Search

Vandaag was het zover: Bobby en Liefje gingen de grote kudde in. Een hele nieuwe wereld om te ontdekken: de koer, stal, zandweide, Walk of Fame, parcours en natuurlijk de grote wei. Alles moest worden bekeken en besnuffeld. Bobby is nieuwsgierig, maar mama moet nog wel in de buurt blijven. En Liefje? Die kreeg meteen de aandacht van de heren. Ze zoeken elkaar steeds weer op. Hun veilige haven, midden in een nieuwe wereld. Vanaf vandaag is dit hun nieuwe thuis: de grote kudde. #LaVieEstBelle als je samen een nieuwe wereld mag ontdekken. #NieuweWereld #Dierenleven #Avontuur

Even goed lezen: Ik zeg ‘drie vijfde is immigrant’. Nu gaan we tellen: 1e gen. Europa = 3% 1e gen. Buiten Europa = 59% Nu wordt het lastig: optellen. 3% + 59% = 62% Heel lastig: breuken. Tjonge, hoe zat dat ook al weer. Oh ja, 62% is ongeveer ⅗. Iets meer zelfs. Nog ff verder kijken ajb. Ik reageer op een tweet en video over de stijging van het aantal jongeren in de bijstand en dat er onderzoek naar gedaan moet worden waar die stijging vandaan komt. En dan ben ik zo aardig om dat even uit te rekenen. Wees blij met mij in plaats van dit soort onzin uit te kramen👇(als je bij nader inzien blij bent, doneer dan hier voor mijn onbezoldigde werk: https://t.co/2tDHwYX14O) In Migratiemagneet Nederland vind je o.a. onderstaand plaatje, als je zo nieuwsgierig bent naar bijstandsontvangers👇 Dat boek is echt een aanrader en hier te koop: —https://t.co/jII1fnqqwn —https://t.co/Fp673cmaaI Tot slot: natuurlijk is een zin die begint met ‘vermoedelijk’ speculatie, ik reken het graag uit als ik toegang krijg tot CBS-microdata, maar op de universiteit die echt helemaal vol zit met PRO of erger, is er niemand die mij toegang wil geven, zelfs niet met geld toe. Maar we kunnen gevoeglijk aannemen dat het nauwelijks Koreanen of Argentijnen zijn ... en we weten ook dat de uitkeringsafhankelijkheid van asielmigranten de eerste jaren hemeltergend hoog is. Maar ga vooral boodschappers bashen ... #Migratie #Bijstand #Onderzoek

Zou een mier een wiskundetoets kunnen halen? 🐜 Dat is een grappige vraag, maar er zit nog een andere achter: waarom zou wiskunde voor kinderen altijd op een schoolboek moeten lijken? In kinderboeken kunnen getallen ook personages, raadsels, reizen en verhalen worden. Wat als kinderen wiskunde eerst via nieuwsgierigheid zouden ontdekken? #wiskunde #kinderen #kinderboeken #onderwijs #Kinderpsychologie #Leermotivatie #SpelendLeren #Rekenverhalen #20260819 #0003 #MrNumberwise #Nederlands

