Search

RTL meldt dat 15,8 procent van de Nederlanders het slaan van een vrouw niet onder alle omstandigheden afwijst. Staatssecretaris Judith Tielen noemt dat „schrikbarend”. Terecht. Weet u wat ook schrikbarend is? Wat RTL niet vertelt: de gebruikte World Values Survey stelde óók deze vragen: Q141: Mag een man zijn vrouw slaan? Q249: Tot welke religie behoort u? Met moslim als afzonderlijke categorie. Q123–128: Hoe belangrijk is God, hoe vaak bidt u en hoe religieus bent u? Q231–233: Waar zijn u en uw ouders geboren? Q250: Wat is uw etnische achtergrond? De officiële UvA-samenvatting is vervolgens glashelder: “Daarnaast zijn moslims gemiddeld traditioneler dan niet-religieuzen, ook als rekening wordt gehouden met hoe belangrijk religie voor iemand is.” De UvA voegt eraan toe dat dit verschil bij andere religies niet werd gevonden. RTL noemt wél leeftijd, geldzorgen en de manosfeer. Maar religie, herkomst en etniciteit: nul woorden. De uitslag is „schrikbarend”. De onderzoeksbevinding over moslims blijkbaar vooral ongemakkelijk. Dat is geen gebrek aan gegevens. Dat is journalistieke selectie: alle vragen stellen, alleen de comfortabele antwoorden publiceren. #Vrouwenrechten #veiligheid https://t.co/YTKprNOqIn https://t.co/fAe4gXnCeV #Vrouwenrechten #journalistiek #maatschappij

De omstreden wedstrijd tussen Ierland en Israël in de Nations League ging ondanks maandenlange protesten door, waarbij spelers hun ongemak uitten en een doelman weigerde te spelen, terwijl degenen die wel deelnamen zwarte armbanden droegen als teken van solidariteit. #Ierland #Israël #NationsLeague

De ietwat angstige blik op @RobJetten z'n gezicht spreekt boekdelen. Hij houdt de Syrische koppensneller al-Golani argwanend in de gaten en frobelt ongemakkelijk met z'n vingers. In de wetenschap dat al-Golani, zonder met z'n ogen te kipperen, homo's van hoge gebouwen afgooit. https://t.co/4lGsk6L63j #politiek #veiligheid #mensenrechten

De minister wil dat de omstreden abortusproef met gezonde kindjes van boven de 22 weken gewoon doorgaat. @djhvandijk vindt dit onbestaanbaar en ziet veel verontwaardiging en ongemak in Nederland. Als hij opnieuw een Kamerdebat aanvraagt over dit thema 'van leven en dood', wordt dat door een aantal partijen geblokkeerd. Bekijk hier het volledige fragment: https://t.co/ZQNP9YuU32 #Abortus #Nederland #Politiek

Onderzoek naar de ervaringen van homo’s met moslimjongeren in Amsterdam belandde in een la. Juist over zulke ongemakkelijke uitkomsten moeten we eerlijk spreken. Wie homohaat wil aanpakken, onderzoekt álle oorzaken en geeft niet alleen de ‘manosfeer’ de schuld. #Renze https://t.co/RnqQ6e5zj6 #Homohaat #Discriminatie #Leefbaarheid

Wraakroepend! Terwijl volgens Bart De Wever het geld op is, kreeg Latifa, die nota bene twaalf kinderen heeft, 1,8 miljoen euro van ons belastinggeld voor haar nep-vzw 'Moslims en Palliatieve Ondersteuning'. 📽 "Minister Jambon, de ongemakkelijke waarheid is dat de vzw 'Moslims https://t.co/TlIxtuyjYe #België #SocialeZaken #Politiek #BE

Pieter heeft gelijk. Er staat ons groot ongemak te wachten. Ondertussen sloopt dit kabinet de energievoorziening en industrie met bizarre accijns en extra klimaatmaatregelen, vernietigt het de agrofoodsector, de stabiele exportmotor van de economie met 137 miljard en 8% van het bbp. De chaos in infrastructuur, immigratie, woningbouw, zorg en onderwijs komen daar nog bovenop. De wijsheid in het landsbestuur is ver te zoeken. Het is verbijsterend om aan te zien. Ben er bijzonder somber over. #Nederland #beleid #economie

