Search

Verburganisatie en Verrecreationering Ergens is er iets wonderlijks gebeurd met ons buitengebied. Ooit lagen zandpaden er zodat voedselproducenten bij hun percelen konden komen. Daar reden tractoren, oogstmachines en beregeningshaspels. Logisch ook, want op het platteland werd voedsel geproduceerd. Maar inmiddels hebben we te maken met een nieuw verschijnsel: verburganisatie. Nederland bestaat voor ruim 99% uit mensen die geen voedselproducent zijn. We hebben meer vrije tijd, we worden ouder en vooral de babyboomgeneratie heeft wandelen en fietsen massaal ontdekt. Helemaal prima. Bewegen is gezond. Alleen lijkt daarmee ook het idee te zijn ontstaan dat het buitengebied de gezamenlijke achtertuin van stad en dorp is geworden. En daar komt mijn tweede nieuwe woord om de hoek kijken: verrecreationering. Zelfs oude zandpaden waarop wij onze percelen moeten bereiken, worden door wandel- en fietsplatforms gepromoot als recreatieve routes. Vervolgens rijdt daar ineens een tractor. Schande! Mijn medewerkers krijgen middelvingers, worden uitgescholden en wij krijgen telefoontjes omdat een tractor te breed is, een haspel in de weg staat of iemand een paar minuten moet wachten. Voor de duidelijkheid: ik gun iedereen zijn wandeling en fietstocht. Van harte zelfs. Maar wie door het buitengebied recreëert, recreëert óók op onze werkvloer. Gemeenten als Maashorst bestaan uit oude boerendorpen als Uden, Zeeland, Schaijk, Volkel en Odiliapeel. Dorpen waar generaties lang voedsel werd geproduceerd. In oorlogstijd kwamen mensen uit de steden juist hierheen omdat hier eten te vinden was. Laten we daarom oppassen dat we het platteland niet zo ver verburganiseren en verrecrationeren dat degene die er voedsel produceert straks zelf als ongewenste gast wordt beschouwd. Want zonder voedselproducent misschien wel een prachtig rustig zandpad. Maar ook een verdraaid lege koelkast. Door: Jolanda Nooijen #verburbaan #verrecreatie #platteland

In Indonesia, an 84-year-old paralyzed woman, Paulina Pobi, was a miraculous case of survival when she was found alive under the rubble of her collapsed home after an earthquake with a magnitude of 7.7 on the island of Flores, in which at least 73 people lost their lives. (translated)

Column: Is Mark Rutte een landverrader? Max von Kreyfelt Juridisch niet. Het Wetboek van Strafrecht kent geen artikel voor een premier die het land veertien jaar bestuurt alsof het een tijdelijk filiaal is op weg naar een betere functie. Ambitie is niet strafbaar. Zelfs niet wanneer de belastingbetaler de sollicitatiekosten betaalt. Moreel wordt het interessanter. Rutte begon als premier van Nederland en eindigde als secretaris-generaal van de NAVO. Daartussen lag vermoedelijk de langste sollicitatieprocedure uit de Europese geschiedenis. Nederland fungeerde als cv, proeftuin en borgstelling. Wij waren geen land meer, maar een aanbevelingsbrief met twaalf provincies. In Brussel gold Rutte als betrouwbaar. In Washington als bruikbaar. In Den Haag vooral als iemand die precies wist waar de camera stond en opvallend weinig meer wist zodra er een enquêtecommissie verscheen. Onder zijn leiding werden gezinnen door de overheid fijngemalen in de toeslagenaffaire. Groningen mocht verzakken zolang de gaswinning overeind bleef. De woningmarkt werd bevrijd van overheidsbemoeienis en kort daarna ook van gewone Nederlanders. Starters kunnen nog steeds een huis kopen, mits hun ouders dat eerst doen. Rutte bleef erbij lachen. Wie de rekening nooit zelf ontvangt, ontwikkelt vanzelf gevoel voor humor. Na ieder schandaal nam hij verantwoordelijkheid. Dat betekende dat hij het woord zorgvuldig uitsprak, zijn gezicht in de stand staatsman zette en iemand anders liet aftreden. Burgers verloren hun huis, inkomen of gezondheid. Mark verloor soms een staatssecretaris. Een bestuurder moet tenslotte ook offers brengen. Zijn geheugen hielp hem daarbij uitstekend. Internationale afspraken bleven glashelder; binnenlandse missers verdwenen achter een gebrek aan actieve herinnering. Een wonderlijke neurologische aandoening waarbij vooral belastende informatie wordt gewist en toekomstige topfuncties feilloos worden opgeslagen. Ook de democratie werd onder Rutte gemoderniseerd. Besluiten werden eerst genomen, waarna het parlement er uitvoerig over mocht debatteren. Dat gaf Kamerleden het warme gevoel dat zij invloed hadden zonder het risico dat er werkelijk iets veranderde. Democratie als kinderzitje: u mag meesturen, maar het stuur zit niet vast aan de wielen. Een ouderwetse landverrader verkocht staatsgeheimen aan de vijand. Rutte was veel moderner. Hij maakte nationale belangen onderhandelbaar, leverde zeggenschap in en noemde dat Europese volwassenheid. Nederland mocht overal aan tafel zitten, meestal dicht bij de plek waar de rekening werd neergelegd. Niets werd opgegeven. Alles werd gedeeld. Soevereiniteit werd gedeeld. Schulden werden gedeeld. Risico’s werden gedeeld. Alleen de promotie bleef persoonlijk bezit. Daarna kwam de NAVO. De man die vier kabinetten overeind hield door te doen alsof zij nog leefden, mocht voortaan het Westen bijeenhouden. Alsof je een begrafenisondernemer tot cardioloog benoemt vanwege zijn ruime ervaring met stilgevallen patiënten. Dus nee, juridisch is Mark Rutte geen landverrader. Daarvoor ontbreken een vonnis, een officieel aangewezen vijand en vermoedelijk een correct ingevuld formulier in drievoud. Maar wanneer een premier zijn land gehavend achterlaat, internationaal wordt beloond voor zijn betrouwbaarheid en onderweg zelf vrijwel onbeschadigd blijft, dringt zich toch een ongemakkelijke vraag op: aan wie was hij eigenlijk zo betrouwbaar? Misschien heeft Mark Rutte Nederland nooit verraden. Misschien zag hij het eenvoudig als de vertrekhal. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #MarkRutte #Politiek #Nederland

