bij de herdenking van Loods 24 begon de controverse bij de Israëlische ambassadeur, maar deze verschoof al snel naar de Joodse organisatoren, en uiteindelijk naar de herdenking zélf. Een hoveniersbedrijf weigerde voor een Joodse gemeente te werken vanwege Gaza. Lenny Kuhr werd aangesproken op haar kinderen en kleinkinderen in Israël. Stolpersteine van in de Holocaust afgeslachte Joden werden met Gaza en Palestina verbonden. Op het standbeeld van Anne Frank werd “Gaza” geklad. Anne Frank heeft nooit een Israëlische regering gekozen en geen Israëlisch beleid verdedigd, want Israël bestond tijdens haar leven niet, althans niet in de vorm van de huidige staat. Op dit punt is letterlijk iedere politieke verantwoordelijkheid verdwenen. Alleen het Joods-zijn resteert nog als verbinding waarlangs het oordeel aan de wandel gaat. Ook Frans Timmermans liet onlangs zien hoe gemakkelijk zo’n perverse verschuiving plaatsvindt. Hij begon bij ‘rechts’ in Israël, maar kwam via ‘wij Joden’ terecht bij de grootouders en overgrootouders die in de Holocaust werden vermoord. Een oordeel over contemporaine politieke actoren werd daarmee verbonden aan Joods-zijn. Het is werkelijk gênant: dit kabinet weet dit natuurlijk allemaal. Minister Van Oosten erkende dat Joodse Nederlanders en Joodse instellingen op de oorlog in Gaza worden aangesproken, óók wanneer zij duidelijk andere opvattingen hebben. De antisemitisme-taskforce van het kabinet stelde expliciet dat Joden nóóit individueel of collectief verantwoordelijk mogen worden gehouden voor het handelen van de staat Israël. Yeşilgöz constateerde dat vrijwel ieder aspect van Joods-zijn inmiddels aanleiding kan worden voor bedreiging, agressie of geweld. De overheid heeft de grens tussen kritiek op Israël en het collectief verantwoordelijk maken van Joden dus zelf geïdentificeerd. Desondanks kiest dit kabinet er bewust voor om niet alleen een juridische maatregel te nemen, maar om daar zo veel mogelijk signaalwerking aan te verbinden. Dáár zit de ultieme hypocrisie. Je kunt niet aan de ene kant een taskforce optuigen omdat woede over Israël steeds opnieuw bij Nederlandse Joden terechtkomt, en aan de andere kant een maatregel nemen die beoogt een statement te zijn dat verder gaat dan de reikwijdte van de maatregel zelf. Om dan vervolgens, zodra dat statement opnieuw via Israël, Zionisme, Joodse instellingen en Joodse verbondenheid richting individuele Joden afreist, te doen alsof de overheid daar niets mee te maken heeft. Het masker is gevallen en gebroken. De scherven zijn vlijmscherp en meedogenloos. Lees en leer. Link in onderstaande tweet. #Israël #antisemitisme #politiek

Een ochtendcolumn Met verbazing keek ik naar het item over de sluiting van Transcom in Groningen. Zo’n 150 mensen verliezen hun baan omdat het werk naar Spanje verhuist. Hans Spekman van de FNV en PRO-Kamerlid Julian Bushoff kregen ruim baan voor hun verhaal. Bij Spekman lag de verklaring bij het bedrijf, kosten besparen, winst boven werknemers stellen. Het merkwaardige is dat de FNV zelf goed weet wat hier gebeurt. FNV-bestuurder Izabela Muchowska zegt over precies deze sluiting dat de loonkosten in Spanje ongeveer een derde bedragen van die in Nederland. Dat is geen verhaal over een bedrijf dat kan kiezen tussen een winstgevende Nederlandse vestiging en een nog winstgevender Spaanse. Opdrachtgevers zijn jarenlang meegegaan in de stijgende Nederlandse tarieven. Maar ook die bereidheid heeft een grens. Het minimumloon is sinds 2020 met ruim 33 procent gestegen, in januari 2023 kwam er in één klap ruim 10 procent bij