Caroline van der Plas wrote that the Ministry of Agriculture, Fisheries, Food Security and Nature had a vacancy for which, according to her, no substantive knowledge was required, as long as the candidate was curious to delve into the subject. She called that incredible. https://t.co/RZmrZ0eyhF https://t.co/fIdJgjZq6E #vacature #werk #nieuwsgierigheid (translated)
Sander Sassen wrote that of the 70,000 people invited to the climate consultation, approximately 6 percent responded. According to him, a panel of 175 people was formed from that group through weighted lottery. He argued that participation in itself selected people based on interest and opinions, resulting in the panel not being a representative cross-section of the Netherlands. According to Sassen, the assignment was also limited beforehand: the consultation was not about whether climate policy should be implemented, but about its scope and ways in which the Dutch could eat, travel, and consume more climate-friendly. Documents requested through the WOO showed, according to him, that among others, Extinction Rebellion had provided input for the invitations, guiding principles, and knowledge panel. According to Sassen, critical experts were selectively fact-checked or neutralized. He concluded that the citizen consultation was therefore not a neutral democratic instrument but a process with a left-progressive and, in his view, even left-activist inclination. #Klimaatbeleid #Democratie #Feiten (translated)
Zou een mier een wiskundetoets kunnen halen? 🐜 Dat is een grappige vraag, maar er zit nog een andere achter: waarom zou wiskunde voor kinderen altijd op een schoolboek moeten lijken? In kinderboeken kunnen getallen ook personages, raadsels, reizen en verhalen worden. Wat als kinderen wiskunde eerst via nieuwsgierigheid zouden ontdekken? #wiskunde #kinderen #kinderboeken #onderwijs #Kinderpsychologie #Leermotivatie #SpelendLeren #Rekenverhalen #20260819 #0003 #MrNumberwise #Nederlands
Jongens wat een beerput… Het wordt met de dag duidelijker waarom Anthony Fauci zich 111 keer op ‘the Fifth’ beriep. Want terwijl hij zwijgt, beginnen zijn eigen mails wel met de dag meer en meer te spreken… Er was al gebleken dat hij wist van mogelijke vaccinatierisico’s tijdens de zwangerschap, terwijl we hem daar nooit hebben over gehoord. Wel integendeel. En nu duikt opnieuw een mail op die kan tellen: —> Op 27 mei 2021 schreef Janet Woodcock, hoofd van de FDA, o.a. aan Fauci dat ze meldingen kreeg van mensen -onder wie medische professionals- met “moeilijk te classificeren klachten na COVID-vaccinatie”. —> Ze schreef expliciet dat dit precies het soort bijwerkingen waren dat systemen zoals VAERS niet goed konden detecteren en stelde daarom voor om een cohort van deze mensen te onderzoeken. —> Daarbij schreef ze ook nog: “If you let a problem fester, then it will come back to bite you later.” De Fauci-fans zullen nu zeggen dat nergens staat dat hij die waarschuwing negeerde. Klopt. —> Maar feit is óók dat hij ook hierover nooit publiek iets heeft gezegd en dat deze mail pas vijf jaar later boven water komt. —> Toen temidden van de wereldwijde “100% Safe & Effective” campagne…remember? Maar nòg belangrijker: voor zover uit de huidige informatie blijkt, is er geen enkel spoor van de specifieke cohortstudie waar Woodcock o vroeg… —> Dus de vraag is ook hier heel simpel: Wat is er met haar waarschuwing en haar voorstel tot onderzoek gebeurd? En dat is niet alleen een belangrijke vraag voor Fauci, maar ook voor ‘onze journalisten’. Helaas lijkt het ondertussen alsof ook de media zich op het Vijfde Amendement beroepen en ook hier in België… Terwijl dit soort documenten toch aanleiding zou moeten geven tot zeer grote nieuwsgierigheid, doorgedreven onderzoek en uiterst kritische vragen. Maar nee, in plaats daarvan: grote stilte. Dus laat ons eerlijk wezen, Fauci-fan of niet: ook dát begint stilaan behoorlijk schandalig te worden. P.S. Dit is weer een voorbeeld waarom ik blij ben dat X bestaat, waar zulke documenten wél circuleren en je ze zelf kan bekijken. #Fauci #COVID19 #Vaccinatie
