Search

In het kader van 'lessons learned' had @FleurAgemaPVV gedacht dat het nog zou gaan over de pandemische paraatheid-middelen, maar @Daandekort92, voorzitter van de commissie, liet dat niet toe. En dat terwijl het pas 12:40u was en dit verhoor tot 13u stond ingepland. Deze commissie heeft niet in de gaten dat de geloofwaardigheid van hun onderzoek mede wordt bepaald door de manier waarop ze met getuigen omgaan. Ze zijn daarbij ook nog eens niet consequent en dat wekt bij mij in ieder geval meer wantrouwen op dan ik graag had willen voelen. #PECcorona #TweedeKamer #coronavirus #politiek #vertrouwen

Dit is mijns inziens een grote vergissing van mijn rector en universiteit @UGent. In het belang van academische vrijheid, de expressievrijheid, en de geloofwaardigheid van de universiteit als intellectuele vrijplaats voor leuke en ook voor minder leuke mensen en ideeën, hoop ik dat Cofnas snel terug gewoon aan de slag kan. Verder mag iedereen vinden van Cofnas en zijn denkbeelden wat die wil - dat doe ik ook. Wie zelf wil oordelen of zijn rol in het intrieste verhaal van Arday een schorsing (of zelfs ontslag) waard is, dit is de gewraakte blogpost: https://t.co/ua4jyENHAO #AcademischeVrijheid #VrijheidVanMeningsuiting #UGent

