Search

Brief 230 prominente en minder prominente Nederlanders: harder anti-Israel maatregelen nodig, inclusief volledig wapenembargo. Dus verfoeilijke motie-Kati Piri: bij Iraanse of proxy-rakettenregen op Israel, jammer dan! Hadden ze maar niet daar moeten wonen. From the river to the sea! Voor alle duidelijkheid: nog steeds geldt dat wie met Pro/Kati Piri buitenlands beleid voert, te midden van anti-Israel opzweperij moreel kompas volledig kwijt is. #Israël #Wapenembargo #BuitenlandsBeleid

The recent discussion between Joris Luyendijk and Tim Hofman highlights the complex geopolitical dynamics surrounding the war in Ukraine and the conflict in Gaza, emphasizing the need for a morally and politically coherent understanding of these situations for both Europe and the rest of the world. (translated)

Column: Is Mark Rutte een landverrader? Max von Kreyfelt Juridisch niet. Het Wetboek van Strafrecht kent geen artikel voor een premier die het land veertien jaar bestuurt alsof het een tijdelijk filiaal is op weg naar een betere functie. Ambitie is niet strafbaar. Zelfs niet wanneer de belastingbetaler de sollicitatiekosten betaalt. Moreel wordt het interessanter. Rutte begon als premier van Nederland en eindigde als secretaris-generaal van de NAVO. Daartussen lag vermoedelijk de langste sollicitatieprocedure uit de Europese geschiedenis. Nederland fungeerde als cv, proeftuin en borgstelling. Wij waren geen land meer, maar een aanbevelingsbrief met twaalf provincies. In Brussel gold Rutte als betrouwbaar. In Washington als bruikbaar. In Den Haag vooral als iemand die precies wist waar de camera stond en opvallend weinig meer wist zodra er een enquêtecommissie verscheen. Onder zijn leiding werden gezinnen door de overheid fijngemalen in de toeslagenaffaire. Groningen mocht verzakken zolang de gaswinning overeind bleef. De woningmarkt werd bevrijd van overheidsbemoeienis en kort daarna ook van gewone Nederlanders. Starters kunnen nog steeds een huis kopen, mits hun ouders dat eerst doen. Rutte bleef erbij lachen. Wie de rekening nooit zelf ontvangt, ontwikkelt vanzelf gevoel voor humor. Na ieder schandaal nam hij verantwoordelijkheid. Dat betekende dat hij het woord zorgvuldig uitsprak, zijn gezicht in de stand staatsman zette en iemand anders liet aftreden. Burgers verloren hun huis, inkomen of gezondheid. Mark verloor soms een staatssecretaris. Een bestuurder moet tenslotte ook offers brengen. Zijn geheugen hielp hem daarbij uitstekend. Internationale afspraken bleven glashelder; binnenlandse missers verdwenen achter een gebrek aan actieve herinnering. Een wonderlijke neurologische aandoening waarbij vooral belastende informatie wordt gewist en toekomstige topfuncties feilloos worden opgeslagen. Ook de democratie werd onder Rutte gemoderniseerd. Besluiten werden eerst genomen, waarna het parlement er uitvoerig over mocht debatteren. Dat gaf Kamerleden het warme gevoel dat zij invloed hadden zonder het risico dat er werkelijk iets veranderde. Democratie als kinderzitje: u mag meesturen, maar het stuur zit niet vast aan de wielen. Een ouderwetse landverrader verkocht staatsgeheimen aan de vijand. Rutte was veel moderner. Hij maakte nationale belangen onderhandelbaar, leverde zeggenschap in en noemde dat Europese volwassenheid. Nederland mocht overal aan tafel zitten, meestal dicht bij de plek waar de rekening werd neergelegd. Niets werd opgegeven. Alles werd gedeeld. Soevereiniteit werd gedeeld. Schulden werden gedeeld. Risico’s werden gedeeld. Alleen de promotie bleef persoonlijk bezit. Daarna kwam de NAVO. De man die vier kabinetten overeind hield door te doen alsof zij nog leefden, mocht voortaan het Westen bijeenhouden. Alsof je een begrafenisondernemer tot cardioloog benoemt vanwege zijn ruime ervaring met stilgevallen patiënten. Dus nee, juridisch is Mark Rutte geen landverrader. Daarvoor ontbreken een vonnis, een officieel aangewezen vijand en vermoedelijk een correct ingevuld formulier in drievoud. Maar wanneer een premier zijn land gehavend achterlaat, internationaal wordt beloond voor zijn betrouwbaarheid en onderweg zelf vrijwel onbeschadigd blijft, dringt zich toch een ongemakkelijke vraag op: aan wie was hij eigenlijk zo betrouwbaar? Misschien heeft Mark Rutte Nederland nooit verraden. Misschien zag hij het eenvoudig als de vertrekhal. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #MarkRutte #Politiek #Nederland

