Search

In ÖRR Talkshows sitzen immer die gleichen Backpflaumen, die jahrelang Blödsinn erzählt haben, und jetzt versuchen ihre falschen Analysen durch selbstbewusst und pseudointellektuell vorgetragene Takes zu korrigieren. Dass die sich nicht selbst dumm vorkommen, liegt daran, dass diese Sendungen inzwischen dem Charakter einer Selbsthilfegruppe haben, wo man sich nur noch gegenseitig bestätigt und die eigene Fehlbarkeit selbstwertdienlich attribuiert. Quasi Therapie auf Kosten der Beitragszahler. Aller 20 Sendungen darf dann mal jemand mit gesunden Menschenverstand dazukommen, damit man einen auf politische Ausgewogenheit machen kann. Das ist so lächerlich und jeder weiß, dass solche Formate auf dem freien Markt keine 5 Minuten lang überleben würden. Ihr werdet sehen, dass die Abschaffung des ÖRR immer mehr Zuspruch finden wird, weil eine Reform, die die Alimentierung von linken Moralaposteln beendet, nicht in Sicht ist. #ÖRR #Medienkritik #Politik

Heel toevallig 'witte rook' vlak voor het begin van de talkshows in dit nieuwe tv-seizoen, waarbij maandagavond de best bekeken avond is. Alles, maar dan ook alles in dit kabinet draait in de eerste plaats om beeldvorming en partijbelangen, en in de laatste plaats om het belang van Nederland. Maar even over de inhoud: geen enkele journalist weet wat dat 'akkoord' inhoudt toch? Wie heeft gecontroleerd of dat akkoord er ook echt is? Of is die 'witte rook' een metafoor? #KabinetJetten #Kabinet #Politiek #Media

Der @bundeskanzler sitzt beim Treffen der Familienunternehmer im Adlon und gibt ihnen gleich noch Medientraining mit. Die Klage dort: „Superreichen-Bashing“, angebliche Feindbilder gegen Familienunternehmer, Milliardäre würden „aus dem Land gejagt“. Merz’ Antwort sinngemäß: Geht mehr in Interviews und Talkshows. Überlasst die Debatten nicht „denen, die gegen uns und gegen Sie arbeiten“. Er treffe sonntags mehr von ihnen auf dem Golfplatz als abends im Fernsehen. Man muss sich diese Szene wirklich auf der Zunge zergehen lassen: Der multimillionenschwere Bundeskanzler sitzt bei einer Lobbyveranstaltung vermögender Familienunternehmer und empfiehlt ihnen, stärker in die Öffentlichkeit zu gehen, um ihre Interessen und ihre Sicht auf Vermögensdebatten durchzusetzen. Und anschließend diskutieren wir ernsthaft darüber, ob zu viel Kritik an Reichtum eine Gefahr für die Demokratie sei. Die spannendere Frage wäre doch: Wie viel direkten Zugang zu Regierung, Medien und politischer Macht verträgt extreme wirtschaftliche Macht eigentlich, bevor sie selbst zum Demokratieproblem wird? #Politik #Wirtschaft #Demokratie

Man muss es sich wirklich auf der Zunge zergehen lassen: Zur besten Sendezeit wird im gebührenfinanzierten Fernsehen mal eben ganz ungeniert gefordert, unser Grundgesetz an die aktuellen klimatischen Wunschvorstellungen anzupassen. Weil angeblich Zehntausende innerhalb weniger Sommertage der Hitze zum Opfer fallen – eine völlig absurde Verdrehung ohnehin schon fragwürdiger Statistiken –, soll der Bund nun also harte Befugnisse an sich reißen. Die große Lösung für den nahenden Weltuntergang? Ein paar Bäume mehr und ordentlich Schatten in den Innenstädten. Für ein bisschen urbanes Grün opfern wir doch gerne unsere föderale Ordnung! Es ist schon erstaunlich: Wer nicht sofort in Schnappatmung verfällt, wenn das Thermometer im Sommer die 30-Grad-Marke knackt, gilt heute als Feind der Vernunft. Und wer präsentiert uns diese revolutionären Ideen zur Verfassungsänderung? Ein Journalist, der im öffentlich-rechtlichen Rundfunk den politischen Aktivisten gibt. Früher nannte man das schlicht Hochsommer, heute ist es ein nationaler Notstand, der dringend nach neuen Machtbefugnissen für die Regierung ruft. Der wahre Skandal ist aber nicht einmal, dass solche wilden Thesen im Studio beklatscht werden. Der Skandal ist, dass der hart arbeitende Bürger dieses tägliche Paniktheater auch noch mit seinen Zwangsabgaben finanzieren muss. Wenn das die intellektuelle Elite ist, die uns vor dem Verglühen“ retten will, dann brauchen wir wirklich Schatten – vor allem für die hitzegeplagten Köpfe in den Talkshows. Finger weg vom Grundgesetz und kümmert euch endlich um die echten Probleme in diesem Land! #Maischberger #Grundgesetz #Rundfunkbeitrag https://t.co/iGsGH8c0zS #Grundgesetz #Klimapolitik #Rundfunkbeitrag