en de FNV vindt dat nog onvoldoende: het minimumloon moet naar €18 per uur. Dit type dienstverlening kent een vrij harde prijsgrens. Een opdrachtgever kan niet onbeperkt meer betalen omdat Nederland arbeid steeds duurder maakt. Op enig moment is een uur klantenservice eenvoudig niet meer waard dan het beschikbare tarief. Tegen dat tarief is het werk in Nederland nu onuitvoerbaar. En dit is bij uitstek werk dat kan vertrekken. De Nederlandse klant blijft dezelfde, het gesprek blijft Nederlands en de dienstverlening verandert nauwelijks. Alleen de headset staat voortaan in Spanje of Marokko. Niet omdat daar een paar procent extra marge lonkt, maar omdat het werk daar tegen het beschikbare tarief nog wel kan worden uitgevoerd. Nederland heeft zichzelf simpelweg uit deze markt geprijsd. Ik ken Nederlanders die dit soort werk in Spanje doen. Het is een economische houdgreep. Je verdient genoeg om er te leven, maar nauwelijks genoeg om iets op te bouwen. Het wrange is dat zo precies een arbeidsmarkt ontstaat waartegen de FNV in Nederland zegt te strijden. De baan is niet verdwenen. De baan is geëxporteerd. En vervolgens staat de voorzitter van diezelfde FNV voor de camera het verdwijnen van banen te verklaren uit winstbejag en aandeelhoudersbelang. Ik zie daar vooral bestuurlijk opportunisme en intellectuele leegte. Eerst jarenlang politieke druk uitoefenen om de prijs van arbeid op te drijven en vervolgens, wanneer internationaal verplaatsbaar werk daadwerkelijk vertrekt, de onderneming aanwijzen als verantwoordelijke. Bushoff gebruikte dezelfde ontslagen vervolgens om zich te keren tegen de verkorting van de WW. Daarmee wordt het bijna circulair. Eerst wordt arbeid in Nederland zo duur dat een deel ervan niet meer tegen het beschikbare tarief kan worden uitgevoerd. Wanneer de banen dan vertrekken, worden de ontslagen werknemers vervolgens het argument voor ruimere sociale zekerheid. Het meest verbaasde mij het journalistieke podium van de NOS. De tegenvraag lag voor het oprapen. De eigen FNV-bestuurder zegt dat de loonkosten in Spanje nog ongeveer een derde van de Nederlandse bedragen. De FNV wil tegelijkertijd naar een minimumloon van €18. Vraag Spekman dan eens wat hij verwacht dat er met internationaal verplaatsbare arbeid gebeurt wanneer Nederland de prijs ervan steeds verder opdrijft. Spekman en Bushoff stonden de gevolgen te veroordelen van beleid waarvoor ze zelf al jaren pleiten. Dat het werk verdwijnt en dat mensen op straat komen te staan, is mede hun verantwoordelijkheid. De journalistieke verantwoordelijkheid begint bij de vraag waarom niemand hen daarmee confronteerde. Die vraag kwam niet. Zo konden degenen die mede verantwoordelijk zijn voor het verdwijnen van deze banen zich presenteren als verdedigers van de mensen die daardoor op straat kwamen te staan. #arbeidsmarkt #werkgelegenheid #minimumloon

Column: Is Mark Rutte een landverrader? Max von Kreyfelt Juridisch niet. Het Wetboek van Strafrecht kent geen artikel voor een premier die het land veertien jaar bestuurt alsof het een tijdelijk filiaal is op weg naar een betere functie. Ambitie is niet strafbaar. Zelfs niet wanneer de belastingbetaler de sollicitatiekosten betaalt. Moreel wordt het interessanter. Rutte begon als premier van Nederland en eindigde als secretaris-generaal van de NAVO. Daartussen lag vermoedelijk de langste sollicitatieprocedure uit de Europese geschiedenis. Nederland fungeerde als cv, proeftuin en borgstelling. Wij waren geen land meer, maar een aanbevelingsbrief met twaalf provincies. In Brussel gold Rutte als betrouwbaar. In