Angela toch, wat een razend knap stukje is dit toch weer! Eerst schaamde je je openlijk dat je opa boer was, nu mag je ze nog net niet letterlijk de schuld van een verkeersongeluk in de schoenen schuiven. Het onderzoek loopt nog, maar jij hebt je oordeel al klaar. Want dat past in het gewenste narratief, toch? Boeren die protesteren tegen beleid dat hun bedrijven kapotmaakt? Die zijn de schuldigen. Politici die beleid maken dat tot dit soort protestacties leidt die blijven buiten schot? Aan causaliteit heb je geen boodschap, of weet je überhaupt niet hoe je het schrijft? Je hebt eerder al laten zien hoe je over boeren denkt Angela. Nu doe je het weer: een menselijk drama platslaan tot een sneer die perfect past bij het narratief dat de boeren schuldig zijn, altijd, overal. Klimaat, dierenwelzijn, stikstof. Allemaal de schuld van de boeren. En dus rep je met geen woord over de verantwoordelijkheid van de autoriteiten die dit beleid vormgeven. Geen woord over de dochter van het overleden bejaarde echtpaar die oproept om de schuld niet bij de boeren te leggen. Da’s vies, Angela. Twee doden en zes gewonden zijn voor jou kennelijk niet meer dan een bruikbare aanleiding om opnieuw te scoren en jezelf moreel op de borst te kloppen. Om te laten zien dat ook jij weer ‘opstaat tegen de boeren’. Maar dit is geen moed, geen scherpte en al helemaal geen journalistieke onafhankelijkheid. Het is een menselijk drama reduceren tot een politiek frame, terwijl het onderzoek nog loopt en nabestaanden juist vragen om terughoudendheid. Als je niets zinnigs kunt bijdragen, kun je misschien beter je mond houden in plaats van kritiekloos mee te huilen met de wolven tijdens de avondvoorstelling van het deugcircus. Want wie over de rug van twee doden zijn eigen morele gelijk probeert te halen, maakt geen punt, maar overschrijdt een morele grens. Bah! Bron: https://t.co/AtiDLib28K #Boeren #Journalistiek #Politiek

We zien het voor onze ogen gebeuren. “Nederland heeft de transitie voltooid van een redelijk beschaafd land met een werkzaam moreel kompas naar een tribaal desintegrerende samenleving, die tot in de hoogste bestuurlijke regionen islamistische terreurverheerlijking toestaat.” https://t.co/sHyndtN06c #Nederland #Terrorisme #Samenleving