Gestern bei Markus Lanz ist Frauke Brosius-Gersdorf auch wieder auf ihre Forderung zurückgekommen, die vom Bundestag zu wählenden Bundesverfassungsrichter wie vor 2015 wieder von einem nur 12köpfigen "Wahlgremium" wählen zu lassen und nicht vom Plenum. Ihre Motivation ist offensichtlich, und sie kommuniziert sie auch selbst: von einem kleinen Gremium, das künftig auch weiter zusammenarbeiten muß, also letztlich einer Kungelrunde, wäre sie gewählt worden! Letztlich ist ihre Position ganz einfach die (und da müßte in den Talkshows kritischer gefragt werden): bei ihrer Wahl hätten Personen Einfluß ausgeübt, denen keinerlei legitimer Einfluß auf die Wahl von BVerfG-Richtern zukomme! Und damit meint sie nicht nur die freie Presse, sondern eben auch "ganz normale", also nicht auf die Auswahl von Verfassungsrichtern spezialisierte Bundestagsabgeordnete, die sich am Ende noch von Presse und Medien beeinflussen lassen, statt sich an die Absprachen hinter den Kulissen zu halten! Und dies offenbar doch eine ziemlich autoritäre Gesinnung. Auch verfassungsrechtlich ist das nicht richtig: denn im GG steht eben insofern, daß eine Hälfte der Richter "vom Bundestag" gewählt werden. Nicht von einem geheim tagenden und kungelnden Untergremium des Bundestages! #Bundesverfassungsgericht #Wahlrecht #Politik

En wéér valt Jona van Loenen door de mand. Stop eens met die charlatan, talkshows. https://t.co/Dt5ri1zxWU #JonaVanLoenen #Talkshows #MediaCritique

In einem Land, in dem fast jede Woche Ulrike Herrmann (TAZ) und Anja Kohl (Börse vor Acht) als „Wirtschaftsexperten“ in Talkshows sitzen, muss man sich über den zunehmenden ökonomischen Analphabetismus in Deutschland wirklich nicht wundern. https://t.co/wbqBNxOPUQ #Wirtschaft #Ökonomie #Deutschland

Echtes Feedback statt Medien-Framing bei @weichreite : Eine Lehrerin in Rente berichtet begeistert von ihrer Begegnung mit Ulrich #Siegmund am Wahlstand in Magdeburg. Genau diese Nahbarkeit und authentische Kompetenz, überzeugen die Menschen vor Ort, abseits der Talkshows! 🇩🇪 https://t.co/sFzo5KhnPY #Feedback #Wahlen #Politik