Ik heb het vijfde seizoen van Fauda gezien. En ik zeg het zonder voorbehoud: iedereen zou dit seizoen MOETEN zien. Fauda is altijd een ongemakkelijke serie geweest. De makers, Lior Raz en Avi Issacharoff, kennen de wereld die zij beschrijven van binnenuit. De serie volgt Israëlische undercoveragenten in het conflict met de Palestijnen en weigert meestal het comfortabele onderscheid tussen louter helden en schurken. Niemand blijft helemaal schoon. Niemand blijft op veilige afstand. Maar seizoen 5 is van een andere orde. Het is een mokerslag. Vooral afleveringen 7 en 8. Daar wordt de terreur van 7 oktober 2023 gereconstrueerd — en vanaf dat moment is het vrijwel onmogelijk om nog naar Fauda te kijken als naar gewone fictie. We hebben allemaal de werkelijke beelden gezien: de kibboetsen, de huizen, de vluchtende mensen, de ontvoeringen en de moorden. Gruwelijk genoeg werden veel beelden door de terroristen zelf gemaakt. Maar fictie kan soms iets doen wat nieuwsbeelden niet kunnen: je niet alleen laten kijken, maar je midden in de gebeurtenissen plaatsen. Dat gebeurt hier. Ik was er werkelijk van slag van. Niet alleen omdat je de verschrikking door de ogen van de slachtoffers beleeft, maar ook omdat je beseft wat het voor de acteurs en makers moet hebben betekend om dit na te spelen. De foto bij deze post toont Yaakov Zada-Daniel, die Eli speelt, wanneer hij een huis binnengaat in een door Hamas aangevallen kibboets. Het is adembenemend. Hier wordt geen verre historische tragedie nagespeeld. De makers reconstrueren iets wat hun eigen land, families, vrienden en collega’s heeft getroffen. En dat is geen abstract gegeven. Fauda-acteur Idan Amedi raakte tijdens de oorlog in Gaza zwaargewond. Matan Meir, lid van de productieploeg, sneuvelde in de oorlog. Misschien verklaart dat waarom deze afleveringen zo anders aanvoelen. Alsof de makers de verschrikking niet meer hoeven te verzinnen. Ze hoeven haar alleen nog maar te reconstrueren. Na afloop bleef ik stil zitten. Kijk naar Fauda, seizoen 5. Iedereen. Juist ook wie denkt allang te weten wat er op 7 oktober is gebeurd. Dit MOET je zien. #Fauda #Fauda #Serie #Oorlog