@maartenbrink @NPBactueel @Nieuwsuur Gewoon uit nieuwsgierigheid, hebben jullie in het verleden ook soortgelijke reacties geplaatst nav andere demo’s op de snelweg? #demonstratie #nieuws #snelweg
Column: De paardenbloem versus KWF kankeronderzoek (Ref Robin de Boer) Max von Kreyfelt Er groeit een plantje waar niemand aandacht aan besteedt. De paardenbloem. Gemeenten bestrijden hem. Tuinliefhebbers trekken hem met wortel en al uit de grond. Kinderen blazen de pluizen weg en volwassenen lopen er gedachteloos langs. Een lastig onkruid. Totdat ergens een onderzoeker ontdekt dat een extract uit diezelfde wortel in het laboratorium opmerkelijke effecten laat zien op bepaalde kankercellen. En ineens wordt het stil. Ongemakkelijk stil. Want een paardenbloem heeft één groot nadeel. Hij groeit gratis. Er zit geen octrooi op, marketingcampagne en glimmende productlancering. En vooral geen aandeelhoudersvergadering waarin de kwartaalcijfers met applaus worden ontvangen. Een paardenbloem is economisch buitengewoon onbeleefd. Ondertussen kennen we een andere plant die al ruim vijfenzeventig jaar wél prachtig bloeit. De geldboom. Sinds 1950 trekken collectanten elk jaar langs de deuren. Televisieacties, nalatenschappen, loterijen, sponsorlopen, benefietdiners, subsidies. Jaar na jaar. Decennium na decennium. Mijn reële schatting is 4,5 miljard euro sinds 1950, En steeds opnieuw dezelfde boodschap. “We zijn dichterbij dan ooit.” Dat is een fascinerende slogan. Want “dichterbij” is een elastisch begrip. Na vijfenzeventig jaar kun je er kennelijk nog altijd nét niet zijn. Dat roept vragen op. Geen beschuldigingen. Gewoon vragen. Hoeveel miljard euro hebben Nederlanders sinds 1950 aan kankeronderzoek geschonken? Welke doorbraken zijn rechtstreeks te danken aan dat geld? Hoeveel verdwijnt onderweg in organisaties, campagnes, fondsenwerving en management? En misschien wel de lastigste vraag van allemaal: Hoe wordt eigenlijk besloten welke onderzoekslijnen wél miljoenen krijgen en welke nauwelijks een kans krijgen? Want wetenschap hoort nieuwsgierig te zijn. Niet alleen naar wat winstgevend is. De geschiedenis van de geneeskunde staat vol met ontdekkingen die ooit belachelijk werden gemaakt. Bacteriën veroorzaakten geen maagzweren. Handen wassen was onzin. Maagzweren kwamen door stress. Totdat iemand koppig genoeg was om verder te kijken. Dat is wetenschap. Niet het beschermen van bestaande overtuigingen, maar het testen ervan. Dus nee, niemand hoeft vandaag te beweren dat paardenbloemextract kanker geneest. Dat zou onwetenschappelijk zijn. Maar even onwetenschappelijk is het om nieuwsgierigheid te vervangen door desinteresse. Misschien blijkt de paardenbloem uiteindelijk niets bijzonders. Prima. Maar onderzoek dat nooit wordt gedaan, kan ook nooit iets bewijzen. En misschien is dát wel de mooiste uitvinding van onze tijd. Niet het medicijn. Maar het vermogen om sommige vragen zo lang uit te stellen dat niemand zich nog herinnert waarom ze nooit werden gesteld. De paardenbloem groeit intussen onverstoorbaar verder. Tussen de stoeptegels. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Kankeronderzoek #Paardenbloem #Wetenschap
Tijdens de zonsverduistering is het essentieel om kinderen te beschermen tegen oogschade door hen te voorzien van speciale eclipsbrillen of hen in de gaten te houden om te voorkomen dat ze in de zon kijken, ondanks hun nieuwsgierigheid. #zonsverduistering #kinderen #oogbescherming
In plaats van een gemeenschap op te bouwen rond jeugdige ambitie, intellect, wetenschap, ondernemerschap, fierheid, leergierigheid, onbevangenheid, nieuwsgierigheid, vooruitgangsdenken, doet de Regimepers er alles aan om ons leeghoofdige rolmodellen op te dringen als proeve van succes. #jeugd #ondernemerschap #wetenschap