Nieuws van de Dag en de illusie van het spontane gesprek Gisteren keek ik naar Nieuws van de Dag en pas later drong volledig tot me door wat mij zo tegenstond aan die uitzending over de boeren. Het ging niet om één domme uitspraak van Lale Gül, Raymond Mens of iemand anders aan tafel. Het ging om de manier waarop vrijwel het hele blok dezelfde richting uit werd opgebouwd. De kijker moest het gevoel krijgen naar een spontaan gesprek over de actualiteit te kijken, terwijl de boeren stap voor stap werden gekoppeld aan gevaar, slachtoffers, historische grensoverschrijding en uiteindelijk zelfs aan de gedachte dat het misschien helemaal niet zo erg is wanneer Nederland minder boeren krijgt. Kijk gewoon naar de opeenvolging. Er is een dodelijk verkeersongeluk rond een boerenactie en vrijwel onmiddellijk verschuift het gesprek naar de verantwoordelijkheid van de boeren. Vervolgens komt de davidster met de B voorbij en Lale Gül trekt direct de Holocaust erbij. Niet veel later vraagt diezelfde Lale of het eigenlijk wel zo’n ramp is wanneer Nederland minder boeren krijgt. Thomas van Groningen levert de voorzetten waarmee het gesprek voortdurend binnen datzelfde kader blijft en Raymond Mens sluit zich vervolgens aan bij de harde lijn van Rob Jetten over boeren op de snelweg. Ieder fragment afzonderlijk kun je wegzetten als “gewoon een mening”. Maar zet ze achter elkaar en je krijgt een heel ander product: boeren worden gevaarlijk, onverantwoordelijk, historisch verdacht en uiteindelijk misschien zelfs overbodig gemaakt. En hier moeten we ophouden naïef te doen over hoe talkshows werken. Dit zijn geen cafés waar toevallig vier mensen binnenlopen en ter plekke ontdekken wat ze ergens van vinden. De uitzending is voorbereid, onderwerpen zijn geselecteerd, invalshoeken zijn besproken, beelden liggen klaar, vragen zijn voorbereid, gasten zijn voorgesproken en opiniemakers weten waarvoor ze komen. Presentatoren werken met een draaiboek en de regie kan tijdens de uitzending onmiddellijk bijsturen. Maar zelfs dat is nog maar de zichtbare laag. Sinds corona weten we hoe omvangrijk narratief beheer vanuit instituties kan worden georganiseerd. Overheidscommunicatie, crisiscommunicatie, ministeries, woordvoerders, deskundigen, gedragscommunicatie en media functioneren niet in volledig gescheiden universums. Boodschappen worden voorbereid, lijnen worden afgestemd, kernboodschappen worden bepaald en media weten ruim vóór de uitzending welke onderwerpen en politieke boodschappen die dag centraal staan. Hoe ver zulke lijnen vervolgens via redacties, voorgesprekken, briefingdocumenten en talkingpoints doorwerken tot presentatoren, deskundigen en opiniemakers is van buitenaf nauwelijks volledig zichtbaar. Ik kan niet bewijzen dat iemand ’s middags letterlijk een mail van de NCTV of AIVD ontvangt met drie zinnen die ’s avonds moeten worden uitgesproken. Maar na corona vind ik het minstens zo naïef om te geloven dat dezelfde formuleringen, dezelfde morele kaders en dezelfde gewenste conclusies avond na avond volledig spontaan en onafhankelijk aan verschillende talkshowtafels ontstaan. De interessantste vorm van sturing is bovendien helemaal niet een geheim briefje waarop exact staat wat iemand moet zeggen. Het is veel efficiënter om mensen te gebruiken van wie je vooraf al weet welke richting hun morele kompas bijna automatisch uitslaat. En daar vind ik Lale Gül bijzonder interessant. Bij haar lijkt virtue signalling inmiddels bijna een vakdiscipline geworden. Of het nu over islam, corona, vaccinaties, Israël of nu de boeren gaat: ze weet opvallend vaak precies de meest institutioneel veilige, moralistisch maximale positie te vinden en die vervolgens te presenteren alsof ze zojuist op eigen kracht een bijzonder moedige gedachte heeft ontdekt. Tijdens corona was uitgesproken vaccinatie-enthousiasme de deugdzame positie. Bij islam krijgt ze ruimte wanneer een scherpe beschuldiging richting moslims gewenst is. Bij Israël staat ze zeer herkenbaar in het debat. En nu boeren politiek onder druk staan, zit zij daar precies op het juiste moment om de Holocaust erbij te halen en vervolgens hardop te vragen of Nederland eigenlijk wel zoveel boeren nodig heeft. Ik neem Lale zo nadrukkelijk als voorbeeld omdat het mechanisme bij haar bijna schaamteloos zichtbaar wordt, maar zij is slechts een extreem herkenbare variant van een veel breder televisiemodel. Ook andere vaste zogenaamde ‘opiniemakers’ weten dat het televisiecircuit snelheid, stelligheid, morele verontwaardiging en herkenbare positionering beloont. Dat levert clips, bereik, uitnodigingen en uiteindelijk marktwaarde op. Virtue signalling is daarmee niet alleen ideologie, maar ook een verdienmodel. De doelgroep kan wisselen, gisteren ongevaccineerden, vandaag