Search

Column: Dé aandoening Max von Kreyfelt Er is een aandoening waarvoor geen medicijn of behandeling bestaat. Ze openbaart zich meestal pas wanneer iemand een zekere hoogte heeft bereikt. Zonder daarvoor de intelligentie te hebben. Een burgemeestersketting helpt. Een ministerspost versnelt het proces. En wie lang genoeg tussen voorlichters, beleidsnota’s en applaus leeft, loopt een verhoogd risico. De eerste symptomen zijn onschuldig. Twijfel verdwijnt. Daarna volgt zelfkritiek. Niet veel later sterft ook het vermogen om simpelweg te zeggen: ik had het mis. Vanaf dat moment gebeurt er iets wonderlijks. Iedere mislukking verandert in een succes dat verkeerd is begrepen. Iedere fout wordt een ingewikkelde afweging. Iedere vorm van kritiek bewijst slechts dat de criticus het grotere plaatje niet ziet. De patiënt voelt zich kerngezond. Alleen de omgeving merkt dat er iets niet klopt. Er ontstaat een mens die dwars door onderzoeken, parlementaire enquêtes en vernietigende rapporten kan wandelen zonder ook maar één krasje op zijn eigen gelijk op te lopen. De werkelijkheid botst voortdurend met hem. Maar de werkelijkheid verliest altijd. Want feiten zijn tijdelijk. Het eigen gelijk is permanent. Het merkwaardige is dat deze aandoening besmettelijk lijkt. In bestuurskamers steken collega’s elkaar ermee aan. Ambtenaren leren de symptomen razendsnel over te nemen. Woordvoerders ontwikkelen zelfs een natuurlijke immuniteit tegen lastige vragen. Zo ontstaat een wereld waarin niemand ooit verantwoordelijk is, terwijl iedereen verantwoordelijk was. Misschien is dat wel de gevaarlijkste ziekte van onze tijd. Niet de hoogmoed en arrogantie. Maar een chronisch gebrek aan zelfinzicht. En zoals bij iedere ernstige aandoening geldt ook hier: de patiënt merkt er zelf het allerminste van. Helaas is ook de GGZ hier nog niet op ingericht. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook op mijn reis? https://t.co/V2P6pFuNy1 #zelfinzicht #politiek #verantwoordelijkheid

In de “Defensiestrategie voor Klimaatverandering en Veiligheid” van het ministerie van defensie getiteld “Klimaatparaat” staat de volgende wonderlijke zin: “Naar de impact van klimaatverandering op de ruimte zelf dient meer onderzoek te worden gedaan.” Warmt het heelal ook op? https://t.co/NW1U6TToDz #Klimaatverandering #Defensie #Onderzoek

Column: Maak de Tweedekamer overbodig. Max von Kreyfelt De Tweede Kamer is wel het duurste toneelgezelschap van Nederland geworden. Een gebouw vol mensen die permanent praten over “de stem van de burger”, terwijl die burger eens in de vier jaar een rood potlood mag vasthouden voordat hij weer de wachtkamer van de democratie in wordt gestuurd. Dat heet dan representatieve democratie. Een prachtig systeem uit de tijd van postkoetsen, ganzenveren en gaslantaarns. Maar inmiddels leven we in een samenleving waarin miljoenen Nederlanders binnen drie seconden geld kunnen overmaken, aandelen kopen, videobellen met Australië en complete bedrijven digitaal kunnen runnen. Alleen democratie moet blijkbaar nog functioneren alsof Thorbecke ieder moment kan binnenlopen met een paardenkoets vol papier. Dus misschien is het tijd voor iets revolutionairs simpels: maak naast de Tweede Kamer een nationale burgervereniging van 1,5 miljoen aangesloten Nederlanders die digitaal meestemt over alle moties en wetsvoorstellen die in de Kamer worden ingebracht. Alles openbaar, realtime en zichtbaar. Iedere motie die in de Tweede Kamer verschijnt, verschijnt