Column: De prijs van gelijk krijgen Max von Kreyfelt Nederland is een rechtsstaat. Dat merk je wanneer je na dertig jaar procederen eindelijk een brief krijgt waarin staat dat je al die tijd gelijk had. Vraag het Willem Oltmans. Vraag het Fred Spijkers. Oltmans werd decennialang tegengewerkt door de Nederlandse staat vanwege zijn journalistieke werk rond Nieuw-Guinea. Spijkers raakte verstrikt in een slepende strijd met Defensie nadat hij weigerde de weduwe van een omgekomen militair een verhaal te vertellen waarvan hij wist dat het niet klopte. Beiden kregen uiteindelijk erkenning. Dat is het goede nieuws. Het slechte nieuws is dat de Nederlandse overheid ongeveer een mensenleven nodig heeft om tot de conclusie te komen dat de burger gelijk had. Daar hebben we procedures voor. Eerst bestaat het probleem niet. Daarna ligt het genuanceerder. Vervolgens kan men vanwege privacy niet op individuele gevallen ingaan. Dan komt er een onderzoek. Op dat onderzoek volgt een commissie die onderzoekt waarom het eerdere onderzoek onvoldoende onderzocht heeft wat onderzocht had moeten worden. Voor je het weet ben je twintig jaar verder en heet tegenwerking ineens voortschrijdend inzicht. Dat is het wonderlijke aan de Nederlandse bestuurscultuur. Zij hoeft lastige burgers niet op te sluiten. Dat geeft maar gedoe met Amnesty International. Wij hebben formulieren. Een bureaucratie schiet niet. Zij schrijft terug. Ze breekt geen deur open, maar laat zes maanden niets horen. Ze martelt niet, maar nodigt u uit voor een hoorzitting op dinsdagmorgen om 09.15 uur in een gebouw waar parkeren niet mogelijk is. En vooral: niemand heeft het gedaan. De minister was nog niet aangetreden. De vorige minister is inmiddels burgemeester. De ambtenaar handelde binnen zijn mandaat. Het departement betreurt de ontstane indruk. Het dossier is wegens een verhuizing niet volledig beschikbaar. Nederland heeft daarmee iets schitterends uitgevonden: verantwoordelijkheid zonder verantwoordelijke. Misschien is dát onze Deep State. Geen geheim genootschap in een kelder onder het Binnenhof. Veel te omslachtig. Gewoon keurige mensen met toegangspasjes, pensioenopbouw en een agenda vol integriteitsoverleggen. Niemand hoeft kwaad te zijn. Dat is het vernuftige. Het systeem doet het werk. Oltmans en Spijkers laten daarom iets ongemakkelijks zien. In Nederland is de belangrijkste vraag soms niet óf je gelijk hebt. Maar hoeveel leven je ervoor over hebt om het te krijgen. En mocht je lang genoeg leven, dan komt uiteindelijk de mooiste dag. Een bewindspersoon ontvangt je. Er is koffie, zelfs een fotograaf. Er volgt erkenning, een regeling en die prachtige bestuurlijke formulering dat men met de kennis van nu anders zou hebben gehandeld. Met de kennis van nu. Alsof de waarheid nog al die jaren onderweg was met PostNL. Daarna krijg je een hand. En geeft de staat het restant van jouw leven terug. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #rechtstaat #bureaucratie #erkenning

Drommel heeft een wonderlijke PSV-carrière gehad. In 2021 gehaald vanuit Enschede voor 3,5 miljoen, waar Unnerstall vanuit PSV heen trok. Een klein jaar basisspeler bij PSV en daarna eruit voor Mvogo, Benitez en Kovar. Tussendoor wel de KNVB-beker gewonnen (2023). En een jaartje Sparta (huur). Nu voor een kleine miljoen (met bonussen) terug naar Enschede. Concurrent daar? Unnerstall. De wereld is klein. #PSV #voetbal #transfernews