boeren, morgen weer een andere politiek verdachte groep, maar de morele pose blijft. En precies die voorspelbaarheid maakt zulke figuren bruikbaar voor het format. De kijker denkt vervolgens: “Lale vindt dit.” Maar de redactie koopt geen verrassing in. Ze koopt een bekend type reactie, een herkenbaar moreel frame en televisie waarvan vooraf duidelijk is welke richting het gesprek ermee op kan. Daar begint narratief beheer: niet noodzakelijk bij een letterlijk uitgeschreven script, maar al bij de selectie van mensen van wie je weet welk soort oordeel, verontwaardiging en legitimatie ze zullen leveren. En precies daar begint narratief beheer. Niet bij één grote leugen, maar bij selectie. Wie zit er aan tafel? Welke gebeurtenis wordt groot gemaakt? Welke associatie wordt onmiddellijk toegevoegd? Wie krijgt het morele gezag? Welke vragen worden eindeloos uitgemolken en welke vragen worden überhaupt niet gesteld? Want kijk naar wat gisteren niet centraal stond. Bij het verkeersongeluk had je uitgebreid kunnen bespreken wat feitelijk al bekend was over de toedracht voordat een hele protestbeweging morele schuld kreeg toegeschoven. Bij de boerenster had je naast de verontwaardiging ook boeren zelf kunnen vragen welk politiek punt zij met dat symbool probeerden te maken. En zodra Lale vraagt of minder boeren wel zo erg is, hoort daar onmiddellijk de veel grotere vraag tegenover te staan: wie produceert straks ons voedsel, wie krijgt de grond, hoe afhankelijk willen we worden van import en welke bedrijven profiteren van een steeds verder geïndustrialiseerde en technologiseerde voedselketen? Maar juist die vragen verstoren het frame. En dat is precies waarom framing zo krachtig is. Je hoeft helemaal niet te liegen. Je kunt uitsluitend ware feiten gebruiken en toch een misleidend totaalbeeld produceren. Je maakt het ene feit enorm, het andere klein, plaatst twee gebeurtenissen bewust naast elkaar, nodigt drie mensen uit die ongeveer dezelfde morele richting vertegenwoordigen en laat één kritische context weg. Vervolgens hoef je de kijker niet eens meer te vertellen wat hij moet denken. Hij maakt de laatste stap zelf. Tijdens corona zagen we hoe effectief dat kan zijn. Dag na dag dezelfde morele categorieën, dezelfde institutioneel geaccepteerde deskundigen, dezelfde angsten, dezelfde oplossingen en dezelfde sociale labels voor afwijkende geluiden. De kracht van dat systeem zat er niet in dat letterlijk niemand iets anders mocht zeggen. Eén kader werd simpelweg zo dominant dat alles daarbuiten automatisch verdacht, onverantwoordelijk of krankzinnig begon te klinken. Nu zie ik hetzelfde mechanisme terug bij de boeren, alleen herkennen veel meer mensen het inmiddels. Daarom vind ik de uitzending van Nieuws van de Dag van gisteren niet gewoon “een talkshow waar ik het niet mee eens was”. Ik vind het een voorbeeld van iets veel fundamentelers: hoe een redactie een politieke en morele werkelijkheid kan construeren terwijl ze de vorm van een spontaan gesprek behoudt. Dat is ook waarom ik tegenwoordig bij een talkshow niet alleen meer luister naar wat er wordt gezegd. Ik kijk vooral naar wat er vóór de eerste zin al is besloten. Waarom zit juist deze persoon daar? Waarom wordt juist dit incident gekozen? Waarom volgt na gebeurtenis A onmiddellijk onderwerp B? Wie levert de emotionele verontwaardiging? Wie levert de rationeel klinkende bevestiging? Welke vraag wordt niet gesteld? Welke conclusie blijft uiteindelijk in het hoofd van de kijker hangen zonder dat iemand haar rechtstreeks heeft hoeven uitspreken? En misschien nog belangrijker: wie profiteert van die conclusie? Welk beleid wordt er gemakkelijker door te verkopen? Welk economisch of politiek belang wordt ermee gediend? Welke agenda krijgt meer ruimte wanneer één groep eerst moreel verdacht is gemaakt? Want framing staat zelden volledig op zichzelf. Zodra een bepaald beeld van de werkelijkheid dominant wordt, worden bepaalde beleidskeuzes vanzelf logischer en andere ineens ondenkbaar. Wie boeren eerst neerzet als gevaarlijk, achterhaald, egoïstisch of zelfs moreel verdacht, heeft de helft van het politieke werk al gedaan voordat beleid dat tot minder boeren leidt überhaupt aan de kijker hoeft te worden verkocht. Daar zit de manipulatie. Niet noodzakelijk in één aantoonbare leugen, maar in het construeren van een context waarin de gewenste conclusie eruitziet alsof hij spontaan uit de werkelijkheid zelf is ontstaan. En dat is precies wat gisteren met de boeren gebeurde. Ze werden niet alleen besproken. Ze werden geframed. Niet toevallig door één ongelukkige uitspraak, maar door de volledige architectuur van het gesprek. Wie dat mechanisme eenmaal herkent, kijkt nooit meer hetzelfde naar een talkshow. #Praatprogramma's #MediaFraming #Politiek