Jongens wat een beerput… Het wordt met de dag duidelijker waarom Anthony Fauci zich 111 keer op ‘the Fifth’ beriep. Want terwijl hij zwijgt, beginnen zijn eigen mails wel met de dag meer en meer te spreken… Er was al gebleken dat hij wist van mogelijke vaccinatierisico’s tijdens de zwangerschap, terwijl we hem daar nooit hebben over gehoord. Wel integendeel. En nu duikt opnieuw een mail op die kan tellen: —> Op 27 mei 2021 schreef Janet Woodcock, hoofd van de FDA, o.a. aan Fauci dat ze meldingen kreeg van mensen -onder wie medische professionals- met “moeilijk te classificeren klachten na COVID-vaccinatie”. —> Ze schreef expliciet dat dit precies het soort bijwerkingen waren dat systemen zoals VAERS niet goed konden detecteren en stelde daarom voor om een cohort van deze mensen te onderzoeken. —> Daarbij schreef ze ook nog: “If you let a problem fester, then it will come back to bite you later.” De Fauci-fans zullen nu zeggen dat nergens staat dat hij die waarschuwing negeerde. Klopt. —> Maar feit is óók dat hij ook hierover nooit publiek iets heeft gezegd en dat deze mail pas vijf jaar later boven water komt. —> Toen temidden van de wereldwijde “100% Safe & Effective” campagne…remember? Maar nòg belangrijker: voor zover uit de huidige informatie blijkt, is er geen enkel spoor van de specifieke cohortstudie waar Woodcock o vroeg… —> Dus de vraag is ook hier heel simpel: Wat is er met haar waarschuwing en haar voorstel tot onderzoek gebeurd? En dat is niet alleen een belangrijke vraag voor Fauci, maar ook voor ‘onze journalisten’. Helaas lijkt het ondertussen alsof ook de media zich op het Vijfde Amendement beroepen en ook hier in België… Terwijl dit soort documenten toch aanleiding zou moeten geven tot zeer grote nieuwsgierigheid, doorgedreven onderzoek en uiterst kritische vragen. Maar nee, in plaats daarvan: grote stilte. Dus laat ons eerlijk wezen, Fauci-fan of niet: ook dát begint stilaan behoorlijk schandalig te worden. P.S. Dit is weer een voorbeeld waarom ik blij ben dat X bestaat, waar zulke documenten wél circuleren en je ze zelf kan bekijken. #Fauci #COVID19 #Vaccinatie

Column: De paardenbloem versus KWF kankeronderzoek (Ref Robin de Boer) Max von Kreyfelt Er groeit een plantje waar niemand aandacht aan besteedt. De paardenbloem. Gemeenten bestrijden hem. Tuinliefhebbers trekken hem met wortel en al uit de grond. Kinderen blazen de pluizen weg en volwassenen lopen er gedachteloos langs. Een lastig onkruid. Totdat ergens een onderzoeker ontdekt dat een extract uit diezelfde wortel in het laboratorium opmerkelijke effecten laat zien op bepaalde kankercellen. En ineens wordt het stil. Ongemakkelijk stil. Want een paardenbloem heeft één groot nadeel. Hij groeit gratis. Er zit geen octrooi op, marketingcampagne en glimmende productlancering. En vooral geen aandeelhoudersvergadering waarin de kwartaalcijfers met applaus worden ontvangen. Een paardenbloem is economisch buitengewoon onbeleefd. Ondertussen kennen we een andere plant die al ruim vijfenzeventig jaar wél prachtig bloeit. De geldboom. Sinds 1950 trekken collectanten elk jaar langs de deuren. Televisieacties, nalatenschappen, loterijen, sponsorlopen, benefietdiners, subsidies. Jaar na jaar. Decennium na decennium. Mijn reële schatting is 4,5 miljard euro sinds 1950, En steeds opnieuw dezelfde boodschap. “We zijn dichterbij dan ooit.” Dat is een fascinerende slogan. Want “dichterbij” is een elastisch begrip. Na vijfenzeventig jaar kun je er kennelijk nog altijd nét niet zijn. Dat roept vragen op. Geen beschuldigingen. Gewoon vragen. Hoeveel miljard euro hebben Nederlanders sinds 1950 aan kankeronderzoek geschonken? Welke doorbraken zijn rechtstreeks te danken aan dat geld? Hoeveel verdwijnt onderweg in organisaties, campagnes, fondsenwerving en management? En misschien wel de lastigste vraag van allemaal: Hoe wordt eigenlijk besloten welke onderzoekslijnen wél miljoenen krijgen en welke nauwelijks een kans krijgen? Want wetenschap hoort nieuwsgierig te zijn. Niet alleen naar wat winstgevend is. De geschiedenis van de geneeskunde staat vol met ontdekkingen die ooit belachelijk werden gemaakt. Bacteriën veroorzaakten geen maagzweren. Handen wassen was onzin. Maagzweren kwamen door stress. Totdat iemand koppig genoeg was om verder te kijken. Dat is wetenschap. Niet het beschermen van bestaande overtuigingen, maar het testen ervan. Dus nee, niemand hoeft vandaag te beweren dat paardenbloemextract kanker geneest. Dat zou onwetenschappelijk zijn. Maar even onwetenschappelijk is het om nieuwsgierigheid te vervangen door desinteresse. Misschien blijkt de paardenbloem uiteindelijk niets bijzonders. Prima. Maar onderzoek dat nooit wordt gedaan, kan ook nooit iets bewijzen. En misschien is dát wel de mooiste uitvinding van onze tijd. Niet het medicijn. Maar het vermogen om sommige vragen zo lang uit te stellen dat niemand zich nog herinnert waarom ze nooit werden gesteld. De paardenbloem groeit intussen onverstoorbaar verder. Tussen de stoeptegels. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Kankeronderzoek #Paardenbloem #Wetenschap