Nieuws van de Dag en de illusie van het spontane gesprek Gisteren keek ik naar Nieuws van de Dag en pas later drong volledig tot me door wat mij zo tegenstond aan die uitzending over de boeren. Het ging niet om één domme uitspraak van Lale Gül, Raymond Mens of iemand anders aan tafel. Het ging om de manier waarop vrijwel het hele blok dezelfde richting uit werd opgebouwd. De kijker moest het gevoel krijgen naar een spontaan gesprek over de actualiteit te kijken, terwijl de boeren stap voor stap werden gekoppeld aan gevaar, slachtoffers, historische grensoverschrijding en uiteindelijk zelfs aan de gedachte dat het misschien helemaal niet zo erg is wanneer Nederland minder boeren krijgt. Kijk gewoon naar de opeenvolging. Er is een dodelijk verkeersongeluk rond een boerenactie en vrijwel onmiddellijk verschuift het gesprek naar de verantwoordelijkheid van de boeren. Vervolgens komt de davidster met de B voorbij en Lale Gül trekt direct de Holocaust erbij. Niet veel later vraagt diezelfde Lale of het eigenlijk wel zo’n ramp is wanneer Nederland minder boeren krijgt. Thomas van Groningen levert de voorzetten waarmee het gesprek voortdurend binnen datzelfde kader blijft en Raymond Mens sluit zich vervolgens aan bij de harde lijn van Rob Jetten over boeren op de snelweg. Ieder fragment afzonderlijk kun je wegzetten als “gewoon een mening”. Maar zet ze achter elkaar en je krijgt een heel ander product: boeren worden gevaarlijk, onverantwoordelijk, historisch verdacht en uiteindelijk misschien zelfs overbodig gemaakt. En hier moeten we ophouden naïef te doen over hoe talkshows werken. Dit zijn geen cafés waar toevallig vier mensen binnenlopen en ter plekke ontdekken wat ze ergens van vinden. De uitzending is voorbereid, onderwerpen zijn geselecteerd, invalshoeken zijn besproken, beelden liggen klaar, vragen zijn voorbereid, gasten zijn voorgesproken en opiniemakers weten waarvoor ze komen. Presentatoren werken met een draaiboek en de regie kan tijdens de uitzending onmiddellijk bijsturen. Maar zelfs dat is nog maar de zichtbare laag. Sinds corona weten we hoe omvangrijk narratief beheer vanuit instituties kan worden georganiseerd. Overheidscommunicatie, crisiscommunicatie, ministeries, woordvoerders, deskundigen, gedragscommunicatie en media functioneren niet in volledig gescheiden universums. Boodschappen worden voorbereid, lijnen worden afgestemd, kernboodschappen worden bepaald en media weten ruim vóór de uitzending welke onderwerpen en politieke boodschappen die dag centraal staan. Hoe ver zulke lijnen vervolgens via redacties, voorgesprekken, briefingdocumenten en talkingpoints doorwerken tot presentatoren, deskundigen en opiniemakers is van buitenaf nauwelijks volledig zichtbaar. Ik kan niet bewijzen dat iemand ’s middags letterlijk een mail van de NCTV of AIVD ontvangt met drie zinnen die ’s avonds moeten worden uitgesproken. Maar na corona vind ik het minstens zo naïef om te geloven dat dezelfde formuleringen, dezelfde morele kaders en dezelfde gewenste conclusies avond na avond volledig spontaan en onafhankelijk aan verschillende talkshowtafels ontstaan. De interessantste vorm van sturing is bovendien helemaal niet een geheim briefje waarop exact staat wat iemand moet zeggen. Het is veel efficiënter om mensen te gebruiken van wie je vooraf al weet welke richting hun morele kompas bijna automatisch uitslaat. En daar vind ik Lale Gül bijzonder interessant. Bij haar lijkt virtue signalling inmiddels bijna een vakdiscipline geworden. Of het nu over islam, corona, vaccinaties, Israël of nu de boeren gaat: ze weet opvallend vaak precies de meest institutioneel veilige, moralistisch maximale positie te vinden en die vervolgens te presenteren alsof ze zojuist op eigen kracht een bijzonder moedige gedachte heeft ontdekt. Tijdens corona was uitgesproken vaccinatie-enthousiasme de deugdzame positie. Bij islam krijgt ze ruimte wanneer een scherpe beschuldiging richting moslims gewenst is. Bij Israël staat ze zeer herkenbaar in het debat. En nu boeren politiek onder druk staan, zit zij daar precies op het juiste moment om de Holocaust erbij te halen en vervolgens hardop te vragen of Nederland eigenlijk wel zoveel boeren nodig heeft. Ik neem Lale zo nadrukkelijk als voorbeeld omdat het mechanisme bij haar bijna schaamteloos zichtbaar wordt, maar zij is slechts een extreem herkenbare variant van een veel breder televisiemodel. Ook andere vaste zogenaamde ‘opiniemakers’ weten dat het televisiecircuit snelheid, stelligheid, morele verontwaardiging en herkenbare positionering beloont. Dat levert clips, bereik, uitnodigingen en uiteindelijk marktwaarde op. Virtue signalling is daarmee niet alleen ideologie, maar ook een verdienmodel. De doelgroep kan wisselen, gisteren ongevaccineerden, vandaag