Search

Belastinggeld voor een eigen coronanarratief. @MinVWS betaalde NSOB tonnen om een gunstig verhaal te schrijven en gaf hen duizenden interne stukken. Dezelfde informatie moesten pers en publiek via de Wob afdwingen. Maanden tot jaren later want sabotage vanuit VWS. Rechter: die werkwijze was onrechtmatig. Dat is het apparaat dat zichzelf indekt. Wie de rechtsstaat serieus neemt, eist nu rekenschap. https://t.co/okFsa6m2bs #rechtsstaat #transparantie #verantwoording

Vanochtend heeft de rechter het gebiedsverbod geschorst. Burgemeester Kamminga kiest als een kleuterjuf ten onrechte de kant van klagende demonstranten die de camera willen weren. Demonstreren is een recht, verslaglegging ook. De persvrijheid wint vandaag. #Persvrijheid #Demonstratierecht #VrijheidVanMeningsuiting

Straks pakken ze u uw huis af.... Probeer u dat eens voor te stellen.... Puur maffiagedrag van de zogenaamde overheid dit. https://t.co/4r81t05dIA #overheid #mafie #onrecht

Syriër (25) krijgt eigen woonplek in Nederland na jarenlang veilig leven in Turkije. Onze kinderen en kleinkinderen moeten maar wachten. En dan vindt dit kabinet het nog vreemd dat er steeds meer verzet komt. Je mag ze geen gelukzoekers noemen, maar hoe noem je dit dan? #onrecht https://t.co/a7FCOxMgfk #vluchtelingen #rechten #Nederland

De Amsterdamse gemeenteraad is terug van reces. Raadslid Tovek -artiestennaam Tofik -Dibi schittert vandaag door afwezigheid bij de Commissie Mobiliteit waarvan hij lid is. Raadsleden die niet (meer) woonachtig zijn -lees: ingeschreven in de BRP- in hun gemeente verliezen per direct en automatisch het lidmaatschap. Heeft presidiumvoorzitter D66'er Suleyman Aslami al gecheckt hoe het zit? Graait Dibi ten onrechte 3,5k per maand of hoe zit dat? Misschien weet @schrijver het? #Amsterdam #Gemeenteraad #Politiek

Het nieuwe pensioenstelsel, blijkt nu, zorgt ervoor dat tienduizenden mensen ten onrechte (!) tienduizenden euro pensioengeld mislopen: https://t.co/lwDHnDwgYN Vergeet niet welk Kamerlid en welke partij hier verantwoordelijk voor is:👇 #pensioen #politiek #financiën

Mensen, ik ben geen FVD-aanhanger en ik ga ze ook niet promoten. Maar ik wil hun bestaansrecht wél verdedigen en aangezien de gevestigde pers het tegenovergestelde doet, help ik graag een handje. Dat blijf ik doen, simpelweg omdat ik de politieke journalistiek partijdig, polariserend, onvolledig en onrechtvaardig vind. Maar bestaansrecht verdedigen en visie aanhangen zijn twee totaal verschillende zaken. Haal ze alsjeblieft niet door elkaar. #JustSaying #FVD #Politiek #Journalistiek #Vrijheid

