Search

Sterrenkundige Jocelyn Kelly Holley-Bockelmann verliet de VS vanwege de ondermijning van diversiteit en onderzoeksvrijheid onder de Trump-regering en vond onderdak in Nederland, waar ze als een van de 34 toponderzoekers gebruikmaakt van een speciaal beursfonds. #Wetenschap #Diversiteit #BrainDrain

Column; GANGSTERS AAN DE MACHT Max von Kreyfelt Geen notulen. Geen herinneringen en verantwoordelijkheid. Wonderlijk hoe dat werkt in Den Haag. Voor iedere parkeerbon bestaat een dossier van zes pagina’s, maar voor de meest ingrijpende vrijheidsbeperkingen uit de recente Nederlandse geschiedenis blijkt plotseling collectief geheugenverlies te gelden. Niemand weet meer precies wie wat besloot. Niemand herinnert zich waarom grondrechten werden opgeschort. Niemand kan uitleggen waarom burgers van hun werk, familie, horeca, sportclub of samenleving werden uitgesloten. Geen notulen. Geen actieve herinnering. En geen schuldigen. Wat een fenomenale bestuurlijke uitvinding. Miljoenen Nederlanders werden onder druk gezet. Mensen verloren banen. Ouderen stierven geïsoleerd. Kinderen raakten beschadigd. Demonstranten werden weggezet als staatsgevaarlijk. Artsen geïntimideerd. Kritische burgers gecensureerd. Maar zodra de vraag komt wie daar politiek verantwoordelijk voor was, verandert de Haagse bestuurselite ineens in een groep verwarde goudvissen. “Daar kan ik mij niets van herinneren.” Natuurlijk niet. Want notulen zijn gevaarlijk als later blijkt dat “de wetenschap” vooral bestond uit paniek, groepsdruk en politieke beeldvorming. En precies daarom voelt het voor steeds meer mensen niet meer als bestuur, maar als een collectief gangsters dat zichzelf beschermt. Mark Mark Rutte met zijn beroemde geheugenmist. Ferd Grapperhaus die wetten handhaafde waar hij zichzelf vrolijk niet aan hield. En NCTV-topman Aalbersberg, de man van dreigingsbeelden, gedragssturing en permanente crisisretoriek. Het waren geen tragische vergissingen meer. Het werd een bestuurscultuur. Een systeem waarin macht zichzelf beschermt met commissies, onderzoeksraden, Wob-lakwerk en verdwenen herinneringen. En Hugo de Jonge? Die oogde steeds vaker als het enthousiaste tussenradertje dat iedere week opnieuw kwam uitleggen waarom nóg meer dwang eigenlijk “voor uw veiligheid” was. Het cynische is misschien nog wel dit: Dezelfde bestuurlijke klasse die burgers voortdurend waarschuwt voor “ondermijning van de democratie”, heeft zelf het vertrouwen in overheid, media en instituties in recordtempo gesloopt. Door arrogantie zonder consequenties. En zolang niemand echt verantwoordelijk wordt gehouden, blijft precies dát het signaal aan de bevolking: macht hoeft zich in Nederland niet te verantwoorden. Het blijft (nog) onbestraft! 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Nederland #Politiek #Bestuur

De werkelijke bedreiging heet Thom de Graaf Daar zat hij weer. Thom “Achterhuis” de Graaf. De man die al decennia lang door de Haagse wandelgangen schuifelt alsof hij persoonlijk door God is aangesteld als conciërge van de democratie. En natuurlijk ziet hij “bedreigingen”. Dat doen dit soort bestuurders altijd zodra burgers anders beginnen te stemmen dan de bestuurslaag had besteld. Volgens De Graaf zijn de grote gevaren voor de democratie: * buitenlandse beïnvloeding, * sociale media, * en partijen als de PVV van Geert Wilders en Forum voor Democratie. Joe! Geen woord over: * een politiek-bestuurlijk kartel dat elkaar al twintig jaar baantjes toespeelt, * lobbyclubs die wetten dicteren, * zichzelfbevredigende mediaconcentratie, * ongekozen Brusselse macht, * adviesorganen vol partijvrienden, * of rechters, bestuurders en omroepen die ideologisch bijna uit één mal lijken te komen. Nee hoor. Het echte gevaar zit blijkbaar bij Henk op Facebook met een meme en een boze reactie onder een nieuwsbericht. De moderne bestuurder lijkt op een aristocraat uit 1788 die vanaf zijn balkon roept: “Het volk vormt een gevaar voor de stabiliteit!” Ja Thom… dat irritante volk ook altijd met hun verkiezingen, meningen en afwijkende gedachten. Wat De Graaf werkelijk bedoelt, is veel eenvoudiger: Democratie is prachtig… zolang de uitslag correct blijft. En zodra miljoenen burgers beginnen te stemmen op partijen buiten het goedgekeurde menukaartje van D66, VVD, CDA, GroenLinks of PvdA, ontstaat plotseling “zorg over de rechtsstaat”. Wonderlijk mechanisme. Toen burgers jarenlang massaal tegen immigratie, EU-centralisatie, corona-avondklokken of stikstofbeleid stemden, gebeurde er namelijk exact niets. Maar zodra burgers zich daarvan bewust worden, heet dat ineens “ondermijning”. Niet de macht die burgers negeert is het probleem. De burger die dat begint dóór te krijgen, dát is volgens deze bestuursklasse de crisis. En daarin zit precies de ironie van Thom de Graaf. Hij presenteert zichzelf als beschermer van de democratie, terwijl hij in werkelijkheid symbool staat voor het Nederlandse achterkamermodel: * bestuurlijke incest, * permanente netwerkpolitiek, * moralistische zelfverheffing, * en diepe angst voor echte democratische onvoorspelbaarheid. Want mensen als De Graaf houden van inspraak zoals hotels van kinderfeestjes houden: zolang het niet te luidruchtig wordt en alles op tijd weer vertrekt. De grootste bedreiging voor de democratie is daarom de bestuurlijke elite rond De Graaf, die democratie alleen nog vertrouwt wanneer de bevolking exact doet wat zij wenselijk acht. Alsof de Nederlandse democratie beschermd moet worden tégen de bevolking zelf. Hoe zal deze Thom de geschiedenisboekjes in gaan? 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #democratie #politiek #vrijheid