boeren, morgen weer een andere politiek verdachte groep, maar de morele pose blijft. En precies die voorspelbaarheid maakt zulke figuren bruikbaar voor het format. De kijker denkt vervolgens: “Lale vindt dit.” Maar de redactie koopt geen verrassing in. Ze koopt een bekend type reactie, een herkenbaar moreel frame en televisie waarvan vooraf duidelijk is welke richting het gesprek ermee op kan. Daar begint narratief beheer: niet noodzakelijk bij een letterlijk uitgeschreven script, maar al bij de selectie van mensen van wie je weet welk soort oordeel, verontwaardiging en legitimatie ze zullen leveren. En precies daar begint narratief beheer. Niet bij één grote leugen, maar bij selectie. Wie zit er aan tafel? Welke gebeurtenis wordt groot gemaakt? Welke associatie wordt onmiddellijk toegevoegd? Wie krijgt het morele gezag? Welke vragen worden eindeloos uitgemolken en welke vragen worden überhaupt niet gesteld? Want kijk naar wat gisteren niet centraal stond. Bij het verkeersongeluk had je uitgebreid kunnen bespreken wat feitelijk al bekend was over de toedracht voordat een hele protestbeweging morele schuld kreeg toegeschoven. Bij de boerenster had je naast de verontwaardiging ook boeren zelf kunnen vragen welk politiek punt zij met dat symbool probeerden te maken. En zodra Lale vraagt of minder boeren wel zo erg is, hoort daar onmiddellijk de veel grotere vraag tegenover te staan: wie produceert straks ons voedsel, wie krijgt de grond, hoe afhankelijk willen we worden van import en welke bedrijven profiteren van een steeds verder geïndustrialiseerde en technologiseerde voedselketen? Maar juist die vragen verstoren het frame. En dat is precies waarom framing zo krachtig is. Je hoeft helemaal niet te liegen. Je kunt uitsluitend ware feiten gebruiken en toch een misleidend totaalbeeld produceren. Je maakt het ene feit enorm, het andere klein, plaatst twee gebeurtenissen bewust naast elkaar, nodigt drie mensen uit die ongeveer dezelfde morele richting vertegenwoordigen en laat één kritische context weg. Vervolgens hoef je de kijker niet eens meer te vertellen wat hij moet denken. Hij maakt de laatste stap zelf. Tijdens corona zagen we hoe effectief dat kan zijn. Dag na dag dezelfde morele categorieën, dezelfde institutioneel geaccepteerde deskundigen, dezelfde angsten, dezelfde oplossingen en dezelfde sociale labels voor afwijkende geluiden. De kracht van dat systeem zat er niet in dat letterlijk niemand iets anders mocht zeggen. Eén kader werd simpelweg zo dominant dat alles daarbuiten automatisch verdacht, onverantwoordelijk of krankzinnig begon te klinken. Nu zie ik hetzelfde mechanisme terug bij de boeren, alleen herkennen veel meer mensen het inmiddels. Daarom vind ik de uitzending van Nieuws van de Dag van gisteren niet gewoon “een talkshow waar ik het niet mee eens was”. Ik vind het een voorbeeld van iets veel fundamentelers: hoe een redactie een politieke en morele werkelijkheid kan construeren terwijl ze de vorm van een spontaan gesprek behoudt. Dat is ook waarom ik tegenwoordig bij een talkshow niet alleen meer luister naar wat er wordt gezegd. Ik kijk vooral naar wat er vóór de eerste zin al is besloten. Waarom zit juist deze persoon daar? Waarom wordt juist dit incident gekozen? Waarom volgt na gebeurtenis A onmiddellijk onderwerp B? Wie levert de emotionele verontwaardiging? Wie levert de rationeel klinkende bevestiging? Welke vraag wordt niet gesteld? Welke conclusie blijft uiteindelijk in het hoofd van de kijker hangen zonder dat iemand haar rechtstreeks heeft hoeven uitspreken? En misschien nog belangrijker: wie profiteert van die conclusie? Welk beleid wordt er gemakkelijker door te verkopen? Welk economisch of politiek belang wordt ermee gediend? Welke agenda krijgt meer ruimte wanneer één groep eerst moreel verdacht is gemaakt? Want framing staat zelden volledig op zichzelf. Zodra een bepaald beeld van de werkelijkheid dominant wordt, worden bepaalde beleidskeuzes vanzelf logischer en andere ineens ondenkbaar. Wie boeren eerst neerzet als gevaarlijk, achterhaald, egoïstisch of zelfs moreel verdacht, heeft de helft van het politieke werk al gedaan voordat beleid dat tot minder boeren leidt überhaupt aan de kijker hoeft te worden verkocht. Daar zit de manipulatie. Niet noodzakelijk in één aantoonbare leugen, maar in het construeren van een context waarin de gewenste conclusie eruitziet alsof hij spontaan uit de werkelijkheid zelf is ontstaan. En dat is precies wat gisteren met de boeren gebeurde. Ze werden niet alleen besproken. Ze werden geframed. Niet toevallig door één ongelukkige uitspraak, maar door de volledige architectuur van het gesprek. Wie dat mechanisme eenmaal herkent, kijkt nooit meer hetzelfde naar een talkshow. #Praatprogramma's #MediaFraming #Politiek