automatisch ook in de app van het burgerparlement. Migratie. Oekraïne. Belastingen. Klimaatwetten. EU-beleid. Censuurmaatregelen. Miljardenfondsen. Stikstofbeleid. Permanent stemmen. Dan ontstaat iets waar Den Haag doodsbenauwd voor is: een directe vergelijking tussen wat politici doen en wat burgers daadwerkelijk willen. Want ineens zien we zwart op wit hoe vaak Kamerleden iets compleet anders stemmen dan de bevolking. Dan verdwijnt ook het toneelspel van: “de mensen willen dit.” Nee. Dan kunnen we het controleren. En dat is precies waar het huidige systeem zenuwachtig van wordt. Want de moderne politieke klasse houdt van burgerparticipatie, zolang burgers in kringetjes praten onder begeleiding van een procesmanager van D66. Maar echte macht? Echte directe invloed? Dat wordt ineens “gevaarlijk populisme”. Opmerkelijk genoeg vinden dezelfde mensen digitale controle van banktransacties, CO₂-registratie, digitale identiteit en massasurveillance technologisch prima uitvoerbaar, maar digitaal stemmen door burgers? Dat zou onmogelijk zijn. Wonderlijk. Blijkbaar vertrouwt de overheid technologie alleen wanneer die tegen burgers gebruikt kan worden, niet wanneer burgers haar tegen de overheid kunnen gebruiken. En precies daarom zou zo’n systeem genadeloos werken. Het zal de Tweede Kamer niet onmiddellijk vervangen, maar het maakt wel permanent zichtbaar waar de politieke elite afwijkt van de bevolking. Dat is het gevaar van transparantie: het maakt toneel zichtbaar. En misschien ontdekken we dan iets ongemakkelijks: dat de grootste bedreiging voor het politieke systeem niet extremisme is, maar een bevolking die eindelijk rechtstreeks mee mag stemmen over datgene waarvoor ze betaald. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Democratie #Burgerparticipatie #Transparantie

Column; GANGSTERS AAN DE MACHT Max von Kreyfelt Geen notulen. Geen herinneringen en verantwoordelijkheid. Wonderlijk hoe dat werkt in Den Haag. Voor iedere parkeerbon bestaat een dossier van zes pagina’s, maar voor de meest ingrijpende vrijheidsbeperkingen uit de recente Nederlandse geschiedenis blijkt plotseling collectief geheugenverlies te gelden. Niemand weet meer precies wie wat besloot. Niemand herinnert zich waarom grondrechten werden opgeschort. Niemand kan uitleggen waarom burgers van hun werk, familie, horeca, sportclub of samenleving werden uitgesloten. Geen notulen. Geen actieve herinnering. En geen schuldigen. Wat een fenomenale bestuurlijke uitvinding. Miljoenen Nederlanders werden onder druk gezet. Mensen verloren banen. Ouderen stierven geïsoleerd. Kinderen raakten beschadigd. Demonstranten werden weggezet als staatsgevaarlijk. Artsen geïntimideerd. Kritische burgers gecensureerd. Maar zodra de vraag komt wie daar politiek verantwoordelijk voor was, verandert de Haagse bestuurselite ineens in een groep verwarde goudvissen. “Daar kan ik mij niets van herinneren.” Natuurlijk niet. Want notulen zijn gevaarlijk als later blijkt dat “de wetenschap” vooral bestond uit paniek, groepsdruk en politieke beeldvorming. En precies daarom voelt het voor steeds meer mensen niet meer als bestuur, maar als een collectief gangsters dat zichzelf beschermt. Mark Mark Rutte met zijn beroemde geheugenmist. Ferd Grapperhaus die wetten handhaafde waar hij zichzelf vrolijk niet aan hield. En NCTV-topman Aalbersberg, de man van dreigingsbeelden, gedragssturing en permanente crisisretoriek. Het waren geen tragische vergissingen meer. Het werd een