Column: gehoorzaam naar de ondergang Max von Kreyfelt Dat het in Nederland misgaat is duidelijk. Geen enkel land is immuun voor slecht bestuur. Dat gebeurt. Het merkwaardige is dat vrijwel iedereen ziet dát het misgaat en vervolgens keurig een nummertje trekt bij hetzelfde loket dat de ellende heeft veroorzaakt. De winkelstraten lopen leeg. Familiebedrijven verdwijnen. Cafés sluiten. Bakkers stoppen. Slagers leveren de sleutel in. Ondernemers die jarenlang belasting betaalden, werk creëerden en buurten overeind hielden, worden behandeld alsof zij een verdachte organisatie leiden. Voor iedere vergunning een formulier. Voor ieder formulier een controle. Voor iedere controle een inspectie. Voor iedere inspectie een boete. En als de overheid echt tevreden is, volgt er nog een nieuwe regel om te voorkomen dat je ooit nog aan ondernemen toekomt. Ondertussen groeit de overheid onverstoorbaar verder. Meer ministeries. Meer toezichthouders. Meer beleidsadviseurs. Meer communicatieafdelingen die met een ernstige blik uitleggen dat jouw faillissement eigenlijk een veelbelovende stap is binnen een noodzakelijke transitie. Het is een wonderlijke economie. De mensen die het geld verdienen worden steeds zwaarder belast, terwijl degenen die het uitgeven zichzelf ieder jaar promotie geven. En toch is dat niet het meest fascinerende. Dat zijn wij zelf. Wij mopperen aan de keukentafel. We zien onze energierekening stijgen, onze boodschappen duurder worden en onze kinderen ontdekken dat een koopwoning inmiddels ongeveer net zo bereikbaar is als een villa op de maan. We zien ondernemers vertrekken, boeren verdwijnen en complete winkelstraten veranderen in een decor van leegstand. En daarna… …betalen we gewoon weer. Alsof gehoorzaamheid een natuurwet is. Alsof vrijheid een abonnement is dat door de overheid wordt verstrekt. Een overheid bezit geen eigen geld. Geen eigen economie. Geen eigen welvaart. Zij leeft uitsluitend van mensen die produceren. Wanneer die mensen verdwijnen, blijft uiteindelijk alleen een overheid over die belasting wil heffen op een economie die zij zelf heeft uitgehold. Misschien is dat wel de reden waarom steeds meer ondernemers hun toekomst elders zoeken. En misschien zegt het iets dat ook prins Bernhard inmiddels al zijn Nederlandse bezittingen en ondernemingen heeft verkocht. Je kunt daar van alles van vinden, maar het blijft een opvallend signaal wanneer zelfs mensen met alle mogelijkheden hun kapitaal liever buiten Nederland laten renderen. De vraag is dus niet hoe lang ondernemers dit nog volhouden. De vraag is waarom zij het überhaupt nog accepteren. Waarom organiseert het midden- en kleinbedrijf zich niet massaal? Waarom gaan niet honderdduizenden ondernemers één dag op slot? Niet om het land plat te leggen, maar om duidelijk te maken wie het land daadwerkelijk draaiende houdt. Niet uit woede. Maar uit zelfrespect. Want een overheid die haar ondernemers behandelt als verdachten, haar boeren als vervuilers, haar burgers als risicofactoren en haar belastingbetalers als een onuitputtelijke pinautomaat, is vergeten waarvoor zij ooit is opgericht. Dat is wel de grootste illusie van onze tijd. Dat de overheid denkt dat zij de samenleving draagt. Terwijl het altijd precies andersom is geweest. En zodra voldoende mensen zich dat weer herinneren, verandert de geschiedenis meestal sneller dan een ministerie een commissie kan instellen. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Nederland #ondernemen #vrijheid

Column: Politiek maakt humor onmogelijk Max von Kreyfelt Vroeger hadden we cabaretiers nodig om de werkelijkheid belachelijk te maken. Nu hebben we de ministerraad. Dat is duurder. En vooral veel absurder. Satire heeft één fundamenteel probleem gekregen: de politiek is haar voortdurend vóór. Iedere keer dat een columnist denkt: dit kan niemand geloven, verschijnt er een Kamerbrief waarin precies dat wordt aangekondigd als nieuw beleid. Neem de infrastructuur. Jarenlang kregen Nederlanders te horen dat bruggen op instorten stonden. Onderhoud was te duur. Viaducten werden afgesloten. Boeren moesten omrijden. Vrachtwagens werden zwaarder belast. Er was geen geld. En ineens is er wél geld. Niet omdat de burger veilig over een brug moet, of omdat ambulances sneller bij een patiënt moeten komen. Ook niet omdat ondernemers dagelijks miljoenen verliezen in files. Nee. Omdat een tank misschien ooit van Rotterdam naar Litouwen wil. Je kunt het niet verzinnen. Sterker nog: je mág het niet verzinnen, want de werkelijkheid dient dan een klacht in wegens plagiaat. Het mooiste is de snelheid waarmee de logica zich aanpast. Gisteren was CO₂ de grootste vijand van Europa. Vandaag moet dezelfde overheid honderden tanks, pantservoertuigen en militaire colonnes dwars door het continent laten razen. Kennelijk stoot een Leopard 2 geen CO₂ uit, maar democratie. Dat moet wel. Ook stikstof blijkt een wonderlijk flexibel natuurverschijnsel. Een tractor van een boer was jarenlang een ecologische ramp. Een colonne van zestig tanks heet nu “weerbaarheid”. Blijkbaar is stikstof ideologisch. En dan de politici zelf. Ze kijken met een bloedserieus gezicht de camera in en spreken zinnen uit die vroeger voldoende waren geweest voor een gedwongen observatie. Vervolgens applaudisseren collega’s, schrijven ambtenaren een beleidsnota en nodigen talkshows dezelfde avond drie deskundigen uit om uit te leggen waarom het heel verstandig is. Dat is het moment waarop humor sterft. Want hoe overdrijf je mensen die hun eigen absurditeiten al met staatsrechtelijke plechtigheid presenteren? Hoe parodieer je een werkelijkheid waarin propaganda “communicatiestrategie” heet, censuur “weerbaarheid”, schulden “investeringen”, falend beleid “transitie” en oorlog “vrede door afschrikking”? De politiek heeft iets unieks gepresteerd. Ze heeft de clown overbodig gemaakt. Omdat bestuurders zo incompetent zijn geworden. En omdat ze iedere ochtend vrijwillig diens neus opzetten en vervolgens verwachten dat het publiek ernstig blijft kijken. Dát is wel de grootste bestuurlijke prestatie van deze eeuw. Dat miljoenen mensen nog steeds proberen serieus te blijven, terwijl de regering dagelijks een voorstelling opvoert die zelfs Monty Python zou afwijzen wegens te ongeloofwaardig. De politiek maakt humor niet scherper. Ze maakt haar onmogelijk. Want tegen pure idiotie valt niet meer op te schrijven. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #politiek #humor #satire