Er is iets raars aan de hand met de media. Ik merkte het voor het eerst in 2020. Tot dat jaar las ik gewoon de krant en dacht dat ik daarmee goed geïnformeerd was. Vanaf Corona en de eenzijdige berichtgeving veranderde dat. De media leken opeens gelijkgeschakeld en spraken met één stem. Ik knapte niet alleen af op de krant, ik raakte de afgelopen jaren ook los van de mainstream media bij andere onderwerpen. Zodra ik de propaganda rond Corona herkende, zag ik datzelfde infantiele toontje terug bij berichten over Oekraïne, klimaat, LHBTQ+ – eigenlijk bij bijna elk groot onderwerp. Toen ik in 2020 nog de krant las, was er nauwelijks gesprek mogelijk met de redactie. Het nieuws werd top-down over de lezers uitgestrooid. Eenrichtingsverkeer: je kunt hoogstens een brief sturen en afwachten of die wordt geplaatst. Langzaam ben ik gaan denken dat de media zoals we die kennen zullen verdwijnen. Net zoals de boekdrukkunst in de Middeleeuwen een revolutie teweegbracht, heeft het internet een kanteling in gang gezet. De oude media reageren daar verkrampt op. Steeds vaker klinkt de roep om censuur, om ophef over afwijkende meningen, om dwang, boetes en straffen. Alsof je een bevolking op die manier kunt sturen. Over heel veel onderwerpen mag je nog maar op één manier denken en spreken. Voorbeelden zijn er genoeg. * Corona was een pandemie die dankzij de maatregelen is bedwongen; critici werden wappies, complotdenkers of antivaxers. Je kon een boete krijgen omdat je te dicht bij elkaar in een park zat. * Klimaatverandering komt door te veel CO₂ en stikstof en kan alleen worden gestopt met maatregelen, zoals minder vliegen en minder vlees. * Rusland is de agressor, de NAVO beschermt ons, en zonder ingrijpen staat Poetin straks aan de Nederlandse grens. Daarom moet er dienstplicht komen en moeten jongeren ‘sneuvelbereid’ worden. Wie pleit voor praten met Rusland wordt meteen Poetin-lover genoemd. Alsof de wens om vrede en normale betrekkingen is een misdaad is. Er loopt in mijn beleving een grote, onzichtbare kloof door Nederland. Een glazen wand waardoor mensen elkaar nog wel kunnen zien, maar niet meer goed naar elkaar luisteren. Aan de ene kant de mensen die nog niet losgeraakt zijn van de media, die het NRC lezen en geloven wat op TV wordt voorgeschoteld. Aan de andere kant mensen die weinig meer geloven, soms naar alternatieve kanalen kijken, soms niet. In de spreekkamer merk ik die kloof nauwelijks; patiënten komen met klachten, niet voor een gesprek over Rusland of klimaat. Maar daarbuiten loop ik er dagelijks tegenaan. Wie bepaalt eigenlijk wat nieuws is, welke stemmen we horen, wat desinformatie is en wat ‘juiste’ informatie? Voor een antwoord is het belangrijk te beseffen dat de media, zonder dat we daarover zijn ingelicht, een andere taak hebben gekregen. Jaren geleden zei oud-generaal Van Kappen bij WNL, met Wierd Duk ernaast, openhartig wat die taak is: “We zitten midden in een periode waarin we te maken hebben met een informatieoperatie, een informatieoorlog. Dat is het manipuleren van feiten en gebeurtenissen, zodat je een preferente werkelijkheid bij je eigen bevolking, bij je tegenstander en bij het internationaal publiek neerlegt. Daar zitten we midden in. […] En alle partijen doen dat.” Dit fragment van vóór 2020 was een eye-opener voor mij. Het verklaart de propaganda die we nu zien. Als de NCTV en de NAVO feiten manipuleren om een gewenste werkelijkheid bij de bevolking neer te leggen, moet dat zo gebeuren dat het niet opvalt. Zodra mensen de truc doorzien, is de controle en de geloofwaardigheid weg. Waarheidsvinding is van ondergeschikt belang. De mainstream media en journalisten hebben als taak 'de narratieven te bewaken'. Ze worden gatekeepers van een gewenste werkelijkheid, die dus niet per se waar is. De woorden van Van Kappen verklaarden voor mij de autoritaire aanpak tijdens Corona én de totale gelijkschakeling van de media. Het woord ‘opiniemaker’ in het profiel van Wierd Duk @wierdduk is in dit opzicht typerend. Hij was journalist, nu maakt hij opinies en beïnvloedt hij de massa. Jonge mensen zijn hier steeds vaker klaar mee. Mijn kinderen lezen geen krant, maar zijn vaak verrassend goed op de hoogte. Veel mensen haken af bij de mainstream media omdat die zijn gaan meedoen aan ‘nudgen’: zorgen dat zo veel mogelijk mensen hetzelfde denken en spreken. De media lopen in de pas met wat inlichtingendiensten zoals de NCTV wensen. Dat is een verbijsterende ontwikkeling; inlichtingendiensten en de NAVO bepalen grotendeels waar het ‘nieuws’ over gaat en sturen de narratieven. Dit heeft weinig te maken met mensen eerlijk informeren. Het lijkt meer op psychologische oorlogvoering (psyop) gericht op burgers, in plaats van bescherming tegen gevaar van buitenaf. Zorgen dat zoveel mogelijk mensen hetzelfde denken is iets heel anders dan onafhankelijke berichtgeving. Het gevaar is dat de samenleving splijt. De media gooien ons dagelijks nieuwe kluifjes toe – afleidingsmanoeuvres zodat we stoppen met zelf denken en vragen stellen. Vragen stellen werd de afgelopen jaren riskant. In mijn geval kreeg ik intimiderende brieven van de Inspectie voor de Gezondheidszorg. Een kritische huisarts met zorgen over de veiligheid van coronavaccins werd gezien als 'gevaar voor de vaccinatiebereidheid’. Dat is vreemd. Er ontstond een kloof tussen hoe toezichthouders volksgezondheid zagen en hoe ik ernaar keek. Mijn eigen pad van de afgelopen jaren is herkenbaar voor velen: eerst verbazing en verbijstering over de eenzijdige Corona-berichtgeving, daarna bedreiging (onder andere door die brieven), angst, en uiteindelijk woede én veel meer bewustwording. Een samenleving die verder versplintert, waarin mensen niet meer weten wat anderen denken of bezighoudt, is onwenselijk en onmenselijk. Het is kwalijk dat inlichtingendiensten hierop hebben aangestuurd met hun hang naar controle. Ik verwacht dat hoe verkrampter de oude media reageren, des te sneller hun ondergang gaat. Dat is niet erg. Er ontstaan nieuwe manieren van informatievoorziening en vooral van informatie-uitwisseling: podcasts, maar ook festivals, lezingen en echte ontmoetingen waar je in de pauze gewoon met elkaar kunt napraten en ideeën kunt uitwisselen. Die initiatieven worden snel volwassen. De oude media onderschatten het internet en hangen nog vast in het pre-internet tijdperk, toen zij de narratieven nog konden bepalen. Veel mensen zijn klaar met de betutteling en de top-downbenadering. Ik in elk geval wel. Als u waardeert wat ik schrijf, kunt u een bijdrage overmaken via https://t.co/5EmgfuiUho Ook zonder die bijdrage blijf ik schrijven, maar elke kleine bijdrage wordt erg gewaardeerd. #media #vrijheidvanmeningsuiting #informatie