Column: Hoe geloofwaardig zijn ze? Max von Kreyfelt Ik herinner mij de tijd dat politici elkaar bevochten alsof de toekomst van het land ervan afhing. Nu lijkt het steeds vaker op een netwerkborrel met camera’s. Overdag spelen ze op televisie de grote ideologische gladiatoren. “Democratie in gevaar.” “Onacceptabel.” “Schandalig.” “Een bedreiging voor de rechtsstaat.” En ’s avonds staan dezelfde mensen lachend naast elkaar met een glas witte wijn in Nieuwspoort alsof ze samen een succesvol bedrijfsuitje hebben afgerond. Hoe serieus nemen ze elkaar eigenlijk nog? Kijk naar de debatten. De ene helft noemt de andere helft fascist. De andere helft noemt de eerste helft landverrader. Er wordt gesproken over “ondermijning van de democratie”, “gevaarlijke radicalisering” en “existentiële dreigingen”. Maar zodra de camera uitgaat: hand op schouder, grapje bij de koffieautomaat, gezamenlijk op de foto, en daarna met dezelfde taxi naar een talkshow waar ze elkaar opnieuw zogenaamd gaan “slopen”. Het politieke conflict is steeds vaker professioneel worstelen geworden. Veel geschreeuw. Veel theater. Veel ingestudeerde verontwaardiging. Maar ondertussen draaien dezelfde draaideuren gewoon door. Oud-politici verdwijnen naar lobbyclubs. Lobbyisten schuiven aan bij ministeries. Journalisten trouwen met voorlichters. Voorlichters worden Kamerleden. Kamerleden worden adviseurs. Adviseurs worden toezichthouders. En iedereen noemt elkaar ondertussen dapper, constructief en verbindend op LinkedIn. Alleen de burger denkt nog dat het echt oorlog is. Dat is misschien nog het meest fascinerende van deze tijd: de achterban raakt totaal verhit terwijl de hoofdrolspelers zelf opvallend ontspannen blijven. Op sociale media vliegen mensen elkaar naar de keel alsof Nederland morgen ophoudt te bestaan. Maar in Den Haag lunchen ze gewoon samen. Daar zit namelijk het echte verschil. De burger leeft de politiek. De politiek beheert de politiek. En hoe extremer het debat wordt, hoe beter het systeem eigenlijk functioneert. Want een bevolking die elkaar bezighoudt met permanente stammenoorlog kijkt minder naar de mensen die werkelijk aan de knoppen zitten. Dus blijven ze elkaar dagelijks “slopen” voor de camera. Niet om elkaar te vernietigen. Maar om het publiek emotioneel betrokken te houden. Het moderne politieke debat lijkt daardoor steeds minder op democratie en steeds meer op een abonnementendienst voor collectieve verontwaardiging. Iedere dag een nieuwe rel. Iedere week een nieuwe crisis. Iedere maand een nieuw moreel paniekmoment. En ondertussen verandert er opvallend weinig. Behalve belastingen. Die stijgen altijd opvallend serieus. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #politiek #democratie #media