Een korte update: praten is niet meer vanzelfsprekend voor mij. Na mijn herseninfarct en therapieën ontdekte ik iets merkwaardigs. Veel mensen denken dat een taalprobleem betekent dat je minder helder denkt. Voor mij is juist het tegenovergestelde waar. In mijn hoofd zijn de zinnen er nog steeds. Soms zelfs mooier en scherper dan vroeger. Ze zijn vloeiend, ritmisch en precies. Ik hoor ze zoals een componist een muziekstuk hoort voordat het wordt gespeeld. Maar ergens tussen mijn hoofd en mijn mond lijkt een verkeersregelaar te zijn gaan werken. Woorden die zich in mijn gedachten moeiteloos achter elkaar voegen, besluiten onderweg soms stil te gaan staan. Ze wachten op elkaar, raken elkaar kwijt of nemen een afslag die ik helemaal niet had bedoeld. Het heeft me geleerd dat denken, formuleren en uitspreken verschillende elementen zijn. Vroeger nam ik aan dat ze vanzelfsprekend bij elkaar hoorden. Nu weet ik dat spreken een wonderlijk samenspel is van hersenen, zenuwen, spieren en timing. Als ergens in die keten iets verandert, blijft de gedachte vaak volledig intact, terwijl de uitvoering hapert. Dat heeft me ook milder gemaakt. Niet alleen voor mezelf, maar voor iedereen die moeite heeft zich uit te drukken. Je weet nooit hoe rijk de wereld is die zich achter iemands stilte bevindt. Ik blijf oefenen. Iedere dag. Omdat mijn gedachten opnieuw een weg naar buiten moeten vinden. En soms denk ik dat je pas echt leert luisteren wanneer je niet meer als vanzelfsprekend kan spreken. Alle trainingssuggesties zijn welkom,  #communicatie #herstel #taalproblemen

Column: Emissiebeleid “Niet haalbaar” Max von Kreyfelt Ik heb een zwak voor bestuurders die de werkelijkheid behandelen alsof zij een ambtenaar is. Werkt die niet mee, dan stuur je gewoon nóg een beleidsnota. Amsterdam heeft daar een complete bestuurscultuur van gemaakt. Jarenlang werd de benzine- en dieselauto voorgesteld als een historische vergissing die in 2030 uit de stad zou verdwijnen. Dat stond niet ter discussie. Ondernemers moesten investeren. Bewoners moesten slikken. Wie zich afvroeg of het wel uitvoerbaar was, kreeg een college over visie, moed en verantwoordelijkheid. Twijfel was voor mensen die de toekomst niet begrepen. De toekomst bleek alleen een eigen mening te hebben. Plotseling heet het: niet haalbaar. Wat een prachtige uitdrukking. Niet haalbaar voor wie? Voor de loodgieter die een peperdure elektrische bus kocht? Voor de aannemer, de bloemist of de marktkoopman die investeerde omdat het stadhuis had besloten dat 2030 belangrijker was dan de werkelijkheid? Voor hen was het kennelijk wél haalbaar. Zij betaalden. Het stadsbestuur niet. Het wonderlijke van ideologisch bestuur is dat de rekening altijd door een ander wordt voldaan. Ondernemers verdwijnen. Winkels sluiten. Familiebedrijven teren in op hun reserves. Op het stadhuis heet dat geen schade, maar transitie. Alsof een faillissement tegenwoordig ook een klimaatmaatregel is. En nu blijkt dat de juridische basis ontbreekt om het paradepaardje überhaupt uit te voeren. Jarenlang werd kritiek weggewuifd als behoudzucht. Nu erkent dezelfde overheid dat haar eigen plan niet juridisch uitvoerbaar is. Ik vraag me af hoeveel gezonde ondernemingen zonder deze groene zendingsdrang gewoon hadden kunnen doorgroeien. Hoeveel mensen hun levenswerk hebben zien verdampen omdat bestuurders verliefd waren op een jaartal. Het was nooit een jaartal. Het was een geloof. Amsterdam lijkt steeds minder op een handelsstad en steeds meer op een laboratorium waar bestuurders experimenteren met andermans geld. Gaat het mis, dan volgt geen ontslagbrief maar een evaluatie. Daarna verschijnt een nieuwe ambitie, een nieuw doeljaar en een glanzende folder over voortschrijdend inzicht. De schade blijft achter in de echte wereld. Er bestaat een eenvoudig beginsel dat ooit de kern van behoorlijk bestuur vormde. Wie jarenlang beleid doordrukt, waarschuwingen negeert, ondernemers op kosten jaagt en vervolgens zelf moet erkennen dat het niet uitvoerbaar blijkt, heeft zijn politieke gezag verspeeld. Amsterdam heeft geen behoefte aan nóg een klimaatvisie. Amsterdam heeft behoefte aan bestuurders die het verschil kennen tussen idealen en werkelijkheid. Wie een wereldstad bestuurt alsof zij een ideologisch proeflokaal is en de rekening neerlegt bij ondernemers en bewoners, hoort niet op het stadhuis thuis. De uitstootvrije zone is geschrapt. Misschien is het tijd dat Amsterdam ook de bestuurlijke vervuiling opruimt. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #Amsterdam #Beleid #Klimaat