Column: Wie heeft baat bij de complotdenker? Lisa Loeb is comédienne. Samen met Daniël Paarlberg onderzoekt ze complottheorieën. Ze maakten een podcast, schreven een boek en schuiven aan om uit te leggen waarom mensen erin geloven. Een comédienne als expert. Prachtige ontwikkeling. Vroeger onderzocht een journalist een mogelijk complot. Tegenwoordig legt een comédienne uit waarom u denkt dat er een is. Maar misschien onderzoeken we de verkeerde mensen. Wie heeft eigenlijk belang bij het begrip complotdenker? De burger alvast niet. Die promoveert van iemand met een vervelende vraag tot onderzoeksobject. Stel dat iemand vermoedt dat de overheid informatie achterhoudt. Vroeger dacht een journalist: interessant, laten we die overheid onderzoeken. Nu luidt de vraag: waarom wantrouwt deze burger de overheid? Een subtiel verschil. De overheid verdwijnt uit de verhoorkamer en de burger mag plaatsnemen. Psychologen, sociologen en desinformatie-experts leggen uit hoe angst, onzekerheid en sociale media burgers rare dingen laten denken. Wat de overheid precies heeft uitgespookt, komt later wel. Misschien. Voor instituties is dit comfortabel. Overheden hebben gelogen. Bedrijven verzwegen belangen. Banken manipuleerden. Farmaceutische bedrijven zijn veroordeeld wegens misleiding. Politici hielden informatie achter. Daarom hadden we ooit onderzoeksjournalisten. Watergate begon tenslotte niet met een symposium over mensen die Nixon wantrouwden. Nu hebben we het woord complotdenker. Een schitterende uitvinding. Je hoeft een verdenking niet te weerleggen. Je kunt eerst degene die haar uitspreekt classificeren. Reptielen. 5G. WEF. Corona. Farma. Geheime diensten. Alles in dezelfde grabbelton en flink schudden. De krankzinnigheid van het ene verhaal besmet de geloofwaardigheid van het andere. Zo ontstaat een industrie die niet onderzoekt of instituties de waarheid spreken, maar waarom burgers eraan twijfelen. Wie profiteert daarvan? Iedere machthebber die liever over wantrouwen praat dan over de oorzaak ervan. Dat betekent niet dat Loeb en Paarlberg door iemand zijn gestuurd. Daar is geen bewijs voor. Bovendien levert die beschuldiging vermoedelijk aflevering 61 van De Complottenpiramide op. Niemand hoeft opdracht te geven. Een goed frame werkt vanzelf. Talkshows nemen het over. Universiteiten onderzoeken het. Beleidsmakers spreken over desinformatie. En de journalistieke vraag verandert. Niet meer: wat doet de macht? Maar: waarom vertrouwt u de macht niet? Daarmee hebben we het perfecte complot gevonden. Geen geheime vergaderingen, duistere genootschappen. Geen enveloppen onder tafel. Alleen de consensus dat vooral degene met argwaan nader onderzocht moet worden. En als hij blijft volhouden? Dan hebben we gelukkig altijd nog een comédienne om uit te leggen wat er met hem aan de hand is. De macht kan blijven zitten. De burger ligt inmiddels op de sofa. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #complottheorieën #wantrouwen #desinformatie