Lieve mensen, Wat een heerlijk klimaat in Nederland. Wat een verademing zonder de talkshows en het politiek gewauwel. Al weken prachtig weer! Af en toe een klein buitje en verder zon en warmte, op deze manier is Nederland een heerlijk land. Wellicht is dit een voorbeeld, een voorbereiding: Nederland zonder politiek, zonder oude media, zonder ‘experts’. Hoewel het wurmen en de paniek van onze experts na het Fauci-verhoor, en vooral na het vrijgeven van zijn dagboek, amusant zijn natuurlijk. Zo waarschuwde Fauci intern dat de cytokinestorm na de tweede injectie mogelijk een gevaar kon zijn voor de ongeboren foetus; keek hij toch stiekem wél naar de science? Of het echt wat uit gaat maken op de middellange termijn? Waarschijnlijk niet, maar de bewustwording bij een steeds groter deel van de bevolking gaat met grote stappen. Vaak zijn wij, als in ‘de groep die het de eerste maanden van C19 doorhad’, de troepen zo ver vooruit dat het voelt alsof niemand doorheeft wat er aan de hand is. Maar door die kennisvoorsprong is het lastig te herkennen dat de enorme groep laatkomers wel degelijk iets fundamenteels aan de publieke opinie veranderen. We mogen eigenlijk wel wat trotser zijn dat we als een bij elkaar geraapte groep individuen een enorme machine hebben kunnen stoppen. Het was naar mijn overtuiging eigenlijk de bedoeling om nog 1 à 2 jaar door te duwen met alle prikmandaten en voorwaarden. Dat is uiteindelijk niet gelukt. Helaas werd naadloos overgeschakeld op oorlog, energie, migratie, klimaat, stikstof en nu dan de langverwachte waterschaarste. Toch moeten we niet onderschatten dat het de kwaadaardige elite niet is gelukt om ‘je doet het voor een ander’ de norm te maken. Het nieuwe normaal is niet thuiswerken en anderhalve meter geworden. De QR-code komt niet zomaar weer terug. Daarmee is het gevaar niet geweken, maar een van de methoden van dit gremium is wel ernstig gehinderd. Het neveneffect is minstens zo belangrijk: de basishouding ten opzichte van de overheid is fundamenteel veranderd en blijft verder schuiven. Een aanzienlijke groep is de overheid tegemoet aan het treden met wederkerigheid. Waar de overheid surveillance en controle de norm wil maken — en daarmee een schuldig tot onschuld is bewezen aanpak volgt — geldt dat nu ook voor veel burgers: de staat moet gecontroleerd worden en bij gebrek aan transparantie gaan we ervan uit dat er misdrijven worden afgedekt. Niet een participatie om mee te doen en een graantje van de macht mee te pikken, maar als een raad van toezicht de staat onder curatele stellen. Ik denk dat de strijd voor democratie en tegen een bestuurlijke elite nog een aanzienlijke tijd zal duren, maar dat met deze basishouding de goede weg is ingeslagen, want alleen samen krijgen we de overheid onder controle. Geniet van de zomer, het is een van de mooiste die ik mij kan herinneren; nog maar eens een bewijs dat het niet altijd slechter wordt en dat sommige dingen er gewoon zijn, of je nu hard werkt of niks doet. #Klimaat #Democratie #Bewustwording

