Search

Uit onderzoek van NieuwRechts rijst een ander beeld op. “MOB schuift zelf aan bij provincies, ministers, de Tweede Kamer en zelfs de Europese Commissie om over de stikstofregels mee te praten. De rechtszaken worden bekostigd door een keten die loopt van de Postcode Loterij, via een aandeelhouder van DPG Media, tot een fonds dat óók de milieulobby in Brussel financiert. En de afzwaaiende MOB-huisjurist is lid van een milieurechtvereniging vol rechters, rechtbankmedewerkers en rijksambtenaren, waar hij zelfs nog vorig jaar als spreker optrad. De buitenstaander is in werkelijkheid een vaste gast aan de tafels van de macht.” https://t.co/OgCHEcVI7K #Milieu #Stikstof #Politiek

In her column, Kitty Herweijer discusses how she received a video of a conversation between the editor-in-chief of Ongehoord Nederland and presenters, in which they agreed with a conspiracy theory about a hostile elite, while in the background people walked indifferently on the beach, which made her realize that this was not a parody, but reality. (translated)

Zo veelzeggend dit. Met de mond waarden als “diversiteit” “vrijheid” en “tolerantie” prediken maar zodra het erop aankomt er niet voor terugdeinzen om zelfs de wet aan te passen om perspectieven die je niet aanstaan - in dit geval goed, degelijk en klassiek onderwijs - de kop in te drukken. Hetzelfde zagen we rond de publieke omroep. Na de toetreding van ON! wordt de Mediawet ineens herzien zodat nieuwe omroepen niet meer kunnen toetreden tot het bestel en waarmee de bestaande omroepen gedwongen worden samengevoegd en gelijkgeschakeld in zogenaamde “omroephuizen” (ongetwijfeld de opmaat naar een BBC-model met één staatsomroep). En we zagen het natuurlijk toen na het Oekraïnereferendum dat we glansrijk gewonnen hebben, niet alleen de uitslag van het referendum - en daarmee het soevereine oordeel van de Nederlandse bevolking - werd genegeerd maar (met een juridische truc nota bene!) razendsnel het referendum (zonder dat daarover dus een referendum kon worden gehouden!) werd afgeschaft. D66 en de andere kartelpartijen bepleiten met de mond waarden als “diversiteit” en “pluriformiteit” maar zijn dus als het erop aankomt (extreem) intolerant tegenover andersdenkenden en deinzen er zelfs niet voor terug, keer op keer op keer, de wet aan te passen om perspectieven, geluiden en meningen die niet overeenkomen met hun eigen opiniehegemonie, de “voorgeschreven werkelijkheid”, de kop in te drukken.👇 #Vrijheid #Diversiteit #Tolerantie