Onbehoorlijk bestuur in Noord-Brabant De provincie Noord-Brabant mag zich op de borst kloppen: als eerste provincie in de geschiedenis trekt zij legale natuurvergunningen in van keurig draaiende veehouderijen. Niet omdat die bedrijven frauderen, of omdat ze de wet overtreden, maar omdat de politieke wind is gedraaid. Breed grijnzend vergelijkt Johan Vollenbroek van MOB het met een rijbewijs: dat mag je ook intrekken. Da's een kromme vergelijking, immers een rijbewijs wordt pas ingetrokken bij grove verkeersovertredingen. Hier wordt het 'rijbewijs' ingevorderd terwijl de 'bestuurder' zich keurig aan de 'verkeersregels' hield. Een provincie die vergunningen intrekt nadat deze zijn toegekend, nadat de hele procedure voor de aanvraag ervan is doorlopen, is onbehoorlijk bestuur in zijn puurste vorm. Het toekennen van een vergunning is een besluit waarop burgers en ondernemers moeten kunnen vertrouwen. Wat we nu zien is dat een provincie, aangemoedigd door een milieuclub die zichzelf tot co-bestuurder heeft gebombardeerd, selectief vergunningen intrekt. Nog zorgelijker is de uitspraak van de rechter: MOB en de provincie krijgen de opdracht om samen te gaan praten over reductieplannen. Alsof de rechter een mediation-sessie organiseert tussen de aanklager en de overheid, terwijl de boer toekijkt. Dat is geen onafhankelijke rechtspraak meer. Dat is institutionele collusie. Vollenbroek zegt geruststellend: 'Als je geen piekbelaster bent, heb je niets te vrezen.' Dat maakt het alleen nog maar zorgelijker, want niet de wet, maar MOB en de provincie bepalen inmiddels wie er 'piekbelaster' is. De rechtszekerheid, de juridische basis voor de vergunning, is daarmee verdwenen. Wat vandaag legaal is, kan morgen illegaal worden verklaard omdat de depositiecijfers of de politieke wind zijn veranderd, volledig aangestuurd door de grillen van MOB en Vollenbroek. En dat is precies hoe onbehoorlijk bestuur eruitziet. Ondernemers moeten kunnen rekenen op het vertrouwensbeginsel, de garantie dat je kunt bouwen op toezeggingen of eerdere besluiten van de overheid. Een vergunning komt tot stand nadat een ondernemer voldoet aan de voorwaarden die de overheid stelt en daarmee worden de rechten die de overheid de ondernemer geeft bekrachtigt in een vergunning, dat geeft rechtszekerheid. Zonder die rechtszekerheid is er geen rechtsstaat. Noord-Brabant zet hiermee een zorgelijk precedent. Andere provincies zullen ongetwijfeld volgen, onder druk van milieubewegingen. En straks ontdekken niet alleen boeren, maar ook andere vergunninghouders dat hun 'rijbewijs' opeens kan worden ingenomen omdat de overheid van gedachten is veranderd. Dat is geen natuurbeleid, geen betrouwbare overheid. Dat is een overheid die haar geloofwaardigheid volledig te grabbel gooit door te dansen naar de ideologische pijpen van een milieuorganisatie. Het is de hoogste tijd dat er kamervragen worden gesteld en dat de provincie Noord-Brabant in Den Haag op het matje wordt geroepen. #OnbehoorlijkBestuur #NoordBrabant #Rechtszekerheid

Gianni Infantino's leadership at FIFA is at stake, as European football associations hold him accountable for failing policies and his high salary has wiped away the last remnants of his credibility while he tries to gather support in an increasingly hostile environment. (translated)