bestuurscultuur. Een systeem waarin macht zichzelf beschermt met commissies, onderzoeksraden, Wob-lakwerk en verdwenen herinneringen. En Hugo de Jonge? Die oogde steeds vaker als het enthousiaste tussenradertje dat iedere week opnieuw kwam uitleggen waarom nóg meer dwang eigenlijk “voor uw veiligheid” was. Het cynische is misschien nog wel dit: Dezelfde bestuurlijke klasse die burgers voortdurend waarschuwt voor “ondermijning van de democratie”, heeft zelf het vertrouwen in overheid, media en instituties in recordtempo gesloopt. Door arrogantie zonder consequenties. En zolang niemand echt verantwoordelijk wordt gehouden, blijft precies dát het signaal aan de bevolking: macht hoeft zich in Nederland niet te verantwoorden. Het blijft (nog) onbestraft! 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Nederland #Politiek #Bestuur

Is dit de meest geweldige bloemenwinkel ter wereld? 🌼 🎥 TikTok: jlynn.k #miffy #japan https://t.co/h7Ph52TiY4 #bloemen #winkel #wonderlijk

Voor wie vandaag kreunt onder de hitte: trek eens een bos in. Heb ik zonet even gedaan, het is ongelooflijk hoe je daar onmiddellijk zelf ervaart hoezeer bomen al honderd-duizenden en zelfs miljoenen jaren een bijzonder efficiënte vorm van klimaatregeling verzorgen. Een stedelijke hitte-eilandomgeving kan letterlijk 5 tot 10°C warmer aanvoelen, maar bomen zorgen voor natuurlijke verkoeling, schaduw en vochtigheid. Heel verfrissend, misschien ook als ‘concept’ voor de planners, betonliefhebbers en windmolenfanaten die hopelijk nog genoeg bomen laten staan om ervan te genieten. 🌳😎 De natuur blijft een wonderlijk stukje technologie. #Natuur #Klimaat #Hitte

Column: Het gezondheidsadvies van Corendon CEO, Steven van der Heijden Daar zitten ze dan. In nette pakken. Waterglas erbij. Ernstige blik. Parlementaire onderzoekscommissie. De toneelvereniging van het nationale geheugenverlies. “Met de kennis van nu…” De gevaarlijkste zin van de Nederlandse bestuurscultuur. Want daarmee verandert iedere daad ineens in mist. Iedere beslissing in een “complex dilemma”. Iedere vorm van machtsmisbruik in een “moeilijke afweging”. En ergens, diep in het archief van de corona-jaren, klinkt nog de stem van Steven van der Heijden. De man die vond dat ongevaccineerden het zo moeilijk mogelijk gemaakt moest worden zodat ze “geen normaal leven meer konden leiden.” Geen obscure dictator. Geen generaal in een bananenrepubliek. Nee. Een reisbaas. Vakantiebrochures. All-inclusive buffetten. Stoelreserveringen naar Antalya. Dat niveau. Het fascinerende was niet eens de uitspraak zelf. Het fascinerende was hoe normaal het ineens gevonden werd. Alsof een deel van Nederland in recordtempo veranderde in amateur-bewakers van een digitale toegangspoort. QR-code vergeten? Buiten blijven. Geen prik? Geen koffie. Geen gehoorzaamheid? Geen samenleving. En overal die griezelige bestuursglimlach. Dat opgewekte morele dedain van mensen die zichzelf ineens verzetsheld waanden omdat ze een scanner konden bedienen. “Fijn dat u uw code even laat zien.” Alsof vrijheid een bioscoopkaartje was geworden. Nu zitten dezelfde kringen ineens in de stand van collectieve mistigheid. Niemand was voor dwang. Niemand wilde uitsluiting. Niemand heeft het zo bedoeld. Het was “de context”. Het was “de wetenschap”. Het was “de druk van het moment”. Wonderlijk hoe snel ruggengraten oplossen zodra er camera’s van een onderzoekscommissie verschijnen. Want waar gaat die commissie eigenlijk over? Over waarheid? Of over bestuurlijke