De vuile keerzijde van de PvdA-medaille Frans Timmermans: oud-Eurocommissaris voor de Green Deal, voormalig lijsttrekker van GroenLinks-PvdA en sinds juli 2026 zelfs minister van Staat. Alsof de partij er nog een lintje bij wilde plakken. Onder zijn verantwoordelijkheid in Brussel stroomden miljoenen Europees belastinggeld rechtstreeks naar ideologisch bevriende milieu-ngo’s. Niet zomaar subsidies, nee: met de expliciete opdracht om keihard te lobbyen voor Timmermans’ eigen groene agenda. Geheime contracten, meetbare lobbytargets en een netwerk van politieke en activistische handlangers zorgden ervoor dat publiek geld, morele superioriteit en politieke invloed naadloos in elkaar overvloeiden. Een perfect gesloten circuit. En alsof dat nieuw is. Precies hetzelfde mechanisme – publieke middelen, partijvriendjes, ideologische dekmantel, geheime geldstromen en systematisch afwezige controle – speelde zich dertig jaar eerder al af rond de PvdA’er Jan Nico Scholten en zijn stichtingen. Toen heette het anti-apartheid en Refugiado (vluchtelingen), nu asielproblematiek en klimaat. Het morele schild was anders, de graaicultuur bleef identiek. Jan Nico Scholten, PvdA-senator en zelfbenoemde anti-apartheidsheilige, bouwde vanaf 1984 een persoonlijk imperium van stichtingen op dat tientallen miljoenen aan publiek geld opslokte. AWEPA en AEI presenteerden zich als morele baken in de strijd tegen onrecht. In werkelijkheid functioneerden zij als een gesloten circuit van politieke vriendjespolitiek, mediapropaganda, belangenverstrengeling en structureel ontbrekende controle. De documenten die ik boven water haalde, leggen bloot hoe één man met behulp van PvdA, GroenLinks, de VARA en Brusselse ambtenaren een netwerk creëerde waarin publieke middelen, salarissen en ideologie naadloos in zijn eigen handen vloeiden. Ideologische dekmantel Scholten en zijn bondgenoten kozen bewust en selectief voor het ANC, Frelimo, SWAPO en MPLA. Die keuze was geen humanitaire noodzaak, maar een ideologisch wapen. Alles wat deze bewegingen diende, was “goed”; alles wat ertegen inging, verdacht. Dat morele schild maakte kritiek op financiële rommel of belangenverstrengeling jarenlang taboe. Wie durfde te vragen waar de miljoenen precies bleven, stond meteen aan de verkeerde kant van de geschiedenis. Partijen en omroep als leveranciers De PvdA stelde Scholten hun fractie kantoor in de Tweede Kamer ter beschikking. Pas in 1991, toen openbaarheid dreigde, werd AWEPA de deur gewezen. PvdA-fractiemedewerker Peter Sluiter werd gedetacheerd; AWEPA betaalde zijn salaris (60.000 gulden, later 75.000 gulden per jaar) rechtstreeks aan de PvdA-fractie. GroenLinks deed met hun fractiemedewerker Tamme Hansma precies hetzelfde (zie bijlage). In augustus 1992 eiste de fractie dat AWEPA bij vooruitbetaling 30.000 gulden overmaakte voor salaris en pensioen van Tamme Hansma. En de VARA? Karel Roskam, hun stercommentator, werkte intensief voor Scholten als spindokter, eindredacteur van publicaties, subsidieaanvragen en onderzoeksverslagen – terwijl hij gewoon door de publieke omroep werd betaald (zie bijlage). Zelfs na 1988 bleef de VARA zijn financiële positie regelen. In 1989 lanceerde Scholten en Roskam een campagne voor een 250 kW-zender van ANC Radio Freedom, met een beoogd bedrag van 5 miljoen gulden. Roskam en Maartje van Weegen (NOS) trokken de kar. De grens tussen journalistiek, activisme en betaalde propaganda was volledig vervaagd. Drie petten, één kas Scholten was tegelijk voorzitter van AWEPA, president van AEI én tot oktober 1998 voorzitter van Vluchtelingenwerk. In 1993 richtte hij met diezelfde petten samen met Simon Jelsma (Postcodeloterij) Refugiado op. Vijf jaar later vroeg Refugiado spoedeisend ruim 200.000 gulden aan Vluchtelingenwerk. Het bestuur onder Scholtens leiding paste de eigen regels aan en keurde de aanvraag goed. Eén man zat aan beide kanten van de tafel, wijzigde de voorwaarden en liet publiek geld van de ene door hem bestuurde organisatie naar de andere stromen. Hij noemde het “uiterste zorgvuldigheid”. Brussel als pinautomaat Via zeer informele contacten tussen Scholten en DG VIII-ambtenaren Jaap Houtman en Giovanni Livi stroomden de Europese miljoenen binnen. In 1988 bevestigde Livi telefonisch en schriftelijk dat 300.000 ECU (ongeveer 700.000 gulden) beschikbaar was voor een AEI-initiatief en vroeg met spoed om bankgegevens (zie bijlage). Tussen 1988 en 1996 steunde de Commissie 21 projecten met ruim 7 miljoen Ecu. Totaal voor AWEPA/AEI 1985-1996: bijna 30 miljoen gulden. Nederlandse subsidies via Scholtens politieke kameraad Jan Pronk: circa 1,6 tot 2 miljoen gulden, ondanks eerdere waarschuwingen van financiële manipulaties. Controle? Welke controle? Pas in 1997 schreef de Europese Commissie een vernietigende brief: dubieuze jaarrekeningen, verborgen reserves, inadequate interne controle, onacceptabele overhead. Scholten ontving intussen jaarlijks 150.000 gulden uit zijn stichtingen. De Noordse donoren noemden de cultuur “autocratisch, geheimzinnig en defensief”. Na cosmetische correcties en de terugbetaling van 60.000 Ecu ging de geldkraan gewoon weer open. Het systematische zwijgen Ik zorgde ervoor dat documenten de toenmalige Europarlementariërs Jim Janssen van Raay en Maxime Verhagen bereikten. Parlementaire vragen volgden. Maar de volledige samenhang – politieke partijen die personeel leverden, een omroepjournalist die voor Scholten werkte terwijl hij door de VARA werd betaald, driedubbele petten, Refugiado als perfecte belangenverstrengeling, informele Brusselse lijnen en de ideologische dekmantel van ANC, Frelimo, SWAPO en MPLA – is destijds nooit als één onontkoombaar verhaal openbaar gemaakt. Het morele argument van de “goede strijd” functioneerde als perfecte immuniteit. Daarachter draaide een netwerk waarin publiek geld, publieke salarissen en politieke loyaliteit systematisch werden ingezet voor één man en zijn organisaties. Effectieve controle bestond niet. Een van zijn grootst financiers -Jan Pronk- zei ooit “Controle vind ik koloniaal gedrag”. Controle was overbodig verklaard zolang het juiste morele etiket erop plakte. 1/2 Peter Siebelt Zozzaro 18 augustus 2026 #politiek #transparantie #belangenverstrengeling

Amerika verslaggeving in Vlaamse klassieke media ten voete uit. Alles wat rechts is, is slecht. Alles wat links is, wordt opgehemeld. Artikels van Amerikaanse linkse media die dat narratief voeden worden nu zelfs rechtstreeks overgenomen. Joe Biden werd tot op het einde door dik en dun verdedigd, tot zelfs fan selfies met @bsoenensvrt . Kamala Harris was zogezegd een rolmodel (in werkelijkheid één van de zwakste kandidaten ooit). Cortez wordt nu al als president gezien (in werkelijkheid enkel populair in linkse Amerikaanse media). Om de vier jaar volgt dan de “compleet onverwachte” reality check. Er moet toch één iemand zijn op al die buitenlandredacties die zegt “We moeten geen Trump fans zijn, maar een beetje normale verslaggeving over wat er echt leeft in Amerika, waarom doen we dat niet eens?” #VlaamseMedia #Politiek #Amerika