De vuile keerzijde van de PvdA-medaille Frans Timmermans: oud-Eurocommissaris voor de Green Deal, voormalig lijsttrekker van GroenLinks-PvdA en sinds juli 2026 zelfs minister van Staat. Alsof de partij er nog een lintje bij wilde plakken. Onder zijn verantwoordelijkheid in Brussel stroomden miljoenen Europees belastinggeld rechtstreeks naar ideologisch bevriende milieu-ngo’s. Niet zomaar subsidies, nee: met de expliciete opdracht om keihard te lobbyen voor Timmermans’ eigen groene agenda. Geheime contracten, meetbare lobbytargets en een netwerk van politieke en activistische handlangers zorgden ervoor dat publiek geld, morele superioriteit en politieke invloed naadloos in elkaar overvloeiden. Een perfect gesloten circuit. En alsof dat nieuw is. Precies hetzelfde mechanisme – publieke middelen, partijvriendjes, ideologische dekmantel, geheime geldstromen en systematisch afwezige controle – speelde zich dertig jaar eerder al af rond de PvdA’er Jan Nico Scholten en zijn stichtingen. Toen heette het anti-apartheid en Refugiado (vluchtelingen), nu asielproblematiek en klimaat. Het morele schild was anders, de graaicultuur bleef identiek. Jan Nico Scholten, PvdA-senator en zelfbenoemde anti-apartheidsheilige, bouwde vanaf 1984 een persoonlijk imperium van stichtingen op dat tientallen miljoenen aan publiek geld opslokte. AWEPA en AEI presenteerden zich als morele baken in de strijd tegen onrecht. In werkelijkheid functioneerden zij als een gesloten circuit van politieke vriendjespolitiek, mediapropaganda, belangenverstrengeling en structureel ontbrekende controle. De documenten die ik boven water haalde, leggen bloot hoe één man met behulp van PvdA, GroenLinks, de VARA en Brusselse ambtenaren een netwerk creëerde waarin publieke middelen, salarissen en ideologie naadloos in zijn eigen handen vloeiden. Ideologische dekmantel Scholten en zijn bondgenoten kozen bewust en selectief voor het ANC, Frelimo, SWAPO en MPLA. Die keuze was geen humanitaire noodzaak, maar een ideologisch wapen. Alles wat deze bewegingen diende, was “goed”; alles wat ertegen inging, verdacht. Dat morele schild maakte kritiek op financiële rommel of belangenverstrengeling jarenlang taboe. Wie durfde te vragen waar de miljoenen precies bleven, stond meteen aan de verkeerde kant van de geschiedenis. Partijen en omroep als leveranciers De PvdA stelde Scholten hun fractie kantoor in de Tweede Kamer ter beschikking. Pas in 1991, toen openbaarheid dreigde, werd AWEPA de deur gewezen. PvdA-fractiemedewerker Peter Sluiter werd gedetacheerd; AWEPA betaalde zijn salaris (60.000 gulden, later 75.000 gulden per jaar) rechtstreeks aan de PvdA-fractie. GroenLinks deed met hun fractiemedewerker Tamme Hansma precies hetzelfde (zie bijlage). In augustus 1992 eiste de fractie dat AWEPA bij vooruitbetaling 30.000 gulden overmaakte voor salaris en pensioen van Tamme Hansma. En de VARA? Karel Roskam, hun stercommentator, werkte intensief voor Scholten als spindokter, eindredacteur van publicaties, subsidieaanvragen en onderzoeksverslagen – terwijl hij gewoon door de publieke omroep werd betaald (zie bijlage). Zelfs