Column: Wie heeft baat bij de complotdenker? Lisa Loeb is comédienne. Samen met Daniël Paarlberg onderzoekt ze complottheorieën. Ze maakten een podcast, schreven een boek en schuiven aan om uit te leggen waarom mensen erin geloven. Een comédienne als expert. Prachtige ontwikkeling. Vroeger onderzocht een journalist een mogelijk complot. Tegenwoordig legt een comédienne uit waarom u denkt dat er een is. Maar misschien onderzoeken we de verkeerde mensen. Wie heeft eigenlijk belang bij het begrip complotdenker? De burger alvast niet. Die promoveert van iemand met een vervelende vraag tot onderzoeksobject. Stel dat iemand vermoedt dat de overheid informatie achterhoudt. Vroeger dacht een journalist: interessant, laten we die overheid onderzoeken. Nu luidt de vraag: waarom wantrouwt deze burger de overheid? Een subtiel verschil. De overheid verdwijnt uit de verhoorkamer en de burger mag plaatsnemen. Psychologen, sociologen en desinformatie-experts leggen uit hoe angst, onzekerheid en sociale media burgers rare dingen laten denken. Wat de overheid precies heeft uitgespookt, komt later wel. Misschien. Voor instituties is dit comfortabel. Overheden hebben gelogen. Bedrijven verzwegen belangen. Banken manipuleerden. Farmaceutische bedrijven zijn veroordeeld wegens misleiding. Politici hielden informatie achter. Daarom hadden we ooit onderzoeksjournalisten. Watergate begon tenslotte niet met een symposium over mensen die Nixon wantrouwden. Nu hebben we het woord complotdenker. Een schitterende uitvinding. Je hoeft een verdenking niet te weerleggen. Je kunt eerst degene die haar uitspreekt classificeren. Reptielen. 5G. WEF. Corona. Farma. Geheime diensten. Alles in dezelfde grabbelton en flink schudden. De krankzinnigheid van het ene verhaal besmet de geloofwaardigheid van het andere. Zo ontstaat een industrie die niet onderzoekt of instituties de waarheid spreken, maar waarom burgers eraan twijfelen. Wie profiteert daarvan? Iedere machthebber die liever over wantrouwen praat dan over de oorzaak ervan. Dat betekent niet dat Loeb en Paarlberg door iemand zijn gestuurd. Daar is geen bewijs voor. Bovendien levert die beschuldiging vermoedelijk aflevering 61 van De Complottenpiramide op. Niemand hoeft opdracht te geven. Een goed frame werkt vanzelf. Talkshows nemen het over. Universiteiten onderzoeken het. Beleidsmakers spreken over desinformatie. En de journalistieke vraag verandert. Niet meer: wat doet de macht? Maar: waarom vertrouwt u de macht niet? Daarmee hebben we het perfecte complot gevonden. Geen geheime vergaderingen, duistere genootschappen. Geen enveloppen onder tafel. Alleen de consensus dat vooral degene met argwaan nader onderzocht moet worden. En als hij blijft volhouden? Dan hebben we gelukkig altijd nog een comédienne om uit te leggen wat er met hem aan de hand is. De macht kan blijven zitten. De burger ligt inmiddels op de sofa. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #complottheorieën #wantrouwen #desinformatie