Gisteren waren #Sep en ik op het strand. Het waaide flink. 🌬️ Terwijl we daar liepen, legde ik hem uit hoe je kunt zien uit welke richting de wind komt. Sep luisterde, keek even en zei toen nuchter: “Dat weet ik al.” Voordat ik iets terug kon zeggen, kwam hij met een vraag waarop ik het antwoord niet weet, maar het me ook niet eerder heb afgevraagd. “Maar waar begint de wind eigenlijk? Waar eindigt hij? En waar blijft hij als hij weer weg is?” Zo’n vraag zet je even stil. Want waar je als volwassene al snel denkt aan wat je denkt te weten, kijkt een kind voorbij het voor hem bekende. Niet alleen naar wat je ziet, maar naar de mysterie van wat je niet ziet. En precies daarin schuilt de schoonheid van verwondering: in die pure, eerlijke nieuwsgierigheid die je onverwacht meeneemt naar een wereld waarin alles nog opnieuw ontdekt mag worden. 💙 #verwondering #sep #strand #wind #kleinemomentengrotevragen #verwondering #kinderen #natuur
In een opinieartikel pleit Joost van der Horst voor een scheiding tussen leren en certificeren in het onderwijs, zodat leerlingen weer met plezier naar school gaan en docenten zich kunnen richten op ontwikkeling en nieuwsgierigheid zonder druk van toetsen en beoordeling. #onderwijs #leren #toetsen
Column: Lees vóór gebruik de bijsluiter. Doe het vooral niet vóór gebruik Max von Kreyfelt Daar is hij dan. De bijsluiter. Dat kleine, opgevouwen monumentje voor een tijd waarin vragen stellen nog gold als een bijwerking die onmiddellijk behandeld moest worden. Comirnaty. 30 microgram per dosis. Tozinameran. Een naam die destijds niemand kende en die ook niemand hoefde te kennen, want we hadden Hugo. En Hugo had schoenen. En vertrouwen. Vooral vertrouwen. De overheid had de wetenschap, de wetenschap had de televisie en de televisie had een tafel waaraan iedere avond werd uitgelegd dat twijfel menselijk was, maar in dit geval toch iets voor mensen met een Facebookaccount. Nu ligt daar die bijsluiter. Keuring gedrukt. Zwart op wit. Vermoeidheid. Hoofdpijn. Spierpijn. Koorts. Gewrichtspijn. Niets bijzonders. Dat hoort erbij. Even doorbijten. En ergens verderop, tussen de kleine letters die niemand leest omdat vertrouwen minder vermoeiend is dan lezen, staan myocarditis en pericarditis. Ontsteking van de hartspier. Ontsteking van het hartzakje. Vooral gemeld bij jongere mannen. Vaker na de tweede dosis. Merkwaardig. Want ik herinner mij een tijd waarin mensen die daar vragen over stelden niet werden uitgenodigd voor een rustig gesprek over farmacovigilantie. Ze kregen een etiket. Wappie. Antivaxxer. Complotdenker. Gevaar voor de volksgezondheid. Sommigen verloren hun podium. Anderen hun reputatie. Artsen die te veel vragen stelden, ontdekten dat wetenschappelijke nieuwsgierigheid vooral gewaardeerd wordt zolang zij tot het juiste antwoord leidt. Dat is misschien wel het mooiste aan de moderne wetenschap. Ze verandert voortdurend van inzicht, maar verwacht wel dat u ieder tijdelijk inzicht als eeuwige waarheid behandelt. De bijsluiter zelf is overigens een wonder van bestuurlijke beschaving. Alles staat erin. Daarmee is juridisch gezien iedereen geïnformeerd. Dat u hem pas leest nadat u op televisie, in de krant, op uw werk en soms zelfs binnen uw familie moreel onder druk bent gezet, blijkt een detail. U had hem kunnen lezen. Net zoals u een hypotheekakte kunt lezen terwijl de makelaar achter u staat te roepen dat er nog zeventien andere gegadigden zijn. Vrije keuze. Volledig geïnformeerd. Handtekening graag hier. Het interessante is daarom wat er destijds niet over gezegd mocht worden. Want bijwerkingen waren er natuurlijk altijd. Alleen de maatschappelijke bijwerking van het bespreken ervan bleek ernstiger dan de medische. Een ontstoken hartzakje was een bekend risico. Een ontstoken debat was onaanvaardbaar. En zo werd de bijsluiter misschien wel het eerlijkste document van de hele coronaperiode. Omdat hij, in tegenstelling tot veel bestuurders, tenminste toegeeft dat er risico’s bestaan. Lees voor gebruik de bijsluiter. Een uitstekend advies. Alleen jammer dat het land hem pas mocht lezen nadat de discussie was afgelopen. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Bijsluiter #Vaccinatie #Gezondheid