Een ochtendcolumn China bouwt elektrische auto’s, batterijen, zonnepanelen en robots in een tempo waar Europa met groeiende verbazing naar kijkt. BMW en Volkswagen zijn te duur, reageren te langzaam en hebben technologische ontwikkelingen gemist. Europese bedrijven moeten innovatiever, flexibeler en sneller worden. China laat zien hoe het moet. Het is inmiddels bijna de standaardanalyse van de Europese industrie. Europa heeft ondertussen vijftig jaar welvaart gebruikt om een samenleving op te bouwen waarin vrijwel ieder risico rond arbeid is geregeld. Pensioen, vakantiegeld, betaalde vakantiedagen, arbeidsongeschiktheid, ontslagbescherming, medezeggenschap, loondoorbetaling bij ziekte, veiligheid, milieuregels en sociale plannen zijn vastgelegd in wetten, cao’s en contracten. We hebben onze welvaart in beton gegoten. Dat was ook de bedoeling. Economische vooruitgang werd vertaald in meer inkomen, vrije tijd, zekerheid en bescherming. Hoe hard dat beton inmiddels is, blijkt zodra iemand eraan komt. Een minister schreef deze week over twee jaar loondoorbetaling bij ziekte en kreeg een stroom van kritiek over zich heen. Een procent koopkrachtverlies kan cao-onderhandelingen laten vastlopen en een versobering van pensioen, WW of ontslagbescherming brengt vakbonden en politiek onmiddellijk in beweging. We verdedigen iedere centimeter van het welvaartsniveau dat we in een halve eeuw hebben opgebouwd. Voor BMW en Volkswagen bestaat datzelfde welvaartsniveau uit kosten, verplichtingen en beperkingen. Een werknemer kan niet van vandaag op morgen worden ontslagen, een fabriek niet zonder enorme kosten worden gesloten en arbeidsvoorwaarden niet even worden aangepast omdat een Chinese concurrent goedkoper produceert. Een Europese auto draagt pensioen, vakantie, ziekte, sociale premies, arbeidsbescherming, veiligheid en milieu met zich mee. We hebben bedrijven verplicht zich te houden aan de maatschappelijke standaard die we voor onszelf vanzelfsprekend vinden. Daarmee hebben we ook bepaald wat arbeid kost en hoe snel een bedrijf kan bewegen. Aan de andere kant van de vergelijking staat een Chinese werknemer met vijf wettelijke vakantiedagen na een jaar, een veel lager loon en voor arbeidsmigranten een bed in een bedrijfscomplex bij de fabriek. We zouden woedend zijn wanneer BMW voorstelde Duitse werknemers onder zulke omstandigheden te laten werken en wonen. We leggen het land plat wanneer aan onze eigen verworvenheden wordt geraakt, maar bij Temu hoeft niemand eerst naar de arbeidsvoorwaarden te vragen voordat op bestellen wordt gedrukt. Ook een Chinese autofabrikant hoeft geen Duitse cao, twee jaar loondoorbetaling of Europees sociaal plan te bieden voordat het prijsverschil bij de dealer aantrekkelijk wordt. Daarmee wordt het oordeel over de Europese industrie ongemakkelijker. We verplichten BMW en Volkswagen om te produceren binnen de maatschappelijke orde die we zelf met hand en tand verdedigen. Pensioen, vakantie, loondoorbetaling, ontslagbescherming, veiligheid en milieu mogen nauwelijks worden aangeraakt. Zodra we zelf aan de kassa staan, blijken die principes een stuk minder hard. Dan gaat onze euro zonder bezwaar naar een economie waar arbeiders voor veel lagere lonen werken, vijf vakantiedagen hebben en slaapzalen bij fabrieken wonen. We eisen van de Europese werkgever wat we met onze eigen portemonnee niet bereid zijn te betalen. Vervolgens kijken we naar BMW en Volkswagen en verwijten die bedrijven dat ze te duur, te log en niet innovatief genoeg zijn. Daar zit de goedkope moraal. Zolang een ander de rekening betaalt, verdedigen we onze verworvenheden als maatstaf voor een fatsoenlijke samenleving. Zodra de rekening bij onszelf aan de kassa verschijnt, wint de laagste prijs. Daarna gebruiken we precies die prijs om de bedrijven die onze maatschappelijke standaard wel moeten betalen te vertellen dat ze het allemaal verkeerd doen. #Europa #Innovatie #Economie