3 + 3 = 6… Bertus, Hilda en Catho maakten kennis met Bobby, Liefje en Hetty. Bertus doet stoer, Bobby blijkt minstens zo dapper, Hilda is nieuwsgierig, Catho denkt dat alles mag, Liefje is een liefje en Hetty interesseert het niet. #LaVieEstBelle stap voor stap de kudde in https://t.co/7OOu7I7emy #Vriendschap #Avontuur #Dapperheid

In plaats van een gemeenschap op te bouwen rond jeugdige ambitie, intellect, wetenschap, ondernemerschap, fierheid, leergierigheid, onbevangenheid, nieuwsgierigheid, vooruitgangsdenken, doet de Regimepers er alles aan om ons leeghoofdige rolmodellen op te dringen als proeve van succes. #jeugd #ondernemerschap #wetenschap

Ik heb je nooit een kritische noot horen maken bij de snelheid van de ontwikkeling van de mRNA-vaccins, het feit dat ze nog nooit op deze schaal - alleen bij hele kleine groepen en merendeels terminale kankerpatiënten. Ik heb je nooit gehoord over het gevaar en de waanzin om deze techniek massaal los te laten op perfect gezonde mensen - waarbij jij als arts zou moeten weten dat de eisen extreem hoog zijn, iets waar met zekerheid niet aan was voldaan. Dat zijn feiten, geen verzinsels. Ik heb je nooit gehoord over het vrijwel volledig ontbreken van de farmacodynamische en farmacokinetische gegevens hoe de mRNA-vaccins zich over het lichaam verdelen en hoelang de productie van spike-eiwit aanhoudt. Dat terwijl jij had moeten en kunnen weten dat de #mRNAvaccins een heel ander werkingsmechanisme hebben, een heel andere farmacodynamiek en farmacokinetiek dan de eiwitvaccins en de levend verzwakte vaccins. Met als resultaat dat ik nu een artikel schrijf over iemand waarbij dat minstens dertig maanden na de laatste vaccinatie nog terug te vinden is. En doodging aan de gevolgen ervan, omdat dat spike-eiwit zich bevindt op plaatsen waar ik dat als neuroloog zéker niet zou willen hebben. Dus als ik het verkeerd heb, @NickiVerweij, dan hoor ik het graag. Bij mijn weten heb je geen of nauwelijks klinische ervaring, maar je had moeten en kunnen weten dat aan jouw woorden als arts in de Tweede Kamer extra waarde zouden worden gehecht. En dat het vertrouwen in artsen dramatisch is gedaald, mag ook jou aangerekend worden. Ik klop mezelf niet graag op de borst, maar het is wel heel toevallig dat een cum laude gepromoveerde arts als @JonaWalk en een summa cum laude afgestuurde arts dit wel wisten en er wel voor waarschuwden. En daar de zure vruchten van moesten plukken. Ook iets waar ik je nooit over gehoord heb overigens. Ik hou inmiddels zoveel mogelijk afstand tot mijn 'collega's' in het jaar dat ik weer als neuroloog aan het werk ben. Ik weet nu wat ze waard zijn als het er om spant. Maar bij de enkelen die