Column: Dé aandoening Max von Kreyfelt Er is een aandoening waarvoor geen medicijn of behandeling bestaat. Ze openbaart zich meestal pas wanneer iemand een zekere hoogte heeft bereikt. Zonder daarvoor de intelligentie te hebben. Een burgemeestersketting helpt. Een ministerspost versnelt het proces. En wie lang genoeg tussen voorlichters, beleidsnota’s en applaus leeft, loopt een verhoogd risico. De eerste symptomen zijn onschuldig. Twijfel verdwijnt. Daarna volgt zelfkritiek. Niet veel later sterft ook het vermogen om simpelweg te zeggen: ik had het mis. Vanaf dat moment gebeurt er iets wonderlijks. Iedere mislukking verandert in een succes dat verkeerd is begrepen. Iedere fout wordt een ingewikkelde afweging. Iedere vorm van kritiek bewijst slechts dat de criticus het grotere plaatje niet ziet. De patiënt voelt zich kerngezond. Alleen de omgeving merkt dat er iets niet klopt. Er ontstaat een mens die dwars door onderzoeken, parlementaire enquêtes en vernietigende rapporten kan wandelen zonder ook maar één krasje op zijn eigen gelijk op te lopen. De werkelijkheid botst voortdurend met hem. Maar de werkelijkheid verliest altijd. Want feiten zijn tijdelijk. Het eigen gelijk is permanent. Het merkwaardige is dat deze aandoening besmettelijk lijkt. In bestuurskamers steken collega’s elkaar ermee aan. Ambtenaren leren de symptomen razendsnel over te nemen. Woordvoerders ontwikkelen zelfs een natuurlijke immuniteit tegen lastige vragen. Zo ontstaat een wereld waarin niemand ooit verantwoordelijk is, terwijl iedereen verantwoordelijk was. Misschien is dat wel de gevaarlijkste ziekte van onze tijd. Niet de hoogmoed en arrogantie. Maar een chronisch gebrek aan zelfinzicht. En zoals bij iedere ernstige aandoening geldt ook hier: de patiënt merkt er zelf het allerminste van. Helaas is ook de GGZ hier nog niet op ingericht. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook op mijn reis? https://t.co/V2P6pFuNy1 #zelfinzicht #politiek #verantwoordelijkheid

In de “Defensiestrategie voor Klimaatverandering en Veiligheid” van het ministerie van defensie getiteld “Klimaatparaat” staat de volgende wonderlijke zin: “Naar de impact van klimaatverandering op de ruimte zelf dient meer onderzoek te worden gedaan.” Warmt het heelal ook op? https://t.co/NW1U6TToDz #Klimaatverandering #Defensie #Onderzoek

Column: Maak de Tweedekamer overbodig. Max von Kreyfelt De Tweede Kamer is wel het duurste toneelgezelschap van Nederland geworden. Een gebouw vol mensen die permanent praten over “de stem van de burger”, terwijl die burger eens in de vier jaar een rood potlood mag vasthouden voordat hij weer de wachtkamer van de democratie in wordt gestuurd. Dat heet dan representatieve democratie. Een prachtig systeem uit de tijd van postkoetsen, ganzenveren en gaslantaarns. Maar inmiddels leven we in een samenleving waarin miljoenen Nederlanders binnen drie seconden geld kunnen overmaken, aandelen kopen, videobellen met Australië en complete bedrijven digitaal kunnen runnen. Alleen democratie moet blijkbaar nog functioneren alsof Thorbecke ieder moment kan binnenlopen met een paardenkoets vol papier. Dus misschien is het tijd voor iets revolutionairs simpels: maak naast de Tweede Kamer een nationale burgervereniging van 1,5 miljoen aangesloten Nederlanders die digitaal meestemt over alle moties en wetsvoorstellen die in de Kamer worden ingebracht. Alles openbaar, realtime en zichtbaar. Iedere motie die in de Tweede Kamer verschijnt, verschijnt automatisch ook in de app van het burgerparlement. Migratie. Oekraïne. Belastingen. Klimaatwetten. EU-beleid. Censuurmaatregelen. Miljardenfondsen. Stikstofbeleid. Permanent stemmen. Dan ontstaat iets waar Den Haag doodsbenauwd voor is: een directe vergelijking tussen wat politici doen en wat burgers daadwerkelijk willen. Want ineens zien we zwart op wit hoe vaak Kamerleden iets compleet anders stemmen dan de bevolking. Dan verdwijnt ook het toneelspel van: “de mensen willen dit.” Nee. Dan kunnen we het controleren. En dat is precies waar het huidige systeem zenuwachtig van wordt. Want de moderne politieke klasse houdt van burgerparticipatie, zolang burgers in kringetjes praten onder begeleiding van een procesmanager van D66. Maar echte macht? Echte directe invloed? Dat wordt ineens “gevaarlijk populisme”. Opmerkelijk genoeg vinden dezelfde mensen digitale controle van banktransacties, CO₂-registratie, digitale identiteit en massasurveillance technologisch prima uitvoerbaar, maar digitaal stemmen door burgers? Dat zou onmogelijk zijn. Wonderlijk. Blijkbaar vertrouwt de overheid technologie alleen wanneer die tegen burgers gebruikt kan worden, niet wanneer burgers haar tegen de overheid kunnen gebruiken. En precies daarom zou zo’n systeem genadeloos werken. Het zal de Tweede Kamer niet onmiddellijk vervangen, maar het maakt wel permanent zichtbaar waar de politieke elite afwijkt van de bevolking. Dat is het gevaar van transparantie: het maakt toneel zichtbaar. En misschien ontdekken we dan iets ongemakkelijks: dat de grootste bedreiging voor het politieke systeem niet extremisme is, maar een bevolking die eindelijk rechtstreeks mee mag stemmen over datgene waarvoor ze betaald. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Democratie #Burgerparticipatie #Transparantie