Die Pantisanos dieser Welt können noch so viel Unsinn von sich geben. Sie landen doch wieder in Talkshows und Podcast, wo die meisten Medienschaffenden sich lieber mit moralisierender Dummheit als mit unangenehmen Pragmatismus gemein machen. Es ist die Angst vor der wirkungsvollen Aggressivität eines Milieus, das man selber gezüchtet hat. Dabei müsste man einfach mal den Geldhahn abdrehen und ihnen die alimentierten Bühnen entziehen. Ihr würdet staunen, wie heilsam das für die Gesellschaft ist. #Gesellschaft #Medien #Pragmatismus

Column: Politiek maakt humor onmogelijk Max von Kreyfelt Vroeger hadden we cabaretiers nodig om de werkelijkheid belachelijk te maken. Nu hebben we de ministerraad. Dat is duurder. En vooral veel absurder. Satire heeft één fundamenteel probleem gekregen: de politiek is haar voortdurend vóór. Iedere keer dat een columnist denkt: dit kan niemand geloven, verschijnt er een Kamerbrief waarin precies dat wordt aangekondigd als nieuw beleid. Neem de infrastructuur. Jarenlang kregen Nederlanders te horen dat bruggen op instorten stonden. Onderhoud was te duur. Viaducten werden afgesloten. Boeren moesten omrijden. Vrachtwagens werden zwaarder belast. Er was geen geld. En ineens is er wél geld. Niet omdat de burger veilig over een brug moet, of omdat ambulances sneller bij een patiënt moeten komen. Ook niet omdat ondernemers dagelijks miljoenen verliezen in files. Nee. Omdat een tank misschien ooit van Rotterdam naar Litouwen wil. Je kunt het niet verzinnen. Sterker nog: je mág het niet verzinnen, want de werkelijkheid dient dan een klacht in wegens plagiaat. Het mooiste is de snelheid waarmee de logica zich aanpast. Gisteren was CO₂ de grootste vijand van Europa. Vandaag moet dezelfde overheid honderden tanks, pantservoertuigen en militaire colonnes dwars door het continent laten razen. Kennelijk stoot een Leopard 2 geen CO₂ uit, maar democratie. Dat moet wel. Ook stikstof blijkt een wonderlijk flexibel natuurverschijnsel. Een tractor van een boer was jarenlang een ecologische ramp. Een colonne van zestig tanks heet nu “weerbaarheid”. Blijkbaar is stikstof ideologisch. En dan de politici zelf. Ze kijken met een bloedserieus gezicht de camera in en spreken zinnen uit die vroeger voldoende waren geweest voor een gedwongen observatie. Vervolgens applaudisseren collega’s, schrijven ambtenaren een beleidsnota en nodigen talkshows dezelfde avond drie deskundigen uit om uit te leggen waarom het heel verstandig is. Dat is het moment waarop humor sterft. Want hoe overdrijf je mensen die hun eigen absurditeiten al met staatsrechtelijke plechtigheid presenteren? Hoe parodieer je een werkelijkheid waarin propaganda “communicatiestrategie” heet, censuur “weerbaarheid”, schulden “investeringen”, falend beleid “transitie” en oorlog “vrede door afschrikking”? De politiek heeft iets unieks gepresteerd. Ze heeft de clown overbodig gemaakt. Omdat bestuurders zo incompetent zijn geworden. En omdat ze iedere ochtend vrijwillig diens neus opzetten en vervolgens verwachten dat het publiek ernstig blijft kijken. Dát is wel de grootste bestuurlijke prestatie van deze eeuw. Dat miljoenen mensen nog steeds proberen serieus te blijven, terwijl de regering dagelijks een voorstelling opvoert die zelfs Monty Python zou afwijzen wegens te ongeloofwaardig. De politiek maakt humor niet scherper. Ze maakt haar onmogelijk. Want tegen pure idiotie valt niet meer op te schrijven. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #politiek #humor #satire