nieuwsgierig waren naar mijn standpunten eens gepeild wat ze eigenlijk wisten van de #mRNAvaccins. En dat was schrikbarend weinig. Ze wisten er geen zak van. En een aantal van hen werd toch even witjes om de neus toen ik ze vertelde wat ik had gezien qua pathologische resultaten. Iets waar de medische wereld nu nog niks van wil weten, net zomin als ze destijds iets wilden weten van Semmelweis, net zo min iets wilde weten van het schandaal van de frontale lobotomieën, en net als bij thalidomide, DES en ook Vioxx het vele jaren duurde voordat de medische gemeenschap inzag dat hier toch echt iets niet goed was gegaan. En dat is een patroon, het zijn geen incidenten. Lees 'Dark Medicine - Rationalizing Unethical Medical Research'. De haren rijzen je te berge. En dan nu goedkoop wijzen naar @thierrybaudet als degene die het debat 'verziekte'. Nee, Baudet had gelijk en jij had ongelijk. De definitie voor vaccins moest gewijzigd worden om dit 'vaccins' te mogen noemen. Ik heb die discussie altijd gemeden: want als ik zeg dat het vaccins waren op basis van gentechnologie, was er niemand die daar iets op te zeggen had. Heel goedkoop, @NickiVerweij. Heel erg goedkoop. Even wijzen naar Baudet en je eigen straatje schoonvegen. En dat als basisarts zonder de kennis en ervaring die Jona Walk en ik wel hebben. Ik had al niet bijster veel respect voor je en dat respect is nu wel helemaal verdwenen. #mRNAvaccins #gezondheid #medischethiek

Gisteren waren #Sep en ik op het strand. Het waaide flink. 🌬️ Terwijl we daar liepen, legde ik hem uit hoe je kunt zien uit welke richting de wind komt. Sep luisterde, keek even en zei toen nuchter: “Dat weet ik al.” Voordat ik iets terug kon zeggen, kwam hij met een vraag waarop ik het antwoord niet weet, maar het me ook niet eerder heb afgevraagd. “Maar waar begint de wind eigenlijk? Waar eindigt hij? En waar blijft hij als hij weer weg is?” Zo’n vraag zet je even stil. Want waar je als volwassene al snel denkt aan wat je denkt te weten, kijkt een kind voorbij het voor hem bekende. Niet alleen naar wat je ziet, maar naar de mysterie van wat je niet ziet. En precies daarin schuilt de schoonheid van verwondering: in die pure, eerlijke nieuwsgierigheid die je onverwacht meeneemt naar een wereld waarin alles nog opnieuw ontdekt mag worden. 💙 #verwondering #sep #strand #wind #kleinemomentengrotevragen #verwondering #kinderen #natuur

In een opinieartikel pleit Joost van der Horst voor een scheiding tussen leren en certificeren in het onderwijs, zodat leerlingen weer met plezier naar school gaan en docenten zich kunnen richten op ontwikkeling en nieuwsgierigheid zonder druk van toetsen en beoordeling. #onderwijs #leren #toetsen