Vandaag in Brabant een zeer ernstige zaak over vergunningen die mogelijk worden ingetrokken. Ongehoord, juridisch en moreel incorrect wat mij betreft. Deze vijf bedrijf hebben plannen neergelegd om 75% te reduceren. Acht maanden stilte vanuit het provinciehuis daarna. Ook ongehoord. Wat je nog te weinig in de pers hoort is dat milieu-maatregelen een prijs hebben. Wie gaat die prijs betalen is OOK een vraagstuk. Eerder schreef ik daarover : https://t.co/ARCoX1YZHV @StikstofInfo #Brabant #milieu #vergunningen

'Ook heeft de fotomaker met de @NOS gesproken. Omdat de foto echt is, zien zij hier geen nieuws in'. Duidelijk, de @NOS spreekt zich daarmee niet uit tegen deze verheerlijking van de barbaarse aanslag op 7/10, dat is een morele keuze die die haat normaliseert en tolereert. #fotografie #media #moreel

Jelle van Baardwijk over de oorlog in de Oekraïne: "Als we deze oorlog verder stimuleren dan bieden we dit land valse hoop." "Het gevolg is dat we in een steeds groter conflict komen dat wij legitimeren door te zeggen, jullie zijn een moedig volk. We gaan extra raketten sturen." "Die hebben we helemaal niet, maar dat zeggen we wel. We sturen er extra geld in. Dat moeten wij allemaal ophoesten. Dat geld is ook niet genoeg om Rusland te verslaan." "Want wij zeggen: jullie voeren een goede strijd. Er zijn internationale afspraken. Jullie zijn een soeverein land. We negeren dus de Russische interpretatie van de zaak." "Dus de vraag is, is het moreel om principeel moreel gelijk te hebben, en de rules-based order achter je te hebben, terwijl eigenlijk de verantwoordelijkheid zou zijn: accepteer dat er een grootmacht is dat jullie op deze manier niet tolereert. Probeer eruit te komen met elkaar." "Dus de moraliteit van valse hoop, die is er niet. Wij als Westen moeten zeggen, jullie moeten er samen uitkomen." #Oekraïne #Vrede #Moraliteit

Beste Sophie Straat, Je bent 31, hebt een handjevol smartlappen en wat activistisch bijgeluid uitgebracht, en nu presenteer je jezelf als een soort moreel geweten, een morele heldin? ‘Niet alle mannen zijn kut, maar ze nemen wel verdomd veel plek in.’ Wat een dappere analyse, verdomd origineel ook, waar hebben we die meer gehoord? Waren je nummers maar zo grijs gedraaid als deze ‘analyse’. Je eist dat witte mannen ‘naar achteren’ gaan zodat de girls, queers en people of colour eindelijk ruimte krijgen. Je noemt het ‘geen tijd voor nuance’. Natuurlijk heb je daar geen tijd voor. Nuance is namelijk verdomd lastig als je hele artistieke identiteit bestaat uit het herhalen van dezelfde twee zinnen over mannen die te veel ruimte innemen. Zonder dat simplistische vijandbeeld heb je geen act meer. Je klaagt over haat en bedreigingen. Terecht: doodsbedreigingen zijn walgelijk en onacceptabel, geen discussie. Maar het is wel stuitend naïef om te pretenderen dat jouw eigen uitspraken, openlijk discrimineren op huidskleur en geslacht in een publieke setting, niets te maken hebben met de reactie die volgt. Jij mag collectief een hele demografische groep naar achteren verbannen en noemt dat artistieke vrijheid, kunst en ‘punktraditie’. Iemand die hetzelfde doet met ‘alle vrouwen’ of ‘alle mensen van kleur’ zou terecht als racist of seksist worden weggezet. Die hypocrisie is zo mogelijk nog stuitender dan je naïviteit over wat dit losmaakt. Weet je wat het daadwerkelijk is Sophie? Het is intellectuele luiheid verpakt als morele superioriteit. Je strijdt niet tegen onrecht. Je strijdt tegen de realiteit dat individuen verschillen, dat macht niet exclusief in één huidskleur of geslacht zit, en dat de meeste mensen, man of vrouw, gewoon hun ding willen doen zonder dat een zangeres ze op basis van hun biologie en afkomst de les leest. Daar heb je kennelijk nooit een seconde over nagedacht? Maar ik realiseer mij dan ook weer terdege dat je de soundtrack bent van een hele generatie die denkt dat identiteitspolitiek hetzelfde is als politiek, en dat een microfoon + correcte meningen automatisch moreel gezag geeft. Maar de realiteit is dat je zelf verdomd veel plek inneemt met je slogans, je verontwaardiging en je weigering om ook maar één centimeter complexiteit toe te laten. Maak eens tijd voor nuance! Misschien zou jij daarom eens een stapje naar achteren moeten doen? Niet omdat je vrouw, van kleur, queer of wat dan ook bent. Maar omdat de show die je opvoert al lang niet meer over rechtvaardigheid gaat. Die gaat over jouw behoefte om de morele heldin te spelen in een verhaal waarin de helft van de mensheid standaard de boeman is, een soort identiteitspolitiek 2.0. Dat is geen protest Sophie. Dat is geen kunst. Dat is kitsch. Bron: https://t.co/VjyGXXO9wB #Identiteitspolitiek #Kunst #MoreleSuperioriteit