witwas? De kunst van het nét genoeg onderzoeken zodat niemand echt verantwoordelijk wordt? Misschien komt er straks een rapport van 1800 pagina’s. Met hoofdstukken als: * “Communicatieve uitdagingen” * “Maatschappelijke polarisatie” * “Complexe besluitvorming onder tijdsdruk” Maar nergens de simpele vraag: Hoe kon een samenleving zó snel accepteren dat burgers hun grondrechten moesten scannen voor een broodje en een stoel op een terras? En vooral: waarom stonden er CEO’s, bestuurders en mediacommentatoren vooraan te juichen alsof uitsluiting ineens een deugd was geworden? De parlementaire commissie onderzoekt misschien het beleid. Maar Nederland zou vooral eens de spiegel moeten onderzoeken. Want het virus verdween uiteindelijk vanzelf uit de journaals. De reflex om afwijkende burgers buiten de samenleving te plaatsen? Die blijkt een stuk hardnekkiger. En mensen als CEO Steven van der Heijen blijken vooral in hun eigen voet te hebben geschoten. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Bestuur #Gezondheidszorg #Vrijheid

Column: De figuranten rechtbank van Derksen De tijd waarin beschuldigingen bewezen moesten worden ligt inmiddels begraven tussen de Teletubbies en de geloofwaardigheid van de talkshowtafel. Nu volstaat het dat Johan Derksen “met verbazing heeft gekeken”, Thomas van Groningen “het eigenlijk al wist” en Raymond Mens “het verschil met Wilders” nog één keer probeert uit te leggen alsof hij de grensbewaker van de democratie is. En klaar. Vonnis uitgesproken. Forum voor Democratie moet politiek worden geëxecuteerd, zonder verkiezingen, via het moderne Nederlandse tribunaal: mannen aan een tafel, een glas wijn, een lachje en morele paniek. Het fascinerende is de totale vanzelfsprekendheid waarmee tv-figuranten denken dat zij mogen bepalen welke miljoenen Nederlanders nog fatsoenlijk stemgedrag vertonen. “Als je deze documentaire hebt gezien, kun je toch niet meer op Forum stemmen.” Werkelijk? Sinds wanneer is een televisie-uitzending voldoende om een halve achterban moreel af te keuren? Dat is nog wel de meest onthullende ontwikkeling: niet de hysterie zelf, maar de pretpark arrogantie erachter. De burger mag stemmen. Zolang Hilversum het een nette keuze vindt. En Thomas van Groningen doet iets nóg opmerkelijkers: hij presenteert aantijgingen met de stelligheid van een officier van justitie, maar zonder het gedoe van bewijs, context of wederhoor. “We weten dit al jaren.” “We wisten het eigenlijk al.” “Nu staat het zwart op wit.” Journalistiek anno 2026: eerst conclusies trekken, daarna dezelfde conclusies eindeloos herhalen tot ze vanzelf als waarheid klinken. Het mooiste moment blijft wel de oprechte verbazing dat Forum stijgt in de peilingen. Ze begrijpen niet dat miljoenen Nederlanders afhaken vanwege dit soort mediagedrag. Vanwege die permanente rioolgeur van dedain. Die moreel overkookte groepsdruk. Die zelfgenoegzame televisie-figuranten die iedere afwijkende stem behandelt alsof er een gevaarlijke patiënt uit een inrichting is ontsnapt. En Johan Derksen die een vrouwelijke politica wegzet als “een sprekende pop” maakt het nog grotesker. Wonderlijk hoe mannen van pensioenleeftijd plots feministische analyses ontdekken zodra een vrouw bij de verkeerde partij zit. Dan is ze ineens decorstuk, marionet of etalagepop. Bij D66 heet exact dit gedrag “vernieuwend leiderschap”. Het hele ritueel begint ondertussen wanhopig te ogen. Steeds dezelfde formule: geen inhoudelijk debat, geen argumenten, geen weerlegging van standpunten, maar karaktervernietiging als amusementsvorm. Want dat is het geworden. Politieke bestrijding vermomd als infotainment. En hoe harder Hilversum schuimbekt, hoe meer Nederlanders beseffen dat hier geen journalistieke bezorgdheid speelt. Mensen beseffen haarfijn wanneer journalistiek verandert in gedragscontrole. Precies daarom vallen deze prutsers zo genadeloos door de mand. Lid van de FVD is nu een daad van verzet. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Politiek #Journalistiek #Democratie

De werkelijke bedreiging heet Thom de Graaf Daar zat hij weer. Thom “Achterhuis” de Graaf. De man die al decennia lang door de Haagse wandelgangen schuifelt alsof hij persoonlijk door God is aangesteld als conciërge van de democratie. En natuurlijk ziet hij “bedreigingen”. Dat doen dit soort bestuurders altijd zodra burgers anders beginnen te stemmen dan de bestuurslaag had besteld. Volgens De Graaf zijn de grote gevaren voor de democratie: * buitenlandse beïnvloeding, * sociale media, * en partijen als de PVV van Geert Wilders en Forum voor Democratie. Joe! Geen woord over: * een politiek-bestuurlijk kartel dat elkaar al twintig jaar baantjes toespeelt, * lobbyclubs die wetten dicteren, * zichzelfbevredigende mediaconcentratie, * ongekozen Brusselse macht, * adviesorganen vol partijvrienden, * of rechters, bestuurders en omroepen die ideologisch bijna uit één mal lijken te komen. Nee hoor. Het echte gevaar zit blijkbaar bij Henk op Facebook met een meme en een boze reactie onder een nieuwsbericht. De moderne bestuurder lijkt op een aristocraat uit 1788 die vanaf zijn balkon roept: “Het volk vormt een gevaar voor de stabiliteit!” Ja Thom… dat irritante volk ook altijd met hun verkiezingen, meningen en afwijkende gedachten. Wat De Graaf werkelijk bedoelt, is veel eenvoudiger: Democratie is prachtig… zolang de uitslag correct blijft. En zodra miljoenen burgers beginnen te stemmen op partijen buiten het goedgekeurde menukaartje van D66, VVD, CDA, GroenLinks of PvdA, ontstaat plotseling “zorg over de rechtsstaat”. Wonderlijk mechanisme. Toen burgers jarenlang massaal tegen immigratie, EU-centralisatie, corona-avondklokken of stikstofbeleid stemden, gebeurde er namelijk exact niets. Maar zodra burgers zich daarvan bewust worden, heet dat ineens “ondermijning”. Niet de macht die burgers negeert is het probleem. De burger die dat begint dóór te krijgen, dát is volgens deze bestuursklasse de crisis. En daarin zit precies de ironie van Thom de Graaf. Hij presenteert zichzelf als beschermer van de democratie, terwijl hij in werkelijkheid symbool staat voor het Nederlandse achterkamermodel: * bestuurlijke incest, * permanente netwerkpolitiek, * moralistische zelfverheffing, * en diepe angst voor echte democratische onvoorspelbaarheid. Want mensen als De Graaf houden van inspraak zoals hotels van kinderfeestjes houden: zolang het niet te luidruchtig wordt en alles op tijd weer vertrekt. De grootste bedreiging voor de democratie is daarom de bestuurlijke elite rond De Graaf, die democratie alleen nog vertrouwt wanneer de bevolking exact doet wat zij wenselijk acht. Alsof de Nederlandse democratie beschermd moet worden tégen de bevolking zelf. Hoe zal deze Thom de geschiedenisboekjes in gaan? 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #democratie #politiek #vrijheid