Washington als bruikbaar. In Den Haag vooral als iemand die precies wist waar de camera stond en opvallend weinig meer wist zodra er een enquêtecommissie verscheen. Onder zijn leiding werden gezinnen door de overheid fijngemalen in de toeslagenaffaire. Groningen mocht verzakken zolang de gaswinning overeind bleef. De woningmarkt werd bevrijd van overheidsbemoeienis en kort daarna ook van gewone Nederlanders. Starters kunnen nog steeds een huis kopen, mits hun ouders dat eerst doen. Rutte bleef erbij lachen. Wie de rekening nooit zelf ontvangt, ontwikkelt vanzelf gevoel voor humor. Na ieder schandaal nam hij verantwoordelijkheid. Dat betekende dat hij het woord zorgvuldig uitsprak, zijn gezicht in de stand staatsman zette en iemand anders liet aftreden. Burgers verloren hun huis, inkomen of gezondheid. Mark verloor soms een staatssecretaris. Een bestuurder moet tenslotte ook offers brengen. Zijn geheugen hielp hem daarbij uitstekend. Internationale afspraken bleven glashelder; binnenlandse missers verdwenen achter een gebrek aan actieve herinnering. Een wonderlijke neurologische aandoening waarbij vooral belastende informatie wordt gewist en toekomstige topfuncties feilloos worden opgeslagen. Ook de democratie werd onder Rutte gemoderniseerd. Besluiten werden eerst genomen, waarna het parlement er uitvoerig over mocht debatteren. Dat gaf Kamerleden het warme gevoel dat zij invloed hadden zonder het risico dat er werkelijk iets veranderde. Democratie als kinderzitje: u mag meesturen, maar het stuur zit niet vast aan de wielen. Een ouderwetse landverrader verkocht staatsgeheimen aan de vijand. Rutte was veel moderner. Hij maakte nationale belangen onderhandelbaar, leverde zeggenschap in en noemde dat Europese volwassenheid. Nederland mocht overal aan tafel zitten, meestal dicht bij de plek waar de rekening werd neergelegd. Niets werd opgegeven. Alles werd gedeeld. Soevereiniteit werd gedeeld. Schulden werden gedeeld. Risico’s werden gedeeld. Alleen de promotie bleef persoonlijk bezit. Daarna kwam de NAVO. De man die vier kabinetten overeind hield door te doen alsof zij nog leefden, mocht voortaan het Westen bijeenhouden. Alsof je een begrafenisondernemer tot cardioloog benoemt vanwege zijn ruime ervaring met stilgevallen patiënten. Dus nee, juridisch is Mark Rutte geen landverrader. Daarvoor ontbreken een vonnis, een officieel aangewezen vijand en vermoedelijk een correct ingevuld formulier in drievoud. Maar wanneer een premier zijn land gehavend achterlaat, internationaal wordt beloond voor zijn betrouwbaarheid en onderweg zelf vrijwel onbeschadigd blijft, dringt zich toch een ongemakkelijke vraag op: aan wie was hij eigenlijk zo betrouwbaar? Misschien heeft Mark Rutte Nederland nooit verraden. Misschien zag hij het eenvoudig als de vertrekhal. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #MarkRutte #Politiek #Nederland

Ziet u wel? #Myocarditis, #vasculitis en een #dissectie van de aorta bij een volstrekt gezonde jongere. Het werd zijn dood. Dit zijn de pechvogels die meteen overlijden aan de gevolgen daarvan. Maar er is een stuwmeer aan mensen waarbij die vasculitis spontaan weer verdwijnt, maar wel littekens in de hartspier en de aorta heeft achtergelaten. Waardoor die mensen later - op kortere of langere termijn - alsnog overlijden door ernstige hartritmestoornissen, hartfalen of dissecties van de aorta. Waarschijnlijk zijn er al veel mensen hiermee onder de grond of in de oven verdwenen zonder dat die relatie gelegd werd. Ook de initiële vasculitis blijft onder de radar: niet lekker zijn, wat koorts en buik- en/ of rugpijn voor een paar dagen. Precies wat mensen verwachten na een vaccinatie. Er druppelen langzaam case-reports de literatuur binnen met goed histopathologisch onderzoek met de juiste kleuringen op spike en nucleoproteïne. Het zal wel een keer duidelijk worden. Maar het is wel heel zuur dat deze man zijn zoon verloor aan een vaccin waar hij niets van te verwachten had maar waarvan we de negatieve gevolgen niet konden overzien. #Myocarditis #Vasculitis #Vaccinatie