Column; GANGSTERS AAN DE MACHT Max von Kreyfelt Geen notulen. Geen herinneringen en verantwoordelijkheid. Wonderlijk hoe dat werkt in Den Haag. Voor iedere parkeerbon bestaat een dossier van zes pagina’s, maar voor de meest ingrijpende vrijheidsbeperkingen uit de recente Nederlandse geschiedenis blijkt plotseling collectief geheugenverlies te gelden. Niemand weet meer precies wie wat besloot. Niemand herinnert zich waarom grondrechten werden opgeschort. Niemand kan uitleggen waarom burgers van hun werk, familie, horeca, sportclub of samenleving werden uitgesloten. Geen notulen. Geen actieve herinnering. En geen schuldigen. Wat een fenomenale bestuurlijke uitvinding. Miljoenen Nederlanders werden onder druk gezet. Mensen verloren banen. Ouderen stierven geïsoleerd. Kinderen raakten beschadigd. Demonstranten werden weggezet als staatsgevaarlijk. Artsen geïntimideerd. Kritische burgers gecensureerd. Maar zodra de vraag komt wie daar politiek verantwoordelijk voor was, verandert de Haagse bestuurselite ineens in een groep verwarde goudvissen. “Daar kan ik mij niets van herinneren.” Natuurlijk niet. Want notulen zijn gevaarlijk als later blijkt dat “de wetenschap” vooral bestond uit paniek, groepsdruk en politieke beeldvorming. En precies daarom voelt het voor steeds meer mensen niet meer als bestuur, maar als een collectief gangsters dat zichzelf beschermt. Mark Mark Rutte met zijn beroemde geheugenmist. Ferd Grapperhaus die wetten handhaafde waar hij zichzelf vrolijk niet aan hield. En NCTV-topman Aalbersberg, de man van dreigingsbeelden, gedragssturing en permanente crisisretoriek. Het waren geen tragische vergissingen meer. Het werd een bestuurscultuur. Een systeem waarin macht zichzelf beschermt met commissies, onderzoeksraden, Wob-lakwerk en verdwenen herinneringen. En Hugo de Jonge? Die oogde steeds vaker als het enthousiaste tussenradertje dat iedere week opnieuw kwam uitleggen waarom nóg meer dwang eigenlijk “voor uw veiligheid” was. Het cynische is misschien nog wel dit: Dezelfde bestuurlijke klasse die burgers voortdurend waarschuwt voor “ondermijning van de democratie”, heeft zelf het vertrouwen in overheid, media en instituties in recordtempo gesloopt. Door arrogantie zonder consequenties. En zolang niemand echt verantwoordelijk wordt gehouden, blijft precies dát het signaal aan de bevolking: macht hoeft zich in Nederland niet te verantwoorden. Het blijft (nog) onbestraft! 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Nederland #Politiek #Bestuur

Is dit de meest geweldige bloemenwinkel ter wereld? 🌼 🎥 TikTok: jlynn.k #miffy #japan https://t.co/h7Ph52TiY4 #bloemen #winkel #wonderlijk

Voor wie vandaag kreunt onder de hitte: trek eens een bos in. Heb ik zonet even gedaan, het is ongelooflijk hoe je daar onmiddellijk zelf ervaart hoezeer bomen al honderd-duizenden en zelfs miljoenen jaren een bijzonder efficiënte vorm van klimaatregeling verzorgen. Een stedelijke hitte-eilandomgeving kan letterlijk 5 tot 10°C warmer aanvoelen, maar bomen zorgen voor natuurlijke verkoeling, schaduw en vochtigheid. Heel verfrissend, misschien ook als ‘concept’ voor de planners, betonliefhebbers en windmolenfanaten die hopelijk nog genoeg bomen laten staan om ervan te genieten. 🌳😎 De natuur blijft een wonderlijk stukje technologie. #Natuur #Klimaat #Hitte