Goedzo! De ranzigheid van dit soort “progressieve” uitspraken kent geen grenzen meer. Links is het moreel helemaal kwijt. Neem de eretitel van deze clown af! https://t.co/wnyDj5gK2a #politiek #maatschappij #opinie

Een perfecte beschrijving van de ongelijke behandeling van Henk-Jan en Mohammed. ASIELZOEKER Column van Kees Schilder "Hoi, ik ben Henk-Jan en ik ben dakloos. Wat gaan de heren hier aan doen?" Henk-Jan stond aan de balie van het Gemeentehuis met de relatieve rust van iemand die een parkeervergunning komt ophalen. "U bent wat?" vroeg de ambtenaar, die opkeek met de snelheid van iemand die ontdekt dat er buiten kantooruren ook nog mensen bestaan. "Asielzoeker," zei Henk-Jan. "Ik vraag asiel aan. Ik slaap al tien jaar buiten. Buiten mijn schuld. En ik ben op de vlucht voor de gevaren van het buitenleven. Daar ging het raderwerk van de Nederlandse bureaucratie op slot. De ambtenaar trok zijn wenkbrauwen op. De geijkte riedel volgde: Bent u vluchteling? Nee. Statushouder? Nee. Arbeidsmigrant? Nee. "Dan valt u hier niet onder." Het is dat fascinerende, Hollandse onderscheid in verontwaardiging. Als een asielzoeker buiten moet slapen, dan is het land te klein. Dan staan de talkshowtafels vol met diepbedroefde experts in mantelpakjes, dan huilt de politiek tranen met tuiten en is het land per direct moreel failliet. En terecht. Niemand hoort buiten te slapen. Maar als Henk-Jan al een decennium onder een viaduct ligt te vernikkelen, dan is het ineens geen humanitaire crisis meer. Dan is hij een stadsdecor. Een soort gemeentelijk kunstwerk met een boodschappentas of een winkelwagentje vol vodden. "Waarom asiel? Ik bedoel als dakloze zijnde?" vroeg de ambtenaar, die voelde dat het schuiven begon. "Omdat dat woord werkt," zei Henk-Jan droog. "Als een asielzoeker buiten ligt, is iedereen boos. Als ik buiten lig, vragen ze of ik op wil rotten want de stadsreiniging moet haar werk kunnen doen." En daar stond de ambtenaar vast in zijn eigen wetjes, regeltjes en bureaucratische rimram. De ambtenaar bood dus de standaardoplossingen. De opvang? Vol. De nachtopvang? Vol. Afschuiven dan maar: "Misschien even naar de wijkcoach?" Henk-Jan liep weer naar buiten, de regen in, met zijn plastic tas. Niet boos. Gewoon met de wetenschap dat zijn uitzicht vannacht niet verandert. Prachtig land. Solide beleid. Zolang je maar ver genoeg hebt gereisd om ergens recht op te hebben. #Asielzoeker #Dakloosheid #Bureaucratie