na 1988 bleef de VARA zijn financiële positie regelen. In 1989 lanceerde Scholten en Roskam een campagne voor een 250 kW-zender van ANC Radio Freedom, met een beoogd bedrag van 5 miljoen gulden. Roskam en Maartje van Weegen (NOS) trokken de kar. De grens tussen journalistiek, activisme en betaalde propaganda was volledig vervaagd. Drie petten, één kas Scholten was tegelijk voorzitter van AWEPA, president van AEI én tot oktober 1998 voorzitter van Vluchtelingenwerk. In 1993 richtte hij met diezelfde petten samen met Simon Jelsma (Postcodeloterij) Refugiado op. Vijf jaar later vroeg Refugiado spoedeisend ruim 200.000 gulden aan Vluchtelingenwerk. Het bestuur onder Scholtens leiding paste de eigen regels aan en keurde de aanvraag goed. Eén man zat aan beide kanten van de tafel, wijzigde de voorwaarden en liet publiek geld van de ene door hem bestuurde organisatie naar de andere stromen. Hij noemde het “uiterste zorgvuldigheid”. Brussel als pinautomaat Via zeer informele contacten tussen Scholten en DG VIII-ambtenaren Jaap Houtman en Giovanni Livi stroomden de Europese miljoenen binnen. In 1988 bevestigde Livi telefonisch en schriftelijk dat 300.000 ECU (ongeveer 700.000 gulden) beschikbaar was voor een AEI-initiatief en vroeg met spoed om bankgegevens (zie bijlage). Tussen 1988 en 1996 steunde de Commissie 21 projecten met ruim 7 miljoen Ecu. Totaal voor AWEPA/AEI 1985-1996: bijna 30 miljoen gulden. Nederlandse subsidies via Scholtens politieke kameraad Jan Pronk: circa 1,6 tot 2 miljoen gulden, ondanks eerdere waarschuwingen van financiële manipulaties. Controle? Welke controle? Pas in 1997 schreef de Europese Commissie een vernietigende brief: dubieuze jaarrekeningen, verborgen reserves, inadequate interne controle, onacceptabele overhead. Scholten ontving intussen jaarlijks 150.000 gulden uit zijn stichtingen. De Noordse donoren noemden de cultuur “autocratisch, geheimzinnig en defensief”. Na cosmetische correcties en de terugbetaling van 60.000 Ecu ging de geldkraan gewoon weer open. Het systematische zwijgen Ik zorgde ervoor dat documenten de toenmalige Europarlementariërs Jim Janssen van Raay en Maxime Verhagen bereikten. Parlementaire vragen volgden. Maar de volledige samenhang – politieke partijen die personeel leverden, een omroepjournalist die voor Scholten werkte terwijl hij door de VARA werd betaald, driedubbele petten, Refugiado als perfecte belangenverstrengeling, informele Brusselse lijnen en de ideologische dekmantel van ANC, Frelimo, SWAPO en MPLA – is destijds nooit als één onontkoombaar verhaal openbaar gemaakt. Het morele argument van de “goede strijd” functioneerde als perfecte immuniteit. Daarachter draaide een netwerk waarin publiek geld, publieke salarissen en politieke loyaliteit systematisch werden ingezet voor één man en zijn organisaties. Effectieve controle bestond niet. Een van zijn grootst financiers -Jan Pronk- zei ooit “Controle vind ik koloniaal gedrag”. Controle was overbodig verklaard zolang het juiste morele etiket erop plakte. 1/2 Peter Siebelt Zozzaro 18 augustus 2026 #politiek #transparantie #belangenverstrengeling