Heb even gekeken naar dit PowNed-programma over de duistere kant van Forum voor Democratie. Volgens mij is het de bedoeling dat ik onderstaande tweet delete, mijn excuses aanbied en erbij vermeld dat ik me onvoldoende heb gerealiseerd wat voor een vreselijke partij dit is. Helaas. Zo werkt dat niet bij mij. Ja, ik heb kennis genomen van een aantal feiten in dit programma, en heb ook de véle meningen, duidingen, aannames, aanvallen en persoonlijke ervaringen gehoord. Wat ik daarvan vind? Ontzettend interessant. Maar het gaat me tcoh echt om het democratisch proces. FVD is nog steeds democratisch gekozen. Kiezers bepalen wie in de Tweede Kamer komt. FVD zit 9 jaar in de Tweede Kamer en ze hebben 5 verkiezingen meegemaakt. Ze werden benoemd door de Kiesraad, en de Commissie voor het Onderzoek van de Geloofsbrieven heeft 5 keer bevestigd dat de FVD-kandidaat Kamerleden de vereiste leeftijd hebben bereikt, de Nederlandse nationaliteit bezitten en niet uit het kiesrecht zijn ontzet. Dat laatste lijkt me redelijk belangrijk, gezien de beschuldigingen. FVD-Kamerleden werden 5 keer beëdigd in de Tweede Kamer. Zonder protest. Had dit anders gekund? Zeker. Individuele kandidaten kunnen worden uitgesloten door een rechterlijke uitspraak waarbij iemand van het kiesrecht wordt ontzet (bijvoorbeeld bij ernstige delicten met een vrijheidsstraf van minstens één jaar plus ontzetting als bijkomende straf, zoals vastgelegd in Grondwet art. 54). Dat is tot vijf keer toe niet gebeurd. Een hele partij kan als rechtspersoon worden verboden door de rechter (Hoge Raad, op verzoek van de procureur-generaal) als zij een ernstige bedreiging vormt voor de democratische rechtsorde, bijvoorbeeld door geweld of ondermijning van grondrechten. Dit is geregeld in het Burgerlijk Wetboek en de Wet op de politieke partijen. Dat is tot vijf keer toe niet gebeurd. Ook niet in 2025, toen de informatie uit dit programma al lang bekend was. Kortom: Wil je FVD weg hebben? Ga naar de rechter. En niet naar de NPO. Dat de NPO zich hiervoor laat lenen, en niet zulke documentaires uitzendt over álle partijen (want ze hebben állemaal lijken in kasten zitten, die heel vaak om geld en macht draaien), bevestigen ze alleen maar hun eigen duistere kant. #FVD #Journalistiek #Politiek #FVD #Politiek #Democratie

Honderden demonstranten in Tunesië protesteerden tegen de levenslange celstraf voor oppositieleider Rached Ghannouchi, die wordt gezien als onderdeel van de toenemende ondermijning van de democratie en de vervolging van critici onder president Kaïs Saïed. #Tunesië #democratie #protest

Stel: er vestigen zich binnen enkele decennia honderdduizenden Nederlanders, Duitsers, Zweden en Belgen in Turkije of Marokko. Hun kinderen krijgen er deels prima functies in ambtenarij, media, bedrijfsleven, onderwijs en politiek en integreren probleemloos. Een deel van hun kroost zorgt echter voor grote overlast: van vaak zeer gewelddadige criminaliteit tot religieuze ondermijning en openlijke straatterreur die vooral gericht is tegen vrouwelijke, etnische Turken en Marokkanen. Als die gemeenschappen op dit wangedrag worden aangesproken luidt het antwoord: ‘racisme!’, ‘angstzaaierij!’ Verder eisen de activistische elementen uit deze minderheden op hoge toon dat de Turkse en Marokkaanse samenlevingen zich aan hún gebruiken aanpassen: van de Kerstviering en het eten van varkensvlees tot aan de acceptatie van Zwarte Piet en de bouw van honderden christelijke kerken. Wie daar bedenkingen bij heeft, wordt weggezet als ‘xenofoob’ want: ‘Er bestaat niet zoiets als de oorspronkelijke Turk of Marokkaan, wen er maar aan'. Ook proberen zij via eigen politieke partijen hun agenda’s om te zetten in beleid. Nu de vraag: hoe zouden bevolking, politiek en media in Turkije of Marokko op dit alles reageren? Juist. #integratie #cultuur #diversiteit

Volgens bestuurskundige Peter Scholten is migratie in Nederland tot een obsessie geworden, waarbij landelijke politici te ver van de asielproblematiek staan om een eerlijk verhaal te vertellen; deze obsessie leidt tot groeiende ondermijning van het vertrouwen in democratische instituties en wordt vaak gebruikt om bredere onvrede over globalisering en economische veranderingen te projecteren. #Migratieobsessie #Asielbeleid #DemocratischeInstituten