Nieuws van de Dag en de illusie van het spontane gesprek Gisteren keek ik naar Nieuws van de Dag en pas later drong volledig tot me door wat mij zo tegenstond aan die uitzending over de boeren. Het ging niet om één domme uitspraak van Lale Gül, Raymond Mens of iemand anders aan tafel. Het ging om de manier waarop vrijwel het hele blok dezelfde richting uit werd opgebouwd. De kijker moest het gevoel krijgen naar een spontaan gesprek over de actualiteit te kijken, terwijl de boeren stap voor stap werden gekoppeld aan gevaar, slachtoffers, historische grensoverschrijding en uiteindelijk zelfs aan de gedachte dat het misschien helemaal niet zo erg is wanneer Nederland minder boeren krijgt. Kijk gewoon naar de opeenvolging. Er is een dodelijk verkeersongeluk rond een boerenactie en vrijwel onmiddellijk verschuift het gesprek naar de verantwoordelijkheid van de boeren. Vervolgens komt de davidster met de B voorbij en Lale Gül trekt direct de Holocaust erbij. Niet veel later vraagt diezelfde Lale of het eigenlijk wel zo’n ramp is wanneer Nederland minder boeren krijgt. Thomas van Groningen levert de voorzetten waarmee het gesprek voortdurend binnen datzelfde kader blijft en Raymond Mens sluit zich vervolgens aan bij de harde lijn van Rob Jetten over boeren op de snelweg. Ieder fragment afzonderlijk kun je wegzetten als “gewoon een mening”. Maar zet ze achter elkaar en je krijgt een heel ander product: boeren worden gevaarlijk, onverantwoordelijk, historisch verdacht en uiteindelijk misschien zelfs overbodig gemaakt. En hier moeten we ophouden naïef te doen over hoe talkshows werken. Dit zijn geen cafés waar toevallig vier mensen binnenlopen en ter plekke ontdekken wat ze ergens van vinden. De uitzending is voorbereid, onderwerpen zijn geselecteerd, invalshoeken zijn besproken, beelden liggen klaar, vragen zijn voorbereid, gasten zijn voorgesproken en opiniemakers weten waarvoor ze komen. Presentatoren werken met een draaiboek en de regie kan tijdens de uitzending onmiddellijk bijsturen. Maar zelfs dat is nog maar de zichtbare laag. Sinds corona weten we hoe omvangrijk narratief beheer vanuit instituties kan worden georganiseerd. Overheidscommunicatie, crisiscommunicatie, ministeries, woordvoerders, deskundigen, gedragscommunicatie en media functioneren niet in volledig gescheiden universums. Boodschappen worden voorbereid, lijnen worden afgestemd, kernboodschappen worden bepaald en media weten ruim vóór de uitzending welke onderwerpen en politieke boodschappen die dag centraal staan. Hoe ver zulke lijnen vervolgens via redacties, voorgesprekken, briefingdocumenten en talkingpoints doorwerken tot presentatoren, deskundigen en opiniemakers is van buitenaf nauwelijks volledig zichtbaar. Ik kan niet bewijzen dat iemand ’s middags letterlijk een mail van de NCTV of AIVD ontvangt met drie zinnen die ’s avonds moeten worden uitgesproken. Maar na corona vind ik het minstens zo naïef om te geloven dat dezelfde formuleringen, dezelfde morele kaders en dezelfde gewenste conclusies avond na avond volledig spontaan en onafhankelijk aan verschillende talkshowtafels ontstaan. De interessantste vorm van sturing is bovendien helemaal niet een geheim briefje waarop exact staat wat iemand moet zeggen. Het is veel efficiënter om mensen te gebruiken van wie je vooraf al weet welke richting hun morele kompas bijna automatisch uitslaat. En daar vind ik Lale Gül bijzonder interessant. Bij haar lijkt virtue signalling inmiddels bijna een vakdiscipline geworden. Of het nu over islam, corona, vaccinaties, Israël of nu de boeren gaat: ze weet opvallend vaak precies de meest institutioneel veilige, moralistisch maximale positie te vinden en die vervolgens te presenteren alsof ze zojuist op eigen kracht een bijzonder moedige gedachte heeft ontdekt. Tijdens corona was uitgesproken vaccinatie-enthousiasme de deugdzame positie. Bij islam krijgt ze ruimte wanneer een scherpe beschuldiging richting moslims gewenst is. Bij Israël staat ze zeer herkenbaar in het debat. En nu boeren politiek onder druk staan, zit zij daar precies op het juiste moment om de Holocaust erbij te halen en vervolgens hardop te vragen of Nederland eigenlijk wel zoveel boeren nodig heeft. Ik neem Lale zo nadrukkelijk als voorbeeld omdat het mechanisme bij haar bijna schaamteloos zichtbaar wordt, maar zij is slechts een extreem herkenbare variant van een veel breder televisiemodel. Ook andere vaste zogenaamde ‘opiniemakers’ weten dat het televisiecircuit snelheid, stelligheid, morele verontwaardiging en herkenbare positionering beloont. Dat levert clips, bereik, uitnodigingen en uiteindelijk marktwaarde op. Virtue signalling is daarmee niet alleen ideologie, maar ook een verdienmodel. De doelgroep kan wisselen, gisteren ongevaccineerden, vandaag