De selectieve blindheid van Sharon Dijksma Toen ik las dat de Utrechtse burgemeester Sharon Dijksma bewust geen aangifte deed van de bestorming van de raadszaal door Pro-Palestina-demonstranten en Extinction Rebellion-aanhangers, dacht ik even: dit is het zoveelste voorbeeld van bestuurders die wegkijken, onderdeel van de selectieve rechtsstaat waarin wij inmiddels lijken te leven. Maar toen raadslid @yvonne_hessel wél aangifte deed, de @politie onderzoek instelde, het dossier naar @Het_OM stuurde en dat dossier daar vervolgens simpelweg 'zoekraakte', kreeg ik toch het sterke vermoeden dat er meer speelde. U denkt misschien: wat slordig dat zo'n dossier zoekraakt. En dat is zonder meer het geval. Dit is ambtelijke nalatigheid en onzorgvuldigheid met een hoofdletter. Maar wanneer u iets verder uitzoomt, ziet u misschien iets anders. Iets wat veel zorgelijker is dan slordigheid alleen. Het gaat namelijk om een patroon. Een patroon waarin ordeverstoorders die de bestorming van een democratische instelling tot politiek instrument maken, opvallend vaak op begrip of terughoudendheid van de overheid kunnen rekenen. Dijksma, als hoofd van de driehoek burgemeester, politie en Openbaar Ministerie, zei over de mogelijke celstraffen tot vier jaar: ‘Ik geloof niet dat er iemand is die dat hen wil aandoen.’ Maar dat is een opmerkelijke uitspraak voor een burgemeester. In een goed functionerende rechtsstaat bepaalt namelijk de rechter welke straf passend is, niet de burgemeester. En toch is dat precies de indruk die achterblijft. De ordeverstoringen in de raadszaal bleven zonder strafrechtelijke gevolgen, terwijl die daarbuiten wél werden aangepakt. En nu blijkt dat het dossier van de enige serieuze aangifte spoorloos is verdwenen? Ik zal hier niet beweren dat Dijksma deze aangifte persoonlijk achter een archiefkast heeft gegooid of door de papierversnipperaar heeft gehaald, daarvoor ontbreekt ieder bewijs. Maar de timing, de eerdere bewuste keuze om geen aangifte te doen en de uitspraak over celstraffen maken de geur van een beerput onmiskenbaar. En die beerput stinkt naar de morele rot van een burgemeester die kennelijk de grens tussen protest en intimidatie laat vervagen wanneer de daders de 'juiste' ideologie aanhangen. De bestormers van de Utrechtse raadszaal zijn geen argeloze activisten. Zij hangen het gedachtegoed aan van een terreurorganisatie die op 7-oktober 2023 een barbaarse pogrom uitvoerde: vrouwen verkrachtte, baby’s vermoordde, families levend verbrandde en gijzelaars meesleepte de donkere tunnels onder Gaza in. Zij maken democratische vergaderingen onmogelijk en verwachten vervolgens dat de overheid hen met fluwelen handschoenen behandelt. En Dijksma wekt op zijn minst de indruk dat daarvoor opvallend veel begrip bestaat. Vergelijk dit even met hoe dezelfde bestuurders reageren wanneer boeren, coronademonstranten of andere burgers, die niet binnen het gewenste ideologische kader passen, de openbare orde verstoren. Dan is de rechtsstaat opeens keihard, celstraffen geen taboe en de dossiers liggen prompt bovenop de stapel. In dit geval verdwijnt een aangifte in de verstikkende mist van de bureaucratie. Wie deze gebeurtenissen naast elkaar legt, kan zich moeilijk aan de indruk onttrekken dat hier meer speelt dan louter bureaucratische slordigheid: het is een keuze. Een keuze die een duidelijke boodschap afgeeft: als je de ideologie van de Palestijnse zaak omarmt, inclusief de ontkenning van Israëls bestaansrecht en de verheerlijking van 7-oktober, dan mag je de raadszaal bestormen zonder consequenties. Terwijl Dijksma zich presenteert zich als hoedster van de openbare orde en de rechtsstaat faciliteert zij kennelijk een climate of impunity voor wie de democratische instituties ondermijnt onder het mom van ‘klimaat’ of ‘Palestina’. Zij creëert daarmee precies de condities waaronder de extremisten kunnen floreren, als zwarte schimmel tegen een vochtige binnenmuur. Deze extremisten krijgen namelijk de zekerheid dat de staat niet zal optreden. En die constatering is vernietigend. Niet alleen voor de geloofwaardigheid van het Utrechtse gemeentebestuur, maar voor de rechtstaat, voor het fundamentele principe dat de wet voor iedereen geldt, dat iedereen voor de wet gelijk is. Zij spreekt over proportionaliteit terwijl zij de realiteit van intimidatie, de intenties van de activisten en de consequenties voor de democratie negeert. Dat is geen zorgvuldige afweging. Dat is selectieve blindheid. En het is vernietigend voor het vertrouwen in de rechtstaat. #Rechtsstaat #Democratie #Activisme