Yernaz Ramautarsing en de kleren van de keizer Er bestaat in Nederland een bijzonder politiek verschijnsel: de man die zelf met een jerrycan benzine het huis in brand zet, om vervolgens buiten met een brandblusser te gaan roepen dat hij altijd al had gewaarschuwd voor vuurgevaar. Welkom in het wonderlijke wederopstandingsverhaal van Yernaz. Jarenlang mocht hij bij FVD meepraten, optreden, twitteren, interviews geven en zichzelf presenteren als intellectueel rebel van de nieuwe generatie. Niemand knevelde hem. Niemand snoerde hem de mond. Integendeel: de partij gaf hem een podium waar hij zonder FVD waarschijnlijk was geëindigd als boze draadstarter op internet met zeven volgers en een profielfoto van Malcolm X. Maar toen gebeurde iets ongemakkelijks. Yernaz deed wat in de politiek meestal onverstandig blijkt: hardop zeggen wat normaal gesproken ergens blijft hangen tussen cafépraat en mislukte podcasts. Uitspraken over ras en intelligentie. Niet geframed. Niet uitgelokt. Niet stiekem gemonteerd door een vijandige redactie. Nee. Gewoon rechtstreeks uit zijn eigen mond, alsof hij auditie deed voor een documentaire genaamd Hoe maak ik mezelf politiek onmogelijk in vijf minuten. En ineens stond daar dezelfde man die zélf de politieke handgranaat zonder veiligheidspin had rondgeslingerd, alsof hij slachtoffer was geworden van een groot complot. Nog mooier werd het toen hij daarna de rol van moreel aanklager van FVD op zich nam. Dat is ongeveer alsof de drummer van de Titanic na de botsing een seminar gaat geven over maritieme veiligheid. Natuurlijk mag iedereen van politieke overtuiging veranderen. Mensen mogen groeien, twijfelen, afstand nemen. Maar doe dan niet alsof je jarenlang gevangen zat in een duistere sekte terwijl je in werkelijkheid vooral struikelde over je eigen uitspraken en je eigen ego. Want laten we eerlijk zijn: FVD kreeg door Yernaz meer problemen dan Yernaz ooit door FVD kreeg. Dat is de echte ironie. De partij probeerde een jong intellectueel talent binnen te halen en eindigde met een wandelende PR-ramp die later ook nog colleges ging geven over fatsoen en democratie. Nederland zit inmiddels vol met dat type figuur. Eerst maximaal profiteren van aandacht, netwerk en bekendheid en daarna plotseling met het gezicht van een schuldbewuste bekeerling uitleggen hoe gevaarlijk de voormalige vrienden eigenlijk waren. En de media smullen ervan. Natuurlijk. Want niets vinden redacties lekkerder dan de afvallige insider. Zet hem aan tafel, geef hem een cappuccino en een podcastmicrofoon en ineens mag hij uitleggen hoe “extreem” iedereen om hem heen was. Terwijl heel Nederland denkt: vriend… jij was zelf toch degene met die uitspraken? Maar in de moderne politiek bestaat een magische regel: wie op tijd afstand neemt van zijn oude kamp, krijgt direct een morele schoonmaakbeurt. Een ideologische wasstraat. Inclusief glansprogramma. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Politiek #Nederland #FVD

Column: Daan de Kort, voorzitter van de coronaknutselclub Soms zie je iemand en begrijp je onmiddellijk waarom Nederland inmiddels bestuurd wordt alsof het een eindeloze vergaderlocatie is met biologisch afbreekbare koffiebekers. Neem Daan de Kort. Voorzitter van de corona-onderzoekscommissie. De man die moet uitzoeken hoe een compleet land jarenlang veranderde in een combinatie van QR-codes, avondklokken en persconferenties waarin volwassenen werden toegesproken alsof ze kleuters waren die lijm hadden gegeten. Dat vraagt natuurlijk om iemand met gewicht. Gezag. Autoriteit. En toen verscheen Daan de Kort. Een man met de uitstraling van