Column: Dertig seconden democratie van Giselle van Cann Max von Kreyfelt Giselle van Cann hoofdredacteur NOS had dertig seconden nodig om de Duitse verkiezingsuitslag journalistiek te fatsoeneren. Friedrich Merz, de grote verliezer, mocht in het journaal de remigratieplannen van de AfD vergelijken met de etnische zuiveringen uit de jaren veertig. Een maximale beschuldiging in minimale zendtijd. Kort genoeg om geen vragen te hoeven beantwoorden, lang genoeg om miljoenen kijkers duidelijk te maken wie er volgens Hilversum deugt en wie niet. Alice Weidel, de grote winnaar, hield die ochtend een speech die in Duitsland onmiddellijk volop werd besproken. Wat zij precies zei, hoe haar aanhang reageerde en waarom zoveel Duitsers haar partij steunen? De Nederlandse televisiekijker hoefde het niet te weten. De NOS had de democratie alvast voor hem samengevat: Merz mocht waarschuwen, Weidel mocht verdwijnen. Dat heet kennelijk onafhankelijke nieuwsvoorziening. De journalistieke truc is even eenvoudig als effectief. Je hoeft een politicus niet letterlijk te verbieden. Je laat hem gewoon niet zien. Vervolgens geef je zijn tegenstander dertig seconden om hem met de donkerste periode uit de Europese geschiedenis te verbinden. Geen context, geen wederhoor, geen fragment uit de winnende toespraak. Alleen het keurmerk van de staatsomroep: deze man waarschuwt, die vrouw bedreigt. Nog geen etmaal eerder werd het verwijderen van een omroep uit het publieke bestel verdedigd met plechtige verwijzingen naar journalistieke normen. Betrouwbaarheid! Zorgvuldigheid! Evenwichtigheid! De woorden rolden door Den Haag alsof daar zojuist de Tien Geboden voor redacties waren ontdekt. Maar wanneer de NOS zelf selecteert, weglaat en politiek inkleurt, heet het ineens “redactionele vrijheid”. Bij een ongewenste omroep is een omissie een bedreiging van de rechtsstaat. Bij de NOS is dezelfde omissie gewoon een professionele keuze van de eindredacteur. Niemand verlangt dat ieder journaal een Duitse verkiezingsavond integraal uitzendt. Wel mag van een publieke nieuwsorganisatie worden verwacht dat zij de kijker informeert in plaats van opvoedt. Als de verliezer mag vertellen waarom de winnaar gevaarlijk is, moet de winnaar minstens hoorbaar kunnen maken waarvoor zij zelf zegt te staan. Anders is het politieke montage. Waar blijven nu de verontwaardigde Kamerleden, mediabestuurders en hoeders van de journalistieke code? Waar zijn de onderzoeken, aangiftes en verontruste hoofdredactionele verklaringen? Of geldt die code alleen voor omroepen die uit de publieke zandbak moeten worden verwijderd? De NOS bracht geen nieuws over de Duitse winnaar. De NOS beschermde Nederland tegen het ongemak haar te moeten horen. Nederland moet beschermd voor Giselle van Cann Dertig seconden Merz. Nul seconden Weidel. Zo ziet censuur eruit wanneer ze een net jasje draagt en om acht uur begint. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme.or #journalistiek #democratie #censuur

Minister Rianne Letschert heeft besloten om de omroep Ongehoord Nederland uit het publieke bestel te zetten, wat als ongemakkelijk wordt ervaren omdat dit besluit wordt genomen na een controversiële uitspraak over Adolf Hitler, ondanks eerdere overtredingen van de omroep. #OngehoordNederland #RianneLetschert #publiekeomroep