boeren, morgen weer een andere politiek verdachte groep, maar de morele pose blijft. En precies die voorspelbaarheid maakt zulke figuren bruikbaar voor het format. De kijker denkt vervolgens: “Lale vindt dit.” Maar de redactie koopt geen verrassing in. Ze koopt een bekend type reactie, een herkenbaar moreel frame en televisie waarvan vooraf duidelijk is welke richting het gesprek ermee op kan. Daar begint narratief beheer: niet noodzakelijk bij een letterlijk uitgeschreven script, maar al bij de selectie van mensen van wie je weet welk soort oordeel, verontwaardiging en legitimatie ze zullen leveren. En precies daar begint narratief beheer. Niet bij één grote leugen, maar bij selectie. Wie zit er aan tafel? Welke gebeurtenis wordt groot gemaakt? Welke associatie wordt onmiddellijk toegevoegd? Wie krijgt het morele gezag? Welke vragen worden eindeloos uitgemolken en welke vragen worden überhaupt niet gesteld? Want kijk naar wat gisteren niet centraal stond. Bij het verkeersongeluk had je uitgebreid kunnen bespreken wat feitelijk al bekend was over de toedracht voordat een hele protestbeweging morele schuld kreeg toegeschoven. Bij de boerenster had je naast de verontwaardiging ook boeren zelf kunnen vragen welk politiek punt zij met dat symbool probeerden te maken. En zodra Lale vraagt of minder boeren wel zo erg is, hoort daar onmiddellijk de veel grotere vraag tegenover te staan: wie produceert straks ons voedsel, wie krijgt de grond, hoe afhankelijk willen we worden van import en welke bedrijven profiteren van een steeds verder geïndustrialiseerde en technologiseerde voedselketen? Maar juist die vragen verstoren het frame. En dat is precies waarom framing zo krachtig is. Je hoeft helemaal niet te liegen. Je kunt uitsluitend ware feiten gebruiken en toch een misleidend totaalbeeld produceren. Je maakt het ene feit enorm, het andere klein, plaatst twee gebeurtenissen bewust naast elkaar, nodigt drie mensen uit die ongeveer dezelfde morele richting vertegenwoordigen en laat één kritische context weg. Vervolgens hoef je de kijker niet eens meer te vertellen wat hij moet denken. Hij maakt de laatste stap zelf. Tijdens corona zagen we hoe effectief dat kan zijn. Dag na dag dezelfde morele categorieën, dezelfde institutioneel geaccepteerde deskundigen, dezelfde angsten, dezelfde oplossingen en dezelfde sociale labels voor afwijkende geluiden. De kracht van dat systeem zat er niet in dat letterlijk niemand iets anders mocht zeggen. Eén kader werd simpelweg zo dominant dat alles daarbuiten automatisch verdacht, onverantwoordelijk of krankzinnig begon te klinken. Nu zie ik hetzelfde mechanisme terug bij de boeren, alleen herkennen veel meer mensen het inmiddels. Daarom vind ik de uitzending van Nieuws van de Dag van gisteren niet gewoon “een talkshow waar ik het niet mee eens was”. Ik vind het een voorbeeld van iets veel fundamentelers: hoe een redactie een politieke en morele werkelijkheid kan construeren terwijl ze de vorm van een spontaan gesprek behoudt. Dat is ook waarom ik tegenwoordig bij een talkshow niet alleen meer luister naar wat er wordt gezegd. Ik kijk vooral naar wat er vóór de eerste zin al is besloten. Waarom zit juist deze persoon daar? Waarom wordt juist dit incident gekozen? Waarom volgt na gebeurtenis A onmiddellijk onderwerp B? Wie levert de emotionele verontwaardiging? Wie levert de rationeel klinkende bevestiging? Welke vraag wordt niet gesteld? Welke conclusie blijft uiteindelijk in het hoofd van de kijker hangen zonder dat iemand haar rechtstreeks heeft hoeven uitspreken? En misschien nog belangrijker: wie profiteert van die conclusie? Welk beleid wordt er gemakkelijker door te verkopen? Welk economisch of politiek belang wordt ermee gediend? Welke agenda krijgt meer ruimte wanneer één groep eerst moreel verdacht is gemaakt? Want framing staat zelden volledig op zichzelf. Zodra een bepaald beeld van de werkelijkheid dominant wordt, worden bepaalde beleidskeuzes vanzelf logischer en andere ineens ondenkbaar. Wie boeren eerst neerzet als gevaarlijk, achterhaald, egoïstisch of zelfs moreel verdacht, heeft de helft van het politieke werk al gedaan voordat beleid dat tot minder boeren leidt überhaupt aan de kijker hoeft te worden verkocht. Daar zit de manipulatie. Niet noodzakelijk in één aantoonbare leugen, maar in het construeren van een context waarin de gewenste conclusie eruitziet alsof hij spontaan uit de werkelijkheid zelf is ontstaan. En dat is precies wat gisteren met de boeren gebeurde. Ze werden niet alleen besproken. Ze werden geframed. Niet toevallig door één ongelukkige uitspraak, maar door de volledige architectuur van het gesprek. Wie dat mechanisme eenmaal herkent, kijkt nooit meer hetzelfde naar een talkshow. #Praatprogramma's #MediaFraming #Politiek