De opkomst van AI, zoals de nieuwe beeldgenerator Muse Image van Meta, heeft niet alleen het potentieel om ons menselijke ervaringen te beïnvloeden, maar leidt ook tot groeiend wantrouwen ten opzichte van de authenticiteit van informatie en beelden, wat ons nieuwsgierigheid en kritische denkvermogen ondermijnt. #KunstmatigeIntelligentie #Nieuwsgierigheid #Vertrouwen
Open brief aan John de Mol Beste John, U bent misschien wel de machtigste mediaman van Nederland. U begrijpt kijkcijfers, sentiment, timing en psychologie beter dan bijna wie dan ook. U voelde decennia lang haarfijn aan waar mensen naar wilden kijken en vooral wanneer ze ergens klaar mee waren. Daarom is het interessant dat juist de traditionele media nu massaal het contact met het publiek verliezen. Niet een beetje. Structureel. Het vertrouwen daalt. De interesse verdwijnt. Jongeren lopen weg. En miljoenen mensen zoeken hun informatie inmiddels buiten de klassieke redacties om. Toch klinkt vanuit Hilversum vooral verwarring. Alsof men niet begrijpt wat er gebeurd is. Maar misschien begrijpt u het wél. Want ergens onderweg veranderde journalistiek van nieuwsgierigheid naar opvoedkunde. Van controleren van macht naar begeleiden van publiek gedrag. Van pluriformiteit naar morele choreografie. Niet overal. Niet altijd. Maar vaak genoeg om zichtbaar te worden. Tijdens corona zagen miljoenen Nederlanders iets merkwaardigs ontstaan: vrijwel alle grote redacties dachten ineens hetzelfde, twijfelden op hetzelfde moment aan dezelfde mensen, en nodigden opvallend vaak exact dezelfde experts uit. Dat voelde voor veel burgers niet meer als journalistiek. Dat voelde als afstemming. Daarna volgden Oekraïne, stikstof, migratie, klimaat, censuur, digitale controle, Europese machtsoverdracht — en telkens opnieuw leek het debat smaller te worden naarmate de maatschappelijke impact groter werd. Kritische vragen verdwenen niet letterlijk. Ze werden subtiel sociaal verdacht gemaakt. En juist dát hebben mensen gevoeld. Niet iedereen kon het perfect formuleren. Maar miljoenen burgers herkenden instinctief wanneer informatie niet langer bedoeld was om hen vrij te laten denken, maar om hen binnen acceptabele grenzen te laten blijven. Dus nee: het internet heeft het vertrouwen niet kapotgemaakt. De media zelf hebben dat gedaan. Niet door fouten te maken — fouten horen bij journalistiek. Maar door te stoppen met het serieus toelaten van fundamentele twijfel. En misschien is dat wel de grootste crisis van deze tijd: niet dat mensen “afhaken van nieuws”, maar dat complete instituties hun geloofwaardigheid langzaam hebben ingeruild voor nabijheid tot macht. U kent televisiepsychologie. U weet dat kijkers één ding feilloos aanvoelen: onechtheid. Mensen accepteren een mening. Zelfs propaganda. Maar wat ze uiteindelijk niet verdragen, is het gevoel gemanipuleerd te worden terwijl men ondertussen blijft beweren volledig objectief te zijn. Daarom groeit sociale media. Niet omdat alles daar waar is. Maar omdat daar tenminste nog zichtbaar wordt getwijfeld, gevochten, gezocht en botsend gedacht. Rommeliger. Soms hysterisch. Maar levend. De klassieke media ogen daarentegen steeds vaker als perfect verlichte studio’s waarin niemand nog werkelijk verrast mag worden. Misschien ligt daar juist een historische kans voor iemand als u. Niet nóg een format. Niet nóg een talentenjacht. Maar een platform waar echte journalistieke spanning terugkeert. Waar mensen met fundamenteel verschillende visies elkaar ontmoeten zonder vooraf moreel gesorteerd te zijn. Waar nieuwsgierigheid belangrijker is dan narratiefdiscipline. Nederland snakt daar meer naar dan Hilversum denkt. Met vriendelijke groet, Max von Kreyfelt #journalistiek #media #vertrouwen