Een ochtendcolumn Er komt een enorme erfenisgolf aan. Honderden miljarden gaan de komende decennia van oudere Nederlanders naar hun kinderen en kleinkinderen. Vooral vanuit progressieve hoek geldt dat als probleem. D66 schrijft dat grote erfenissen de ongelijkheid versterken, GroenLinks ziet overerving als een belangrijke oorzaak van ongelijke kansen. De redenering daaronder is helder. Concentratie van vermogen leidt tot kansenongelijkheid en erfenissen zouden die concentratie van generatie op generatie versterken. Maar als die eerste stelling klopt, volgt daar ook iets anders uit. Spreiding van vermogen moet langs dezelfde redenering de kansenongelijkheid verkleinen. Nederland heeft in een halve eeuw particulier bezit over een ongekend brede groep verspreid. In 1971 was 35 procent van de woningvoorraad een koopwoning, vijftig jaar later 59 procent. Fiscale ondersteuning van het eigen huis hielp miljoenen gewone werkenden vermogen opbouwen. Mensen die met weinig bezit begonnen, eindigen hun werkzame leven met een huis, spaargeld en vermogen. Nu wordt dat vermogen geërfd. De verspreiding daarvan is geen toekomsttheorie, die is al zichtbaar. In 2023 overleden 168.700 Nederlanders. Tegenover de nalatenschappen waarvoor aangiftegegevens beschikbaar zijn, stonden 274.700 afzonderlijke verkrijgers. De gemiddelde nalatenschap bedroeg €199.000, maar de mediane nalatenschap slechts €45.200 en de mediane bruto verkrijging per erfgenaam €33.200. Kinderen vormen de grootste groep ontvangers en ook de kleinkinderen erven rechtstreeks. Een vermogen dat bij één huishouden zat, valt bij overlijden dus uiteen over meerdere huishoudens en kan een generatie later opnieuw uiteenvallen. De generaties die nu nalaten kregen gemiddeld ongeveer twee kinderen. Dat weten we vrij precies. Eén vermogen wordt er twee, daarna vier en vervolgens acht. Het CPB onderzocht wat dat in de praktijk met de vermogensverdeling doet. De uitkomst is ongemakkelijk voor het politieke verhaal. Erfenissen en schenkingen vergroten de vermogensongelijkheid per saldo niet. Vermogen verschuift van oudere, vermogendere huishoudens naar een minder vermogende generatie en verspreidt zich na verloop van tijd over de nakomelingen. Als concentratie van vermogen kansenongelijkheid veroorzaakt, moet verspreiding van vermogen langs precies dezelfde redenering kansenongelijkheid verminderen. Het mechanisme dat vanuit progressieve hoek wordt aangewezen als bron van ongelijkheid, doet volgens het CPB met de vermogensconcentratie dus het tegenovergestelde. Dan resteert het argument dat mensen tegenwoordig pas erven wanneer ze zelf vijftig of zestig zijn en het geld nauwelijks meer nodig hebben. Maar ook dat argument werkt de andere kant op. Hun kinderen zijn inmiddels volwassen, soms zijn er al kleinkinderen. Juist omdat de erfgenaam zelf al een huis, pensioen en spaargeld heeft, kan het ontvangen vermogen sneller worden doorgeschoven naar een volgende generatie. En uitgerekend daar staat de fiscus, politiek aangejaagd door dezelfde progressieve stroming die vermogensconcentratie wil bestrijden. Wie het vermogen vasthoudt, betaalt op dat moment geen schenkbelasting. Wie het verspreidt over kinderen en kleinkinderen, kan die wel verschuldigd zijn. Vasthouden wordt niet belast, verspreiden wel. Zo wordt vanuit de strijd tegen vermogensconcentratie de verspreiding van vermogen fiscaal afgeremd. Daar zit de politieke ironie. Nederland heeft eerst miljoenen huishoudens geholpen particulier vermogen op te bouwen. Nu dat vermogen op grote schaal over kinderen en kleinkinderen begint uit te waaieren, wordt die beweging vanuit progressieve hoek als probleem geduid en zwaardere belasting als oplossing voorgesteld. De eerste democratisering van vermogen was het eigen huis. De tweede is de erfenis. Wie werkelijk gelooft dat concentratie van vermogen kansenongelijkheid veroorzaakt, zou de grootste verspreiding van particulier vermogen in generaties eerder moeten toejuichen dan afremmen. #erfenis #vermogen #ongelijkheid