Het debat ging nauwelijks over de onder de crisis liggende bestuurlijke absurditeit. De olifant in de kamer in Nederland is de slechte implementatie van de Vogel- en Habitatrichtlijn. De kale bestuurlijke en juridische werkelijkheid is dat het college zelf aan de bak moet en het beleidskader moet maken waarbinnen de vergunningen kunnen worden beoordeeld. En omdat ze al vergund zijn, zal moeten worden bekeken hoe met de daaruit ontstane belangen redelijk kan worden omgegaan. Het is tijd om duidelijk op te merken dat praten zonder die onderliggende beleidsleemte op te vullen, geen uitweg is. Het is vooral nog een rondje door dezelfde doodlopende straat, omdat er nog zaken zijn die MOB, de uitdager van de overheid, zal kunnen aanspannen. https://t.co/wGeMkxNmac #bestuur #milieu #beleid

Er is iets raars aan de hand met de media. Ik merkte het voor het eerst in 2020. Tot dat jaar las ik gewoon de krant en dacht dat ik daarmee goed geïnformeerd was. Vanaf Corona en de eenzijdige berichtgeving veranderde dat. De media leken opeens gelijkgeschakeld en spraken met één stem. Ik knapte niet alleen af op de krant, ik raakte de afgelopen jaren ook los van de mainstream media bij andere onderwerpen. Zodra ik de propaganda rond Corona herkende, zag ik datzelfde infantiele toontje terug bij berichten over Oekraïne, klimaat, LHBTQ+ – eigenlijk bij bijna elk groot onderwerp. Toen ik in 2020 nog de krant las, was er nauwelijks gesprek mogelijk met de redactie. Het nieuws werd top-down over de lezers uitgestrooid. Eenrichtingsverkeer: je kunt hoogstens een brief sturen en afwachten of die wordt geplaatst. Langzaam ben ik gaan denken dat de media zoals we die kennen zullen verdwijnen. Net zoals de boekdrukkunst in de Middeleeuwen een revolutie teweegbracht, heeft het internet een kanteling in gang gezet. De oude media reageren daar verkrampt op. Steeds vaker klinkt de roep om censuur, om ophef over afwijkende meningen, om dwang, boetes en straffen. Alsof je een bevolking op die manier kunt sturen. Over heel veel onderwerpen mag je nog maar op één manier denken en spreken. Voorbeelden zijn er genoeg. * Corona was een pandemie die dankzij de maatregelen is bedwongen; critici werden wappies, complotdenkers of antivaxers. Je kon een boete krijgen omdat je te dicht bij elkaar in een park zat. * Klimaatverandering komt door te veel CO₂ en stikstof en kan alleen worden gestopt met maatregelen, zoals minder vliegen en minder vlees. * Rusland is de agressor, de NAVO beschermt ons, en zonder ingrijpen staat Poetin straks aan de Nederlandse grens. Daarom moet er dienstplicht komen en moeten jongeren ‘sneuvelbereid’ worden. Wie pleit voor praten met Rusland wordt meteen Poetin-lover genoemd. Alsof de wens om vrede en normale betrekkingen is een misdaad is. Er loopt in mijn beleving een grote, onzichtbare kloof door Nederland. Een glazen wand waardoor mensen elkaar nog wel kunnen zien, maar niet meer goed naar elkaar luisteren. Aan de ene kant de mensen die nog niet losgeraakt zijn van de media, die het NRC lezen en geloven wat op TV wordt voorgeschoteld. Aan de andere kant mensen die weinig meer geloven, soms naar alternatieve kanalen kijken, soms niet. In de spreekkamer merk ik die kloof nauwelijks; patiënten komen met klachten, niet voor een gesprek over Rusland of klimaat. Maar daarbuiten loop ik er dagelijks tegenaan. Wie bepaalt eigenlijk wat nieuws is, welke stemmen we horen, wat desinformatie is en wat ‘juiste’ informatie? Voor een antwoord is het belangrijk te beseffen dat de media, zonder dat we daarover zijn ingelicht, een andere taak hebben gekregen. Jaren geleden zei oud-generaal Van Kappen bij WNL, met Wierd Duk ernaast, openhartig wat die taak is: “We zitten midden in een periode waarin we te maken hebben met een informatieoperatie, een informatieoorlog. Dat is het manipuleren van feiten en gebeurtenissen, zodat je een preferente werkelijkheid bij je eigen bevolking, bij je tegenstander en bij het internationaal publiek neerlegt. Daar zitten we midden in. […] En alle partijen doen dat.” Dit fragment van vóór 2020 was een eye-opener voor mij. Het verklaart de propaganda die we nu zien. Als de NCTV en de NAVO feiten manipuleren om een gewenste werkelijkheid bij de bevolking neer te leggen, moet dat zo gebeuren dat het niet opvalt. Zodra mensen de truc doorzien, is de controle en de geloofwaardigheid weg. Waarheidsvinding is van ondergeschikt belang. De mainstream media en journalisten hebben als taak 'de narratieven te bewaken'. Ze worden gatekeepers van een gewenste werkelijkheid, die dus niet per se waar is. De woorden van Van Kappen verklaarden voor mij de autoritaire aanpak tijdens Corona én de totale gelijkschakeling van de media. Het woord ‘opiniemaker’ in het profiel van Wierd Duk @wierdduk is in dit opzicht typerend. Hij was journalist, nu maakt hij opinies en beïnvloedt hij de massa. Jonge mensen zijn hier steeds vaker klaar mee. Mijn kinderen lezen geen krant, maar zijn vaak verrassend goed op de hoogte. Veel mensen haken af bij de mainstream media omdat die zijn gaan meedoen aan ‘nudgen’: zorgen dat zo veel mogelijk mensen hetzelfde denken en spreken. De media lopen in de pas met wat inlichtingendiensten zoals de NCTV wensen. Dat is een verbijsterende ontwikkeling; inlichtingendiensten en de NAVO bepalen grotendeels waar het ‘nieuws’ over gaat en sturen de narratieven. Dit heeft weinig te maken met mensen eerlijk informeren. Het lijkt meer op psychologische oorlogvoering (psyop) gericht op burgers, in plaats van bescherming tegen gevaar van buitenaf. Zorgen dat zoveel mogelijk mensen hetzelfde denken is iets heel anders dan onafhankelijke berichtgeving. Het gevaar is dat de samenleving splijt. De media gooien ons dagelijks nieuwe kluifjes toe – afleidingsmanoeuvres zodat we stoppen met zelf denken en vragen stellen. Vragen stellen werd de afgelopen jaren riskant. In mijn geval kreeg ik intimiderende brieven van de Inspectie voor de Gezondheidszorg. Een kritische huisarts met zorgen over de veiligheid van coronavaccins werd gezien als 'gevaar voor de vaccinatiebereidheid’. Dat is vreemd. Er ontstond een kloof tussen hoe toezichthouders volksgezondheid zagen en hoe ik ernaar keek. Mijn eigen pad van de afgelopen jaren is herkenbaar voor velen: eerst verbazing en verbijstering over de eenzijdige Corona-berichtgeving, daarna bedreiging (onder andere door die brieven), angst, en uiteindelijk woede én veel meer bewustwording. Een samenleving die verder versplintert, waarin mensen niet meer weten wat anderen denken of bezighoudt, is onwenselijk en onmenselijk. Het is kwalijk dat inlichtingendiensten hierop hebben aangestuurd met hun hang naar controle. Ik verwacht dat hoe verkrampter de oude media reageren, des te sneller hun ondergang gaat. Dat is niet erg. Er ontstaan nieuwe manieren van informatievoorziening en vooral van informatie-uitwisseling: podcasts, maar ook festivals, lezingen en echte ontmoetingen waar je in de pauze gewoon met elkaar kunt napraten en ideeën kunt uitwisselen. Die initiatieven worden snel volwassen. De oude media onderschatten het internet en hangen nog vast in het pre-internet tijdperk, toen zij de narratieven nog konden bepalen. Veel mensen zijn klaar met de betutteling en de top-downbenadering. Ik in elk geval wel. Als u waardeert wat ik schrijf, kunt u een bijdrage overmaken via https://t.co/5EmgfuiUho Ook zonder die bijdrage blijf ik schrijven, maar elke kleine bijdrage wordt erg gewaardeerd. #media #vrijheidvanmeningsuiting #informatie