Er zijn momenten waarop iemand zichzelf ontmaskert zonder dat het het zelf doorheeft. Niet door wat zij onderzoekt, maar door wie xij wegzet. Niet door wetenschap, maar door arrogantie verpakt als deskundigheid. Jij hebt als psychiater niet simpelweg een mening gegeven over de coronaperiode. Je hebt mensen gedehumaniseerd die kritische vragen stelden over de prikcampagne. Burgers die twijfelden, artsen die waarschuwden, ouders die zich zorgen maakten, jij reduceerde ze tot psychologische dossiers. Alsof maatschappelijke twijfel automatisch een stoornis zou zijn. Alsof kritisch denken ineens behandeld moest worden in plaats van gehoord. Dat is geen psychiatrie. Dat is intellectuele luiheid met een behandelstoel eronder. Je presenteerde jezelf als objectieve professional, maar gedroeg je als een ideologische ordebewaker van het narratief. Een vrouw die vanuit comfortabele studeerkamers verklaarde wat “gezond denken” was, terwijl miljoenen mensen werden buitengesloten, gedemoniseerd en sociaal onder druk gezet. Wat vooral bleef hangen was de neerbuigende toon. Dat constante morele vingertje van iemand die zichtbaar meer geïnteresseerd was in gehoorzaamheid dan in waarheidsvinding. Je sprak niet als arts, maar als een paternalistische bemoeial die zichzelf tot scheidsrechter van acceptabel denken had benoemd. En achteraf? Nu steeds meer feiten, fouten en politieke belangen zichtbaar worden, blijkt vooral hoe oppervlakkig en slecht geïnformeerd veel van die stellige uitspraken waren. Het grote probleem van mediapsychiaters is dat ze zelden twijfelen zolang de camera aanstaat. Het wrange is misschien nog wel dat ik je ooit ruimte gaf bij Café Weltschmerz. Dat ik dacht dat open debat nog mogelijk was. Dat intellectuele nieuwsgierigheid belangrijker was dan kuddegedrag. Terugkijkend voelt dat als het binnenhalen van iemand die vrijheid van denken gebruikte om diezelfde vrijheid bij anderen verdacht te maken. Ik zie geen onafhankelijke denker meer. Ik zie iemand die tijdens maatschappelijke druk exact deed wat machtssystemen nodig hadden: afwijkende stemmen psychologiseren, ridiculiseren en isoleren. Niet ondanks het vak. Maar ermee. https://t.co/MDlYwgrQZ5 #Psychiatrie #KritischDenken #VrijheidVanMeningsuiting
Observaties vanuit het riool, extra editie. De ombudsvrouw van de Volkskrant schrijft over de giftigheid van sociale media. Over haat, bedreigingen en een publiek debat dat ontspoort. De analyse is begrijpelijk, maar vooral onthullend. Want achter het verhaal over X en Facebook verschijnt een ander verhaal. Dat van een krant die een inclusieve samenleving bepleit, maar zichtbaar moeite heeft met een deel van de samenleving dat niet meer binnen het eigen wereldbeeld past. De Volkskrant schrijft veel en graag over diversiteit, representatie en het belang van verschillende stemmen. Dat zijn belangrijke thema’s. Opvallend genoeg verdwijnt die nieuwsgierigheid zodra die stemmen grof, boos of institutioneel wantrouwend worden. Dan zijn ze geen bron van inzicht meer, maar een moderatieprobleem. Dat is geen unieke Volkskrantkwaal. Het is een symptoom van een bredere ontwikkeling. Hoogopgeleide, welvarende milieus verdedigen de open samenleving met grote overtuiging, maar doen dat steeds vaker vanuit sociale en culturele gated communities. Daar wordt gesproken over inclusie, terwijl het contact met mensen buiten die kring steeds beperkter wordt. De ironie is dat de gevolgen van die open samenleving zelden als eerste neerslaan in diezelfde gated communities. De gevolgen van immigratie, woningdruk, concurrentie op de arbeidsmarkt, overbelaste publieke voorzieningen of afnemende sociale cohesie worden meestal het eerst gevoeld door mensen met minder inkomen, minder invloed en minder keuzemogelijkheden. Zeg maar het Volk