Column: Lees vóór gebruik de bijsluiter. Doe het vooral niet vóór gebruik Max von Kreyfelt Daar is hij dan. De bijsluiter. Dat kleine, opgevouwen monumentje voor een tijd waarin vragen stellen nog gold als een bijwerking die onmiddellijk behandeld moest worden. Comirnaty. 30 microgram per dosis. Tozinameran. Een naam die destijds niemand kende en die ook niemand hoefde te kennen, want we hadden Hugo. En Hugo had schoenen. En vertrouwen. Vooral vertrouwen. De overheid had de wetenschap, de wetenschap had de televisie en de televisie had een tafel waaraan iedere avond werd uitgelegd dat twijfel menselijk was, maar in dit geval toch iets voor mensen met een Facebookaccount. Nu ligt daar die bijsluiter. Keuring gedrukt. Zwart op wit. Vermoeidheid. Hoofdpijn. Spierpijn. Koorts. Gewrichtspijn. Niets bijzonders. Dat hoort erbij. Even doorbijten. En ergens verderop, tussen de kleine letters die niemand leest omdat vertrouwen minder vermoeiend is dan lezen, staan myocarditis en pericarditis. Ontsteking van de hartspier. Ontsteking van het hartzakje. Vooral gemeld bij jongere mannen. Vaker na de tweede dosis. Merkwaardig. Want ik herinner mij een tijd waarin mensen die daar vragen over stelden niet werden uitgenodigd voor een rustig gesprek over farmacovigilantie. Ze kregen een etiket. Wappie. Antivaxxer. Complotdenker. Gevaar voor de volksgezondheid. Sommigen verloren hun podium. Anderen hun reputatie. Artsen die te veel vragen stelden, ontdekten dat wetenschappelijke nieuwsgierigheid vooral gewaardeerd wordt zolang zij tot het juiste antwoord leidt. Dat is misschien wel het mooiste aan de moderne wetenschap. Ze verandert voortdurend van inzicht, maar verwacht wel dat u ieder tijdelijk inzicht als eeuwige waarheid behandelt. De bijsluiter zelf is overigens een wonder van bestuurlijke beschaving. Alles staat erin. Daarmee is juridisch gezien iedereen geïnformeerd. Dat u hem pas leest nadat u op televisie, in de krant, op uw werk en soms zelfs binnen uw familie moreel onder druk bent gezet, blijkt een detail. U had hem kunnen lezen. Net zoals u een hypotheekakte kunt lezen terwijl de makelaar achter u staat te roepen dat er nog zeventien andere gegadigden zijn. Vrije keuze. Volledig geïnformeerd. Handtekening graag hier. Het interessante is daarom wat er destijds niet over gezegd mocht worden. Want bijwerkingen waren er natuurlijk altijd. Alleen de maatschappelijke bijwerking van het bespreken ervan bleek ernstiger dan de medische. Een ontstoken hartzakje was een bekend risico. Een ontstoken debat was onaanvaardbaar. En zo werd de bijsluiter misschien wel het eerlijkste document van de hele coronaperiode. Omdat hij, in tegenstelling tot veel bestuurders, tenminste toegeeft dat er risico’s bestaan. Lees voor gebruik de bijsluiter. Een uitstekend advies. Alleen jammer dat het land hem pas mocht lezen nadat de discussie was afgelopen. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Bijsluiter #Vaccinatie #Gezondheid

De opkomst van AI, zoals de nieuwe beeldgenerator Muse Image van Meta, heeft niet alleen het potentieel om ons menselijke ervaringen te beïnvloeden, maar leidt ook tot groeiend wantrouwen ten opzichte van de authenticiteit van informatie en beelden, wat ons nieuwsgierigheid en kritische denkvermogen ondermijnt. #KunstmatigeIntelligentie #Nieuwsgierigheid #Vertrouwen

Ondanks de bosbranden in de omgeving, die publiek verboden hadden en veel schade aanrichtten, ging de derde etappe van de Tour de France door met Tadej Pogacar als winnaar en nieuwe drager van de gele trui, terwijl enkele nieuwsgierige toeschouwers langs de route bleven staan. #TourdeFrance #TadejPogacar #Bosbranden