Allemaal mensen die hysterisch doen over de uitspraken van Jelle. Los van dat ik vind dat de Russen niet bepalen wie er president is in Kiev, zegt hij verder wel zinnige dingen. Uiteindelijk zal er onderhandeld móeten worden en zal Oekraïne land moeten afstaan. Maar: er past geen enkele naïviteit jegens het Kremlin. Rusland is en blijft een door en door gecriminaliseerde en diep paranoïde samenleving met een extreem cynische machtselite, die alleen respect heeft voor tegenmacht en afschrikking. Hadden we dit in ogenschouw gehad toen 'we' Kiev het EU- en Navo-lidmaatschap als wortel voorhielden, dan had de werkelijkheid er nu heel anders uitgezien. Maar ja: #Oekraïne #Rusland #Politiek

Een ochtendcolumn Ik zag een fragment waarin Bob Scholte van Left Laser tegenover Annemarie van Gaal zat. ‘Wat is er mis met een betaalbare woning voor iedereen?’, vroeg Scholte. Van Gaal had niet onmiddellijk een antwoord. Zo ontstaat tegenwoordig een uitstekend filmpje. Kijk eens. Mond vol tanden. Er is natuurlijk niets mis met een betaalbare woning voor iedereen. Net zoals er niets mis is met goede zorg voor iedereen, voldoende inkomen voor iedereen of vrede voor iedereen. Het probleem zit niet in het verlangen. Het probleem begint wanneer een verlangen wordt gepresenteerd als een oplossing. Betaalbare woningen bestaan al. Alleen wil niet iedereen in Appingedam wonen. Stel dat morgen alle Nederlanders in Amsterdam willen wonen. Hebben we dan allemaal recht op een betaalbare woning in Amsterdam? En als het antwoord nee is, wie bepaalt dan wie er wel mag wonen? De hoogste bieder, degene die er geboren is, de verpleegkundige die er werkt, het gezin met kinderen of degene die het langst op een wachtlijst staat? Zelfs met genoeg woningen blijft die vraag bestaan. Een huis aan het Vondelpark is iets anders dan een huis naast de snelweg. Locatie, ruimte en omgeving zijn schaars. Die schaarste kun je niet wegpraten met het woord betaalbaar. En wat betekent betaalbaar eigenlijk? Betaalbaar voor wie? Iemand met een minimumloon, een modaal inkomen of twee salarissen? Zodra betaalbaarheid een recht wordt, moet iemand een norm bepalen en vervolgens vaststellen wie eraan voldoet. Van Gaal bracht het scheefwonen ter sprake. Scholte pareerde dat met de opmerking dat scheefwonen een typische VVD-uitvinding is. Iedereen moet gewoon betaalbaar kunnen wonen. Dat klinkt opnieuw sympathiek en lost opnieuw niets op. Als inkomen niet van belang is, kan iemand met een hoog inkomen in een goedkope woning blijven terwijl iemand met een laag inkomen op de wachtlijst staat. Vinden we dat prima, dan accepteren we die verdeling. Vinden we het onrechtvaardig, dan moeten we inkomens controleren. Krijgt iemand opslag of gaat een partner meer verdienen, dan moet opnieuw worden bepaald of het recht op die woning nog bestaat. Achter de simpele vraag ‘wat is er mis met een betaalbare woning voor iedereen?’ gaat een complete wereld schuil van schaarste, inkomensgrenzen, wachtlijsten, prijzen, controles, voorrang en politieke keuzes. En precies daarin zit de intellectuele leegte van dit soort debat. De vraag klinkt als een argument, maar is in werkelijkheid een wens. Niemand hoeft uit te leggen hoe die wens wordt uitgevoerd, wie ervoor betaalt of wat er gebeurt wanneer twee mensen aanspraak maken op hetzelfde schaarse goed. Probeer daar maar eens in twintig seconden op te antwoorden Ik moest denken aan Brandolini’s law, het kost veel meer energie om onzin te weerleggen dan om die te produceren. Alleen hoeft de oorspronkelijke uitspraak niet eens onzin te zijn. Dat maakt deze manier van debatteren zo effectief. Een sympathiek doel wordt uitgesproken en de ingewikkeldheid van de werkelijkheid wordt vervolgens het probleem van de tegenstander. Bouw betaalbare woningen. Belast de rijken. Grenzen dicht. Pak de vervuilers aan. Schaf het eigen risico af. Minder managers, meer handen aan het bed. Bijna iedere zin bevat iets waars of wenselijks. De werkelijkheid begint bij de volgende vraag. Juist die vraag doet het slecht op beeld. Wie antwoordt moet voorwaarden noemen, gevolgen uitleggen en soms nadenken. De ander hoeft alleen de volgende eenvoudige waarheid klaar te hebben. Twijfel oogt zwak, nuance klinkt als een uitvlucht. Zo beoordelen we intellectuele kwaliteit steeds vaker op presentatievaardigheden. Bestuur vraagt het tegenovergestelde: informatie verzamelen, gevolgen overzien en soms eerst nadenken voordat er een antwoord komt. Misschien moeten we het publieke debat weer per handgeschreven brief voeren. Zodat we wat tijd hebben om na te denken. Het zal allemaal wat langzamer gaan maar de kans bestaat wel dat we daardoor sneller vooruitkomen. #BetaalbareWoning #Huisvesting #SociaalDebat