Het boerenprotest is weer een waar feest voor de factcheckers. Eerst moesten we al corrigeren dat onze boeren ons voeden (dat is niet zo), nu zie je weer het frame dat de boeren zorgen voor de leefbaarheid van dorpen. Ook dit is grotendeels onzin. Ten eerste gaat het stikstofbeleid grotendeels om intensieve veeteelt. Dat is 9% van de boeren. En het beleid wil ook helemaal niet zeggen dat al die boeren verdwijnen. Komt bij dat dit hele proces (leegloop) grofweg in het laatste kwart van de negentiende eeuw al begon. De huidige leegloop is er sinds de jaren '90 en vroege jaren 2000 en treft vooral de randen van ons land. Jongeren trekken al zeker dertig jaar weg uit regio's zoals Noordoost-Groningen, Zeeuws-Vlaanderen en de Achterhoek naar de (universiteits)steden voor studie en werk. Dat winkels, scholen, buslijnen en dergelijke al heel erg lang grotendeels uit de dorpen zijn verdwenen heeft niets te maken met boerenbeleid, maar alles met schaalvergroting en kapitalisme. Met het simpele gegeven dat bedrijven drijven op winst en je die winst niet uit een dorp kan halen. Zoals boeren ook weten dat ze meer winst kunnen behalen als ze hun producten verkopen in het buitenland en niet in het eigen dorp. Nederland wil al heel lang rechtsaf, dit zijn (grotendeels) de gevolgen van rechtsaf. Acties hebben gevolgen. Het lijkt er steeds meer op dat akelig veel mensen wel de voordelen van het kapitalisme willen hebben (en die zijn er volop), maar niet de nadelen. En zo werkt het niet. Anyway, ik zal eind deze week mijn gedachten over de boerenproblemen in een verhaal publiceren. Met de conclusie dat het beslist geen einde oefening is voor de boeren, maar wel voor de intensieve veeteelt. En de stelling dat de problemen deels door de overheid zijn veroorzaakt (door massaproductie en wereldhandel te stimuleren) en er dus ook een plicht rust om de boeren ruimhartig te helpen in de noodzakelijke transitie naar anders boeren. Genuanceerder kan ik het niet maken. #Boerenprotest #Kapitalisme #Stikstofbeleid

17 augustus. De Matrix draait weer op volle kracht. Wekkers, files, werk, rekeningen, boodschappen, slapen en morgen exact hetzelfde rondje opnieuw. Iedereen rent mee omdat stilstaan simpelweg geen optie lijkt. Ondertussen wordt het alweer vroeger donker. De dagen worden korter, de zomer glipt weg en voor je het weet hangen de NPC’s weer braaf de kerstverlichting op, alsof een paar lampjes moeten verhullen dat er opnieuw een jaar van je leven is verdwenen. Mensen lachen op familiefoto’s terwijl hun relaties allang dood zijn. Ze gaan vreemd, liegen tegen elkaar, verdragen banen die ze haten, kopen spullen die ze niet nodig hebben en noemen dat vervolgens een geslaagd leven. Iedereen speelt zijn rol en doet alsof hij gelukkig is, want toegeven dat het allemaal leeg voelt past niet in het script. En terwijl wij ons door agenda’s, deadlines en maandlasten heen slepen, zitten elders kinderen midden in oorlog, gaan mensen met honger naar bed, worden dieren mishandeld en sterven er iedere dag ontelbaar veel levens zonder dat de wereld ook maar één seconde stopt met draaien. Dat is misschien het meest verstikkende besef: de machine kent geen medelijden. Niet met verdriet, niet met eenzaamheid, niet met verloren tijd en niet met alles wat kapotgaat terwijl iedereen gewoon doorgaat. Morgen gaat de wekker weer. De files staan er weer. De rekeningen komen weer. En langzaam wordt iedereen ouder terwijl de kalender doet alsof er niets gebeurd is. Welkom terug in de Matrix. #Matrix #Leven #Reflectie