Een journalist van BNNVARA reageerde op mijn opinie dat ik het belachelijk vind dat statushouders op vakantie gaan naar het land dat ze zeggen te zijn ontvlucht. Voor de duidelijkheid: mijn ouders zijn niet naar Nederland gekomen met een vluchtelingenstatus omdat hun leven in Suriname gevaar liep. Dat is nu juist het verschil dat hij lijkt te missen. Een vluchtelingenstatus krijg je omdat terugkeer onveilig zou zijn. Als je vervolgens vrijwillig op vakantie teruggaat terwijl dat gevaar nog steeds zou bestaan, dan ondermijn je de geloofwaardigheid van die vluchtelingenstatus. #vluchtelingen #journalistiek #opinie

In a world where artificial intelligence threatens the credibility of information, a recent incident in which an OpenAI AI agent unintentionally hacked another platform has increased concerns about the risks of autonomous AI systems and their potential for destructive behavior. (translated)

Nog geen maand na de invoering van het Europese migratiepact lijkt het al te wringen. Italië weigert migranten terug te nemen die volgens de vernieuwde regels daar hun asielprocedure zouden moeten doorlopen. De Europese Commissie reageert vooralsnog opvallend mild. Zijn dit opstartproblemen of staat de geloofwaardigheid van het pact onder druk? Europa-verslaggever @alexanderbakker schuift aan. #NieuwsvandeDag #Migratie #Europa #Asiel

Inmiddels zijn in Spanje, Frankrijk en Italië bijna 150 mensen opgepakt voor brandstichting, maar #GerritHiemstra gooit het op klimaatverandering. Hebben dit soort mensen zelf niet door dat ze hun geloofwaardigheid te grabbel gooien? Wat een idioterie. https://t.co/v5q2hgTZd7 #klimaat #brandstichting #waardigheid

'Meerderheid Kamer' is 'trending' op X, dus ik ging even kijken waarover dat gaat, met name omdat de Tweede Kamer met reces is en ik me afvroeg hoe dit ineens 'nieuws' zou kunnen zijn. Er gaat blijkbaar een artikel rond over Ongehoord Nederland en dat de meerderheid van de Kamer daar klaar mee zou zijn. Tot nu toe vond ik hetzelfde artikel in het AD, Tubantia, De Stentor en de Gelderlander, geschreven door Elodie Verweij. Die vrouw moet en zal scoren, dus dat heeft ze bij deze weer gedaan. Ik ga nooit meer inhoudelijk in op wat zij schrijft, omdat ze dat wat mij betreft niet waard is. De mate waarin Verweij actief nieuws creëert, bronnen subtiel manipuleert, creatief omgaat met de waarheid door feiten te verdraaien of weg te laten, om maar te kunnen scoren, zou eens grondig onderzocht moeten worden door vakspecialisten die meer geloofwaardigheid hebben dan ik. Want ook al heb ik van heel dichtbij genoeg meegekregen van haar schandalige journalistiek-onwaardige modus operandi, ik zal voor de meeste mensen toch altijd simpelweg een 'hater' blijven. Het blijft me verbazen dat die paar parlementair journalisten die wél integer te werk gaan, niet zelf aan de bel trekken over hun collega. Anyway, ik kijk uit naar het eerste artikel over Ongehoord Nederland dat niet door die 'dame' werd geschreven, zodat ik er inhoudelijk op in kan gaan. #Journalistiek #Politiek #Journalistiek #Politiek #Nieuws