Dus, de landsadvocaat Pels Rijcken heeft in 2021 ontdekt dat het ruimen van boeren veel sneller, efficiënter en goedkoper gaat door vergunningen in te trekken in plaats van dure onteigening en heeft dit aan de provincies geadviseerd. En wat zien we nu gebeuren? Ga je als slachtoffer vervolgens naar de Raad van State, dan tref je daar diezelfde meneer dit heeft geadviseerd, die is namelijk in de tussentijd gepromoveerd naar de RvS. Dit is waar MOB op stuurt, verweven met de activistische ambtenaren (de 4e macht). Hoe verdomde ziek wil je dit land nog hebben?!? Het gaat allang niet meer om stikstof. Na stikstof is er wel weer een ander 'probleem' gevonden (gecreëerd). #onrecht #staatsmaffia #ecoterreur #stikstofbeleid #boerenactie @BoerBurgerB @JuisteAntwoord @nedalliantie #onrecht #stikstofbeleid #boerenactie

Een ochtendcolumn Een groep ambtenaren die zich heeft aangesloten bij Extinction Rebellion wil dat het kabinet klimaatverandering uitroept tot nationale noodsituatie. De ambtseed zou daartoe verplichten, een ambtenaar dient het algemeen belang. Dat klinkt vooral overtuigend zolang de definitie van het algemeen belang overeenkomt met de eigen overtuiging. Stel dat honderd ambtenaren van Justitie, IND en COA zich aansluiten bij een beweging die de Nederlandse grenzen wil sluiten. Immigratie bedreigt volgens de groep de woningmarkt, verzorgingsstaat en sociale samenhang. Het kabinet moet daarom een nationale migratienoodsituatie uitroepen. Bij weigering volgt de gang naar de rechter. De ambtseed laat volgens de betrokken ambtenaren geen andere keuze. Het debat over ambtelijk activisme zou vermoedelijk onmiddellijk veranderen. Principieel verandert er niets. Klimaatactivist en migratieactivist volgen dezelfde redenering, een politieke overtuiging wordt tot algemeen belang verklaard en het ambt verschaft een bijzondere verantwoordelijkheid om daarvoor op te komen. Daar zit de verwarring. Een ambtenaar werkt voor het algemeen belang, maar bepaalt niet zelfstandig wat dat belang inhoudt. Daarover gaat politiek. Klimaat, migratie, belastingen, defensie en landbouw zijn politieke onderwerpen omdat over de gewenste uitkomst legitiem verschil van inzicht bestaat. Juist daarom heeft de ambtelijke organisatie een bijzondere positie. Ministers komen en gaan, kabinetten wisselen van kleur. Het ministerie dat vandaag een ruimhartig asielbeleid uitvoert, kan morgen opdracht krijgen immigratie te beperken. De kwaliteit van het ambtelijk apparaat ligt in het vermogen beide opdrachten professioneel uit te voeren, binnen wet en rechtsstaat. Dat sluit tegenspraak niet uit. Een ambtenaar mag waarschuwen dat beleid onuitvoerbaar, onrechtmatig of onverstandig is. De Raad van State benadrukte bij de nieuwe ambtseed die professionele verantwoordelijkheid, en waarschuwde tegelijk dat de ambtseed geen afbreuk mag doen aan politieke neutraliteit. De grens wordt zichtbaar wanneer professioneel advies overgaat in politieke mobilisatie vanuit het ambt. Ambtenaren hebben vrijheid van meningsuiting, vereniging en demonstratie. De Ambtenarenwet begrenst die vrijheid wanneer de goede vervulling van de functie of de openbare dienst in gevaar komt. De gedragscode van het Rijk verlangt daarnaast onafhankelijkheid en onpartijdigheid. Daarmee komt de burger in beeld. Een asielzoeker tegenover een IND-ambtenaar hoort zich niet af te vragen of de behandelaar zaterdag demonstreerde voor gesloten grenzen. Een ondernemer met een klimaatvergunning hoort evenmin te hoeven onderzoeken of de behandelend ambtenaar actief is bij Extinction Rebellion. Vertrouwen in de overheid veronderstelt dat persoonlijke politieke overtuigingen bij het loket verdwijnen. De symmetrie maakt het principe zichtbaar. Wie de klimaatactivistische ambtenaar vanuit het ambt politieke druk laat uitoefenen, moet dezelfde ruimte gunnen aan de ambtenaar die immigratie wil stoppen, abortus wil beperken, ontwikkelingshulp wil afschaffen of kernenergie wil versnellen. Een grondrecht verandert niet van karakter wanneer een andere politieke overtuiging er gebruik van maakt. #Klimaatverandering #Politiek #Ambtenaren

After more than four years of war in Ukraine, the disastrous consequences of a problematic mobilization are clearly visible, with shocking reports of violence and unlawful arrests, causing many Ukrainians to rise up against the practices of recruitment agents, who often trample on the rights of men. (translated)

Immunologist Bart Roep is convinced that type 1 diabetes can soon be cured, now that there is more understanding of the disease and the mechanism by which the immune system mistakenly attacks the beta cells in the pancreas, with the focus on de-stressing these cells and optimizing the interaction with the immune system. (translated)

De dood van Jason Arday is triest en tragisch. De media zijn hieraan niet schuldig. Maar wel de verantwoordelijken van de University of Cambridge die hem misbruikten door hem ten onrechte een professoraat aan te bieden omdat hij in hun ideologische agenda paste. #JasonArday #UniversityOfCambridge #MediaResponsibility

Inmiddels hebben de dochters van het overleden echtpaar gesproken! De boeren hadden NIKS te maken met het tragische ongeluk maar toch gaf premier Jetten de boeren de schuld! Doe een ❤️ & RT als je ook zo WALGT van leugenaar Jetten! https://t.co/ZTHJyRYNLj #Jetten #Onrecht #Boeren