Open brief aan John de Mol Beste John, U bent misschien wel de machtigste mediaman van Nederland. U begrijpt kijkcijfers, sentiment, timing en psychologie beter dan bijna wie dan ook. U voelde decennia lang haarfijn aan waar mensen naar wilden kijken en vooral wanneer ze ergens klaar mee waren. Daarom is het interessant dat juist de traditionele media nu massaal het contact met het publiek verliezen. Niet een beetje. Structureel. Het vertrouwen daalt. De interesse verdwijnt. Jongeren lopen weg. En miljoenen mensen zoeken hun informatie inmiddels buiten de klassieke redacties om. Toch klinkt vanuit Hilversum vooral verwarring. Alsof men niet begrijpt wat er gebeurd is. Maar misschien begrijpt u het wél. Want ergens onderweg veranderde journalistiek van nieuwsgierigheid naar opvoedkunde. Van controleren van macht naar begeleiden van publiek gedrag. Van pluriformiteit naar morele choreografie. Niet overal. Niet altijd. Maar vaak genoeg om zichtbaar te worden. Tijdens corona zagen miljoenen Nederlanders iets merkwaardigs ontstaan: vrijwel alle grote redacties dachten ineens hetzelfde, twijfelden op hetzelfde moment aan dezelfde mensen, en nodigden opvallend vaak exact dezelfde experts uit. Dat voelde voor veel burgers niet meer als journalistiek. Dat voelde als afstemming. Daarna volgden Oekraïne, stikstof, migratie, klimaat, censuur, digitale controle, Europese machtsoverdracht — en telkens opnieuw leek het debat smaller te worden naarmate de maatschappelijke impact groter werd. Kritische vragen verdwenen niet letterlijk. Ze werden subtiel sociaal verdacht gemaakt. En juist dát hebben mensen gevoeld. Niet iedereen kon het perfect formuleren. Maar miljoenen burgers herkenden instinctief wanneer informatie niet langer bedoeld was om hen vrij te laten denken, maar om hen binnen acceptabele grenzen te laten blijven. Dus nee: het internet heeft het vertrouwen niet kapotgemaakt. De media zelf hebben dat gedaan. Niet door fouten te maken — fouten horen bij journalistiek. Maar door te stoppen met het serieus toelaten van fundamentele twijfel. En misschien is dat wel de grootste crisis van deze tijd: niet dat mensen “afhaken van nieuws”, maar dat complete instituties hun geloofwaardigheid langzaam hebben ingeruild voor nabijheid tot macht. U kent televisiepsychologie. U weet dat kijkers één ding feilloos aanvoelen: onechtheid. Mensen accepteren een mening. Zelfs propaganda. Maar wat ze uiteindelijk niet verdragen, is het gevoel gemanipuleerd te worden terwijl men ondertussen blijft beweren volledig objectief te zijn. Daarom groeit sociale media. Niet omdat alles daar waar is. Maar omdat daar tenminste nog zichtbaar wordt getwijfeld, gevochten, gezocht en botsend gedacht. Rommeliger. Soms hysterisch. Maar levend. De klassieke media ogen daarentegen steeds vaker als perfect verlichte studio’s waarin niemand nog werkelijk verrast mag worden. Misschien ligt daar juist een historische kans voor iemand als u. Niet nóg een format. Niet nóg een talentenjacht. Maar een platform waar echte journalistieke spanning terugkeert. Waar mensen met fundamenteel verschillende visies elkaar ontmoeten zonder vooraf moreel gesorteerd te zijn. Waar nieuwsgierigheid belangrijker is dan narratiefdiscipline. Nederland snakt daar meer naar dan Hilversum denkt. Met vriendelijke groet, Max von Kreyfelt #journalistiek #media #vertrouwen