De mainstream media (MSM) storten volgens mij momenteel in slow motion in elkaar, juist doordat ze critici bestrijden met laster en ad hominems, in plaats van de macht te bevragen. In plaats van waakhond en kritisch op de macht, hun eigenlijke taak, zijn ze stilletjes gatekeeper van gewenste narratieven geworden. Wat zijn gewenste narratieven? Dat zijn narratieven waarvan de macht graag wil dat de massa die gelooft. Want een massa die hetzelfde gelooft is gemakkelijk te sturen. Met behulp van de main stream media. De afgelopen week diende Maurice de Hond een klacht in bij de Raad voor de Journalistiek tegen Maarten Keulemans (Volkskrant), wegens schending van de eigen journalistieke gedragscode. In plaats van inhoudelijk te reageren, vielen meerdere journalisten en columnisten De Hond direct aan: de één beschuldigde hem van censuur, de ander viel terug op ad hominems. Dit is volgens mij typerend voor de MSM. Veel journalisten vinden dat zij mogen bepalen wat moreel aanvaardbaar is en maken critici belachelijk. Ze labelen afwijkende vragen als complottheorieën en beschermen zo juist de macht in plaats van die te controleren. Op deze manier spelen ze de macht in de kaart en onstaan er taboes, zoals de oversterfte sinds Corona, een mogelijk lablek als oorzaak van een pandemie, MH17 en 9/11, onderwerpen die niet kritisch bevraagd mogen worden en waar we te maken hebben gekregen met dogma's. De felle reacties op een m.i. terechte klacht laten zien dat Maurice de Hond een gevoelige snaar heeft geraakt. De mainstream media hebben te weinig zelfreflectie om het verschil te zien tussen onafhankelijke journalistiek en laster. Daardoor brokkelt hun geloofwaardigheid alleen maar verder af. Als je het eenmaal ziet, kun je het nooit meer niet zien. Ik ben er zelf niet rouwig om dat dit gebeurt. De tijd dat krant en TV konden bepalen hoe de mensen over een onderwerp denken is voorbij. Sinds we internet hebben kan iedereen zelf informatie vinden, podcasts luisteren of zelfs een nieuw medium zijn. Het is eigenlijk juist een wonder dat de MSM zo lang konden doorgaan met hun laster en ad hominems verkopen als 'bestrijden van desinformatie'. Als u waardeert wat ik schrijf kunt u me steunen via https://t.co/5EmgfuiUho #MediaCriticism #自由的媒体 #Misinformation

In zijn commentaar stelt Peter Giesen dat Duitsland de lessen van zijn verleden negeert door onvoorwaardelijke steun aan Israël te bieden, ondanks de aanhoudende schendingen van mensenrechten en internationaal recht in het conflict met de Palestijnen, wat niet alleen zijn geloofwaardigheid als verdediger van internationaal recht ondermijnt, maar ook de reputatie van Europa schaadt. #Duitsland #Israël #internationaalrecht

SpaceX is vandaag toegevoegd aan de Nasdaq 100, wat niet alleen de beurswaarde van het verlieslatende ruimtevaartbedrijf benadrukt, maar ook risico's met zich meebrengt voor beleggers die via indexfondsen investeren, aangezien de opname in de index een recordtijd van vijftien dagen heeft gekend, wat de geloofwaardigheid van dergelijke bedrijven kan ondermijnen. #SpaceX #Nasdaq #Beursgang

In een recente podcast van AD werd besproken hoe president Trump contact opnam met FIFA-voorzitter Gianni Infantino om de schorsing van VS-speler Folarin Balogun terug te draaien, wat leidde tot bezorgdheid over de geloofwaardigheid en corruptie binnen de FIFA. #FIFA #Trump #WKvoetbal

Terecht rood of niet? Doet er eigenlijk niet toe. Ook niet dat we Amerika op volle sterkte moeten kunnen kloppen. Als een sport zijn geloofwaardigheid verliest, heeft hij een groot probleem. Dezelfde regels voor iedereen. Laat de strijd op het veld beslist worden. #sport #geloofwaardigheid #wedstrijd

Het artikel bespreekt de omstreden terugdraaiing van de schorsing van Amerikaanse speler Folarin Balogun door FIFA-voorzitter Gianni Infantino, na tussenkomst van president Donald Trump, wat heeft geleid tot wereldwijde kritiek en vragen over de geloofwaardigheid van de FIFA. #FIFA #DonaldTrump #FolarinBalogun