Goh, je verwacht het niet hè? @PolitiekBIJ1 dat al voor tonnen aan subsidie moet terugbetalen laat zien hoe zuiver het morele kompas functioneert bij de bestuursleden van de partij. Zeg eerlijk, dat verbaast u niet toch? Bron: https://t.co/SIvBjmwagz https://t.co/uwbBT8kbws #Politiek #Transparantie #MoreelCompas

Van iedereen die stukjes tikt voor welke krant dan ook, en die daarin normerende uitspraken doet over hoe er moet worden gekeken naar asielzoekers, zou moeten vermeld worden waar diegene exact woont, op welke afstand het dichtsbijzijnde AZC ligt en hoeveel asielzoekers diegene in zijn/haar leven daadwerkelijk ontmoet/gesproken heeft. Ik ben namelijk echt helemaal klaar met dat hautain betwetering volk dat zogenaamd bescheiden leeft ('oeh zie mij deugen, ik had een dikbetaalde topfunctie maar ben 'gewoon' het onderwijs ingegaan') hun eigen (pensioen)potje dik op orde heeft, boodschappen doet met hun tweede hybride auto of met hun elektrische bakfiets van €10.000 bij de traiteur verse hapjes haalt, die nog nooit bij een bushalte heeft moeten wachten, en niet bij de Lidl, Zeeman of Wibra hoeft te shoppen... Het zijn echt áltijd de mensen die geen familieleden op wachtlijsten hebben voor woningen, omdat ze vermogens en huizen erven, die geen énkele rechtse stemmer in hun eigen vriendenkring hebben, die geld genoeg hebben om nergens te hoeven komen waar de harde realiteit zich aandient, die zich vooral druk kunnen maken over het klimaat en wereldvrede, die zich kunnen veroorloven om vanuit hun prachtige villawijk moreel verheven boodschappen door de strotten te duwen van de mensen die in een veel te klein rijtjeshuis in een achterstandswijk leven, wiens kinderen al vijftien jaar op wachtlijsten staan voor een huurwoning, die dagelijks getuige zijn van de gevolgen van 'verward gedrag' en criminaliteit, die de eindjes aan elkaar moeten knopen, die in de bus of tram worden lastiggevallen door mensen met andere normen en waarden, en die natuurlijk niet voor niets op partijen stemmen die een strenger asielbeleid willen... Met je 'gastvrijheid' . #MijnMening #Asielzoekers #Maatschappij #Solidariteit

Column: De ware decadentie van een samenleving. Ik geloof niet dat Nederland failliet gaat. Ik geloof iets veel ergers. Ik geloof dat Nederland vergeet waar een land eigenlijk voor bedoeld is. Een beschaving begint niet met een klimaatconferentie. Ze begint met een brug die niet instort. Een sluis die open en dicht gaat. Een gemaal dat blijft pompen. Met een dijk die het water buiten houdt. Pas daarna krijg je de luxe om over de rest na te denken. Politici hebben die volgorde omgedraaid. Waterschappen spreken liever over nieuwe natuur dan over baggeren. Provincies openen conferenties over biodiversiteit terwijl bruggen worden afgesloten wegens achterstallig onderhoud. Rioolstelsels verdwijnen naar de achtergrond, maar iedere beleidsnota bevat inmiddels hoofdstukken over duurzaamheid, inclusie en participatie. Het is alsof een huiseigenaar trots een verticale tuin aanlegt terwijl de fundering langzaam wegrot. Dat patroon zie je overal. Pensioenfondsen werden opgericht om mensen na veertig jaar werken een fatsoenlijk pensioen te bezorgen. Tegenwoordig lijken ze op maatschappelijke investeringsfondsen waar toevallig ook nog gepensioneerden aan vastzitten. De energievoorziening moest betaalbaar en betrouwbaar zijn. Nu adviseert dezelfde overheid burgers een noodpakket in huis te halen voor 72 uur zonder stroom. Dat is een bijzondere vorm van vooruitgang. Eerst investeer je honderden miljarden in een nieuw energiesysteem. Daarna leg je uit hoe je drie dagen zonder dat systeem kunt overleven. In de zorg floreert de bureaucratie. De patiënt wat minder. De arts kijkt naar het scherm, de bestuurder naar een dashboard en de zorgverzekeraar naar een spreadsheet. Alleen de zieke kijkt nog naar de dokter. En bij stikstof heeft het computermodel meer gezag gekregen dan de boer die al veertig jaar hetzelfde land bewerkt. Misschien is dát de ziekte van onze tijd. Niet links! Niet rechts! Maar de aanbidding van de bijzaak. Alles moet een transitie zijn, een visie hebben. Alles moet moreel deugen. Ondertussen sterft het gewone onderhoud een stille dood, omdat niemand een lintje doorknipt voor een riool dat gewoon werkt. Dat is de ware decadentie van een samenleving. Niet dat zij arm wordt. Maar dat zij vergeet wat haar rijk heeft gemaakt. Een brug vraagt geen diversiteitsbeleid. Een dijk kent geen inclusieagenda. Een gemaal leest geen beleidsnota. Ze vragen slechts één ding. Onderhoud. En misschien is dat precies waarom bestuurders er zo weinig belangstelling voor hebben. Aan een brug die gewoon blijft staan, valt nu eenmaal geen politieke eer te behalen. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Nederland #samenleving #onderhoud