Er zijn momenten waarop iemand zichzelf ontmaskert zonder dat het het zelf doorheeft. Niet door wat zij onderzoekt, maar door wie xij wegzet. Niet door wetenschap, maar door arrogantie verpakt als deskundigheid. Jij hebt als psychiater niet simpelweg een mening gegeven over de coronaperiode. Je hebt mensen gedehumaniseerd die kritische vragen stelden over de prikcampagne. Burgers die twijfelden, artsen die waarschuwden, ouders die zich zorgen maakten, jij reduceerde ze tot psychologische dossiers. Alsof maatschappelijke twijfel automatisch een stoornis zou zijn. Alsof kritisch denken ineens behandeld moest worden in plaats van gehoord. Dat is geen psychiatrie. Dat is intellectuele luiheid met een behandelstoel eronder. Je presenteerde jezelf als objectieve professional, maar gedroeg je als een ideologische ordebewaker van het narratief. Een vrouw die vanuit comfortabele studeerkamers verklaarde wat “gezond denken” was, terwijl miljoenen mensen werden buitengesloten, gedemoniseerd en sociaal onder druk gezet. Wat vooral bleef hangen was de neerbuigende toon. Dat constante morele vingertje van iemand die zichtbaar meer geïnteresseerd was in gehoorzaamheid dan in waarheidsvinding. Je sprak niet als arts, maar als een paternalistische bemoeial die zichzelf tot scheidsrechter van acceptabel denken had benoemd. En achteraf? Nu steeds meer feiten, fouten en politieke belangen zichtbaar worden, blijkt vooral hoe oppervlakkig en slecht geïnformeerd veel van die stellige uitspraken waren. Het grote probleem van mediapsychiaters is dat ze zelden twijfelen zolang de camera aanstaat. Het wrange is misschien nog wel dat ik je ooit ruimte gaf bij Café Weltschmerz. Dat ik dacht dat open debat nog mogelijk was. Dat intellectuele nieuwsgierigheid belangrijker was dan kuddegedrag. Terugkijkend voelt dat als het binnenhalen van iemand die vrijheid van denken gebruikte om diezelfde vrijheid bij anderen verdacht te maken. Ik zie geen onafhankelijke denker meer. Ik zie iemand die tijdens maatschappelijke druk exact deed wat machtssystemen nodig hadden: afwijkende stemmen psychologiseren, ridiculiseren en isoleren. Niet ondanks het vak. Maar ermee. https://t.co/MDlYwgrQZ5 #Psychiatrie #KritischDenken #VrijheidVanMeningsuiting

Heren, dames en non-binaire personages van de NPO, herkent u zichzelf nog zonder autocue? In de kathedraal van het kunstlicht schuiven iedere avond dezelfde gezichten aan onder het rode oog van de camera, die alles registreert behalve de mens zelf. Boven de tafel hangt het Grote Script als een kroonluchter van goedgekeurde zinnen. Daaronder bewegen de lichamen ritmisch mee met het tempo van de gewenste werkelijkheid: knikken, fronsen, meevoelen, veroordelen. Alles exact op tijd. Alsof ergens diep onder de studio een machine draait die emoties doseert per uitzending. Buiten groeien de vragen als onkruid door het asfalt. Binnen bestrijdt men onkruid. Een verdwaalde gedachte zonder vergunning wordt onmiddellijk gevangen in een net van nuance, context en deskundigheid. Daarna keurig gladgestreken teruggegeven aan het publiek als veilige kamerplant zonder wortels. Niemand noemt dat censuur. Men noemt het verantwoordelijkheid. De autocue schuift voort als een heilige rivier van goedgekeurde taal waaruit de studiogezichten drinken alsof eigen gedachten een verboden grondstof zijn. Soms lijkt het alsof de studio geen gebouw meer is maar een luchthaven voor transitmeningen. Niemand woont er werkelijk. Niemand gelooft volledig wat hij zegt. Maar iedereen blijft bewegen omdat stilstand gevaarlijker voelt dan leegte. Onder de tafels groeien intussen schaduwen. Schaduwen van vergeten vragen. Van burgers zonder podium. Van demonstranten zonder correcte emotionele vergunning. Van artsen die alleen welkom waren zolang ze exact zeiden wat al besloten was. En toch bleef de muziek spelen. De glimlach bleef drie seconden te lang hangen. De deskundige bleef verschijnen uit dezelfde kast van nationale geruststelling. De camera bleef liefdevol inzoomen op de collectieve gehoorzaamheid van de tafel. Misschien is dat wel het meest beklemmende beeld van deze tijd: niet de leugen, maar de perfect geregisseerde afwezigheid van innerlijk conflict. Want ergens diep achter de pupillen van de studiogezichten moet soms nog een echo klinken van iemand die ooit nieuwsgierig was. Iemand die ooit journalist werd om macht te bevragen in plaats van er warm tegenaan te leunen als een huiskat bij een radiator. Maar de studio is verslavend. Het applaus. De toegang. De uitnodigingen. De netwerkborrels waar iedereen lacht met geopende mond en gesloten geweten. Dus praat men verder. Tot op een avond plotseling de lampen doven. De autocue stilvalt. En er geen volgende zin meer verschijnt. Alleen stilte. Kale, kille stilte. En daarin misschien eindelijk die ene vraag: Wie was ik ook alweer voordat ik decor werd? 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #censuur #journalistiek #maatschappij