Column: Het gezondheidsadvies van Corendon CEO, Steven van der Heijden Daar zitten ze dan. In nette pakken. Waterglas erbij. Ernstige blik. Parlementaire onderzoekscommissie. De toneelvereniging van het nationale geheugenverlies. “Met de kennis van nu…” De gevaarlijkste zin van de Nederlandse bestuurscultuur. Want daarmee verandert iedere daad ineens in mist. Iedere beslissing in een “complex dilemma”. Iedere vorm van machtsmisbruik in een “moeilijke afweging”. En ergens, diep in het archief van de corona-jaren, klinkt nog de stem van Steven van der Heijden. De man die vond dat ongevaccineerden het zo moeilijk mogelijk gemaakt moest worden zodat ze “geen normaal leven meer konden leiden.” Geen obscure dictator. Geen generaal in een bananenrepubliek. Nee. Een reisbaas. Vakantiebrochures. All-inclusive buffetten. Stoelreserveringen naar Antalya. Dat niveau. Het fascinerende was niet eens de uitspraak zelf. Het fascinerende was hoe normaal het ineens gevonden werd. Alsof een deel van Nederland in recordtempo veranderde in amateur-bewakers van een digitale toegangspoort. QR-code vergeten? Buiten blijven. Geen prik? Geen koffie. Geen gehoorzaamheid? Geen samenleving. En overal die griezelige bestuursglimlach. Dat opgewekte morele dedain van mensen die zichzelf ineens verzetsheld waanden omdat ze een scanner konden bedienen. “Fijn dat u uw code even laat zien.” Alsof vrijheid een bioscoopkaartje was geworden. Nu zitten dezelfde kringen ineens in de stand van collectieve mistigheid. Niemand was voor dwang. Niemand wilde uitsluiting. Niemand heeft het zo bedoeld. Het was “de context”. Het was “de wetenschap”. Het was “de druk van het moment”. Wonderlijk hoe snel ruggengraten oplossen zodra er camera’s van een onderzoekscommissie verschijnen. Want waar gaat die commissie eigenlijk over? Over waarheid? Of over bestuurlijke witwas? De kunst van het nét genoeg onderzoeken zodat niemand echt verantwoordelijk wordt? Misschien komt er straks een rapport van 1800 pagina’s. Met hoofdstukken als: * “Communicatieve uitdagingen” * “Maatschappelijke polarisatie” * “Complexe besluitvorming onder tijdsdruk” Maar nergens de simpele vraag: Hoe kon een samenleving zó snel accepteren dat burgers hun grondrechten moesten scannen voor een broodje en een stoel op een terras? En vooral: waarom stonden er CEO’s, bestuurders en mediacommentatoren vooraan te juichen alsof uitsluiting ineens een deugd was geworden? De parlementaire commissie onderzoekt misschien het beleid. Maar Nederland zou vooral eens de spiegel moeten onderzoeken. Want het virus verdween uiteindelijk vanzelf uit de journaals. De reflex om afwijkende burgers buiten de samenleving te plaatsen? Die blijkt een stuk hardnekkiger. En mensen als CEO Steven van der Heijen blijken vooral in hun eigen voet te hebben geschoten. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Bestuur #Gezondheidszorg #Vrijheid

Column: De figuranten rechtbank van Derksen De tijd waarin beschuldigingen bewezen moesten worden ligt inmiddels begraven tussen de Teletubbies en de geloofwaardigheid van de talkshowtafel. Nu volstaat het dat Johan Derksen “met verbazing heeft gekeken”, Thomas van Groningen “het eigenlijk al wist” en Raymond Mens “het verschil met Wilders” nog één keer probeert uit te leggen alsof hij de grensbewaker van de democratie is. En klaar. Vonnis uitgesproken. Forum voor Democratie moet politiek worden geëxecuteerd, zonder verkiezingen, via het moderne Nederlandse tribunaal: mannen aan een tafel, een glas wijn, een lachje en morele paniek. Het fascinerende is de totale vanzelfsprekendheid waarmee tv-figuranten denken dat zij mogen bepalen welke miljoenen Nederlanders nog fatsoenlijk stemgedrag vertonen. “Als je deze documentaire hebt gezien, kun je toch niet meer op Forum stemmen.” Werkelijk? Sinds wanneer is een televisie-uitzending voldoende om een halve achterban moreel af te keuren? Dat is nog wel de meest onthullende ontwikkeling: niet de hysterie zelf, maar de pretpark arrogantie erachter. De burger mag stemmen. Zolang Hilversum het een nette keuze vindt. En Thomas van Groningen doet iets nóg opmerkelijkers: hij presenteert aantijgingen met de stelligheid van een officier van justitie, maar zonder het gedoe van bewijs, context of wederhoor. “We weten dit al jaren.” “We wisten het eigenlijk al.” “Nu staat het zwart op wit.” Journalistiek anno 2026: eerst conclusies trekken, daarna dezelfde conclusies eindeloos herhalen tot ze vanzelf als waarheid klinken. Het mooiste moment blijft wel de oprechte verbazing dat Forum stijgt in de peilingen. Ze begrijpen niet dat miljoenen Nederlanders afhaken vanwege dit soort mediagedrag. Vanwege die permanente rioolgeur van dedain. Die moreel overkookte groepsdruk. Die zelfgenoegzame televisie-figuranten die iedere afwijkende stem behandelt alsof er een gevaarlijke patiënt uit een inrichting is ontsnapt. En Johan Derksen die een vrouwelijke politica wegzet als “een sprekende pop” maakt het nog grotesker. Wonderlijk hoe mannen van pensioenleeftijd plots feministische analyses ontdekken zodra een vrouw bij de verkeerde partij zit. Dan is ze ineens decorstuk, marionet of etalagepop. Bij D66 heet exact dit gedrag “vernieuwend leiderschap”. Het hele ritueel begint ondertussen wanhopig te ogen. Steeds dezelfde formule: geen inhoudelijk debat, geen argumenten, geen weerlegging van standpunten, maar karaktervernietiging als amusementsvorm. Want dat is het geworden. Politieke bestrijding vermomd als infotainment. En hoe harder Hilversum schuimbekt, hoe meer Nederlanders beseffen dat hier geen journalistieke bezorgdheid speelt. Mensen beseffen haarfijn wanneer journalistiek verandert in gedragscontrole. Precies daarom vallen deze prutsers zo genadeloos door de mand. Lid van de FVD is nu een daad van verzet. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Politiek #Journalistiek #Democratie