“Waarom we ons zo moeilijk aan 30 km per uur kunnen houden?” Omdat het op veel plaatsen gewoon belachelijk traag is misschien? Omdat 30 km/u wel logisch is aan scholen, in smalle woonstraten en waar voetgangers, fietsers en auto’s dezelfde ruimte delen, maar daarom nog niet op elke weg waar men vandaag een bord 30 neerzet? Omdat, zoals de ‘expert’ zelf zegt, onze auto’s helemaal niet ontworpen zijn om bijna overal aan zo’n lage snelheden te rijden? Omdat bij veel auto’s de cruisecontrol rond 30 km/u zelfs niet werkt, waardoor je constant op je snelheidsmeter moet kijken -wat gevaarlijk is. Omdat een brede, overzichtelijke weg met afgescheiden fietspaden iets heel anders is dan een smalle woonstraat? Omdat een maatregel die zonder onderscheid over totaal verschillende verkeerssituaties wordt uitgerold op den duur niet meer als verkeersveiligheid, maar als betutteling wordt ervaren? Omdat zones 30, gecombineerd met steeds meer camera’s en trajectcontroles, vooral als boetefuiken worden ervaren? Maar omwille van wat in het artikel zelf staat. De gemiddelde snelheid in een zone 30 blijkt 41 km/u. In Vlaanderen rijdt 50% er te snel, in Wallonië zelfs 83%. En de conclusie van de ‘expert’? “Het dringt gewoon nog niet door tot sommige automobilisten.” Maar misschien dringt het wel degelijk door, maar vinden heel veel mensen 30 km/u op heel wat van die plaatsen gewoon geen logische snelheid. En dan wordt onze expert echt kafkaiaans. —> Want als een weg de automobilist spontaan doet aanvoelen dat 40 of 50 een normale snelheid is, stelt de expert voor om die weg dan maar smaller te maken, verkeersdrempels en klinkers aan te leggen en meer snelheids- en trajectcontroles te installeren… Of vrij vertaald: als de werkelijkheid niet bij de regel past, passen we de werkelijkheid aan tot iedereen zich naar de regel gedraagt. Natuurlijk is een botsing aan 30 minder ernstig dan een botsing aan 50. Maar 20 is nog veiliger dan 30. En 10 nog veiliger dan 20. En auto’s verbieden is nóg veiliger. Als twee op de drie automobilisten een regel niet volgen, kan je natuurlijk besluiten dat het bij al die mensen “nog niet is doorgedrongen”. Je zou je ook eens kunnen afvragen of er iets mis is met de regel, of minstens met de manier waarop hij wordt toegepast. En je afvragen: waar is 30 echt noodzakelijk en waar niet? https://t.co/GF1fcZo76H #Verkeersveiligheid #Snelheidslimieten #Mobiliteit

In this article, Thomas Hogeling discusses how politicians are often focused on creating powerful images around migration, such as the recent situation in Ceuta, and how these images influence public opinion, while the reality is often more complex than the visual representation suggests. (translated)

Afgelopen. #Ajax creëerde gigantisch veel kansen: 32 doelpogingen, goed voor ruim 6 (!) expected goals, maar in werkelijkheid vielen er maar 3, en ook nog 1 aan de andere kant, toen het tempo volledig instortte. Genoeg lesmateriaal weer voor Míchel Sánchez. #ajashe #Ajax #voetbal #sport

In oktober 2026 vergadert de World Medical Association in Rotterdam over een oproep om de Israëlische artsenvereniging uit de organisatie te zetten. Dat lijkt een debat over het Midden-Oosten. In werkelijkheid staat iets veel fundamentelers op het spel. Na de Neurenbergse Artsenprocessen werd de World Medical Association opgericht om te voorkomen dat artsen ooit nog ondergeschikt zouden worden gemaakt aan politieke ideologieën. Nu dreigt diezelfde organisatie een nationale artsenvereniging te beoordelen, niet op haar medische handelen, maar op het beleid van haar regering. De vraag die in Rotterdam voorligt, is daarom groter dan Israël. Kan de geneeskunde haar politieke neutraliteit behouden, of trekt de politiek opnieuw de witte jas aan?https://t.co/NxwuCRoN6C #Geneeskunde #Politiek #Israël