Open brief aan de Parlementaire Corona-commissie Geachte voorzitter en leden van de Parlementaire Corona-commissie, De opdracht van een parlementaire enquête is helder: het reconstrueren van de feiten en het bieden van een zo volledig mogelijk beeld van een van de meest ingrijpende periodes uit de recente Nederlandse geschiedenis. Juist daarom roept de huidige opzet van de openbare verhoren bij ons een fundamentele vraag op: Kan een commissie werkelijk een volledig en geloofwaardig beeld schetsen van de coronaperiode wanneer een aantal van de meest prominente critici van het gevoerde beleid niet wordt gehoord? Een parlementaire evaluatie verliest aan geloofwaardigheid wanneer zij zich beperkt tot een selectie van stemmen en cruciale betrokkenen buiten beschouwing laat. Juist degenen die jarenlang tegenover de overheid stonden in rechtszaken, demonstraties en het publieke debat, zouden de gelegenheid moeten krijgen om hun ervaringen, afwegingen en feiten onder ede toe te lichten. Tijdens de openbare verhoren wordt uitvoerig gesproken over de coronademonstraties, de maatschappelijke weerstand, de rechtszaken en de coronakritische beweging. Daarbij is ook meerdere malen verwezen naar Willem Engel en zijn rol gedurende de coronaperiode. Opmerkelijk genoeg wordt er wel over hem gesproken, maar wordt hem niet de gelegenheid geboden daar zelf op te reageren. Dat is des te opmerkelijker omdat wij gedurende de coronaperiode een centrale rol hebben gespeeld binnen het maatschappelijke en juridische debat. Wij voerden tientallen juridische procedures tegen de Staat en andere overheidsinstanties. De procedure over de avondklok behoort tot de bekendste rechtszaken uit de coronaperiode en leidde tot een historische uitspraak, waarna met spoed nieuwe wetgeving werd ingevoerd. Daarnaast organiseerden wij landelijke demonstraties, voerden wij procedures tegen diverse maatregelen en stonden wij jarenlang in direct contact met gemeenten, burgemeesters, politie, het Openbaar Ministerie en andere overheidsinstanties. Ook de wijze waarop met onze stichting en de daarbij betrokken personen is omgegaan, behoort wat ons betreft tot de onderwerpen die deze commissie niet kan negeren. Binnen onze stichting zijn meerdere mensen onderwerp geweest van strafrechtelijke procedures. Overheidsdiensten hebben zich gedurende lange tijd intensief met onze organisatie beziggehouden. De vraag hoe deze besluitvorming tot stand is gekomen, welke afwegingen daarbij zijn gemaakt en hoe proportionaliteit, grondrechten en rechtsbescherming zijn gewaarborgd, verdient eveneens een kritische beoordeling. Daarnaast lopen verschillende procedures jaren later nog altijd door. De maatschappelijke, persoonlijke en financiële gevolgen daarvan zijn groot. Ook dat is onderdeel van de geschiedenis die deze commissie zegt te willen reconstrueren. Wanneer de commissie wil begrijpen hoe de verhouding tussen overheid en burgers tijdens de coronaperiode is veranderd, dan kan zij niet voorbijgaan aan de ervaringen van degenen die jarenlang onderwerp zijn geweest van intensieve handhaving, juridische procedures en maatschappelijke uitsluiting. Juist daarom stellen wij ons hierbij publiekelijk beschikbaar om in een openbare hoorzitting iedere vraag van de commissie te beantwoorden. Niet alleen over de demonstraties. Niet alleen over de rechtszaken. Maar ook over de vervolgingen, de handhaving, de samenwerking tussen verschillende overheidsdiensten, de gevolgen voor burgers en de wijze waarop gedurende deze periode met fundamentele rechten is omgegaan. Met vriendelijke groet, Jeroen Pols Willem Engel #Corona #Parlement #Rechtspraak

In steeds meer wetenschappelijke artikelen duiken zogenaamde spookreferenties op, oftewel citaten die door kunstmatige intelligentie zijn gehallucineerd en dus niet bestaan, met een verzevenvoudiging van dit fenomeen in Nederland over de laatste drie jaar, wat ernstige implicaties kan hebben voor de geloofwaardigheid van onderzoek. #kunstmatigeintelligentie #spookcitaten #wetenschappelijkonderzoek