uit de naam Volkskrant. Dat deel van de naam lijkt tegenwoordig vooral historisch erfgoed. De krant die ooit pretendeerde het land te beschrijven, beschrijft steeds vaker een land zoals de eigen welvarende fans dat zien. De boze reacties onder Facebookberichten of op X worden niet gelezen als signalen uit de samenleving, maar als bewijs dat de samenleving ontspoort. Misschien is dat wel de kern van de huidige polarisatie. Niet dat Nederlanders elkaar haten, maar dat verschillende werelden elkaar nauwelijks nog ontmoeten. De ene kant leest over de andere. De andere kant wantrouwt de eerste. Beide zijn ervan overtuigd dat zij de werkelijkheid beter begrijpen. De open samenleving wordt ondertussen verdedigd vanuit een gated community. Achter een slagboom die vooral bedoeld is om buiten te houden wat men binnen liever niet wil zien. “De kritiek van de Volkskrant op X schept ook verplichtingen op andere sociale media” https://t.co/YSTDVTT2ug #Inclusie #SocialeMedia #Polarisatie
Column: De kunst van het pseudo onderzoek. Max von Kreyfelt Stel dat u een bedrijf runt. Er verdwijnt tientallen miljarden euro’s. Facturen ontbreken. Uitgaven zijn niet meer te reconstrueren. Contracten zijn geheim. Besluiten blijken achteraf discutabel. En een aanzienlijk deel van de administratie blijkt een gatenkaas. Dan volgt normaal gesproken een onderzoek. In Nederland noemen we dat verantwoording. In Den Haag noemen we dat kennelijk een parlementaire enquête. Tenminste, dat dacht ik. Maar nu de contouren van het coronaonderzoek zichtbaar worden, ontstaat een merkwaardige indruk. Hoe groter de financiële schade, hoe kleiner de belangstelling. Hoe meer belastinggeld verdween, hoe minder nieuwsgierigheid er bestaat. Nederland gaf tijdens de coronajaren tientallen miljarden euro’s uit. Steunpakketten, teststraten, vaccins, communicatiecampagnes, noodmaatregelen, subsidies, inhuurconstructies en uitvoeringsorganisaties schoten als paddenstoelen uit de grond. Een historische geldstroom. Juist daarom zou je verwachten dat een parlementaire enquête één centrale vraag stelt: Waar is het geld gebleven? Maar dat lijkt niet de hoofdvraag te worden. Ook de economische nevenschade verdient minder aandacht dan je zou verwachten. Tienduizenden ondernemers zagen hun bedrijf stilvallen. Gezinnen verloren inkomen. Leerachterstanden liepen op. Zorg werd uitgesteld. Mentale problemen namen toe. De maatschappelijke rekening loopt nog jaren door. Toch is de belangstelling voor die schade opvallend beperkt. Nog opmerkelijker is wat níet onderzocht wordt. Niet of maatregelen altijd proportioneel waren. Niet welke afwegingen precies zijn gemaakt. Niet welke informatie bewust wel of niet werd gedeeld. Niet waarom kritische vragen jarenlang buiten het debat werden gehouden. En daarmee dreigt deze enquête precies te worden wat veel burgers al vrezen: Commissieleden die niet gewend zijn hun nek uit te steken en geen relevante vragen stellen. Niet een zoektocht naar waarheid, maar een bevestiging van bestuurlijke rust. Een commissie die onderzoekt zonder intentie diep te graven. Vraagt zonder door te vragen. En concludeert zonder af te rekenen. Want een echte enquête is ingewikkeld. Die volgt het spoor van de feiten, ook als dat uitkomt bij ministers, topambtenaren, adviesorganen of machtige instellingen. Een schijnonderzoek met pseudo-onderzoekers doet het tegenovergestelde. Dat volgt vooral het spoor dat geen risico oplevert. Misschien is dat uiteindelijk de grootste les van de coronajaren. Niet hoe kwetsbaar een samenleving is tijdens een crisis. Maar hoe kwetsbaar de waarheid wordt wanneer de instituties die beslissingen namen vervolgens ook bepalen welke vragen gesteld mogen worden. En dat is waarom veel Nederlanders niet nieuwsgierig zijn naar wat de uitkomst van het onderzoek wordt. Maar wat er buiten het onderzoek gehouden zal worden. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #onderzoek #transparantie #verantwoording