“ Alle vlinders zijn verdwenen, alles heeft een omwending gekregen “ Yvonne, geloof ons…. dit is het beste nieuws wat je maar kan krijgen!! #benbvolliefde https://t.co/fGFANzXNje #vlinders #goednieuws #verandering

Marc van Ranst vindt anno 2026 dat er sprake is van een 'heksenjacht' op Anthony Fauci. Ik moet daar wel om glimlachen. Vijf jaar geleden plaatste Marc van Ranst onderstaande tweet op toen nog twitter, gericht aan de toenmalige hoofdredacteur van artsenblad Medisch Contact, of mijn post verwijderd kon worden. Want ik was een 'antivax-aanhanger' en vond het 'prima dat wetenschappers werden bedreigd'. Allebei valse aantijgingen, maar zijn verzoek werd wel gehonoreerd. Dat was destijds ook het nieuwe normaal, naast mondkapjes en social distancing: Framing van kritische artsen als wappie en antivaxer, censuur omdat je posts zogenaamd bedreigend waren. Hoe kon het gebeuren dat Marc van Ranst zo'n gigantisch grote broek aantrok? De man vond het volstrekt normaal om een huisarts in het buitenland te laten censureren. En Marc van Ranst kreeg destijds zijn zin, dat is nog het ergste. Medisch Contact gaf gehoor aan zijn verzoek en verwijderde mijn post. Ik kreeg de reden destijds niet te horen. Opeens was mijn post verdwenen, zonder opgaaf van redenen. Toch is Marc van Ranst het probleem niet. Het probleem is de lafheid in de medische wereld. De lafheid bij de redactie van Medisch Contact, bij artsenverenigingen en bij al die medici die zich lieten intimideren. Of misschien nog niet eens dat. Die zich niet informeerden, die braaf meededen aan het pushen van maatregelen die aantoonbaar zinloos en zelfs schadelijk waren. Dát is het probleem in Nederland. Dit was voor mij trouwens de druppel, censuur in een artsenblad, op een platform waar ik jaren en jaren mijn posts had geplaatst. Ik heb daarna nooit meer geschreven, heb Medisch Contact mijn rug toegekeerd en ben doorgegaan met twitter, nu X. Vijf jaar later is @medischcontact van dit platform verdwenen. Ik ben er niet rouwig om. Censuur is verwerpelijk, het leidt ertoe dat artsen geen kennis meer van elkaars gedachten en mening kunnen nemen. Censuur toepassen is autoritair, als je toe gaat geven aan verzoeken om censuur ben je geen knip voor de neus waard. Censuur is de dood in de pot. Voor de wetenschap, voor de geneeskunde. Tegenwoordig schrijf ik bijna alleen nog op dit platform via mijn account @veen_els. Meer dan 100.000 volgers heb ik nu, veel meer dan Medisch Contact ooit had. En dit platform is veel interactiever, je kunt op elkaar reageren. Marc van Ranst en Medisch Contact zijn passé voor mij. Voorbeelden van hoe het niet moet. Als u waardeert dat ik me blijf uitspreken kunt u me steunen via https://t.co/5EmgfuiUho #Censuur #Geneeskunde #VrijheidVanMeningsuiting