een projectleider die normaal gesproken drie kwartier praat over draagvlak bij een herinrichting van een fietspad in Oss. Je verwacht niet dat hij een historische, parlementaire commissie leidt. Je verwacht dat hij vraagt of iedereen de post-its wel op kleur heeft gesorteerd. En dat is dus de voorzitter die moet onderzoeken waarom grondrechten werden beperkt, ondernemers kapotgingen en ministers elkaar drie jaar lang tegenspraken alsof het een dronken pubquiz was. Het ongemakkelijke is: zelfs de mensen die hij ondervraagt lijken hem niet serieus te nemen. Je ziet bewindslieden kijken alsof ze denken: “Word ik nu echt gecontroleerd door iemand die eruitziet alsof hij net uit een cursus Scrum-management komt?” Daan de Kort is het politieke equivalent van een lauwe kaassoufflé Niet gevaarlijk. Niet indrukwekkend. Vooral wonderlijk dat iemand dacht: dát kwetsbare, naïeve, moet het gezicht van waarheidsvinding worden. Maar misschien was dat precies de bedoeling. Echte onderzoekscommissies zijn gevaarlijk. Die trekken ministers uit elkaar, als een IKEA kast. In Nederland organiseren we liever een procesbegeleider met het charisma van een boekhouder bij een regionaal verzekeringsbedrijf. Alles aan deze commissie ademt dezelfde sfeer als het coronabeleid zelf: geen regie, veel overleg, veel formulieren, veel “zorgvuldigheid” en ondertussen vooral voorkomen dat iemand echt verantwoordelijk kan worden gehouden. En Daan zit daar zichtbaar ongemakkelijk middenin. Met de uitstraling van iemand die nog steeds toestemming vraagt, voordat hij een toiletgang maakt. Het knappe is dat niemand echt boos op hem wordt. Hij oogt niet als een machtige bestuurder. Hij oogt als iemand die bij een bedrijfsuitje, als enige de escape room niet wist te verlaten. Maar misschien symboliseert hij de moderne Nederlandse politiek juist perfect: Oneindig veel overleg. Oneindig veel commissies en neutrale managers die nergens écht verantwoordelijk voor zijn. Nederland onderzoekt de grootste maatschappelijke ontsporing van wellicht alle eeuwen. En zet vervolgens een zeer kwetsbaar ogende Daan de Kort op de voorzittersstoel, de man die zelfs zijn achternaam niet weet te overtreffen. In de hoop dat we lief voor hem blijven? Je verzint het niet. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #Nederland #politiek #onderzoek

Of het nou in Bussum is, Best, Budel of waar dan ook in Nederland; omvolking staat bovenaan de prioriteitenlijstjes. En alles moet ervoor wijken. Met een eenduidigheid, een organisatiegraad en een fanatisme dat mij persoonlijk sterk doet denken aan een andere periode in onze recente geschiedenis. Alleen rijden de treinen nu naar het westen in plaats van het oosten. Omvolking. Ze geven er miljarden van ons belastinggeld aan uit, ze liegen en bedriegen. Ze verraden hun buren en dorpsgenoten ervoor. Ze schuilen achter elkaar, met wonderlijke zinsconstructies en omzeilende antwoorden. En als je ze klem zet met feiten, zien ze dat slechts als een mening, die je natuurlijk mag hebben, maar waar ze niks mee gaan doen. Het moet! “Niemand stelt de vraag meer, waarom ons land van het kleinste dorp tot de grootste stad moet worden afgeladen met mannelijke Afrikanen van militaire leeftijd. Ik stel de vraag ook niet meer. Want ik weet het antwoord al. Dat antwoord zie je in de sterreclames. Ze zijn er om lieve Duo Penotti kindertjes te maken als de Nederlandse jongens door de vleesmolens worden getrokken. Ik kan geen andere reden bedenken. Ze zijn bewust en gepland hierheen gehaald, worden strategisch door het hele land verspreid, hebben verder geen werk of doel of reden om hier te zijn. Ze hebben geen economische waarde, behalve dat de meesten duidelijk militair zijn geweest of nog steeds zijn. Als je het mij vraagt… Het zijn geen vluchtelingen. Het zijn omvolkingssoldaten. https://t.co/NYTVeXqVMl #Omvolking #Nederland #Politiek