De werkelijke bedreiging heet Thom de Graaf Daar zat hij weer. Thom “Achterhuis” de Graaf. De man die al decennia lang door de Haagse wandelgangen schuifelt alsof hij persoonlijk door God is aangesteld als conciërge van de democratie. En natuurlijk ziet hij “bedreigingen”. Dat doen dit soort bestuurders altijd zodra burgers anders beginnen te stemmen dan de bestuurslaag had besteld. Volgens De Graaf zijn de grote gevaren voor de democratie: * buitenlandse beïnvloeding, * sociale media, * en partijen als de PVV van Geert Wilders en Forum voor Democratie. Joe! Geen woord over: * een politiek-bestuurlijk kartel dat elkaar al twintig jaar baantjes toespeelt, * lobbyclubs die wetten dicteren, * zichzelfbevredigende mediaconcentratie, * ongekozen Brusselse macht, * adviesorganen vol partijvrienden, * of rechters, bestuurders en omroepen die ideologisch bijna uit één mal lijken te komen. Nee hoor. Het echte gevaar zit blijkbaar bij Henk op Facebook met een meme en een boze reactie onder een nieuwsbericht. De moderne bestuurder lijkt op een aristocraat uit 1788 die vanaf zijn balkon roept: “Het volk vormt een gevaar voor de stabiliteit!” Ja Thom… dat irritante volk ook altijd met hun verkiezingen, meningen en afwijkende gedachten. Wat De Graaf werkelijk bedoelt, is veel eenvoudiger: Democratie is prachtig… zolang de uitslag correct blijft. En zodra miljoenen burgers beginnen te stemmen op partijen buiten het goedgekeurde menukaartje van D66, VVD, CDA, GroenLinks of PvdA, ontstaat plotseling “zorg over de rechtsstaat”. Wonderlijk mechanisme. Toen burgers jarenlang massaal tegen immigratie, EU-centralisatie, corona-avondklokken of stikstofbeleid stemden, gebeurde er namelijk exact niets. Maar zodra burgers zich daarvan bewust worden, heet dat ineens “ondermijning”. Niet de macht die burgers negeert is het probleem. De burger die dat begint dóór te krijgen, dát is volgens deze bestuursklasse de crisis. En daarin zit precies de ironie van Thom de Graaf. Hij presenteert zichzelf als beschermer van de democratie, terwijl hij in werkelijkheid symbool staat voor het Nederlandse achterkamermodel: * bestuurlijke incest, * permanente netwerkpolitiek, * moralistische zelfverheffing, * en diepe angst voor echte democratische onvoorspelbaarheid. Want mensen als De Graaf houden van inspraak zoals hotels van kinderfeestjes houden: zolang het niet te luidruchtig wordt en alles op tijd weer vertrekt. De grootste bedreiging voor de democratie is daarom de bestuurlijke elite rond De Graaf, die democratie alleen nog vertrouwt wanneer de bevolking exact doet wat zij wenselijk acht. Alsof de Nederlandse democratie beschermd moet worden tégen de bevolking zelf. Hoe zal deze Thom de geschiedenisboekjes in gaan? 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #democratie #politiek #vrijheid

Yernaz Ramautarsing en de kleren van de keizer Er bestaat in Nederland een bijzonder politiek verschijnsel: de man die zelf met een jerrycan benzine het huis in brand zet, om vervolgens buiten met een brandblusser te gaan roepen dat hij altijd al had gewaarschuwd voor vuurgevaar. Welkom in het wonderlijke wederopstandingsverhaal van Yernaz. Jarenlang mocht hij bij FVD meepraten, optreden, twitteren, interviews geven en zichzelf presenteren als intellectueel rebel van de nieuwe generatie. Niemand knevelde hem. Niemand snoerde hem de mond. Integendeel: de partij gaf hem een podium waar hij zonder FVD waarschijnlijk was geëindigd als boze draadstarter op internet met zeven volgers en een profielfoto van Malcolm X. Maar toen gebeurde iets ongemakkelijks. Yernaz deed wat in de politiek meestal onverstandig blijkt: hardop zeggen wat normaal gesproken ergens blijft hangen tussen cafépraat en mislukte podcasts. Uitspraken over ras en intelligentie. Niet geframed. Niet uitgelokt. Niet stiekem gemonteerd door een vijandige redactie. Nee. Gewoon rechtstreeks uit zijn eigen mond, alsof hij auditie deed voor een documentaire genaamd Hoe maak ik mezelf politiek onmogelijk in vijf minuten. En ineens stond daar dezelfde man die zélf de politieke handgranaat zonder veiligheidspin had rondgeslingerd, alsof hij slachtoffer was geworden van een groot complot. Nog mooier werd het toen hij daarna de rol van moreel aanklager van FVD op zich nam. Dat is ongeveer alsof de drummer van de Titanic na de botsing een seminar gaat geven over maritieme veiligheid. Natuurlijk mag iedereen van politieke overtuiging veranderen. Mensen mogen groeien, twijfelen, afstand nemen. Maar doe dan niet alsof je jarenlang gevangen zat in een duistere sekte terwijl je in werkelijkheid vooral struikelde over je eigen uitspraken en je eigen ego. Want laten we eerlijk zijn: FVD kreeg door Yernaz meer problemen dan Yernaz ooit door FVD kreeg. Dat is de echte ironie. De partij probeerde een jong intellectueel talent binnen te halen en eindigde met een wandelende PR-ramp die later ook nog colleges ging geven over fatsoen en democratie. Nederland zit inmiddels vol met dat type figuur. Eerst maximaal profiteren van aandacht, netwerk en bekendheid en daarna plotseling met het gezicht van een schuldbewuste bekeerling uitleggen hoe gevaarlijk de voormalige vrienden eigenlijk waren. En de media smullen ervan. Natuurlijk. Want niets vinden redacties lekkerder dan de afvallige insider. Zet hem aan tafel, geef hem een cappuccino en een podcastmicrofoon en ineens mag hij uitleggen hoe “extreem” iedereen om hem heen was. Terwijl heel Nederland denkt: vriend… jij was zelf toch degene met die uitspraken? Maar in de moderne politiek bestaat een magische regel: wie op tijd afstand neemt van zijn oude kamp, krijgt direct een morele schoonmaakbeurt. Een ideologische wasstraat. Inclusief glansprogramma. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Politiek #Nederland #FVD