Onbehoorlijk bestuur in Noord-Brabant De provincie Noord-Brabant mag zich op de borst kloppen: als eerste provincie in de geschiedenis trekt zij legale natuurvergunningen in van keurig draaiende veehouderijen. Niet omdat die bedrijven frauderen, of omdat ze de wet overtreden, maar omdat de politieke wind is gedraaid. Breed grijnzend vergelijkt Johan Vollenbroek van MOB het met een rijbewijs: dat mag je ook intrekken. Da's een kromme vergelijking, immers een rijbewijs wordt pas ingetrokken bij grove verkeersovertredingen. Hier wordt het 'rijbewijs' ingevorderd terwijl de 'bestuurder' zich keurig aan de 'verkeersregels' hield. Een provincie die vergunningen intrekt nadat deze zijn toegekend, nadat de hele procedure voor de aanvraag ervan is doorlopen, is onbehoorlijk bestuur in zijn puurste vorm. Het toekennen van een vergunning is een besluit waarop burgers en ondernemers moeten kunnen vertrouwen. Wat we nu zien is dat een provincie, aangemoedigd door een milieuclub die zichzelf tot co-bestuurder heeft gebombardeerd, selectief vergunningen intrekt. Nog zorgelijker is de uitspraak van de rechter: MOB en de provincie krijgen de opdracht om samen te gaan praten over reductieplannen. Alsof de rechter een mediation-sessie organiseert tussen de aanklager en de overheid, terwijl de boer toekijkt. Dat is geen onafhankelijke rechtspraak meer. Dat is institutionele collusie. Vollenbroek zegt geruststellend: 'Als je geen piekbelaster bent, heb je niets te vrezen.' Dat maakt het alleen nog maar zorgelijker, want niet de wet, maar MOB en de provincie bepalen inmiddels wie er 'piekbelaster' is. De rechtszekerheid, de juridische basis voor de vergunning, is daarmee verdwenen. Wat vandaag legaal is, kan morgen illegaal worden verklaard omdat de depositiecijfers of de politieke wind zijn veranderd, volledig aangestuurd door de grillen van MOB en Vollenbroek. En dat is precies hoe onbehoorlijk bestuur eruitziet. Ondernemers moeten kunnen rekenen op het vertrouwensbeginsel, de garantie dat je kunt bouwen op toezeggingen of eerdere besluiten van de overheid. Een vergunning komt tot stand nadat een ondernemer voldoet aan de voorwaarden die de overheid stelt en daarmee worden de rechten die de overheid de ondernemer geeft bekrachtigt in een vergunning, dat geeft rechtszekerheid. Zonder die rechtszekerheid is er geen rechtsstaat. Noord-Brabant zet hiermee een zorgelijk precedent. Andere provincies zullen ongetwijfeld volgen, onder druk van milieubewegingen. En straks ontdekken niet alleen boeren, maar ook andere vergunninghouders dat hun 'rijbewijs' opeens kan worden ingenomen omdat de overheid van gedachten is veranderd. Dat is geen natuurbeleid, geen betrouwbare overheid. Dat is een overheid die haar geloofwaardigheid volledig te grabbel gooit door te dansen naar de ideologische pijpen van een milieuorganisatie. Het is de hoogste tijd dat er kamervragen worden gesteld en dat de provincie Noord-Brabant in Den Haag op het matje wordt geroepen. #OnbehoorlijkBestuur #NoordBrabant #Rechtszekerheid

It's done. Anthony Fauci 'is held in contempt for the Senate'. De arrogantie is verdwenen, de jager werd het wild. Jammer dat het alleen in de V.S. kan en niet hier. Maar misschien kan @Daandekort92 en zijn team van intellectuele vedervlieggewichten bij de #GoedPraatEnWitwasCommissie nog eens bij @MarionKoopmans navragen of er inderdaad 'wetenschappelijke consensus' bestond over de #OriginOfCovid, of dat deze gecreëerd en onder straffe van uitsluiting afgedwongen werd. Ralph Baric is nog steeds de sleutelfiguur in dit verhaal, maar hij blijft buiten schot. Toch is het goed dat hét Amerikaanse gezicht van de #coronapandemie hard aangepakt wordt. Want Fauci gaat tot aan zijn dood geen rust meer krijgen. En ik vind dat wel een plezierige gedachte: dat degenen die voor ons een #lockdown hadden bedacht, er uiteindelijk zelf in terechtkomen. @dr_louwen #Fauci #CovidOrigin #PandemicResponse