Over de prachtig zwangere @lidewij_devos Wat gisteren zichtbaar werd in de Tweede Kamer rond Lidewij de Vos, was meer dan een stevig politiek debat. Het was een demonstratie van hoe de parlementaire cultuur in Nederland in rap tempo verruwd is geraakt. Niet inhoudelijke nieuwsgierigheid stond centraal, maar het klassieke politieke hinderlaag-denken: formuleringen, frames en suggestieve vragen waarmee iemand in een morele val moet lopen. De oude debattruc; “slaat u uw vrouw nog steeds?” is daarvan het bekendste voorbeeld. Een vraag die zo geconstrueerd is dat elk antwoord schuld impliceert. Precies dat mechanisme zag je gisteren meerdere keren terug. Niet proberen te begrijpen wat iemand werkelijk zegt of bedoelt, maar iemand in een hoek manoeuvreren waar alleen nog beschadiging mogelijk is. En dan is er nog iets anders. Iets cultureels misschien. Iets dat ooit vanzelfsprekend was. Want hoe men politiek ook tegenover elkaar staat: vroeger bestond er een zekere terughoudendheid tegenover zwangere vrouwen. Niet uit zwakte. Niet uit neerbuigendheid. Maar vanuit beschaving. Vanuit het besef dat zwangerschap iets kwetsbaars, zwaars en fundamenteel menselijks is. Dat je iemand in die situatie niet met collectieve agressie tegemoet treedt alsof het een bokswedstrijd betreft. Gisteren leek dat volledig verdwenen. De moderne politieke cultuur kent nog maar één norm: totale gelijkheid in de aanval. Emancipatie is kennelijk zo ver doorgeschoten dat iedere vorm van natuurlijke terughoudendheid inmiddels verdacht wordt gemaakt. Alsof fatsoen hetzelfde zou zijn als seksisme. Alsof elementaire menselijke consideratie ineens ouderwets zou zijn. Maar beschaving herken je juist aan het vermogen onderscheid te maken tussen wat mág en wat gepast is. Natuurlijk kan een zwangere politica deelnemen aan een hard debat. Natuurlijk hoeft niemand haar inhoudelijk te ontzien. En inderdaad: Lidewij de Vos stond zichtbaar stevig overeind. Maar dat ontslaat anderen nog niet van de vraag hoe men zich behoort te gedragen. Want wat gisteren overbleef, was het ongemakkelijke beeld van een Kamer die collectief “met scherp” schoot op een zwangere vrouw, terwijl niemand nog leek stil te staan bij hoe dat er eigenlijk uitzag. En misschien is juist dát het meest veelzeggende van alles. Dr Gert Jan Mulder Vader van 6 kinderen #politiek #zwangerschap #beschaving
Beste Mona, Gisteren in het debat met Lidewij konden wij uw ware aard zien. Dank daarvoor. Een ieder heeft kunnen zien dat het u niet om Nederland gaat, maar om het niet inhoudelijk framen van een 28-jarige vrouw die de omvolking wil stoppen. En waarom koos u daarvoor? Enkel en alleen om stemmen af te snoepen. Want ondanks dat u wel bij elke talkshow mag aanschuiven, staat FVD nog altijd mijlen voor op u. Dit smerige politieke spel heeft jou, net als Gidi Markuszower vorige week, de das om gedaan. Een lachwekkende vertoning van een vrouw die zich profileert als het “sociale” geluid. Maar gelukkig word je gedekt door Nieuws van de Dag, de Telegraaf, De Nieuwe Wereld en alle andere media waar je regelmatig aanschuift. Daarom voelde u zich ook zo vrij om deze interruptie te doen. Zij zullen het toch niet benoemen wat u daar deed, dat weet u zelf ook. En over je vraag of de Joden achter de omvolking zitten, daar kunt u dit interview voor kijken: https://t.co/AzayG3exPB Maar de nieuwsgierigheid zal u ontbreken. Net zoals u pleitte voor de ongeteste vaccinaties, net zoals 5G “Crowd Control” erdoorheen jaste én net zoals u verantwoordelijk was voor de Nota Ruimte. #Politiek #Debat #Nederland
Het artikel van Hassan Bahara in de Volkskrant bespreekt de groeiende invloed van de 'manosfeer' op de belevingswereld van jongeren, terwijl het pleit voor meer empathie en nieuwsgierigheid naar hun ervaringen om deze schadelijke opvattingen over mannelijkheid tegen te gaan. #manosfeer #jongeren #misogynie