Column: De demonstratie-hiërarchie van Nederland Max von Kreyfelt Nederland is een prachtig land. Een land waar iedereen gelijk is. Alleen blijken sommige demonstranten nét iets gelijker dan anderen. Blokkeer je met klimaatactivisten maandenlang een snelweg, leg je verkeer, hulpdiensten en werkend Nederland stil en plak je jezelf vast aan asfalt, dan behandelt de politie je alsof ze een kwetsbaar yogaretraite begeleiden. “Rustig mevrouw… uw havercappuccino staat klaar in het busje.” Na arrestatie staan ze vaak sneller weer buiten dan een pakketje van https://t.co/4Alr0B9dZf wordt bezorgd. Maar probeer als gewone buurtbewoner eens boos te worden over een AZC in je directe leefomgeving en plots verandert Nederland in een oefening, extreem radicale ordehandhaving. Dan verschijnen er ME-busjes, Romeo’s, helmen, linies, wapenstokken en persverklaringen over “radicalisering”. Want dat is het wonderlijke van de moderne democratie: een snelweg blokkeren heet tegenwoordig “maatschappelijke betrokkenheid”, maar zorgen over leefbaarheid worden verdacht snel vertaald naar “extremistische signalen”. En burgers zien dat verschil haarfijn. Dat is het echte probleem. Niet XR. Niet asielprotesten. Maar de zichtbare demonstratie-hiërarchie. De overheid blijkt feilloos aan te voelen, welk protest ideologisch acceptabel is. Een klimaatactivist die een hoofdstad ontregelt? Idealistisch. Een boze burger uit een dorp? Potentieel gevaarlijk. Een universiteitsbezetter? Bevlogen. Een ondernemer die zijn wijk ziet veranderen? Radicaal. Een Palestijnse protestmars? Complex maatschappelijk vraagstuk. Driehonderd bezorgde moeders bij een AZC? “Signalen van extreemrechts.” Je hoeft geen politicoloog meer te zijn om het patroon te herkennen. Zelfs de gemiddelde loodgieter of vrachtwagenchauffeur voelt dat protest niet meer wordt beoordeeld op gedrag, maar op politieke geur. En precies daar wordt het gevaarlijk. Een rechtsstaat overleeft best demonstraties. Ook een paar relschoppers. Zelfs slechte ministers. Maar wat een rechtsstaat niet overleeft, is zichtbaar ongelijke behandeling. Zodra burgers het gevoel krijgen dat regels elastisch worden toegepast afhankelijk van ideologie, verdwijnt vertrouwen sneller dan koopkracht bij de supermarkt. En ondertussen begrijpt Den Haag er opnieuw helemaal niets van. Daar worden rapporten geschreven over “maatschappelijke polarisatie”, alsof die spontaan uit de lucht kwam vallen en niet jarenlang zorgvuldig is gekweekt door bestuurders die iedere vorm van kritiek reduceren tot populisme, desinformatie of extremisme. De ironie is schitterend. Dezelfde elite die jarenlang sprak over “verbinding”, heeft inmiddels een samenleving gebouwd waarin steeds meer mensen bang zijn om hardop iets te zeggen zonder direct moreel gefileerd te worden op televisie of sociale media. Maar gelukkig mogen we nog wel demonstreren. Zolang het ideologisch verantwoord gebeurt. Want we zijn een tolerant land. Met extremistische voorwaarden. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Demonstratierecht #MaatschappelijkeBetrokkenheid #Polarisatie