Verschoning, u heeft allicht een VRT-opleiding gehad waarbij er van alles mag in scène gezet worden om dan als authentiek aan het volk verkocht te worden. Een 'beter beeld' maken is letterlijk het opschonen van de werkelijkheid, waarbij er een nieuwe werkelijkheid wordt gecreëerd. #VRT #media #realiteit

Tja @Ct_teunissen, je bijdrage over de bosbranden was weer typisch: hysterisch, eenzijdig en vooral politiek lui. Je schreeuwt om een ‘crisisaanpak’ omdat volgens jou ‘de klimaatcrisis’ alles erger maakt. De werkelijkheid schetst toch een heel ander perspectief. Ja, het is droger en warmer geworden. Maar de branden worden vooral gevoed door de rommel die al jaren in Nederlandse bossen en natuurgebieden ligt: dood hout, dichte ondergroei, verdord gras en vegetatie door slecht beheer. Dat is geen ‘klimaatcrisis’, dat is mismanagement. En daar heb jij met jouw ideologische fixatie op ‘natuur zijn gang laten gaan’ en ‘geen menselijke interventie’ zelf aan bijgedragen. @henkvermeer had wat dat betreft gewoon gelijk. Je had dat kunnen erkennen en samen met hem een vuist kunnen maken om dat aan te pakken. In plaats daarvan koos je ervoor het klimaat de schuld te geven. Weet je wat dat is Christine? Dat is politieke luiheid, omdat je niet in staat bent om in oplossingen te denken, zelfs als die op een presenteerblaadje worden aangeboden door een collega politicus die ongetwijfeld samen met jou een plan van aanpak wil maken. Maar goed, je hebt wel weer even je ideologische inborst de sporen kunnen geven, ongegeneerd kunnen oreren over de klimaatcrisis. Ondertussen ligt die rommel nog steeds in het bos en zijn we niet dichter bij een oplossing, toch? #Klimaat #Bosbranden #Politiek

BREAKING: dit verandert alles. Ik ben laaiend enthousiast. Kunnen we überhaupt nog zíén dat een machine deze beelden heeft gemaakt?👇 Mijn droom om m'n thriller "Delirium" tegen de achtergrond van de moord op filmmaker Theo van Gogh te verfilmen, begint nu eindelijk werkelijkheid te worden. Een conventionele verfilming werd in 2012 nog op circa €10 miljoen begroot. Dankzij AI cinema verwacht ik de film voor minder dan €50.000 te kunnen realiseren. In deze test bespreken Michael Scott, Jim Halpert en Dwight Schrute uit The Office (oorspronkelijk gespeeld door Steve Carell, John Krasinski en Rainn Wilson) m'n filmpitch voor Delirium. Wat vinden jullie? #AI #Cinema #AICinema #AIFilm #AIFilmmaking #AIVideo #GenerativeAI #AITech #MiniMaxH3 #HailuoAI #AIStorytelling #FutureOfFilm #FutureOfCinema #VirtualProduction #SyntheticMedia #IndieFilm #FilmTwitter #TheOffice #DeliriumFilm #LucidDreamPro #erickoverveen #film #cinema #AI #Cinema #IndieFilm

Zijn dood vormde een waterscheiding tussen het argeloze Nederland van vóór 2004 en het land waarin het bewustzijn van de islamisering plotseling overal postvatte. De man die Aboutaleb „de pooier van de profeet” noemde en Thom de Graaf uitmaakte voor moordenaar, was óók de man die zijn ex-vrouw en haar nieuwe vriend meenam op vakantie en alles betaalde, „om maar bij elkaar te kunnen zijn”. Politiek incorrect (cancelled avant la lettre), gezet, autochtoon, seksistisch en bovenal niet overtuigd van "de zegeningen" van de onterecht bejubelde "multiculturele samenleving" en de moordzuchtige "kansenparels" die onze cultuur dezer dagen zo verrijken. Van Gogh was in mijn ogen een tienmaal betere schrijver dan filmmaker: zowel stilistisch als inhoudelijk een verademing tegenover al die brave meelopers in deze – zucht, moet ff: fluwelen dictatuur. Zijn taalgebruik was virtuoos, soms smakeloos en puberaal, maar altijd intrigerend. Eigenlijk zou ik hier zijn debuutroman "Engel" moeten noemen, al moet ik eerlijkheidshalve toegeven dat het boek mij niet kon bekoren. Zijn literaire pogingen mislukten bovendien commercieel op dramatische wijze. Van "Engel" werden in 1990 vier exemplaren verkocht. Ok ik chargeer: het waren er zes. Zijn tweede roman, de raamvertelling "De ogen van Tipsy" uit 2001, moest hij zelfs in eigen beheer uitbrengen omdat geen uitgever eraan wilde. Tegenwoordig zou dat vermoedelijk anders liggen. Na zijn dood ontstond opeens wél belangstelling. Geen Profeet wordt in zijn eigen tijd geloofd (zegt men). We beseffen nog maar half hoe diep Van Gogh zijn sporen in de Nederlandse taal heeft getrokken. Hij schonk haar woorden als „geitenneuker”, „chocoladeprins” en „gedachtenpolitie” – taalgranaten die nog altijd nadreunen. Hoe zou hij de chaos in onze huidige tijdsgeest aanschouwd hebben? Juist daarom is de verfilming van Delirium een historische noodzaak. En wat jarenlang slechts een onmogelijke droom leek, dreigt nu dankzij AI Cinema onontkoombaar werkelijkheid te worden. #theovangogh #deliriumderoman #deliriumdefilm #TheoVanGogh #CultureleIdentiteit #PolitiekeDiscussie