Observaties vanuit het riool, extra editie. De ombudsvrouw van de Volkskrant schrijft over de giftigheid van sociale media. Over haat, bedreigingen en een publiek debat dat ontspoort. De analyse is begrijpelijk, maar vooral onthullend. Want achter het verhaal over X en Facebook verschijnt een ander verhaal. Dat van een krant die een inclusieve samenleving bepleit, maar zichtbaar moeite heeft met een deel van de samenleving dat niet meer binnen het eigen wereldbeeld past. De Volkskrant schrijft veel en graag over diversiteit, representatie en het belang van verschillende stemmen. Dat zijn belangrijke thema’s. Opvallend genoeg verdwijnt die nieuwsgierigheid zodra die stemmen grof, boos of institutioneel wantrouwend worden. Dan zijn ze geen bron van inzicht meer, maar een moderatieprobleem. Dat is geen unieke Volkskrantkwaal. Het is een symptoom van een bredere ontwikkeling. Hoogopgeleide, welvarende milieus verdedigen de open samenleving met grote overtuiging, maar doen dat steeds vaker vanuit sociale en culturele gated communities. Daar wordt gesproken over inclusie, terwijl het contact met mensen buiten die kring steeds beperkter wordt. De ironie is dat de gevolgen van die open samenleving zelden als eerste neerslaan in diezelfde gated communities. De gevolgen van immigratie, woningdruk, concurrentie op de arbeidsmarkt, overbelaste publieke voorzieningen of afnemende sociale cohesie worden meestal het eerst gevoeld door mensen met minder inkomen, minder invloed en minder keuzemogelijkheden. Zeg maar het Volk uit de naam Volkskrant. Dat deel van de naam lijkt tegenwoordig vooral historisch erfgoed. De krant die ooit pretendeerde het land te beschrijven, beschrijft steeds vaker een land zoals de eigen welvarende fans dat zien. De boze reacties onder Facebookberichten of op X worden niet gelezen als signalen uit de samenleving, maar als bewijs dat de samenleving ontspoort. Misschien is dat wel de kern van de huidige polarisatie. Niet dat Nederlanders elkaar haten, maar dat verschillende werelden elkaar nauwelijks nog ontmoeten. De ene kant leest over de andere. De andere kant wantrouwt de eerste. Beide zijn ervan overtuigd dat zij de werkelijkheid beter begrijpen. De open samenleving wordt ondertussen verdedigd vanuit een gated community. Achter een slagboom die vooral bedoeld is om buiten te houden wat men binnen liever niet wil zien. “De kritiek van de Volkskrant op X schept ook verplichtingen op andere sociale media” https://t.co/YSTDVTT2ug #Inclusie #SocialeMedia #Polarisatie