Observaties vanuit het riool Volgens Volkskrant-hoofdredacteur Pieter Klok is X een “open riool”. Wie er nog zit, draagt volgens hem bij aan een medium dat “de democratie ondermijnt”. Vertrek zou daarom de enige oplossing zijn. Ik zit inmiddels zestien jaar op dat platform. Lang genoeg om te zien hoe het verruwde. Maar ook lang genoeg om te weten dat die verruwing niet op sociale media begon. De omslag zag ik eind jaren negentig al bij de traditionele media. Tot die tijd bestond er een duidelijke scheiding tussen redactie en commercie. Journalisten maakten journalistiek, advertenties waren herkenbaar als advertenties. Abonnementen en reclame financierden samen de krant. Artikelen hoefden geen emoties op te pompen of permanent aandacht vast te houden. Journalisten konden gewoon hun werk doen. Dat veranderde toen uitgevers ontdekten hoeveel advertentiegeld bij tussenpartijen bleef hangen. Kranten gingen advertenties zelf verkopen en langzaam vervaagde de grens tussen commercie en redactie. Partnercontent, branded journalism, native advertising. De lezer mocht steeds vaker zelf raden wat onafhankelijk was en wat niet. Daar begon de erosie van het gezag van de dagbladen. Niet bij Elon Musk, maar op de eigen redactievloer. Daarna maakte internet het oude model definitief kapot. Advertenties verdwenen, oplages daalden en journalistiek alleen bleek online onvoldoende rendabel. Artikelen moesten verkeer trekken. Koppen werden harder, emoties winstgevender, verontwaardiging een verdienmodel. Clickbait wordt graag toegeschreven aan sociale media, maar traditionele media hebben het uit economische noodzaak zelf grootgemaakt. Sociale platforms maakten het proces later zichtbaarder en extremer, maar de toon was toen al gezet. Columnisten moesten scoren, meningen moesten circuleren, morele profilering werd onderdeel van het businessmodel. De traditionele media legden zelf de infrastructuur van het huidige riool aan. Woorden die ooit met grote terughoudendheid werden gebruikt, zoals fascisme, nazi, genocide en ondermijning van de democratie, zijn in opiniestukken en columns steeds normaler geworden als morele kwalificaties in gewone politieke discussies. Dagbladen speelden daarin een belangrijke rol door die taal te legitimeren en te normaliseren. Vanuit die institutionele autoriteit verspreidde die verruwing zich verder via talkshows, politiek en sociale media. Ik kom uit een generatie waarin zulke termen met terughoudendheid werden gebruikt. Tegenwoordig volstaat afwijken van de morele consensus binnen delen van de kwaliteitsmedia soms al om in de buurt van “fascisme” terecht te komen. Daar wringt het Volkskrant-commentaar. De morele verhevenheid waarmee over grote groepen mensen wordt gesproken, maakt van een analyse al snel een sociaal oordeel. X is een “riool”, reacties zijn “drek”, gebruikers worden impliciet tegenover verstandige burgers geplaatst. Dat zijn geen observaties meer maar sociale etiketten. Daar spreekt niet alleen afkeer van een platform uit, maar ook wantrouwen tegenover het vermogen van gewone mensen om zelf onderscheid te maken tussen onzin en waarheid. Wat ontbreekt is zelfreflectie. Traditionele media hebben zelf meegebouwd aan de cultuur die zij nu veroordelen. Aan de toon, de verontwaardiging en de morele profilering. De dagbladen hebben een deel van hun gezag verkwanseld door journalistieke afstand en objectiviteit steeds vaker in te ruilen voor moreel opportunisme. Vertrek van X is de enige manier om ondermijning van de democratie te stoppen | de Volkskrant https://t.co/734D65Dk1B #journalisme #democratie #media

Criminelen in Nederland bieden kwetsbare burgers een ‘sociaal vangnet’ door hen te voorzien van zaken als huisvesting, leningen of medicijnen, in ruil voor hulp bij illegale activiteiten, wat een groeiende bedreiging voor de samenleving vormt volgens een recent rapport van het ministerie van Justitie en Veiligheid. #ondermijning #criminelen #sociaalvangnet

In Nederland krijgen criminelen steeds meer invloed in de samenleving en besluitvorming, wat leidt tot een parallelle economie en de structurele aantasting van de sociale weefsels, terwijl de overheid haar grip op georganiseerde criminaliteit verliest, volgens een rapport van het Strategisch Kenniscentrum Ondermijnende Criminaliteit. #ondermijning #criminaliteit #overheid

Hybride dreigingen, die militaire en niet-militaire middelen combineren en gericht zijn op de ondermijning van de sociale structuur en veiligheid, vereisen een specifieke aanpak gericht op zowel weerbaarheid als proportionele reactie, waarbij samenwerking en informatie-uitwisseling tussen landen cruciaal zijn om deze complexe uitdagingen effectief aan te pakken. #HybrideDreigingen #NationaleVeiligheid #Grondrechten