De mainstream media (MSM) storten volgens mij momenteel in slow motion in elkaar, juist doordat ze critici bestrijden met laster en ad hominems, in plaats van de macht te bevragen. In plaats van waakhond en kritisch op de macht, hun eigenlijke taak, zijn ze stilletjes gatekeeper van gewenste narratieven geworden. Wat zijn gewenste narratieven? Dat zijn narratieven waarvan de macht graag wil dat de massa die gelooft. Want een massa die hetzelfde gelooft is gemakkelijk te sturen. Met behulp van de main stream media. De afgelopen week diende Maurice de Hond een klacht in bij de Raad voor de Journalistiek tegen Maarten Keulemans (Volkskrant), wegens schending van de eigen journalistieke gedragscode. In plaats van inhoudelijk te reageren, vielen meerdere journalisten en columnisten De Hond direct aan: de één beschuldigde hem van censuur, de ander viel terug op ad hominems. Dit is volgens mij typerend voor de MSM. Veel journalisten vinden dat zij mogen bepalen wat moreel aanvaardbaar is en maken critici belachelijk. Ze labelen afwijkende vragen als complottheorieën en beschermen zo juist de macht in plaats van die te controleren. Op deze manier spelen ze de macht in de kaart en onstaan er taboes, zoals de oversterfte sinds Corona, een mogelijk lablek als oorzaak van een pandemie, MH17 en 9/11, onderwerpen die niet kritisch bevraagd mogen worden en waar we te maken hebben gekregen met dogma's. De felle reacties op een m.i. terechte klacht laten zien dat Maurice de Hond een gevoelige snaar heeft geraakt. De mainstream media hebben te weinig zelfreflectie om het verschil te zien tussen onafhankelijke journalistiek en laster. Daardoor brokkelt hun geloofwaardigheid alleen maar verder af. Als je het eenmaal ziet, kun je het nooit meer niet zien. Ik ben er zelf niet rouwig om dat dit gebeurt. De tijd dat krant en TV konden bepalen hoe de mensen over een onderwerp denken is voorbij. Sinds we internet hebben kan iedereen zelf informatie vinden, podcasts luisteren of zelfs een nieuw medium zijn. Het is eigenlijk juist een wonder dat de MSM zo lang konden doorgaan met hun laster en ad hominems verkopen als 'bestrijden van desinformatie'. Als u waardeert wat ik schrijf kunt u me steunen via https://t.co/5EmgfuiUho #MediaCriticism #自由的媒体 #Misinformation

Hardwerkende ondernemers die plotsklaps hun bedrijf en levenswerk ontnomen zien, terwijl ze alles volgens geldende wet- en regelgeving gedaan hebben, gelijkstellen aan mensen die bewust de wet overtreden. Morele omkering. Ideologie resulteert in moreel bankroet. #ondernemerschap #moreleomkering #rechtvaardigheid

Het ontslag van defensieminister Mychajlo Fedorov door president Zelensky wordt gezien als een schadelijke zelfverminking voor Oekraïne, als gevolg van interne machtsstrijd en de dominante invloed van verouderde Sovjetstructuren, wat de effectiviteit van het leger en het moreel van de strijdkrachten in gevaar brengt. #Zelensky #Oekraïne #Defensie