Het stinkt aan alle kanten. Ze wilden geen aandacht voor de boerenacties. Dan komt een ongeluk ineens wel heel goed uit. Die media/politieke reactie was veel te massaal en veel te eenduidig Hierna natuurlijk wetgeving om de trekker aan banden te leggen. Ze gaan over lijken. #boerenprotest #boerenprotest #onrecht #media

In this article, Ralf Bodelier argues that 'whataboutism' can sometimes be a legitimate question in discussions about human rights, such as the comparison between the violence of Israel against the Palestinians and the oppression in Tibet by China, and he advocates for a consistent application of principles when assessing similar cases of injustice, without minimizing them. (translated)

Geachte heer Otte, Als voorzitter van het College van procureurs-generaal (@Het_OM_College) bent u letterlijk de kapitein op ons juridische schip. En ik gebruik deze metafoor niet zomaar, u gebruikte immers onlangs een vergelijkbare metafoor: ‘We vissen in een oceaan vol onrecht. We hebben onvoldoende vissersboten om alle onrecht op te hengelen.’ Een begrijpelijk probleem, want politie en justitie kunnen nu eenmaal niet overal tegelijk zijn. Maar misschien dat u kunt uitleggen wie feitelijk bepaalt voor welke vissen u wel uw juridische hengel uitgooit om ze vervolgens naar binnen te hengelen? Kijk naar de A31. Een aantal boeren reden, tijdens een demonstratie, met hun trekkers de snelweg op en kregen een fikse bekeuring. In eerste instantie lijkt dit volkomen terecht: landbouwvoertuigen mogen van rechtswege niet op de snelweg. Maar kijk vervolgens naar de A12 of A10, waar klimaatactivisten op het asfalt gaan zitten, zich vaak fysiek hierop vastlijmen, en een belangrijke verkeersader blokkeren, niet één keer, maar inmiddels al tientallen keren. Daar wordt eerst urenlang vriendelijk gevraagd of men misschien wil vertrekken en wordt, in uw eigen woorden, ‘bij wijze van spreken, uit hartelijkheid koffie en thee’ gebracht. Natuurlijk zijn een trekker die op de snelweg rijdt en demonstranten die zich aan het wegdek vastlijmen juridisch gezien niet hetzelfde. Maar voor de burger die een keihard politieoptreden bij de één ziet en een terughoudend optreden bij de ander, is het verschil hiertussen moeilijk uit te leggen. Zeker wanneer u vervolgens zegt dat klimaatactivisten een 'martelaarsrol zoeken en dat het strafrecht daar vooral niet voor moet worden ingezet'. In het geval van de klimaatactivist lijkt het daarom soms wel of het strafrecht opeens minder van toepassing is? Ongetwijfeld ziet u in hoe daar een belangrijk juridisch grondbeginsel met voeten wordt getreden? In een rechtsstaat mag de boodschap van een demonstrant nooit bepalen hoeveel geduld de overheid met hem heeft. Immers, het strafrecht is toch niet afhankelijk van de boodschap van degene die de wet overtreedt? Of iemand de A12 blokkeert voor het klimaat, de A31 voor het stikstofbeleid, of Den Haag voor een betere politie-CAO, zou voor de toepassing van de wet niet relevant mogen zijn. Natuurlijk moeten @Politie en @Het_OM prioriteiten stellen, maar zodra burgers het gevoel krijgen dat de ene groep meer ruimte krijgt omdat haar motief sympathieker wordt gevonden, of beter aansluit bij de doelstellingen die de overheid zelf onderschrijft, ontstaat de indruk dat de wet niet voor iedereen gelijk is. En die indruk moet justitie zien te voorkomen, iets waarvan ik aanneem dat u het met mij eens bent? De oceaan die u schetst mag dan vol onrecht zitten, maar de rechtsgelijkheid mag daarin niet verdrinken, toch? Dus blijft één vraag over: waarom krijgt de boer een bon en de klimaatactivist bij wijze van spreken een kop koffie of thee? Hoe motiveert u dit verschil in handhaving juridisch, en hoe voorkomt u de indruk van rechtsongelijkheid? #Rechtsstaat #Gelijkheid #Justitie