Het aantal ambtenaren is sinds 1995 met ruim 40% gestegen. Dan wil ik toch één ongemakkelijke vraag stellen: wat heeft dertig jaar digitalisering ons eigenlijk opgebracht? We gingen van ongeveer 810.000 naar 1.135.000 ambtenaren. Ruim 40% meer. Intussen hebben we zowat alles gedigitaliseerd. Dossiers, aangiftes, attesten, facturen, databanken, loketten. Het werd ons verkocht als dé efficiëntieslag: minder papier, minder administratie en uiteindelijk ook minder personeel. Alleen dat laatste is blijkbaar ergens onderweg verloren gegaan. Want terwijl de overheid digitaliseerde, groeide haar personeelsbestand met ruim 40%. En dan wordt het pas echt interessant. In 1995 ging ongeveer 9% van ons BBP naar de rente op de staatsschuld. Vandaag is dat nog ongeveer 2%. Zeven procentpunten van het BBP die niet langer naar rentebetalingen gingen. Dat was een enorme kans om de overheid af te slanken en de lasten op arbeid te verlagen. Maar dat is niet gebeurd. De primaire overheidsuitgaven, dus zonder rente, stegen ondertussen van ongeveer 43% naar 52% van het BBP. De rentelast daalde, maar de overheid werd niet kleiner. De vrijgekomen ruimte werd gewoon opnieuw uitgegeven. Meer pensioenen, meer zorg, meer langdurige ziekte en invaliditeit, meer personeel en meer overheidsuitgaven. En ondertussen bleven de lasten op arbeid hier tot de hoogste van Europa behoren. Goedkopere schulden, geen goedkopere arbeid en ruim 40% meer ambtenaren. En nu de rente weer duurder wordt, de vergrijzing doorzet en de begroting kraakt, moeten we allemaal inleveren. Werknemers, gepensioneerden, zelfstandigen, ondernemers. Iedereen wordt gevraagd de broeksriem aan te halen. Maar wat doet een firma die in zware financiële problemen zit? Die saneert. Die snijdt in de overhead, schrapt inefficiënte structuren, bevriest aanwervingen en zet de tering naar de nering. Geen enkele CEO zou tijdens een reorganisatie 40% meer personeel aannemen en daarna de factuur naar zijn klanten sturen. Waarom vindt de overheid dat blijkbaar wél normaal? Als iedereen moet inleveren, waarom zou een overheid die haar personeelsbestand in dertig jaar met ruim 40% heeft laten groeien, zelf buiten schot moeten blijven? Misschien moet de overheid eerst maar eens verantwoorden waarom zij 40% meer ambtenaren nodig had, vóór ze ons nog één keer komt vertellen waar wij moeten inleveren. Het is tijd dat we de boel opentrekken, want dit zaakje begint stilaan serieus te stinken. #Overheid #Digitalisering #Ambtenaren

Maarten, je bent potverdorie wetenschapsredacteur bij de @volkskrant. Je schrijft over feiten. Je zet #factsfirst in je bio. En dan komt Caroline van der Plas met een onderzoek naar geldstromen, Stichting Democratie en Media, aandeelhouder van DPG, financier van de kas van MOB, en jouw reactie is geen weerlegging, geen motivatie waarom dat geen probleem is. Nee, jouw reactie is: 'Djiezus, laat je nakijken'. Dat is een reactie van iemand die het ongemakkelijke niet onder ogen wil zien, en de boodschapper op voorhand kalt wil stellen. Alsof de enige mogelijke verklaring voor een lastige vraag is dat de vraagsteller, een bekend politica nota bene, niet helemaal goed bij haar hoofd is. Niemand beweert dat Johan Vollenbroek ’s ochtends bij het knabbelen op een stuk bleekselderij de kopij van de Volkskrant dicteert, Maarten. Wat wél op tafel ligt, is een stuk meer smakeloos: dezelfde filantropische kring die een prioriteitsaandeel heeft in @DPGMediaNL, pompt geld in de stichting die de jurist voedt die de overheid en de boer voor de rechter sleept. Dat neigt naar belangenverstrengeling. En zeg eerlijk, als blijkt dat Maurice de Hond, een boerencoöperatie of een rechtse denktank op zo'n manier gefinancierd wordt ga je vol op het orgel. Da's behoorlijk selectief, Maarten. Je had ook kunnen schrijven: hier is het bedrag, hier is de constructie, dit zijn de afspraken die gemaakt zijn en hier is waarom redacteuren daar geen last van hebben. Maar nee, je kiest voor minachting. Realiseer je je wel dat dat het moment is waarop de lezer stopt met je als journalist te zien en je als belanghebbende partij gaat zien? En dat, beste Maarten, is wat de lezer bijblijft. Niet dat @lientje1967 een vraag stelt. Maar dat de man die #factsfirst predikt, bij de eerste ongemakkelijke vraag meteen de vraagsteller voor gek verklaart. Laat je nakijken, Maarten, dit is geen normaal gedrag voor een wetenschapsjournalist. #journalistiek #wetenschap #transparantie

Maarten, je bent potverdorie wetenschapsredacteur bij de @volkskrant. Je schrijft over feiten. Je zet #factsfirst in je bio. En dan komt Caroline van der Plas met een onderzoek naar geldstromen, Stichting Democratie en Media, aandeelhouder van DPG, financier van de kas van MOB, en jouw reactie is geen weerlegging, geen motivatie waarom dat geen probleem is. Nee, jouw reactie is: 'Djiezus, laat je nakijken'. Dat is een reactie van iemand die het ongemakkelijke niet onder ogen wil zien, en de boodschapper op voorhand kalt wil stellen. Alsof de enige mogelijke verklaring voor een lastige vraag is dat de vraagsteller, een bekend politica nota bene, niet helemaal goed bij haar hoofd is. Niemand beweert dat Johan Vollenbroek ’s ochtends bij het knabbelen op een stuk bleekselderij de kopij van de Volkskrant dicteert, Maarten. Wat wél op tafel ligt, is een stuk meer smakeloos: dezelfde filantropische kring die een prioriteitsaandeel heeft in @DPGMediaNL, pompt geld in de stichting die de jurist voedt die de overheid en de boer voor de rechter sleept. Dat neigt naar belangenverstrengeling. En zeg eerlijk, als blijkt dat Maurice de Hond, een boerencoöperatie of een rechtse denktank op zo'n manier gefinancierd wordt ga je vol op het orgel. Da's behoorlijk selectief, Maarten. Je had ook kunnen schrijven: hier is het bedrag, hier is de constructie, dit zijn de afspraken die gemaakt zijn en hier is waarom redacteuren daar geen last van hebben. Maar nee, je kiest voor minachting. Realiseer je je wel dat dat het moment is waarop de lezer stopt met je als journalist te zien en je als belanghebbende partij gaat zien? En dat, beste Maarten, is wat de lezer bijblijft. Niet dat @lientje1967 een vraag stelt. Maar dat de man die #factsfirst predikt, bij de eerste ongemakkelijke vraag meteen de vraagsteller voor gek verklaart. Laat je nakijken, Maarten, dit is geen normaal gedrag voor een wetenschapsjournalist. #journalistiek #integriteit #debat

WIE REGEERT ER EIGENLIJK OVER ASIEL? Italië zegt ja. De minister zegt ja. Europa zegt ja. De Nederlandse rechter zegt: nog niet. Een ogenschijnlijk technische asielzaak legt daarmee een ongemakkelijke vraag bloot: controleert de rechter nog het bestuur, of begint hij zelf te besturen? De trias politica beschermt ons tegen de macht van ministers — maar niet door rechters tot ministers te maken.https://t.co/Og3bNt09ch via @LinkedIn #Asiel #TriasPolitica #Rechtsstaat

Het antwoord is: voor Klaver, voor een socialist, is het nooit genoeg. Vind de beschrijving van de Verzorgingsstaat veel te positief. Die is al te ver doorgeschoten. Veel te veel mensen zijn afhankelijk van de overheid. En dat is immoreel en asociaal. Voor veel politici is de Verzorgingsstaat heilig. Wat mij betreft is de Verzorgingsstaat het probleem en de achterliggende gedachte dat de overheid ieder ongemak voor iedereen moet wegnemen, voor werk moet zorgen, voor je opleiding, je huis, een veilig klimaat, voor je gezondheid , je kinderen moet opvangen en opvoeden, enzovoort. Een steeds kleinere groep mensen moet dit allemaal betalen, want de overheid heeft geen eigen middelen. #Verzorgingsstaat #Socialisme #Overheid

Column: Is Mark Rutte een landverrader? Max von Kreyfelt Juridisch niet. Het Wetboek van Strafrecht kent geen artikel voor een premier die het land veertien jaar bestuurt alsof het een tijdelijk filiaal is op weg naar een betere functie. Ambitie is niet strafbaar. Zelfs niet wanneer de belastingbetaler de sollicitatiekosten betaalt. Moreel wordt het interessanter. Rutte begon als premier van Nederland en eindigde als secretaris-generaal van de NAVO. Daartussen lag vermoedelijk de langste sollicitatieprocedure uit de Europese geschiedenis. Nederland fungeerde als cv, proeftuin en borgstelling. Wij waren geen land meer, maar een aanbevelingsbrief met twaalf provincies. In Brussel gold Rutte als betrouwbaar. In Washington als bruikbaar. In Den Haag vooral als iemand die precies wist waar de camera stond en opvallend weinig meer wist zodra er een enquêtecommissie verscheen. Onder zijn leiding werden gezinnen door de overheid fijngemalen in de toeslagenaffaire. Groningen mocht verzakken zolang de gaswinning overeind bleef. De woningmarkt werd bevrijd van overheidsbemoeienis en kort daarna ook van gewone Nederlanders. Starters kunnen nog steeds een huis kopen, mits hun ouders dat eerst doen. Rutte bleef erbij lachen. Wie de rekening nooit zelf ontvangt, ontwikkelt vanzelf gevoel voor humor. Na ieder schandaal nam hij verantwoordelijkheid. Dat betekende dat hij het woord zorgvuldig uitsprak, zijn gezicht in de stand staatsman zette en iemand anders liet aftreden. Burgers verloren hun huis, inkomen of gezondheid. Mark verloor soms een staatssecretaris. Een bestuurder moet tenslotte ook offers brengen. Zijn geheugen hielp hem daarbij uitstekend. Internationale afspraken bleven glashelder; binnenlandse missers verdwenen achter een gebrek aan actieve herinnering. Een wonderlijke neurologische aandoening waarbij vooral belastende informatie wordt gewist en toekomstige topfuncties feilloos worden opgeslagen. Ook de democratie werd onder Rutte gemoderniseerd. Besluiten werden eerst genomen, waarna het parlement er uitvoerig over mocht debatteren. Dat gaf Kamerleden het warme gevoel dat zij invloed hadden zonder het risico dat er werkelijk iets veranderde. Democratie als kinderzitje: u mag meesturen, maar het stuur zit niet vast aan de wielen. Een ouderwetse landverrader verkocht staatsgeheimen aan de vijand. Rutte was veel moderner. Hij maakte nationale belangen onderhandelbaar, leverde zeggenschap in en noemde dat Europese volwassenheid. Nederland mocht overal aan tafel zitten, meestal dicht bij de plek waar de rekening werd neergelegd. Niets werd opgegeven. Alles werd gedeeld. Soevereiniteit werd gedeeld. Schulden werden gedeeld. Risico’s werden gedeeld. Alleen de promotie bleef persoonlijk bezit. Daarna kwam de NAVO. De man die vier kabinetten overeind hield door te doen alsof zij nog leefden, mocht voortaan het Westen bijeenhouden. Alsof je een begrafenisondernemer tot cardioloog benoemt vanwege zijn ruime ervaring met stilgevallen patiënten. Dus nee, juridisch is Mark Rutte geen landverrader. Daarvoor ontbreken een vonnis, een officieel aangewezen vijand en vermoedelijk een correct ingevuld formulier in drievoud. Maar wanneer een premier zijn land gehavend achterlaat, internationaal wordt beloond voor zijn betrouwbaarheid en onderweg zelf vrijwel onbeschadigd blijft, dringt zich toch een ongemakkelijke vraag op: aan wie was hij eigenlijk zo betrouwbaar? Misschien heeft Mark Rutte Nederland nooit verraden. Misschien zag hij het eenvoudig als de vertrekhal. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #MarkRutte #Politiek #Nederland